VII SA/Wa 882/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.K.A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę I. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. F. oraz B. R. pozwolenia na budowę budynku usługowego z częścią mieszkalną oraz na wykonanie instalacji gazu, na terenie działki [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Obszar oddziaływania obejmował, poza działką inwestycyjną, także działki [...]. II. Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. [...] spółka komandytowo-akcyjna w [...] (dalej jako Skarżąca lub Spółka) wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, szczegółowo precyzują przyczyn nieważności. III. Po zbadaniu wniosku Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji, szczegółowo odnosząc się do podniesionych przez Spółkę podstaw nieważności. IV. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako GINB) decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody w całości oraz umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ przede wszystkim wyjaśnił istotę interesu prawnego w postępowaniu budowlanym i nadzwyczajnym, odnosząc się przede wszystkim do treści art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm. - dalej jako P.b.). Jak dalej wyjaśnił, Spółka wywodzi swój interes prawny z tytułu przysługującego jej prawa odrębnej własności lokalu mieszkalnego nr [...] oraz lokalu użytkowego nr [...] (KW [...] oraz [...]) oraz związanego z tym prawem udziałem w prawie współwłasności nieruchomości wspólnej złożonej z działek nr ewid. [...] (KW [...]). Z treści KW nr [...], prowadzonej dla nieruchomości wspólnej wynika, że właściciele lokali znajdujących się w budynkach usytuowanych na ww. działkach tworzą wspólnotę obejmującą 9 lokali (6 lokali mieszkalnych i 3 lokale użytkowe), a zarząd nieruchomością wspólną sprawowany jest przez "wspólników spółki cywilnej P. A, F., M. R. S. i B. A. W.-S. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe "[...]" Spółka cywilna z siedzibą w miejscowości [...] ul. [...] nr [...]". Zgodnie zatem z brzemieniem art. 21 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 716 ze zm.), zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej, reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Z powyższego unormowania wynika, iż podmiotem uprawnionym do występowania w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym, w sytuacji, gdy postępowanie to dotyczy części nieruchomości wspólnej, jest wspólnota mieszkaniowa, reprezentowana przez zarząd. Tym samym prawa do samodzielnego udziału w postępowaniu administracyjnym (obok wspólnoty), członek wspólnoty nie może wywodzić jedynie z faktu bycia współwłaścicielem nieruchomości wspólnej. Nieruchomość wspólna pozostaje bowiem w wyłącznym zarządzie wspólnoty (reprezentowanej przez zarząd), rozumianej jako ogół właścicieli lokali, występujących wspólnie (co nie oznacza zgodnie) z mocy prawa, w zakresie czynności dotyczących ustawowej współwłasności nieruchomości wspólnej. Prawo konkretnego członka wspólnoty realizuje się więc poprzez jego członkowstwo we wspólnocie, nie zaś poprzez czynności podejmowane samodzielnie. Warunkiem uznania podmiotu, uprawnionego do nieruchomości wspólnej z tytułu posiadania prawa odrębnej własności danego lokalu, za stronę postępowania jest wykazanie, że planowana inwestycja będzie wpływać na ten konkretny lokal oraz godzić w uprawnienia dotyczące korzystania z niego. Podmiot ten musi, więc wykazać posiadanie swego indywidualnego interesu prawnego, którego nie wywodzi się jednak z samego faktu bycia współwłaścicielem nieruchomości wspólnej, lecz z faktu, iż jego lokal znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. W kontekście tego GINB zwrócił uwagę, że z projektu budowlanego wynika, iż przedmiotem inwestycji jest budowa budynku usługowego z częścią mieszkalną na działce nr [...] w miejscowości [...]