I SA/Wr 1110/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz Sędzia WSA Anetta Makowska - Hrycyk Protokolant: referent Paweł Poźniak po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie określenia za czerwiec 2014 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. działając na podstawie art. 233 § § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: O.p.) oraz art. 29 ust. 1, art. 86 ust. 1 i 2 pkt. 1 lit a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a, art. 99 ust. 1 i 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: ustawa o VAT), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W-S z dnia [...] lutego.2017 r., nr [...] określającej za czerwiec 2014 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 706 zł. Z akt sprawy wynika, że Skarżący w 2014 r. prowadził działalność gospodarczą w ramach A . W deklaracji VAT-7 za czerwiec 2014 r. zadeklarował kwotę zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 22.000,00 zł oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 2.131,00 zł. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego w zakresie weryfikacji rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2014r. organ I instancji ustalił, że Skarżący zaewidencjonował w ewidencji zakupu fakturę VAT nr [...] z dnia 18.06.2014 r. o wartości 90.000,00 zł (podatek VAT 20.700,00 zł), której przedmiotem było nabycie wyrobów drewnianych - sztukateria kwarcytowa, wystawioną przez B (dalej: B ), która nie dokumentowała rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Co do faktury dokumentującej nabycie sztukaterii kwarcytowej organ I instancji ustalił, że za transakcję Skarżący zapłacił gotówką. W toku postępowania podatkowego Skarżący wyjaśnił, że środki finansowe na zakup sztukaterii kwarcytowej w miesiącu czerwcu 2014 r. od B pochodzą z kwoty 54.480,57 zł z faktury VAT nr [...] oraz kwoty 54.173,22 zł z tytułu faktury VAT nr [...] oraz kwoty 2.046,21 zł pozostałej gotówki z weksli wystawionych dla K. K. (pozostała kwota z weksli - 343.099,83 zł). Ponadto wskazał, że wspomógł finansowo Skarżącego K. K. wypłacając w gotówce kwotę 440 000 zł na podstawie dwóch weksli własnych wystawionych przez Skarżącego. Weksle te opiewały na kwoty po 300 000 zł i 140 000 zł z terminami spłaty odpowiednio na 29 sierpnia 2014 r. oraz 31 grudnia 2017 r. Pierwszy z weksli Skarżący spłacił (w kwocie 300 000 zł) w dniu 29 sierpnia 2014 r., a dokument ten spalił. Organ I instancji ustalił, że K. K. był prezesem podmiotu litewskiego C , zaś podmiot ten był jednocześnie nabywcą sztukaterii kwarcytowej od Skarżącego – w ramach dostaw wewnątrzwspólnotowych. W odniesieniu do wystawcy faktury ustalił, organ że B : został wykreślony z dniem 09.09.2013 r. z rejestru podatników podatku od towarów i usług Urzędu Skarbowego w J. , złożył jedynie deklarację VAT-7K za IV kwartał 2013r., nie złożył żadnego zeznania podatkowego CIT-8 oraz nie wykazał zatrudnienia pracowników, pod adresem D. G. , ul. Ł. spółka w 2014r, nie miała siedziby. Zgodnie z oświadczeniem zarządcy budynku przy ul. Ł. w D. G. - D. R. D umowę najmu tegoż lokalu zawarto z firmą B w dniu 11.09.2012 r. Jednakże spółka nawet nie wprowadziła się do wynajętego lokalu. Z dniem 31.10.2012 r. umowa ta została wypowiedziana na mocy porozumienia stron. Płatności za czynsz zostały potrącone z wpłaconej przez firmę kaucji, nie ma kontaktu z prezesem spółki E. Skarżący - przesłuchany w charakterze strony przez organ I instancji - wyjaśnił, że przedmiotem działalności gospodarczej jest głównie działalność prawnicza, a handlem zajął się z chęci zmiany samochodu. Od początku działalności miał stratę i nie mógł liczyć na kredyt samochodowy, ani na leasing samochodu. Współpracę z B nawiązał w ten sposób, że zgłosił się do niego ktoś w sprawie zakładania spółek poza granicą - danych tej osoby Strona nie pamiętała. Skarżący prowadził rozmowy z właścicielem albo właścicielką E – danym tej nie umiał podać. Była to osoba wpisana do rejestru KRS. przed dokonaniem zakupu od B Skarżący nie sprawdzał tej firmy w urzędzie skarbowym. Sprawdzał CDEIG i odpis KRS. Skarżący nigdzie nie ogłaszał się, iż prowadzi handlową działalność gospodarczą. Płatności za towar były dokonywane wyłącznie w formie gotówkowej, ponieważ gotówki miał na tyle, aby płacić za towar w całości w tej formie. Z uwagi na jej praktykę w zakresie windykacji i wiedzę związaną z trudnością odzyskiwania należności Skarżący nie zgadzał się na wydanie towaru bez otrzymania zapłaty. Po otrzymaniu płatność od kupującego dokonywał zapłaty za towar swojemu dostawcy. Z B nie zawierał umowy, organizacja zakupu zajmował się osobiście, warunki dostaw (cena, rodzaj towaru, transport) były uzgadniane mailowo lub telefonicznie, czasem w podczas spotkań w kancelarii. Skarżący wyjaśnił, że nie posiada doświadczenia w handlu sztukaterią kwarcytową. Przy nabyciu towaru cena miała zawierać koszty transportu. Organ I instancji dokonał też ustaleń w zakresie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów sztukaterii kwarcytowej, którą Skarżący zadeklarował na rzecz