VII SA/Wa 657/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot ( spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2018 r. sprawy ze skarg R. – V. sp. z o.o. z siedzibą w R. i F. P. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w R. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji oddala skargi Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. i F. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w R., na decyzję Ministra Infrastruktury znak [...] z [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco: Decyzją ZNAK [...] z [...] września 2017 r. Wojewoda P. (zwany dalej: Wojewoda, organ I instancji), działając na podstawie art. 11a ust. 1 i ust. 2a, art. 11f ust. 1, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1496 ze zm., zwana dalej: specustawą drogową) oraz na podstawie art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta R. (zwany także: inwestor) z 26 czerwca 2017 r.: 1) zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn. "Rozbudowa skrzyżowania al. W. (w ciągu drogi krajowej nr [...] i [...]) z ul. W. w R. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi", zlokalizowanej na działkach objętych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji (oznaczonymi linią ciągłą w kolorze czerwonym oraz linią przerywaną w kolorze czerwonym na Załączniku nr 1 do niniejszej decyzji) nr: • powiat: M. R., gmina M. R., obręb [...] S.: [...] , [...] ([...] ); [...] ([...] ); [...] ([...]); 2) zatwierdził projekt budowlany pn. "Rozbudowa skrzyżowania al. W. (w ciągu dr krajowej nr [...] i [...]) z ul. W. w R. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi"; 3) zatwierdził na potrzeby powyższej inwestycji podział nieruchomości, powiat: M. R., gmina: M. R., obręb [...] S.: działka nr ewid. [...] dzieli się na działki nr [...] i [...], działka nr ewid. [...] dzieli się na działki nr [...] i [...], działka nr ewid. [...] dzieli się na działki nr [...] i [...] (pogrubioną czcionką zaznaczono działki przeznaczone pod inwestycję), przyjęty do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego przez Prezydenta Miasta R. ([...] Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w R.) w dniu 17 stycznia 2017 r. pod numerem ewidencyjnym [...] (działki nr ewid. [...] i [...]) oraz w dniu 21 czerwca 2017 r. pod numerem ewidencyjnym [...] (działka nr ewid. [...]). Decyzji nadał niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji podał, iż przedmiotem inwestycji jest rozbudowa skrzyżowania al. W. z ul. W. w R. Planowana inwestycja zlokalizowana jest na nieruchomościach położonych w obrębie ewid. nr [...] S. W ramach rozbudowy skrzyżowania al. W. (w ciągu dróg krajowych nr [...] i [...]) z ul. W. ([...]) zaprojektowano wykonanie dodatkowego pasa ruchu dla autobusów do przeprowadzania relacji w prawo z ul. W. do al. W., poza główną tarczą skrzyżowania. Pas ruchu zakończony jest otwartą zatoką autobusową z ułatwieniem dla osób niepełnosprawnych. Dodatkowe pasy ruchu zapewnią również obsługę komunikacyjną przyległego terenu, który nie posiada dostępu do drogi publicznej. Rozbudową został objęty odcinek [...] od km 592+204,14 do km 592+437,13. W ramach przedmiotowej inwestycji przewiduje się wykonanie: •dodatkowych pasów ruchu (bypass) przeprowadzających skręt w prawo poza główną tarczą skrzyżowania dla autobusów komunikacji miejskiej i obsługi przyległego terenu; •dodatkowego pasa wyłączenia na wylocie al. W.; •pasa włączenia do al. W. zakończonego otwartą zatoką autobusową; •klina wyłączającego z ul. W.; •przebudowy i zabezpieczenia kolidującej infrastruktury technicznej; •kanału technologicznego; •budowy chodników i ścieżki rowerowej; •przebudowy zatoki autobusowej. Określił parametry techniczne drogi krajowej: dopuszczalne obciążenie osi - 115 kN/oś; kategoria ruchu KR - 4; kategoria ruchu KR (zatoka autobusowa) - 6; przekrój poprzeczny - uliczny; szerokość bypassa - 7,00 m; szerokość chodnika 2,00 m; szerokość ścieżki rowerowej - 1,70 m; szerokość zatoki autobusowej - 3,50 m; skos wjazdu na zatokę autobusową 1:8, skos wyjazdu 1:4. Początek dodatkowych pasów ruchu przyjęto na odcinku wyłączenia przy ul. W. w km 0+000, zaś koniec na początku pasa włączenia do al. W. w km 0+152,30. Szerokości projektowanej jezdni wynosi 7,00 m. Po stronie lewej bypassa zaprojektowano chodnik dla pieszych przy jezdni o szerokości 2,00 m. Po stronie prawej zaprojektowano odcinkowo chodnik przyjezdni o szerokości 2,00 m. Podał, iż do wniosku o zezwolenie na realizację powyższej inwestycji inwestor załączył komplet dokumentów wymaganych na podstawie art. 11d ust. 1 specustawy drogowej, w tym projekt budowlany, spełniający wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462 ze zm., zwany dalej: rozporządzeniem z 2012 r.), opracowany