. Zaprojektowano obiekt, podpiwniczony, o dwóch kondygnacjach nadziemnych (parter + piętro) oraz poddasze użytkowe przeznaczone na cele mieszkalne. Kondygnacja piwnic oraz parteru będzie przeznaczona na funkcje usługowe związane z handlem (tak projekt budowlany branża Architektura, Konstrukcja, Projekt zagospodarowania działki, opis techniczny str. 39). Ponadto, w ramach inwestycji przewidziano realizację 2 miejsc postojowych na działce nr ewid. [...] oraz budowę wewnętrznej instalacji gazu dla projektowanego budynku. Projektowany budynek usługowy z częścią mieszkalną został zaprojektowany na działce nr ewid. [...] (w granicy z działką nr ewid. [...]) jako dobudowany do istniejących budynku w zabudowie szeregowej usytuowanego na działkach nr ewid. [...] i [...], w którym to budynku usytuowane są lokale należące do wnioskodawczyni (tak projekt zagospodarowania działki, rys. Nr [...], str. [...]). W ocenie GINB obszar oddziaływania projektowanej inwestycji z całą pewnością nie obejmuje swym zakresem lokali należących do Skarżącej usytuowanych w sąsiadującym budynku. W szczególności lokale mieszkalny i użytkowy stanowiące własność wnioskodawczyni, nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepisy § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm. - dalej również jako rozporządzenie ws. warunków technicznych), dotyczące przesłaniania oraz nasłonecznienia pomieszczeń. Lokale należące do Skarżącej nie znajdują się również w obszarze oddziaływania spornej inwestycji wyznaczonym na podstawie § 19 rozporządzenia ws. warunków technicznych, dotyczącego sytuowania miejsc postojowych ani też jego pozostałych przepisów, jak i przepisy innych aktów normatywnych. Lokale należące do Spółki, położone w budynku usytuowanym na działkach nr ewid. [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Skarżąca interesu prawnego nie może wywodzić tylko z przysługującego jej prawa współwłasności nieruchomości wspólnej. Nie przysługuje jej tym samym przymiot strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 P.b. W konsekwencji zaistniała przeszkoda prawna do prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] na wniosek Spółki, zatem należało je morzyć na mocy art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak interesu prawnego po stronie Spółki. W związku z tym i z uwagi na wskazane okoliczności sprawy GINB orzekł o uchyleniu decyzji Wojewody [...] i umorzeniu prowadzonego postępowania. V. Skargę na powyższą decyzję wywiodła Spółka, zaskarżając ją w całości. Rozstrzygnięciu GINB zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 P.b. polegające na bezpodstawnym przyjęciu przez organ, że nie jest ona stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]. Decyzja jest wadliwa, bowiem art. 28 ust. 2 P.b. nie ogranicza pojęcia nieruchomości znajdującej się na obszarze oddziaływania obiektu wyłącznie do nieruchomości gruntowych. Obiekt budowlany może bowiem oddziaływać zarówno na nieruchomość gruntową jak również na poszczególne nieruchomości lokalowe. Zdaniem Skarżącej inwestycja wprost ingeruje w prawo własności lokalu przysługujące Spółce. Potwierdza to chociażby okoliczność, że jej lokale bezpośrednio przylegają poprzez ścianę z budynkiem wznoszonym przez inwestora. W takim wypadku inwestycja ingeruje w prawo własności tych lokali chociażby poprzez obowiązki inwestora związane z zapewnieniem odpowiedniej izolacji akustycznej i przeciwpożarowej. Ponadto lokal Skarżącej jest zalewany z terenu na którym prowadzona jest inwestycja, co znajduje potwierdzenie w postępowaniu jakie toczy się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w [...] w sprawie PINB [...]. Tym samym inwestycja wprost ingeruje w prawo własności lokalu poprzez jego zalewanie. Jednym z lokali jest bowiem lokal użytkowy zajmujący piwnicę nieruchomości, który na skutek prowadzenia robót na sąsiedniej nieruchomości w tym w szczególności robót ziemnych prowadzonych bezpośrednio przy ścianie lokalu narażony jest na oddziaływanie wynikające z faktu prowadzenia robót budowlanych a także prawidłowości wykonania tych robót. Wadliwie prowadzone roboty powodują zaś zalanie lokalu Skarżącej. Zarówno obowiązki zastosowania określonych izolacji przeciwwodnych jak też określonych rozwiązań chroniących przed hałasem dotyczą w wypadku takiego usytuowania lokali, w których przylegają one poprzez ścianę do obiektu w zabudowie szeregowej, wprost praw i obowiązków właścicieli lokalu a nie tylko praw ogółu współwłaścicieli reprezentowanego przez wspólnotę mieszkaniową. Interes prawny właściciela lokali znajduje zatem uzasadnienie § 11 ust. 2 pkt 2 i § 11 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia ws. warunków technicznych, bowiem na skutek prowadzenia robót budowlanych jak również na skutek wybudowania budynku przez inwestora, lokale Skarżącej mogą być bezpośrednio narażone na uciążliwości wskazane w tym przepisie. Nadto należy zwrócić uwagę na treść § 12 ust. 5 rozporządzenia mając na uwadze, że lokale Spółki wprost przylegają do granicy nieruchomości. Skarżąca wskazała, iż także wspólnota bezpodstawnie nie została uznana za stronę postępowania na etapie wydania pozwolenia na budowę. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2019 r. Spółka przedstawiła argumentację na poparcie swojej tezy, w tym decyzję postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] , która ma przemawiać za tym, iż przysługuje jej przymiot strony. VI. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VII. Skarga jest niezasadna. Istota zagadnienia rozpoznawanego w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy Spółka posiada indywidualny i konkretny interes prawny, uprawniający ją do kwestionowania w trybie nieważności decyzji budowlanej wydanej na rzecz innego podmiotu przez Starostę. Decyzja GINB uchylająca rozstrzygnięcie Wojewody i umarzająca postępowanie w sprawie ma przy tym charakter formalny, wyznaczając granice sprawy sądowoadministracyjnej (sprowadzające się do wspomnianych kwestii interesu prawnego). W każdym postępowaniu administracyjnym organ dokonuje przy tym sprawdzenia, czy podmiotowi wnoszącemu podanie przysługuje przymiot strony, tj. czy jest on wyposażony w interes prawny, będący jego nośnikiem. Negatywny wynik takiej weryfikacji obliguje do formalnego zakończenia sprawy poprzez umorzenie postępowania. VIII. Należy wskazać, iż w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego immanentnie związane jest w zasadzie z normami prawa materialnego, tj. należy ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1559/06). Interes prawny pojawia się zatem zawsze wtedy, gdy ustalony zostanie związek pomiędzy obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegający na tym, że akt stosowania normy prawnej może mieć wpływ na sytuację podmiotu ustaloną właśnie przepisem prawa materialnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 1998 r., sygn. akt IV SA 2164/97). Cechą wyróżniającą interesu prawnego jest przy tym to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i obiektywnie sprawdzalny, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania danego przepisu prawa. Jak słusznie wskazał GINB, w postępowaniu budowlanym, dotyczącym decyzji o pozwoleniu na budowę, tak określony interes prawny ustala się na podstawie art. 28 ust. 2 P.b., a więc w nieco węższym podmiotowo zakresie, bowiem odwołującym się do wymienionych w tym przepisie osób tj. inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu jest przy tym definiowany w art. 3 pkt 20 P.b. i rozumie się go jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy. W sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym, ustalenie interesu prawnego następuje także we wskazany sposób, a więc przy uwzględnieniu kręgu podmiotowego określonego w art. 28 ust. 2 P.b. Tryb nadzwyczajny nie zmienia bowiem tego, że nadal mamy w takiej sprawie do czynienia z "kontrolą" udzielonego pozwolenia na budowę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 598/06; wyroki WSA w Warszawie z dnia 17 czerwca 2008r., sygn. akt VII SA/Wa 470/08; wyrok z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 904/08). W niniejszej sprawie Skarżąca swój interes prawny wywodzi z przysługującego jej prawa własności dwóch lokali znajdujących się w budynkach wybudowanych na nieruchomości nr ewid. [...], przy czym w istocie chodzi o lokal użytkowy sąsiadujący przez ścianę z budynkiem wznoszonym na nieruchomości inwestycyjnej nr ewid. [...], objęty sporną decyzją. Należy przyjąć, iż kwestie związane z wywodzeniem interesu prawnego z posiadanych udziałów we własności nieruchomości wspólnej, w kontekście wyjaśnień GINB co do zarządu tzw. dużą wspólnotą mieszkaniową, nie są obecnie przez stronę podważane. Sąd w pełni podziela argumentację organu, iż w zakresie oddziaływania obiektu na nieruchomość wspólną uprawnienia strony przysługują w tym przypadku wspólnocie mieszkaniowej, reprezentowanej przez ustanowiony i wpisany do księgi wieczystej zarząd, zaś jej członkowi o tyle, o ile wykaże swój indywidualny interes prawny, związany z lokalem, do którego przysługuje mu prawo własności bądź inne prawo rzeczowe. Przechodząc zatem dalej Sąd zwraca uwagę, iż bez wątpienia GINB ma rację przyjmując, że sporna inwestycja, z uwagi na jej usytuowanie względem innych budynków, w których znajdują się lokale Skarżącej, w ogóle nie może naruszać przepisów rozporządzenia ws. warunków technicznych w zakresie przesłaniania, zacieniania, czy odległości zaprojektowanych miejsc postojowych. Sąd nie dostrzega także innych przepisów prawa, a Strona wbrew obowiązkom koniecznego współdziałania z organem ich nie wskazuje, które przesądzałyby, iż Skarżąca posiada interes prawny. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że to na osobie domagającej się wszczęcia i prowadzenia danego postępowania przez organ spoczywa ciężar wykazania własnego interesu prawnego. W niniejszej sprawie Skarżąca winna więc wskazać przepis prawa materialnego, będący źródłem jej uprawnień, czego nie uczyniła ani przed organami prowadzącymi postępowanie nadzorcze ani przed Sądem (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1572/09). Sam więc fakt sąsiadowania z nieruchomością inwestycyjną przez ścianę, a w zasadzie przez dwie ściany, bowiem tak budynek w którym znajduje się lokal Skarżącej, jak i budynek, w którym znajduje się lokal Spółki są odrębnymi i niezależnymi od siebie obiektami budowlanymi (nie mają części wspólnych - wspólnych ścian), nie nadaje Spółce przymiotu strony w postępowaniu budowlanym (nie jest nośnikiem interesu prawnego). Jako nieuzasadnioną należy także ocenić tezę Skarżącej, iż organ w sposób nieuprawniony zawęża rozumienie pojęcia nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji tylko do nieruchomości gruntowych, pomijając nieruchomości lokalowe, przez co błędnie odmawia uznania jej interesu prawnego wynikającego z prawa własności dwóch lokali do niej należących. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, zwłaszcza zaś z faktu poszukiwania przez organ przepisów prawnych, które uzasadniałyby tezę, że Skarżącej przysługuje jednak interes prawny wynikający z faktu własności wskazanych lokali, wynika właśnie coś odmiennego. Organ wyraźnie rozdziela kwestie związane z oddziaływaniem obiektu budowlanego na nieruchomość wspólną, od jego oddziaływania na konkretne lokale Skarżącej (poszukując podstawy prawnej nadającej w tym przypadku Spółce interes prawny). Okoliczność, iż na tym tle dochodzi do odmiennych niż Skarżąca wniosków, w myśl których nie przysługuje jej interes prawny, bowiem brak jest przepisu prawa, który by go statuował, nie może świadczyć, iż organ wadliwie rozumie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. Jeszcze raz należy podkreślić fakt poszukiwania przez organ podstawy prawnej do przyznania Spółce przymiotu strony w postępowaniu nieważnościowym. Świadczy o tym - jak wskazano - analizowanie położenia jej lokali względem planowanej inwestycji. Słusznie uznaje GINB, że właściciel konkretnego lokalu może, niezależnie od wspólnoty mieszkaniowej, którą współtworzy zostać uznany za stronę postępowania budowlanego. Niemniej wykazać musi, iż z uwagi na parametry inwestycji i położenie jego lokalu może się on znajdować w jej obszarze oddziaływania i przez to naruszony zostać może jego konkretny i indywidualny interes prawny np. jego lokal będzie nadmiernie zacieniony przez inwestycję, bądź narażony na inne określone prawem oddziaływania. Spółka nie wykazała jednak w sposób konkretny i weryfikowalny przesłanki interesu prawnego, a organ z urzędu jej także nie ustalił - nie stwierdził przepisu warunków technicznych, który mógłby uzasadniać przekonanie, iż lokal Skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji o jakim mowa w art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 P.b., ani także innego przepisu obowiązującego prawa, który byłby źródłem takiego interesu prawnego. Sąd nie dostrzega takich przepisów. Interesu prawnego Spółka nie może wywodzić z sąsiadowania ściana w ścianę z budynkiem Skarżącej, czy wreszcie z przypuszczeń Strony, nie znajdujących uzasadnienia w przepisach prawa, o potencjalnych immisjach hałasowych. Sąd nie podziela także uwag, w których Skarżąca wskazuje, iż przysługuje jej interes prawny na podstawie § 11 ust. 2 pkt 2 i 5 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia, budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, przy czym dopuszcza się wznoszenie budynków w tym zasięgu pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach bądź zwiększających odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania, określonych w przepisach odrębnych. Zgodnie zaś z § 11 ust. 2 pkt 2 i 5 do uciążliwości tych zalicza się w szczególności hałas i drgania (wibracje) oraz powodzie i zalewanie wodami opadowymi. Powyższy przepis jest adresowany do inwestora, który zamierza wznieść budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi w zasięgu wymienionych w