podmiotu C , wystawiając fakturę VAT nr [...] z dnia 13.06.2014r. na kwotę 30.558,00 Euro oraz fakturę VAT nr [...] z dnia 20.06.2014 r. na kwotę 27.780,00 Euro. Z adnotacji na fakturach wynikało, że "zapłacono gotówką, odbiór i transport własny kupującego". Do faktur dołączono dokumenty KP. Towary te miała dostarczyć do podmiotu litewskiego firma transportowa z D. na Ukrainie, ale skarżący nie posiada dokumentów w tym zakresie. Z pisma tej firmy, które otrzymał Skarżący od K. K. (prezesa C) wynika, że wobec działań wojennych nie jest możliwe wskazanie, które samochody dokonywały transportu towarów. Ponadto na podstawie informacji litewskich władz podatkowych organ I instancji ustalił, że litewski odbiorca towarów Skarżącego spółka C nie prowadziła działalności na Litwie, a jedynym udziałowcem i menadżerem firmy był polski rezydent K. K. . Od 22 lipca 2014 r. przedstawiciele tego podmiotu nie kontaktowali się z litewskim organem podatkowym, nie odpowiadano też na publiczne poszukiwanie i nie przedłożono dokumentów i wyjaśnień. Podmiot ten nie posiadał zarejestrowanych nieruchomości i pojazdów transportowych, ani własnych lub wynajmowanych magazynów. W dniu 12 lutego 2015 r. litewski organ podatkowy wyrejestrował C z rejestru podatników VAT z powodu nieskładania deklaracji VAT. Organy litewskie nie posiadają też informacji o dalszych przemieszczeniach towaru pochodzącego od Skarżącego, a osoby odpowiedzialne w C nie przedstawiły umów potwierdzających dostawę towarów ani wyjaśnień okoliczności transakcji. Zlecone przez organ I instancji 8 października 2015 r. przesłuchanie K. K. okazało się niemożliwe, ten bowiem zmarł 1 października 2015 r. K. K. – jak ustalił organ I instancji – korzystał z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. Ś. , w latach 2000-2014 nie zgłaszał w ZUS zatrudnienia oraz zgłoszeń z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, nie dokonywał żadnych wpłat, ponadto nie składał zeznań podatkowych, w których deklarowałby jakiekolwiek dochody, ani nie odnotowano, w tym okresie informacji o dochodach tej osoby. Skarżący wyjaśnił, że współpracę z C nawiązał przez F Sp. z o.o. z siedzibą w Ż. , za co ta wystawiła Skarżącemu fakturę prowizyjną. Płatności na rzecz C dokonywane były gotówką w walucie polskiej w obecności K. K. . Koszty transportu były wliczone w cenę towarów, a ponosił je litewski kontrahent, gdyż on wynajmował spedytora. Skarżący nie zawarł umowy z C, nie prowadził ewidencji magazynowej, warunki dostaw (cena, rodzaj towaru i transport) uzgadniane były telefonicznie, czasami mailowo, czasami podczas spotkań w kancelarii. Ustalenia te organ I instancji zawarł i ocenił w decyzji z [...] lutego 2017 r., którą określił Skarżącemu kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług stanowiącą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2014 r. w wysokości 706 zł. Oceniając zebrane w sprawie dowody w kontekście transakcji z B oraz z C organ I instancji stwierdził, że nie odzwierciedlają one rzeczywistych transakcji gospodarczych, nie miały celu gospodarczego, lecz zostały przeprowadzone w celu uprawdopodobnienia zrealizowania transakcji kupna-sprzedaży i osiągnięcia korzyści podatkowej. Uznał, że transakcje te były pozorne, a Skarżący wprowadzał jedynie do obrotu faktury VAT, które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji. Na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT uznał, że Skarżący zawyżył podatek naliczony o podatek wynikający z faktury wystawionej przez B Stwierdził też organ I instancji, że Skarżący nie dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz C. Od decyzji tej Skarżący wniósł odwołanie zarzucając nierozpoznanie istoty sprawy, ograniczenie postępowania dowodowego wyłącznie do okoliczności mających miejsce w dacie wydania decyzji z pominięciem stanu na datę zawarcia transakcji oraz pozbawienie podatnika prawa do obrony. W toku postępowania odwoławczego Skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie dowodów m.in. z historii rachunku bankowego zmarłego prezesa C, z przesłuchania byłego prezesa C M. Ć. na okoliczność sytuacji finansowej spółki oraz dokonywania zakupów łupka i innych towarów od skarżącego oraz z przesłuchania W. W. na okoliczność zakupu towarów od Skarżącego. Organ odwoławczy odmówił przeprowadzenia tych dowodów postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. uznając, ze wszystkie okoliczności faktyczne w zakresie obrotu towarowego, transportu oraz rozliczenia transakcji związanej z zakupem i dostawą towarów uwidocznionych na zakwestionowanych fakturach zostały wyczerpująco udokumentowane i wyjaśnione. Pismem z 15 maja 2018 r. Skarżący przedstawił do akt sprawy protokół rozprawy głównej z 4 kwietnia 2018 r. w sprawie o sygn. II K 214/17 prowadzonej przez Sąd Okręgowy we W. zawierający przesłuchanie świadka M. Ć. . Zaskarżoną decyzją Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Oceniając zebrane w sprawie dowody organ odwoławczy doszedł do podobnych wniosków jak organ I instancji. Podkreślił, że przeprowadzone postępowanie oraz