przez uprawnionych projektantów, legitymujących się zaświadczeniem, aktualnym na dzień opracowania projektu. Do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany został uzgodniony na naradzie koordynacyjnej zorganizowanej przez inwestora. Inwestor uzyskał opinie: Zarządu Województwa [...] (Załącznik do uchwały Nr [...] z [...] kwietnia 2017 r., opinia [...]), Zarządu Powiatu G. (pismo Prezydenta z 11 stycznia 2017 r., [...], L.dz. [...]), Prezydenta (pismo z 11 stycznia 2017 r. [...], L.dz. [...]); Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z [...] grudnia 2016 r., znak: [...], [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. z [...] stycznia 2017 r., znak: [...] oraz stanowisko Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z [...] stycznia 2017 r., znak: [...]. Ocenił, iż przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 7, zwane dalej: rozporządzeniem RM) i nie jest dla niej wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm., zwana dalej: ustawą środowiskową). Na podstawie analizy projektu budowlanego stwierdził, iż planowana inwestycja ze względu na jego lokalizację, zakres i rodzaj nie spowoduje negatywnego oddziaływania na środowisko. Przedmiotowe przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza granicami obszarów chronionych Natura 2000 oraz innych obszarów chronionych, o których mowa w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r., poz. 2134 ze zm.). O prowadzonym postępowaniu w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji drogowej, strony zostały powiadomione w formie obwieszczeń. Odwołania na powołaną wyżej decyzję złożyli: R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. i F. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w R. (zwani dalej: skarżący). Odwołania tożsame w treści złożone zostały w dwóch odrębnych pismach. Skarżący wnieśli o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, nadto o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji. Wydanej decyzji skarżący zarzucili naruszenie: 1. art. 11a specustawy drogowej w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm., zwana dalej: u.d.p.) polegające na bezzasadnym zastosowaniu pierwszego z przywołanych przepisów oraz niezastosowaniu drugiego. Zdaniem skarżących postępowanie o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej (ZRID) może być inicjowane wyłącznie przez właściwego zarządcę drogi, pod warunkiem, iż dana inwestycja jest budową drogi publicznej zgodnie z przepisami u.d.p. tj. budową drogi zgodnie z planami rozwoju dróg realizowaną wyłącznie w interesie publicznym. Realizacja przedmiotowej inwestycji nie leży w interesie publicznym, bowiem obecnie na skrzyżowaniu ul. W. z W., na ul. W. wybudowane zostały odrębne trzy pasy jeden do jazdy na lewo, drugi na wprost oraz trzeci na prawo. Skarżący uważają, że przedmiotowa inwestycja jest wynikiem nieformalnego porozumienia przedstawicieli spółki [...] Sp. z o.o. z przedstawicielami inwestora, bowiem nieruchomość spółki [...] nie posiada dostępu do drogi publicznej i uregulowanie tego stanu wymagałoby porozumienia ze skarżącymi. 2. art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji wydanie decyzji w sposób oczywisty naruszającej prawo bowiem Wojewoda, wprowadzony umyślnie w błąd przez inwestora, co do istotnych okoliczności stanu faktycznego - winien "stać na straży praworządności i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego''. W wyniku wydania przedmiotowej decyzji naruszony został słuszny interes skarżących polegający na uprzywilejowaniu spółki [...]wydaną decyzją, która w swoim zakresie obejmuje powstanie dostępu dla działki [...] ([...] - numer działki przed podziałem) do drogi publicznej z pokrzywdzeniem skarżących. 3. art. 11a specustawy drogowej poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, iż właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy (wydania decyzji) jest Wojewoda, a nie Starosta ze względu na to, że wniosek w rzeczywistości nie dotyczył rozbudowy, przebudowy drogi krajowej (ul. W.), a budowy drogi osiedlowej (przedłużenia W.) dla konkretnego dewelopera; 4. art. 108 k.p.a. w związku z art. 17 ust. 1 specustawy drogowej poprzez nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na słuszny interes społeczny, w przypadku gdy, w ocenie skarżących do zainicjowania postępowania o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej doszło z oczywistym naruszeniem prawa, a uzasadnienie decyzji jedynie pozornie uzasadnia interes publiczny, podczas gdy w rzeczywistości realizacja inwestycji wyłącznie służy realizacji interesów prywatnego dewelopera. Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie decyzją znak [...] z [...] stycznia 2018 r. Minister Infrastruktury (zwany dalej: Minister, organ odwoławczy) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 11g ust.1 pkt 2 specustawy drogowej, po rozpatrzeniu odwołania skarżących orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Uzasadniając decyzję po przedstawieniu stanu sprawy i treści przepisów regulujących przedmiotową materię Minister podał, iż z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej wystąpił Prezydent Miasta R., który uzyskał opinie: Zarządu Województwa P., wyrażoną w uchwale Nr [...] z [...] stycznia 2017 r. i Prezydenta Miasta R. z [...] stycznia 2017 r., znak: [...], [...]. Planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie Miasta R., które posiada status miasta na prawach powiatu, a funkcje zarządu powiatu wykonuje prezydent (art. 92 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy). Do wniosku załączono mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto, dołączono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Ponadto inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby uprawnione. Do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zdaniem Ministra złożony przez inwestora wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej, zawiera elementy wskazane w art. 11 b oraz art. 11 d ust. 1 specustawy drogowej. Na podstawie analizy projektu budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, że spełnia on wymagania określone w art. 34 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, zwana dalej: p.b.) oraz w rozporządzeniu z 2012 r. Inwestor załączył także opinie: [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] stycznia 2017 r., znak: [...], Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z [...] stycznia 2017 r., znak: [...], Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z [...] grudnia 2016 r., znak: [...], Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w R. Nr [...] z [...] grudnia 2016 r. Oceniając przeprowadzone przez Wojewodę postępowanie Minister stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, poinformował strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z aktami sprawy, a także o możliwości składania uwag i wniosków, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej Wojewoda zawiadomił inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o powyższym w drodze obwieszczeń. Następnie uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, Wojewoda wydał zaskarżoną decyzję, o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Ww. decyzja została doręczona inwestorowi, zaś pozostałe strony zostały zawiadomione o jej wydaniu w drodze obwieszczeń. Organ odwoławczy uznał, iż zaskarżona decyzja czyni zadość wymogom ustawowym określonym w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej. Określa ona również termin wydania nieruchomości, opróżnienia lokali oraz innych pomieszczeń, o którym mowa w art. 16 ust. 2 specustawy drogowej. Odnosząc się do zarzutów odwołań Minister stwierdził, iż nie jest zasadny zarówno zarzut skarżących dotyczący naruszenia art. 11a specustawy drogowej w związku z art. 16 ust. 1 u.d.p. polegający na bezzasadnym zastosowaniu pierwszego z powołanych przepisów oraz niezastosowaniu drugiego, jak również zarzut dotyczący naruszenia art. 11a specustawy drogowej, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, iż właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy (wydania decyzji) jest Wojewoda, a nie Starosta - ze względu na to, że wniosek w rzeczywistości nie dotyczył rozbudowy, przebudowy drogi krajowej (ul. W.), a budowy drogi osiedlowej (przedłużenia ul. W.) dla "konkretnego dewelopera". W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia jak wyjaśnił Minister z rozbudową skrzyżowania al. W. (położonej w ciągu drogi krajowej nr . i nr .) z ul. W. (droga powiatowa nr [...]) w R., a więc drogami publicznymi niebędącymi autostradami ani drogami ekspresowymi, które znajdują się na terenie Miasta R.. Stosownie zatem do art. 19 ust. 5 u.d.p., właściwym zarządcą dla tego rodzaju dróg jest prezydent miasta, a organem właściwym do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest Wojewoda. Złożenie wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji drogowej przez Prezydenta Miasta R. do Wojewody było zatem prawidłowe. Wskazał, iż w zakres rozbudowy skrzyżowania wchodzi wykonanie dodatkowych pasów ruchu (tzw. bypass) przeprowadzających skręt w prawo poza główną tarczą skrzyżowania dla autobusów komunikacji miejskiej i obsługi przyległego terenu, wykonanie dodatkowego pasa wyłączenia na wylocie al. W., wykonanie pasa włączenia do al. W. zakończonego otwartą zatoką autobusową, wykonanie klina wyłączającego z ul. W. Początek dodatkowego pasa wyłączającego z ul. W. przyjęto w km 0+000 zaś koniec na początku pasa włączenia do al. W. w km 