nim zagrożeń. Inaczej mówiąc, to właśnie inwestor jest zobowiązany i jednocześnie ograniczony wskazanymi przepisami, które co do zasady zakazują mu posadowienia budynku w obszarze, w którym występują m.in. wymienione zagrożenia. Jego istota polega więc na tym, iż to nie projektowany budynek jest źródłem zagrożeń wskazanych w § 11 ust. 2 rozporządzenia, a na tym, iż nie może zostać on wzniesiony w obszarze, w którym te ograniczenia występują. Spółka wyjaśnia, iż z uwagi na sąsiadowanie nieruchomości inwestycyjnej z budynkiem i jej lokalem (przez w istocie dwie ściany - budynku własnego i budynku inwestycyjnego), jej lokal jest narażony na ponadnormatywne oddziaływania hałasu, wibracji, a także naruszone zostaną jej prawa do ochrony przeciwpożarowej oraz ochrona przed zalewaniem, co miało miejsce, gdy rozpoczęto budowę inwestycji. Sąd wyjaśnia, iż kwestie prawidłowego usytuowania budynku, właściwych parametrów ściany przez którą sąsiaduje z obiektem, w którym Skarżąca ma lokal, dotyczy po pierwsze części wspólnych wspólnoty mieszkaniowej (ściany budynku, która nie należy do właściciela konkretnego lokalu znajdującego się w tym budynku), po drugie Strona nie wykazuje jakiegokolwiek przepisu prawa, który byłby naruszony zaprojektowanym w ten sposób obiektem. Odwołuje się natomiast do kwestii faktycznych, a nie prawnych. Ponadto potencjalna ochrona przed zalewaniem wodami opadowymi, na którą powołuje się Skarżąca, również nie świadczy o posiadaniu przez nią interesu prawnego. Po pierwsze, incydenty zalewania, na który Spółka się powołuje, są efektem rozpoczęcia procesu inwestycyjnego (okoliczność faktyczna). Po drugie i ważniejsze, jak wyraźnie wynika z nadesłanej przez Spółkę przed rozprawą korespondencji (vide załączone postanowienie [...] WINB) kwestia "zalewania" lokalu Spółki jest wynikiem sporu jaki istnieje pomiędzy właścicielami działki [...], w szczególności co do przeprowadzenia przez nieruchomość inwestycyjną przykanalika kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz kabla energetycznego z działki [...], co do prawidłowości położenia których istnieje wyraźna rozbieżność i wątpliwość, czy inwestorzy budowy na działkach [...] (budynki w których znajdują się lokale Spółki) w ogóle mieli prawo przeprowadzić takie urządzenia (jest to przedmiotem odrębnego postępowania). Z faktu tego, w szczególności z braku jakiegokolwiek wykazania prawa do umieszczenia na działce nr ewid. [...] wspomnianych przykanalików i kabla energetycznego, Spółka nie może wywodzić uprawnienia do podważania pozyskanej przez właściciela działki inwestycyjnej pozwolenia na budowę. Nośnikiem interesu prawnego Spółki nie jest także powoływany przez nią § 12 ust. 5 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Niewątpliwie usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2-4 (a więc z przekroczeniem określonych w rozporządzeniu odległości), powoduje objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. Niewątpliwie też budynek objęty inwestycją został zaprojektowany ścianą wybudowaną na granicy działki. Skutkowało to objęciem obszarem oddziaływania sąsiedniej nieruchomości [...], co wynika wprost z treści projektu budowlanego i decyzji. Nie oznacza to jednak, iż przepis ten statuuje automatycznie po stronie właściciela konkretnego lokalu w budynku sąsiednim analogiczny interes prawny. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, iż podnoszone przez Skarżącą kwestie związane z niezapewnieniem udziału w postępowaniu budowlanym wspólnocie mieszkaniowej, nie mogą zostać ocenione w niniejszym postępowania. Ewentualne naruszenie prawa wspólnoty mieszkaniowej do udziału w postępowaniu budowlanym, mogło być przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty [...]. Podstawy wznowienia postępowania nie mogą jednocześnie stanowić podstaw stwierdzenia nieważności decyzji. Na marginesie Sąd zauważa także, iż jeżeli Spółka uznaje, iż decyzja Starosty dotknięta jest wadą nieważności, to niewątpliwie interes prawny w uruchomieniu postępowania we wskazanym trybie nadzwyczajnym, posiadać może wspólnota mieszkaniowa reprezentowana przez zarząd. Spółka powinna zatem, o ile uznaje za niezbędne konieczność wszczęcia postępowania nieważnościowego i wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego, jako członek tej wspólnoty skłonić jej władze do stosownej inicjatywy w tym względzie. W świetle poczynionych rozważań Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę Spółki.