zgromadzony materiał dowodowy świadczą, że działalność Skarżącego w zakresie handlu sztukaterią kwarcytową nosi znamiona działalności fikcyjnej, ponieważ poza zakwestionowanym fakturami Strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających rzeczywisty charakter transakcji, dlatego nie uznał, że dokonała następnie wewnątrzwspólnotowych dostaw tego towaru na rzecz podmiotu litewskiego. Za istotne Dyrektor IAS uznał ustalenia dotyczące B , zeznania świadków, otrzymane z litewskiej administracji podatkowej oraz innych instytucji państwowych (dotyczące K. K. ), a także wyjaśnienia samego Skarżącego. Poza ustaleniami identycznymi jak w decyzji organu I instancji - wskazał, że wg wyjaśnień Skarżącego po kamień, który nie był składowany w magazynach strony, przyjeżdżał kupiec z Litwy z ukraińskim przewoźnikiem i towar był odbierany bezpośrednio od B z siedzibą w D. G. . Podobnie, jak organ I instancji, organ odwoławczy nie dał wiary wyjaśnieniom Skarżącego co do transakcji z B Co do dostaw wewnątrzwspólnotowych organ odwoławczy również uznał je za nierzeczywiste, na co wskazuje informacja od litewskiej administracji podatkowej. Wskazał, że zebrane dowody nie potwierdzają współpracy Skarżącego z F Sp. z o.o. z siedzibą w Ż. , co miało zapoczątkować znajomość i współpracę z K. K. Jak ustalono, podmiot ten (F Sp. z o.o.) nie prowadził działalności we wskazanym miejscu, a umowa najmu lokalu zawarta z G została rozwiązana z dniem 1 sierpnia 2013 r. F Sp. z o.o. składała deklaracje VAT-7 za kontrolowany wykazując wysoki podatek należny oraz niewielkie kwoty do przeniesienia, ale nie świadczy, to zdaniem Dyrektora IAS, o rzeczywistej działalności gospodarczej. Wskazał też na informację SCAC, wedle której M. L. (prowadząca księgowość C do 22 lipca 2014 r.) okazała litewskiemu organowi podatkowemu 7 faktur wystawionych przez Skarżącego (w okresie od 28 lutego do 29 sierpnia 2014 r.), ale nie przedłożyła dokumentów potwierdzających płatność za nabyty towar. Nie stwierdzono też zarejestrowanych płatności na rzecz Skarżącego w wyciągach bankowych (w okresie od 1 stycznia do 23 lipca 2014 r.). Podmiot C nie posiadał zarejestrowanych nieruchomości i pojazdów transportowych, nie wynajmował magazynów, a jedyną zatrudnioną osobą był K. K. , jednakże brak było informacji o wypłaconych wynagrodzeniach. Litewski organ podatkowy ustalił też, że w lipcu 2014 r. C dokonała trójstronnych transakcji z podmiotem bułgarskim. Co do K. K. – jedynego udziałowca i menadżera C od 22.07.2014 r. – organ odwoławczy ocenił dodatkowo, że osoba ta jako podopieczny MOPS w latach 2010 -2015 nie mogła zarządzać litewską spółką w W. . Była to osoba schorowana, mająca trudności w poruszaniu się i mało wiarygodne jest, by była w stanie przemieszczać się ze Ś. do J. G. z płatnościami za zakupiony u Skarżącego towar czy zarządzać spółka w W. . Analizując natomiast dowód z zeznań świadka M. Ć. Dyrektor IAS wskazał, że z zeznań M. Ć. zawartych w protokole rozprawy głównej z dnia 4.04.2018 r. wynika, że był udziałowcem spółki na Litwie C w latach 2012-2014. Handlował z T. M. , który bywał w jego spółce a on bywał w Polsce i w czasie przyjazdów kontaktował się ze Stroną. Skarżący sprzedawał mu kamień jako osoba fizyczna, zawarł z nim kilka transakcji, dokładnie nie pamięta ile. Częściowo po ten kamień przyjeżdżali sami a częściowo była spedycja. Uczestniczył osobiście w odbiorze towaru. To nie był jeden czy dwa transporty. Kamień był zabierany z J. G. , dokładnego adresu nie pamięta. Płatność była dokonywana gotówką, jednorazowo. Przyjęcie gotówki potwierdzał na fakturze VAT, gotówka była przekazywana na następne transakcje, nie ma innych dokumentów poza faktura VAT, ale były tez dokumenty CMR dotyczące międzynarodowego transportu, na których były dane przewoźnika. Według M. Ć. współpraca ze Stroną trwała przez dwa lata od 2012 do 2014 r., po czym swoje udziały w spółce sprzedał w 2014 r. Zeznania te organ odwoławczy ocenił jako istotnie różniące się od wyjaśnień Skarżącego. Świadek M. Ć. , wedle informacji przekazanych przez litewską administrację podatkową, był udziałowcem C w okresie od 5 września 2013 r. do 22 lipca 2014 r. Ponadto strona twierdziła, że towar był odbierany bezpośrednio od dostawcy, zatem z D. G. , a nie z J. G. . Na spornych fakturach nie widnieją też żadne podpisy osoby uprawnionej do odbioru faktury, ani osób kwitujących odbiór gotówki. Podobnie jest w przypadku dowodów KP. Dodatkowo organ zauważył, że rozliczenia miały być dokonywane z K. K., a nie M. Ć. . Organ odwoławczy uznał zeznania świadka M. Ć. za niewiarygodne. Organ odwoławczy ocenił też się znaczenie dla sprawy weksli własnych, wystawionych przez skarżącego na rzecz K. K. . Wskazał, że weksle te były wystawione w kwietniu 2014 r., podczas gdy K. K. stał się udziałowcem C stał się dopiero 22 lipca 2014 r. Przywołanie tego dowodu przez Skarżącego na etapie odwoławczym świadczyć ma, zdaniem Dyrektora IAS, o kreowaniu przez skarżącego "stanu faktycznego" w kwestii zawieranych transakcji. W konsekwencji Dyrektor IAS stwierdził, że Strona