0+152,30. Pas ruchu zakończony jest otwartą zatoką autobusową z ułatwieniami dla osób niepełnosprawnych. Zaznaczył, że ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, iż przyjęte rozwiązania projektowe wpłyną na upłynnienie ruchu na skrzyżowaniu, a tym samym poprawią stan bezpieczeństwa użytkowników ruchu drogowego. Również przyjęte rozwiązania na peronie zatoki mają wpłynąć na poprawę bezpieczeństwa ruchu osób niepełnosprawnych poprzez wprowadzenie na zatoce autobusowej pasów z kostki integracyjnej oraz kostki prowadzącej dla niewidomych. Przedmiotowa inwestycja drogowa ma na celu również zapewnienie obsługi komunikacyjnej przyległego terenu, który nie posiada dostępu do drogi publicznej. W ocenie Ministra inwestycja objęta zaskarżoną decyzją ma charakter drogi publicznej. Jest drogą inną niż droga wewnętrzna i jest przeznaczona do użytkowania jako droga publiczna, dostępna dla ogółu użytkowników dróg, co odpowiada definicji zawartej w art. 1 u.d.p. Wniosek o wydanie zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej wyraźnie wskazuje, że chodzi o inwestycję w zakresie dróg publicznych, oraz nie zawiera żadnych informacji o ograniczeniach i wyjątkach korzystania z drogi. W odniesieniu do argumentów odwołań dotyczących powiązania rozbudowy skrzyżowania al. W. z ul. W. w R. z planowaną na sąsiednim terenie inwestycją przez spółkę [...]organ odwoławczy podał, iż tego rodzaju powiązanie, które jeśli ewentualnie może zachodzić w sprawie, nie ma doniosłego wpływu na ocenę kontrolowanej decyzji. W żaden sposób nie przekreśla bowiem znaczenia tego podstawowego faktu, że wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotyczył realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów u.d.p., a zatem spełnia przesłankę z art. 1 ust. 1 specustawy drogowej. Obsługa komunikacyjna przylegających terenów jest logiczną konsekwencją budowy każdej drogi publicznej, bowiem każdy element przestrzeni miejskiej musi być odpowiednio skomunikowany z systemem dróg publicznych. Wskazał, iż kontrola działań inwestora pod kątem gospodarności środkami publicznymi przewidzianymi na realizację przedmiotowej inwestycji dokonywana jest w innych niż przedmiotowe postępowaniach. W niniejszym postępowaniu Minister nie jest organem uprawnionym do badania sposobu finansowania przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi. Wydając decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej organ orzekający dokonuje jedynie oceny prawnej dopuszczalności lokalizacji inwestycji we wnioskowanym miejscu. W konsekwencji za bezcelowe uznał dalsze rozważania wszystkich zarzutów skarżących, które koncentrują się na powiązaniu ww. inwestycji drogowej z inwestycją planowaną przez spółkę [...]. Podniósł, iż problemy komunikacyjne powinny być bowiem rozwiązywane przez właściwego zarządcę drogi niezależenie od tego, jaka będzie spodziewana przyczyna natężenia ruchu drogowego (samochodowego, pieszych lub rowerowego). Drogi publiczne należące formalnie do jednostek samorządu terytorialnego lub zarządzane przez te jednostki nie są budowane i utrzymywane jedynie w interesie tych jednostek, czy nawet w interesie mieszkańców tych gmin, powiatów lub województw, ale w interesie wszystkich użytkowników dróg, a więc obywateli kraju. Minister odniósł się również do interesu ogólnego (publicznego), który jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych podmiotów i powoduje konieczność przedłożenia w tym konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny, bowiem w interesie publicznym leży odjęcie, chronionego przez Konstytucję RP prawa własności. W konsekwencji za całkowicie niezasadny organ odwoławczy uznał zarzut skarżących dotyczący tego, iż inwestycja drogowa, na którą zezwolił Wojewoda stanowi w rzeczywistości budowę (rozbudowę) nie drogi krajowej a budowę drogi osiedlowej dla konkretnego dewelopera, z naruszeniem prawa własności innych podmiotów. Odnosząc się do zarzutów skarżących negujących zasadność wykonania przedmiotowej inwestycji ze względu na jej znikome znaczenie dla usprawnienia transportu publicznego stwierdził iż niedopuszczalna jest ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. W świetle art. 11e specustawy drogowej, organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest uprawniony do oceny zasadności, celowości zamierzonej inwestycji czy jej przebiegu. O tym decyduje inwestor, wybierając najbardziej optymalną według niego lokalizację i rozwiązania techniczno-wykonawcze. Uznał, iż brak jest podstaw do uznania, że w sprawie doszło do podnoszonego przez skarżące spółki naruszenia art. 6 i art. 7 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżących Wojewoda rozważył wszystkie okoliczności sprawy niezbędne do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie zezwolenia na realizację ww. inwestycji drogowej, wyjaśniając przy tym podstawy prawne i faktyczne rozstrzygnięcia w sposób wystarczający, a ocena ta nie nosi cech dowolności. Przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Minister uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji. Stwierdził także, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, jak i zaskarżona decyzja nie naruszają prawa, a zarzuty skarżących nie zasługują na uwzględnienie. W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżący wnieśli o: uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania (tak w oryginale obu skarg). Poza zarzutami tożsamymi zawartymi w odwołaniach obu skarżących, dodatkowo w skardze podniesiono zarzut naruszenia: 1. art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 oraz art. 84 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie prowadzące do dokonania przez organ I i II instancji błędnych ustaleń faktycznych oraz nieuzasadnionego przyjęcia, iż proponowany przebieg projektowanych zmian drogowych pozytywnie wpłynie na upłynnienie ruchu na skrzyżowaniu oraz poprawi bezpieczeństwo, a także dostęp do drogi publicznej uzyska przyległy teren, który obecnie dostępu do drogi publicznej nie posiada. Również w tym zakresie argumentowali, iż organ II instancji nie przeanalizował wnikliwie zebranego materiału dowodowego w sprawie oraz przyjął, iż przedmiotowa inwestycja stanowi konieczną inwestycję celu publicznego; 2. powielono z odwołań zarzuty co do naruszenia art. 11a spec ustawy drogowej w związku z art. 16 ust. 1 u.d.p.; 3. powielono z odwołań zarzuty co do naruszenia art. 6 i art. 7 k.p.a.; 4. powielono z odwołań zarzuty co do naruszenia art. 11a specustawy drogowej poprzez jego błędną wykładnię, 5. oraz przedstawiono tożsame zarzuty naruszenia art. 108 k.p.a. w związku z art. 17 ust. 1 spec ustawy drogowej. Uzasadniając skargi, obie skarżące spółki podnosząc zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., przedstawiły swoje uwagi i wywody dotyczące złożenia wniosku o realizacje inwestycji drogowej, okoliczności jego złożenia. Zdaniem skarżących spółek, samo złożenie wniosku skutkowało, że doszło do istotnych naruszeń interesu stron skarżących, bowiem w sposób nieuzasadniony uprzywilejowano inną stronę postepowania tj. spółkę [...] Sp. z o.o. W wyniku planowanej inwestycji drogowej ww. spółka uzyska dla swojej działki za darmo dostęp do drogi publicznej. W skargach podniesiono również, że planowana rozbudowa drogi przez Miasto wcale nie jest uzasadniona i konieczna. Co więcej wybudowanie zatoczki autobusowej oraz rozwiązania przyjęte dla niepełnosprawnych również nie przyczynią się do usprawnienia transportu miejskiego, gdyż przystanki autobusowe położone po stronie działek wymienionych wyżej, tj. po prawej stronie al. W. nie są często używanymi przystankami. Według skarżących spec ustawa drogowa mająca na celu przyśpieszenie realizacji inwestycji drogowych nie ma służyć obejściu przepisów prawa, a poprawieniu infrastruktury drogowej, co bezsprzecznie leży w interesie społecznym i gospodarczym, zaś okoliczności budzące wątpliwości strony skarżącej nie zostały wyjaśnione. Ponadto podkreślono, że cel jakiemu służy przebudowa al. W. z ul. W. w R. mógł zostać zrealizowany przy znacznie mniejszej ingerencji w prawo własności nieruchomości wywłaszczonych pod jego realizację. Zdaniem strony skarżącej wniosek Prezydenta Miasta R. złożony został z naruszeniem przepisów prawa, ze względu na brak zasadności wykonania przedmiotowej inwestycji, ze względu na znikome jej znaczenie dla transportu publicznego, a niezwykle istotne znaczenie dla prywatnego inwestora Spółki [...]Sp. z o.o. z siedzibą w R. Również skarżące spółki uznały, nadanie przedmiotowej decyzji omawianej powyżej rygoru natychmiastowej wykonalności za nieuzasadnione. W uzasadnieniu kwestionowanej decyzji zostało wskazane, iż rygor natychmiastowej wykonalności został nadany ze względu na interes społeczny i gospodarczy. Powyższa analiza przedmiotowej sytuacji zdaniem strony skarżącej wskazuje na jedyny interes gospodarczy Spółki [...] Sp. z o.o., czyli prywatnego developera. W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie obu skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 6 czerwca 2018 r., na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a., postanowił o połączeniu spraw oznaczonych sygn. VII SA/Wa 657/18 i VII SA/Wa 658/18 do łącznego rozpoznania i wspólnego rozstrzygnięcia oraz prowadzenia dalej pod wspólną sygn. akt VII SA/Wa 657/18. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Jednocześnie zwrócenia uwagi wymaga art. 31 ust. 2 specustawy drogowej, zgodnie z którym w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 k.p.a. Zatem uwzględniając powyższe unormowania, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Tym samym Sąd uznał, że skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy specustawy drogowej. Specustawa drogowa ma na celu przyśpieszenie realizacji dróg publicznych, bez konieczności odnoszenia się do przepisów prawa zawartych w różnych aktach normatywnych. Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych przewiduje, co do zasady, uproszczony tryb postępowania w sprawach administracyjnych związanych z realizacją dróg publicznych. Przepisy tej ustawy mają zastosowanie w sprawach dotyczących realizacji dróg publicznych, w tym uzyskiwania pozwoleń na realizację inwestycji drogowej oraz nabywania nieruchomości pod drogi. Postępowanie to obejmuje (m.in.) także ustalenie przebiegu inwestycji, zatwierdzenie projektu budowlanego, zatwierdzenie podziału nieruchomości. Są to regulacje szczególne względem innych aktów prawnych – art. 11f ust. 1 specustawy drogowej. Ustawa o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Jednocześnie pozostałe przepisy specustawy drogowej wskazują przepisy innych ustaw znajdujących zastosowanie w stosunku do inwestycji drogowej określając przypadki ich zastosowania i etap postępowania o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, na którym znajdują one zastosowanie, bądź też wskazują na obowiązek złożenia ściśle określonych dokumentów uzyskiwanych w toku odrębnego postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Infrastruktury, z odwołaniem się do orzecznictwa sądów administracyjnych, w sposób wyczerpujący przedstawił zakres kompetencji orzeczniczych jakie organowi prowadzącemu postępowanie ze względu na rodzaj sprawy przyznają przepisy specustawy drogowej. W tym zakresie jedynie tytułem przypomnienia należy za organem wskazać, że zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych. Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. W postępowaniu organy obu instancji mają obowiązek zbadania zgodności z prawem wniosku inwestora, ale o celowości inwestycji decyduje wyłącznie inwestor. Organy nie są uprawnione i nie mogą oceniać przesłanek ekonomicznych, oraz społecznych powstającej inwestycji, w jej kształcie określonym przez inwestora. To inwestor, którym jest właściwy zarządca drogi, posiada wiedzę i odpowiednie kompetencje w zakresie wyboru miejsca, zakresu i sposobu realizacji przedsięwzięcia drogowego. Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 lutego 2014 r. II OSK 93/14 (Legalis ). W powołanym wyroku NSA stwierdził, iż "Przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, stąd tez ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela ponadto pogląd, wyrażony przez NSA w uzasadnieniu ww. wyroku, że tylko stwierdzenie przez organy, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza określony przepis prawa, zobowiązuje te organy do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej. Wyjaśnić w związku z treścią zarzutu skarżących należy, że kształt planowanej inwestycji nie narusza art. 35 ust. 1 pkt. 2, ani art. 20 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 2 Pr. bud. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Z akt sprawy nie wynika, aby organ nie dokonał takiego sprawdzenia. W kontekście powyższego Sąd za chybione uznaje zarzuty skarżących spółek odnoszące się do naruszenia art. 7, 77, 84 k.p.a. Nie doszło także w ocenie Sądu do naruszenia art. 11a specustawy drogowej w związku z art. 16 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z treścią tego przepisu, Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo wykonujący zadania zlecone z zakresu administracji rządowej Starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Sąd wyjaśnia skarżącym , że w przedmiotowej sprawie zarówno inwestorem jak i zarządcą drogi był Prezydent miasta R., gdyż mamy do czynienia z drogą krajową – a dokładnie rozbudową skrzyżowania al. W. w R. (ciąg drogi krajowej nr [...] i nr [...]) z drogą powiatową – z ul. W. Treść wniosku obejmowała: rozbudowę skrzyżowania al. W. z ul. W., w tym wykonanie dodatkowego pasa ruchu (tzw.) bypass przeprowadzających skręt w prawo. Pas ruchu zakończony zatoką autobusową. Wskazany art. 11a specustawy drogowej nie został naruszony. Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów specustawy drogowej, zatem nawiązując do wcześniejszych twierdzeń Sądu, to inwestor decyduje o przebiegu drogi. W odniesieniu do argumentu autora skarg co do naruszenia art. 16 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, Sąd stwierdza, że są to wywody całkowicie nieuprawnione. Podnoszone w zarzutach skarg okoliczności związane z finansowaniem jak podają autorzy skarg z pieniędzy publicznych inwestycji drogowych leżących w interesie niepublicznym dowodzą tego, że skarżący w sposób pobieżny zapoznali się z treścią specustawy drogowej. Sąd podziela twierdzenia organu odwoławczego, że w tym postępowaniu Minister nie jest uprawniony do badania sposobu finansowania przedsięwzięcia objętego wnioskiem polegającego na rozbudowie skrzyżowania. Na marginesie powyższych wywodów dodać należy, że w wyroku II OSK 1227/12 z dnia 7 sierpnia 2012 r. NSA wyraził pogląd w nawiązaniu do art. 16 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, że "partycypacja podmiotu w budowie drogi publicznej w żadnym razie nie powoduje, że droga ma charakter drogi wewnętrznej". Również w przedmiotowej sprawie organ (Wojewoda, Minister) nie jest uprawniony do podważenia rozwiązania technicznego, a mianowicie wykonania dodatkowego pasa ruchu, tzw. by-passa, czy zatoki autobusowej. Ponadto Sąd zwraca uwagę, że wprowadzenie odrębnego trybu administracyjnego w sprawie realizacji inwestycji drogowych służy realizacji celu publicznego w postaci poprawy bezpieczeństwa układu komunikacyjnego. Ogólny cel inwestycji jakim jest rozbudowa skrzyżowania oraz poprawa bezpieczeństwa wszystkich jej użytkowników przeczy twierdzeniom, że realizacja inwestycji służy wyłącznie realizacji interesów prywatnych. Podważanie w skargach oceny "niezbędności" rozbudowy skrzyżowania nie może być skuteczne, jeżeli skarżące spółki swój zarzut opierają wyłącznie na wątpliwościach co do społecznej użyteczności tej inwestycji. W kontekście zauważonej w zaskarżonej decyzji problematyki zakresu uprawnień procesowych jakie przysługują skarżącemu w kontrolowanym postępowaniu, Sąd zauważa, że w przypadku inwestycji liniowych, w tym drogowych, zakres chronionego interesu prawnego stron jest zasadniczo determinowany tym, na ile przedmiotowa inwestycja oddziałuje na ich prawa rzeczowe wynikające zwłaszcza z własności nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego. Art. 11i ust. 1 specustawy drogowej stanowi, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Powyższe powoduje, że o tym, czy dany podmiot jest stroną danego postępowania, czy nie, i jakie w tym zakresie uzyskuje uprawnienia procesowe, decyduje przysługujący mu interes prawny. Jego realność i konkretność powoduje, że decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej wydana w postępowaniu prowadzonym w trybie specustawy drogowej może podlegać badaniu na żądanie strony tylko w tej części, w której odnosi się ona do jej interesu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2006 r. II OSK 364/05; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. II OSK 1539/12). W wyroku z dnia 4 października 2016 r. sygn. II OSK 1412/16 Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko, które Sąd w całości akceptuje, zgodnie z którym zakres prowadzonego postępowania weryfikacyjnego musi ściśle odpowiadać interesowi prawnemu podmiotu kwestionującego decyzję dotyczącą inwestycji liniowej. Inwestycje tego typu mają złożony charakter, a inwestor działa w interesie publicznym, tym samym odwołanie od decyzji wydawanych w postępowaniach dotyczących inwestycji liniowych należy rozpatrywać z uwzględnieniem prymatu interesu publicznego, tylko w odniesieniu do konkretnego interesu prawnego odwołującego się. Racje ma organ, że skarżące spółki nie mogły w postępowaniu skutecznie podnosić zarzutów dotyczących wpływu realizacji inwestycji na inne nieruchomości z uwagi na brak w tym zakresie interesu prawnego. W ocenie Sądu kwestia dotycząca tego, czy właściciel wskazany przez skarżące spółki, a mianowicie [...] Sp. z o.o. posiada zapewniony dostęp do drogi publicznej wykracza poza przyznane skarżącym uprawnienie do kwestionowania zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewody. Ocena uprawnień procesowych strony przez pryzmat przysługującego tejże stronie interesu prawnego jest obecna także w postepowaniu sądowoadministracyjnym, z tym, że ograniczenie możliwości skutecznego kwestionowania w skardze decyzji do tej jej części, która dotyczy indywidualnego interesu prawnego skarżącego, co do zasady, nie ma wpływu na zakres przeprowadzanej przez Sąd kontroli legalności zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważa, że wprowadzenie odrębnego trybu administracyjnego w sprawie realizacji inwestycji drogowych służy realizacji celu publicznego w postaci poprawy bezpieczeństwa układu komunikacyjnego, którego skutki w stosunku do podmiotów indywidualnych są rekompensowane w formie odszkodowania. W ocenie Sądu, podlegający zatwierdzeniu projekt budowlany nie przewiduje rozwiązań, które wprowadzają nadmierną ingerencję w prawo własności. Zwrócić w tym miejscu trzeba uwagę na to, że w przypadku realizacji celów publicznych niemal zawsze dochodzi do nieuchronnej kolizji interesu publicznego i interesów indywidualnych. Z