nie dokonywała w czerwcu 2014r. handlu sztukaterią z kwarcytu, a faktury dokumentujące zakup tego towaru od B oraz jego sprzedaż do C na Litwie w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych. Organ odwoławczy wskazał, że za fikcyjnością tych transakcji świadczą ustalenia dotyczące kontrahentów Skarżącego, sposób przeprowadzania transakcji oraz brak jakiegokolwiek świadka, który mógłby potwierdzić ich dokonanie. K. K. bowiem nie żyje, od firmy transportowej z D. nie można uzyskać dokumentów potwierdzających dostawę na Litwę, brak jest kontaktu z B , Strona zaś nie ponosiła żadnych kosztów transportu, nie ubezpieczyła towaru, nie uczestniczyła w przyjęciu i odbiorze towaru, nie posiada żadnego doświadczenia w obrocie kamieniem kwarcytowym, ani żadnych kontaktów w tej branży, nie jest w stanie przedstawić dowodów na nawiązane kontaktów z kontrahentami z uwagi na awarię komputera, choć zachowały się dane dotyczące działalności adwokackiej Skarżącego. Podkreślił, że Skarżący z jednej strony twierdzi o niemożności spłaty ewentualnej pożyczki, a z drugiej – że posiadał wystarczająco dużo gotówki, by opłacić sporne transakcje. Wbrew własnym twierdzeniom, Skarżący nie stosował się do zasady, by nie wydawać towaru bez otrzymania gotówki, na co wskazują dowody KP, z których wynika, ze zaplata następowała z opóźnieniem kilkudniowym oraz w ratach. Ponadto doszedł do wniosku, że Strona nie weszła w posiadanie towaru i nie mogła nim rozporządzać jak właściciel. Wskazując na te okoliczności, organ odwoławczy uznał, że Skarżący świadomie wziął udział w nierzetelnych transakcjach, oszukańczym procederze, który miał mu przysporzyć korzyść w postaci zwrotu podatku od towarów i usług. W rezultacie stwierdził, że faktury zakupu od B nie stanowiły podstawy do obniżenia podatku należnego o wynikający z nich podatek naliczony, natomiast wyeliminowanie z rozliczenia wartości dostaw wewnątrzwspólnotowych na rzecz C (opodatkowanych stawką 0%) pozostaje bez wpływu na wysokość podatku należnego. Zdaniem organu odwoławczego dowody zebrane w sprawie świadczą, że nie istniał towar, który był przedmiotem obrotu miedzy podmiotami widniejącymi na spornych fakturach zakupu i sprzedaży, a Strona podejmując współpracę z ww. podmiotami miała pełną świadomość udziału w procederze wprowadzania do obrotu tzw. pustych faktur, co obliczone było na wyłudzenie podatku od towarów i usług. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Skarżący zarzucił naruszenie prawa i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na wezwanie Sądu pismem procesowym z 4 grudnia 2018 r. (data wpływu 6 grudnia 2019 r.) uzupełnił braki formalne skargi poprzez sformułowanie zarzutów. Zarzucił naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. oraz art. 29 ust. 1, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), art. 99 ust. 1 i ust. 12 ustawy o VAT , a także naruszenie przepisów szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z 17 maja 1997 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku , zmienionej dyrektywą Rady 2002/38/WE z 7 maja 2002 r. – poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Następnie, pismem procesowym z 19 lutego 2019 r. (data wpływu 22 lutego 2019 r.) Skarżący uzupełnił skargę o zarzut naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. W obszernym uzasadnieniu zakwestionował sposób prowadzenia postępowania dowodowego przez organy podatkowe w zakresie współpracy skarżącego z dostawcą i odbiorcą, jak również – przez odmowę przeprowadzenia wnioskowanych dowodów i dokonanie oceny zgromadzonego materiału w sposób wybiorczy oraz dowolny. Wskazał, że B mogła pełnić rolę znikającego podatnika oraz działała po jej wykreśleniu z ewidencji VAT, a organ nie przesłuchał T. Ż. , czy osoby prowadzącej księgi rachunkowe. Organ nie podjął żadnych czynności w celu ustalenia, czy B nie zatrudniała pracowników na czarno, a jedynie stwierdził, że nie zostali oni wykazani w stosownych informacjach. Organ nie ustalił w niniejszym postępowaniu czy B miała wielu dostawców i odbiorców, czy działała pod konkretne zamówienie; czy się ogłaszała czy ponosiła ryzyko handlowe; koszty transportu; czy ubezpieczała swoje transakcje; na jakich zasadach współpracowała i rozliczała się z kontrahentami; jak kształtowała się jej płynność finansowa. Kolejnym pismem procesowym z 21 marca 2019 r. (data wpływu 25 marca 2019 r.) Skarżący odnośnie do nabywcy litewskiego wskazał, że kilkukrotnie weryfikował tego kontrahenta i uzyskiwał potwierdzenie aktywności (28 lutego, 24 października i 28 listopada 2014 r.), a dowody w tym zakresie są w aktach sprawy. Skarżący wywiódł z tego, że C był aktywny w okresie współpracy ze stroną, natomiast nie został wyposażony przez ustawodawcę w narzędzia pozwalające na pełną weryfikację podmiotu, tym bardziej kontrahenta z innego państwa. Skoro system VIES potwierdzał aktywność podmiotu, a jednocześnie współpraca z kontrahentem litewskim nie budziła zastrzeżeń, Skarżący nie miał podstaw, by nabrać jakichkolwiek podejrzeń. Na rozprawie w dniu 23 czerwca 2020 r. pełnomocnik organu wniósł o dopuszczenie dowodu ze skazującego skarżącego prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 18 stycznia 2019 r. w sprawie o sygn. akt III K 214/17 wraz z uzasadnieniem – na okoliczność jego treści. Pełnomocnik Skarżącego wniósł o oddalenie wniosku dowodowego, jako spóźnionego. Sąd postanowieniem podjętym na rozprawie na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) dopuścił dowód z ww. wyroku na okoliczność treści w nim zawartych. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Dodatkowo sprecyzował zarzuty skargi i złożył jako załącznik do protokołu rozprawy pismo w tym zakresie, wskazując na naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. Podniósł, że organy podatkowe nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności dla sprawy, a rozstrzyganie wątpliwości odbyło się przez zastosowanie zasady in dubio pro fisco. Strona została pozbawiona prawa do obrony, a ponadto naruszono zasadę legalizmu i zaufania do organów podatkowych wobec schematycznych działań organów podatkowych, które nie podjęły żadnych czynności pozwalających na skuteczne przesłuchanie niezbędnych w sprawie świadków, czy też analizę niezbędnej dokumentacji. Organy podatkowe naruszyły też zasadę swobodnej oceny dowodów ograniczając postępowanie dowodowe i prowadząc je w sposób powierzchowny bez ustalenia stanu faktycznego i jego oceny w sposób zupełny, co doprowadziło do wyciągnięcia błędnych wniosków. Nie podjęły również wystarczających i skutecznych starań, by w sposób należyty wyjaśnić sprawę. Nie wskazały w sposób precyzyjny faktów, które uznały za udowodnione, a którym odmówiły wiarygodności. Bezzasadnie również odmówiły przeprowadzenia dowodów w zakresie zeznań świadków. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do brzmienia art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2017 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprawowana jest przez sądy administracyjne na podstawie kryterium zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ustalenie, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.). Spór w sprawie dotyczy skutków podatkowych transakcji udokumentowanych fakturą zakupu i następnie fakturami sprzedaży – w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów – sztukaterii kwarcytowej. Wedle organu odwoławczego transakcja zakupu sztukaterii kwarcytowej udokumentowane fakturą wystawioną przez B nie miała w rzeczywistości miejsca, a przez to faktura ta była pusta. Za fikcyjne Dyrektor IAS uznał również wewnątrzwspólnotowe dostawy tego towaru do podmiotu litewskiego C, udokumentowane fakturami wystawionymi przez Skarżącego w dniu 13 i 20 czerwca 2014 r. Zdaniem Dyrektora IAS działalność Skarżącego w zakresie handlu sztukaterią kwarcytową nosi znamiona działalności fikcyjnej, ponieważ poza zakwestionowanymi fakturami strona nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów potwierdzających rzeczywisty charakter transakcji. W dalszej kolejności nie można było więc uznać, że Skarżący dokonał wewnątrzwspólnotowych dostaw tego towaru do podmiotu litewskiego. Co do faktur zakupu Dyrektor IAS jako podstawę ustaleń faktycznych przyjął poczynione ustalenia dotyczące faktycznej działalności B W zakresie wewnątrzwspólnotowych dostaw sztukaterii kwarcytowej nabytej od B do podmiotu litewskiego C organ odwoławczy powołał się na informację otrzymaną od litewskiej administracji podatkowej w ramach wymiany informacji SCAC oraz ustalenia dotyczące prezesa tej spółki w kontrolowanym okresie K. K. . Za informacją SCAC organ odwoławczy przyjął, że choć C dysponował spornymi fakturami wystawionymi przez Skarżącego, to brak było dowodów na dokonanie płatności za towar oraz transport i odbiór towaru na Litwie. Firma ta nie posiadała żadnych nieruchomości, pojazdów ani własnych lub wynajętych magazynów. Ustalenia dotyczące osobistej sytuacji K. K. (mieszkający do śmierci w 2015 r. w S. Ś. podopieczny pomocy społecznej w okresie od 2010 r. do 2015 r.) przekonały organ, że osoba ta nie mogła prowadzić spraw spółki na Litwie, brać udziału w odbiorze towaru w J. , ani opłacić spornych faktur. Ocenił, że dostawy wewnątrzwspólnotowe były fikcyjne, wyeliminował ich wartość z rozliczenia podatkowego, co nie miało wpływu na wynik tego rozliczenia. Z kolei zdaniem Skarżącego, postępowanie dowodowe było w sprawie wadliwie prowadzone, tj. z naruszeniem art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 O.p. przez co organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych, a skarżący został pozbawiony prawa do obrony (wobec m.in. nieprzeprowadzenia dowodów z jego wniosku). W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że na wynik kontroli legalności zaskarżonej decyzji miał wpływ prawomocny wyrok skazujący skarżącego jako oskarżonego, wydany przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu z 18 stycznia 2019 r. w sprawie o sygn. III K 214/17. Zgodnie bowiem z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Przez pojęcie ustalenia prawomocnego wyroku należy rozumieć ustalenia wynikające z sentencji wyroku karnego dotyczące osoby sprawcy, strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa oraz miejsca i czasu jego popełnienia (wyrok NSA z 8 kwietnia 2011 r., II FSK 2070/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Wyrok ten zapadł po wydaniu zaskarżonej decyzji, co nie ma znaczenia dla zakresu związania Sądu treścią art. 11 p.p.s.a. Związanie sądu administracyjnego ustaleniami wyroku karnego wynikającymi z art. 11 p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że przepis ten zakazuje sądowi podważania ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego oraz nakazuje akceptację ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami wyroku skazującego (wyrok NSA z dnia 8 października 2014 r., I FSK 1557/13 dostępny w CBOSA). Przepis art. 11 p.p.s.a. został wprowadzony po to, by uniknąć sytuacji, w których na podstawie tych samych stanów faktycznych byłyby wydawane różne orzeczenia w postępowaniu karnym i sądowoadministracyjnym. Sąd w składzie orzekającym podziela taką wykładnię art. 11 p.p.s.a. Wyrok karny skazujący Skarżącego zapadł 18 stycznia 2019 r. Z punktu I tego wyroku wynika, że Skarżący został skazany za to, że w okresie od kwietnia 2014 r. do sierpnia 2014 r. prowadząc działalność gospodarcza pod nazwą A , działając we W. z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, stwarzając pozory zaistnienia okoliczności uzasadniających zwrot podatku od towarów i usług na wskazany przez siebie rachunek bankowy w łącznej wysokości 157 000 zł stanowiący nadwyżkę podatku naliczonego VAT nad podatkiem należnym VAT – posłużył się fakturami zakupu dokumentującymi nabycie różnego rodzaju towarów, a poświadczających nieprawdę, gdyż ujęte w nich zdarzenia nie miały miejsca, czym wprowadził w błąd organ podatkowy, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego W.- S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wyłudzenie nienależnego zwrotu podatkowej należności publicznoprawnej w łącznej wysokości 157 000 zł, tj. o czyn z art. 286 § 1 w zw. z art. 12 kodeksu karnego. Z tak sformułowanej sentencji wyroku wynika, że żadna z faktur zakupu, stanowiąca podstawę obniżenia podatku należnego VAT w okresie od kwietnia do sierpnia 2014 r. nie odzwierciedlała rzeczywistości. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że chodzi także o sporną fakturę wystawioną w dniu 18 czerwca 2014 r. na rzecz skarżącego przez B Prejudycjalność tego wyroku względem orzeczenia tut. Sądu jest szczególnie uzasadniona, ponieważ wyrok karny dotyczy osobiście Skarżącego jako skazanego oraz istoty sporu, tj. fikcyjności spornych faktur. Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji, to Sąd dostrzega mankamenty postępowania podatkowego, które pozostają bez wpływu na wynik sprawy tracąc swoją istotność wobec ustalenia wyroku karnego, że sporna faktura zakupu wystawiona przez B była fikcyjna. Sąd nie mógłby nakazać organowi podatkowemu dochodzenia prawdy materialnej, która już została przesądzona prawomocnie wyroku karnym. Mocą art. 11 p.p.s.a. sąd administracyjny jest związany zawartymi w sentencji wyroku skazującego ustaleniami okoliczności związanych ze sprawą i typem czynu przypisanego sprawcy (wyroki NSA: z 13 czerwca 2014 r., II FSK 93/14, z 30 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FSK 914/12; z 13 marca 2009 r., II OSK 355/08, wszystkie dostępne w CBOSA), przepis ten zakazuje sądowi podważania ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego oraz nakazuje akceptację ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami wyroku skazującego. Przyjmuje się, że pośrednio również organ podatkowy jest adresatem tej normy prawnej. Skoro doszedł on w wyniku postępowania dowodowego do wniosków zgodnych z tymi, które wynikają z sentencji późniejszego prawomocnego wyroku – to nie ma podstaw prawnych – a wręcz istnieje zakaz ustawowy - by sąd administracyjny ustalenia te kwestionował. W tym stanie rzeczy, błędy w procedowaniu, w doborze środków dowodowych i ich ocenie przez organ podatkowy nie mogą być uznane za mające istotny wpływ na wynik sprawy rozpoznawanej przed sądem administracyjnym, jeśli doprowadziły do ustalenia faktycznego jak w wyroku karnym. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o VAT oraz szóstej Dyrektywy VAT – nie wskazując jednak w czym upatruje tego naruszenia - oraz naruszenie prawa procesowego, których fundamentem była niezgoda na niepodjęcie konkretnych czynności dowodowych, odmowę przeprowadzenia dowodów oraz rozstrzyganie istniejących w sprawie wątpliwości na niekorzyść Skarżącego. Nie jest zatem w sprawie sporne rozumienie prawa materialnego i subsumcja ustalonego stanu faktycznego pod normy prawne ustawy o VAT, zastosowane w sprawie. Ustalenia faktyczne organów podatkowych są jednoznaczne. Jako poprawne i odpowiadające zasadom prowadzenia postępowania dowodowego i postępowania podatkowego w ogóle Sąd ocenił ustalenia w zakresie nierzeczywistego wykonania transakcji zakupu sztukaterii kwarcytowej udokumentowanego sporną fakturą wystawioną przez B Słusznie organy podatkowe opierają się w