reguły w tego rodzaju sytuacjach, pomimo że prawo własności jest chronione przez Konstytucję (art. 21 ust. 1), prymat przyznany zostaje interesowi publicznemu. Ustawodawca znacznie zwiększa uprawnienia inwestora i zdecydowanie ogranicza uprawnienia właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji w zakresie określonym przepisami specustawy drogowej, dążąc do zrealizowania istotnych celów publicznych, wśród których znajduje się między innymi potrzeba modernizacji istniejących dróg publicznych. Powyższa regulacja , co Sąd zaznacza, mieści się w granicach ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw określonych w art. 31 ust. 3 Konstytucji. Ogólny cel inwestycji jakim jest rozbudowa skrzyżowania oraz poprawa bezpieczeństwa wszystkich jej użytkowników, co wykazał inwestor a potwierdziły organy, przeczy twierdzeniu, że realizacja inwestycji drogowej służy wyłącznie realizacji interesów prywatnych, łączonych ze stworzeniem potrzebnego układu komunikacyjnego mającego powstać dla [...] Sp. z o.o. Za chybione zatem Sąd uznaje zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 6 czy art. 7 k.p.a. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 108 k.p.a. w związku z art. 17 ust. 1 specustawy drogowej, wyjaśnić należy, że z przepisu art. 17 ust. 1 ustawy wynika, że rygor natychmiastowej wykonalności dla decyzji pierwszo instancyjnej nadaje się na wniosek właściwego zarządcy drogi, w sytuacji kiedy jest to uzasadnione interesem społecznym lub gospodarczym. Literalna wykładnia wskazanej normy ustawy wskazuje przede wszystkim, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji jest obligatoryjne, gdy właściwy zarządca drogi złoży wniosek uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Brak określenia w tym przepisie rodzaju i natężenia tego interesu wskazuje, że chodzi tu o jakikolwiek interes społeczny lub gospodarczy, co odróżnia instytucję uregulowaną w art. 17 ust. 1 ustawy od regulacji dotyczącej nadawania decyzjom administracyjnym rygoru natychmiastowej wykonalności, zawartej w art. 108 k.p.a., gdzie nadanie decyzji rygoru możliwe jest ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Ocena, czy w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 17 ust. 1 ustawy, pozostawiona została organowi rozpoznającemu sprawę. Ustawodawca nie ustanowił przy tym żadnych szczegółowych kryteriów dla takiej oceny. Warunkiem legalności zastosowania instytucji rygoru natychmiastowej wykonalności jest więc wskazanie okoliczności, które uprawdopodobniają istnienie interesu społecznego lub gospodarczego, nie zaś udowodnienie ich bezsprzecznego związku z takim interesem. W tej sytuacji należy się zgodzić ze stanowiskiem Ministra, który ocenił, iż Wojewoda [...] prawidłowo nadał zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na umotywowany wniosek inwestora w tym zakresie. W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle art. 17 ust. 1 specustawy drogowej prezentowane było stanowisko, które Sąd aprobuje, że poprawa bezpieczeństwa ruchu drogowego, jak też usprawnienie transportu drogowego uzasadniają nadanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2014 r. sygn. II OSK 93/14; wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2010 r. sygn. I OSK 1399/09). W wyroku z dnia 15 października 2015 r. sygn. II OSK 1785/15 Naczelny Sąd Administracyjny zastrzegł jednocześnie, że przy ocenie zaistnienia przesłanki zawartej w art. 17 ust. 1 specustawy drogowej wystarczające jest samo wskazanie faktów pozwalających na przyjęcie, iż interes taki występuje, organ prowadzący postępowanie nie jest zatem zobowiązany do poddania uzasadnienia wniosku o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji szczegółowemu badaniu, mającemu na celu wykazanie, że tenże rygor w sposób niewątpliwy doprowadzi do założonego przez inwestora stanu rzeczy. W rozpoznawanej sprawie uznać zaś należało, że w sposób niewątpliwy realizacja rozbudowy skrzyżowania, będzie bezpośrednio służyć założonemu celowi. Z przedstawionych wyżej przyczyn Sąd nie podzielił podniesionych zarzutów skargi. Sąd stwierdza, że wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej złożony przez jej zarządcę zawierał wszystkie wymagane prawem opinie. Kontrolując zaskarżoną decyzję, Sąd nie znalazł podstaw do jej uchylenia, gdyż odpowiada ona prawu. Postępowanie administracyjne poprzedzające jej wydanie, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, było wyczerpujące i w jego toku ustalono stan faktyczny sprawy w stopniu odpowiadającym wydanemu rozstrzygnięciu. W uzasadnieniu organ odniósł się również do podniesionych przez spółki zarzutów. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a podniesione w skardze zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.