tym zakresie na poczynionych ustaleniach odnośnie działalności tego podmiotu, który został wykreślony z dniem 09.09.2013 r. z rejestru podatników podatku od towarów i usług Urzędu Skarbowego w J. . Złożył jedynie deklarację VAT-7K za IV kwartał 2013 r., nie złożył żadnego zeznania podatkowego CIT-8 oraz nie wykazał zatrudnienia pracowników. Pod adresem D. G. , ul. Ł. spółka w 2014r, nie miała siedziby. Zgodnie z oświadczeniem zarządcy budynku przy ul. Ł. w D. G. - D. R. D umowę najmu tegoż lokalu zawarto z B w dniu 11.09.2012 r. Jednakże spółka nawet nie wprowadziła się do wynajętego lokalu. Z dniem 31.10.2012 r. umowa ta została wypowiedziana na mocy porozumienia stron. Nie ma kontaktu z prezesem spółki Teresą Żmudą. W sumie więc, organy podatkowe poprawnie dobrały środki dowodowe w sprawie i prawidłowo je oceniły wywodząc z nich ustalenie faktyczne, że faktura zakupu nie odzwierciedlała rzeczywistej transakcji, była pusta. W konsekwencji, nie mogła stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z niej wynikający. Jednocześnie Sąd zauważa, że organ odwoławczy dokonał jasnego doprecyzowania kwalifikacji tej okoliczności względem tej dokonanej przez organ I instancji w kontekście art. 86 ust. 3a pkt 4 lit a) ustawy o VAT. Całe uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji zmierza w kierunku fikcyjności faktury wystawionej przez B i braku towaru, którego sprzedaż miałaby ona dokumentować. Organ odwoławczy przyjął, że Skarżący świadomie wprowadzał do obrotu tzw. puste faktury, co obliczone było na wyłudzenie zwrotu podatku od towarów wobec dalszego przeprowadzenia nierzetelnych transakcji z podmiotem litewskim, które za przedmiot miały nieistniejący towar. Zagadnienie to zostało w taki właśnie sposób ocenione co do faktu przez Sąd Okręgowy we W. w ww. wyroku skazującym Skarżącego, czym Sąd jest obecnie związany. W zakresie zaś wewnątrzwspólnotowych dostaw sztukaterii kwarcytowej nabytej od B do podmiotu litewskiego C , to ustalenia organów podatkowych zasadniczo również są prawidłowe – wbrew zarzutom skargi i dalszych pism procesowych. Ustalenia faktyczne zostały oparte przez organy podatkowe na informacji SCAC przekazanej przez litewskie władze podatkowe w ramach wymiany informacji oraz na własnych ustaleniach organów podatkowych co do osoby prezesa (dyrektora) C – K. K. . Wynika z nich jasno, że w czerwcu 2014 r. brak jest jakichkolwiek dowodów na realizację dostaw wewnątrzwspólnotowych na podstawie faktur z 13 i 20 czerwca 2014 r. Jak wynika z zebranych dowodów, od 22 lipca 2014 r. jedynym udziałowcem i prezesem C był polski obywatel, mieszkaniec S. Ś. - K. K. , który zmarł w październiku 2015 r. Osoba ta miała trudności w poruszaniu się i była stałym podopiecznym MOPS w S. Ś. , nie wykazywała żadnych dochodów, ani zatrudnienia w Polsce. Z informacji pochodzącej (udzielonej w dniu 10 września 2015 r.) od litewskich organów podatkowych wynikało, że podmiot C nie prowadził działalności na Litwie, a adres siedziby w W. został wykorzystany tylko do rejestracji tej firmy. Wskazały, że od 22 lipca 2014 r. przedstawiciele tego podmiotu nie kontaktowali się z litewskim organem podatkowym, mimo wezwań i ogłoszeń publicznych, co w konsekwencji doprowadziło do wykreślenia C z rejestru podatników VAT (12 lutego 2015 r.). Z kolei osoby odpowiedzialne (tj. osoba prowadząca księgowość tego podmiotu nie przedstawiła – poza siedmioma fakturami wystawionymi przez skarżącego – innych dokumentów, potwierdzających dokonanie dostaw wewnątrzwspólnotowych. Podmiot ten nie posiadał żadnych zarejestrowanych nieruchomości, magazynów, ani środków transportowych również w czerwcu 2014 r. Skarżący natomiast przedstawił do akt sprawy pismo pochodzące od ukraińskiej firmy transportowej z D. (która miała wykonać transport towaru od Skarżącego), w którym wskazano na działania wojenne uniemożliwiające podanie numerów rejestracyjnych pojazdów wykonujących ten transport. Dokumenty CMR mające potwierdzać dokonanie transportu zawierały zaś niepełne informacje co do rzeczywistej realizacji transportu, brakowało bowiem potwierdzenia odbioru towarów przez nabywcę. Litewskie organy podatkowe nie były w stanie ustalić, czy i gdzie towary te zostały następnie przemieszczone. Z wyjaśnień Skarżącego natomiast wynikało, że zapłaty dokonywać miał gotówką osobiście K. K. , który brał jednocześnie udział wraz z ukraińskim przewoźnikiem w odbiorze towaru z magazynu w D. G. (należącym do B ). Jednocześnie, co wymaga zaakcentowania, Skarżący wyjaśnił, że odbiór i transport kamienia ozdobnego sztukateryjnego leżał po stronie nabywcy, Skarżący nie posiadał magazynu i nie prowadził gospodarki magazynowej. Dowody te prowadzą do wniosku, że organ odwoławczy prawidłowo dokonał ustaleń faktycznych w tym zakresie. Skoro Skarżący konsekwentnie twierdzi, że przedmiotem dostaw wewnątrzwspólnotowych do podmiotu litewskiego była sztukateria kwarcytowa nabyta od B , to nie jest ono wiarygodne w kontekście zebranych dowodów. Sztukateria ta nie była odebrana od dostawcy przez Skarżącego, ten bowiem nie posiadał magazynu. Zatem twierdzenie Skarżącego, że była odbierana z D. G. słusznie organy podatkowe uznały za niewiarygodne. Podobnie niewiarygodne są twierdzenia Skarżącego, że K. K. mógł zarządzać C na Litwie i brał osobiście udział w odbiorze towaru w sytuacji, gdy był człowiekiem schorowanym, mającym trudności w poruszaniu się, pozostającym pod stałą opieką MOPS w S. Ś. . Niewiarygodne są też twierdzenia Skarżącego, że K. K. mógł posiadać w kwietniu 2014 r. sumę 440 000 zł – zatem zanim został udziałowcem i prezesem C - by pożyczyć ją Skarżącemu w zamian za weksle. Zebrane w sprawie dowody przekonują, że transakcje z C nie były rzeczywiste. Nawet bowiem, gdyby Skarżący posiadał towar z innego źródła niż od B , na co Skarżący w ogóle nie wskazuje, to okoliczności tych dostaw wewnątrzwspólnotowych nie pozwalają na uznanie, że miały miejsce w rzeczywistości. Natomiast odmowa przesłuchania świadka M. Ć. w postępowaniu podatkowym, nie była istotnym uchybieniem procesowym, wobec przedstawienia przez skarżącego protokołu z przesłuchania tego świadka w postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko skarżącemu jako oskarżonemu - na te same okoliczności. Mimo więc pierwotnej odmowy przeprowadzenia tego dowodu, rzeczywiście z naruszeniem art. 188 O.p., organ ostatecznie dokonał oceny tego dowodu. A trzeba tu podkreślić, że Skarżący w postępowaniu karnym nie był pozbawiony prawa do obrony, był obecny na rozprawie i miał wpływ na przebieg przesłuchania tego świadka. Jest to istotna okoliczność przy ocenie tego dowodu w postępowaniu podatkowym. Ocena dowodowa zeznań świadka M. Ć. dokonana w zaskarżonej decyzji nie budzi zastrzeżeń. W konsekwencji, Sąd za słuszny uważa zarzuty skargi dotyczący naruszenia art. 188 O.p. poprzez odmowę przeprowadzenia tego dowodu, jednak wobec wskazanych argumentów – naruszenie to nie wpływa w sposób istotny na wynik sprawy. Rzeczywiście też bezpodstawnie organ odwoławczy odmówił skarżącemu przeprowadzenia dowodu z historii rachunku bankowego prowadzonego w PKO BP należącego do zmarłego K. K. . Zgodnie z art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Skoro Skarżący żądał przeprowadzenia tego dowodu na okoliczności przeciwne, niż wywodził na podstawie zebranych dowodów organ podatkowy, to wniosek taki należało uwzględnić. Niedopuszczenie dowodu wnioskowanego przez Stronę powinno mieć miejsce jedynie wówczas, gdy jest oczywiste, że okoliczność, która ma być udowodniona, stwierdzona jest już wystarczająco innymi dowodami (a dalsze dowodzenie byłoby jedynie przeciąganiem postępowania w czasie) – wyrok NSA z 9 stycznia 2020 r. o sygn. akt II FSK 1471/19 (dostępny w CBOSA). I przeciwnie, jeśli okoliczność taka nie jest stwierdzona dowodem, to organ podatkowy nie może odmówić przeprowadzenia takiego dowodu z wniosku strony. W sprawie zaistniała jednak taka sytuacja, że nakazanie organowi przeprowadzenia dowodu z historii rachunku K. K. nie będzie możliwe wobec upływu 5 lat, w czasie którego bank miał ustawowy obowiązek przechowywać historie rachunku bankowego. Ponadto, trzeba zauważyć, że ustalenie to nie może zmienić ustalenia faktycznego, wynikającego z sentencji prawomocnego wyroku karnego z 18 stycznia 2019 r., dotyczącego Skarżącego. Jak wynika z zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyeliminował z rozliczenia podatkowego za czerwiec 2014 r. wartość dostaw wewnątrzwspólnotowych opodatkowanych 0% stawka podatku VAT na rzecz podmiotu litewskiego. W ocenie Sądu, nie jest to działanie poprawne, ale korzystne dla Skarżącego. Wobec czego Sąd jest związany art. 134 § 2 p.p.s.a. Co do pozostałych zarzutów skargi, to są one niezwiązane z przedmiotem sprawy w zakresie rozliczenia podatkowego w czerwcu 2014 r. Sporne w tym okresie jest nabycie towarów od B oraz ich dalsza dostawa wewnątrzwspólnotowa na rzecz C z Litwy. Zaniechanie więc przeprowadzenia dowodów wskazanych we wniosku z 16 sierpnia 2017 r. oraz z dalszych dowodów - innych niż wskazane w niniejszym uzasadnieniu wyroku – o których mowa we wniosku z 17 stycznia 2018 r. nie stanowi naruszenia prawa procesowego w zakresie postępowania podatkowego dotyczącego czerwca 2014 r. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 120, art. 124, art. 210 § 4 O.p. Organ dochował zasady legalizmu, zasady informowania oraz wyczerpująco uzasadnił zaskarżoną decyzję. W pozostałym zaś zakresie, wpływ na wynik sprawy opisanych uchybień i naruszeń prawa procesowego eliminuje mocą art. 11 p.p.s.a. ww. prawomocny wyrok karny z 18 stycznia 2019 r., którym Sąd Okręgowy we W. skazał Skarżącego jako oskarżonego, co Sąd uwzględnił. Sąd nie znalazł podstaw, by uwzględnić zarzuty naruszenia prawa materialnego. Organy – wobec opisanych okoliczności i ustaleń - dokonały właściwej subsumcji stanu faktycznego pod normy prawa podatkowego – wskazane przepisy ustawy o VAT. Wobec nie wskazania, które przepisy szóstej (czy obecnie obwiązującej 112) dyrektywy VAT zostały przez organ odwoławczy naruszone, zwalnia to Sąd ze szczegółowej analizy w tym zakresie. Z tych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.