II SA/Kr 1421/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie : WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2019 r. sprawy ze skargi F. W. i M. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2018 r. znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję Starosta Nowotarski decyzją nr [...], z 6 grudnia 2017 r., znak: [...], orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu dla B. i D.L. pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. ewid. ozn. po scaleniu nr [...] (obejmującej część działek ozn. przed scaleniem nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...] wchodzących we wskazany na planie zagospodarowania obszar inwestycji) położonej w miejscowości Lipnica Wielka wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą techniczną [dojazd istniejącym zjazdem z drogi gminnej dz. ewid. ozn. po scaleniu nr [...] (przed scaleniem nr [...]), linia energetyczna wlz kablem YXY 4x10 z istniejącego zestawu złączowo pomiarowego 1P przy granicy na dz. ewid. ozn. nr [...] (przed scaleniem nr [...]) do projektowanego budynku po dz. ewid. ozn. po scaleniu nr [...] (przed scaleniem nr.[...], [...]), studnia kopana na dz. ewid. ozn. nr [...] (przed scaleniem nr [...], [...]), instalacja wodociągowa - przyłącz z projektowanej studni do projektowanego budynku mieszkalnego po dz. ewid. ozn. po scaleniu nr [...] (przed scaleniem nr [...]), przyłącz kanalizacyjny do istniejącej studzienki kanalizacyjnej na dz. ewid. ozn. po scaleniu nr [...] (przed scaleniem nr [...]) po dz. ewid. ozn. po scaleniu nr [...], [...], [...], [...] (przed scaleniem nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]), utwardzenie dojść, dojazdu, miejsca pod pojemnik na śmieci, tarasu naziemnego, miejsc postojowych i placu manewrowego przy projektowanym budynku]. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła M. W. opisując stan prawny zaistniały na działkach objętych decyzją Wójta Gminy Nowy Targ znak: [...] z 14 września 2006 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów wsi Lipnica Wielka, która została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt: II SA/Kr 842/09. Podniosła, że jej działki nr [...] i [...] zostały bezprawnie włączone w skład działki poscaleniowej o numerze [...], tj. działki, na której ma być realizowana inwestycja. Zdaniem odwołującej, w przypadku uchylenia decyzji scaleniowej poprzedni właściciele działki uzyskują status strony, a inwestor musi od nich uzyskać zgodę na zabudowę takiej nieruchomości gruntowej. Wojewoda decyzją z dnia 20 września 2018 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że szczególną okolicznością niniejszej sprawy jest treść księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla m.in. działki nr [...] w Lipnicy Wielkiej. Ujawniony w niej stan prawny wynika z decyzji Wójta Gminy Nowy Targ z 14 września 2006 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt scalenia, która z dniem 18 października 2013 r. została prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 24 sierpnia 2011 r., sygn. akt: II SA/Kr 842/09, od którego skargę oddalił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 października 2013 r., sygn. akt: IIOSK698/13. Ze względu na fakt, że 24 maja 2017 r. do treści księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla m.in. działki nr [...] w Lipnicy Wielkiej zostało wpisane ostrzeżenie o niezgodności stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, Wojewoda działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa postanowieniem znak [...], z 30 maja 2018 r. zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze. Po rozpatrzeniu zażalenia D.L. na powyższe postanowienie organu wojewódzkiego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 27 lipca 2018 r., znak: [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości, stwierdzając: "wpisanie w treści księgi wieczystej nr [...] ostrzeżenia o niezgodności stanu prawnego ujawnionego w ww. księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym nie powoduje niemożności podjęcia przez organ wojewódzki rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym od decyzji o pozwoleniu na budowę". W uzasadnieniu organ przytoczył utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2015 r., sygn. akt: I OSK 493/14: "Jak wskazuje się w piśmiennictwie domniemanie prawne zgodności wpisu w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym należy do naczelnych zasad prawa materialnego ksiąg wieczystych. (...) Zaznaczyć należy, że zakresem domniemania objęte zostały wszelkie prawa podmiotowe ujawnione w księdze wieczystej. Oczywiście domniemanie unormowane w art. 3 u.k.w.h. ma charakter wzruszalny, a zatem może być obalone w stosownym trybie, zasadniczo w postępowaniu o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Dopóki jednak domniemanie to nie zostanie obalone, to osoba, której prawo własności jest ujawnione w księdze wieczystej ma podstawę do powoływania treści wpisu księgi wieczystej w celu wykazania stanu prawnego danej nieruchomości". Przedłożony przez M. W. wyrok Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z [...] maja 2018 r., sygn. akt: [...] został wydany w sprawie prowadzonej w postępowaniu cywilnym, o ochronę własności działki nr [...] położonej w Lipnicy Wielkiej i nie dotyczy przedmiotowej działki inwestycyjnej. Takie rozstrzygnięcie sądu nie może stanowić dowodu w niniejszej sprawie, prowadzonej w postępowaniu odwoławczym od decyzji Starosty Nowotarskiego Nr [...] znak: [...] z 6 grudnia 2017 r. udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w Lipnicy Wielkiej. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że właścicielem działki nr [...] w Lipnicy Wielkiej, zgodnie z treścią działu II księgi wieczystej nr [...] jest J.L.. Z kolei, w postępowaniach administracyjnych o pozwolenie na budowę prawo do dysponowania działką na cele budowlane jest bezwzględnym warunkiem udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę na tej działce (art. 32 ust. 4 pkt 2 Pb). Przepis art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane stanowi, że przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. W oświadczeniach o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane B.L. oraz D.L., jako tytuł, z którego wynika to prawo podali umowę użyczenia. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2016 r., sygn. akt: II OSK 103/15: Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może wynikać ze stosunku zobowiązaniowego. Tym stosunkiem zobowiązaniowym może natomiast być m.in. umowa użyczenia nieruchomości lub umowa nieuregulowana w kodeksie cywilnym (umowa nienazwana). A zatem uznać należy, że inwestor zgodnie z przepisem art. 32 ust. 4 pkt 2 prawidłowo złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania działką, na której realizowana ma być inwestycja, na cele budowlane. Ponadto, organ odwoławczy dokonał kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa i stwierdził, że projektowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Lipnica Wielka - wieś Lipnica Wielka uchwalonego Uchwałą Rady Gminy Lipnica Wielka nr XXVII/130/05 z dnia 21 marca 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 360, póz. 2693 z 5 lipca 2005 r.). Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. i F. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji organu I i II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Podniesiono, że kwestionowaną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty Nowotarskiego z dnia 6.12.2017r. w przedmiocie pozwolenia na budowę na działce poscaleniowej nr [...] powstałą m.in. z działek nr [...], [...], które są własnością skarżących. Organ wydając pozwolenie na budowę opierał się na treści przedstawionej przez inwestora umowy użyczenia z dnia [...].10.2015 r., z której wynika fakt zgody M. W. na zabudowę jej działek nr [...] i nr [...] przez inwestora. Ale działki o nr [...] i nr [...] objęte planowaną inwestycją budowlaną stanowią współwłasność F. i M. W., wobec czego dla uzyskania pozwolenia wymagana była bezwzględna zgoda obu tych współwłaścicieli. Tymczasem w przedłożonej przez inwestora umowie użyczenia z dnia [...]. 10.2015r brak jest jakiejkolwiek zgody F. W., co powoduje, że umowa ta jest nieważna i nie rodzi żadnych skutków prawnych, o czym jest już mowa w samej umowie użyczenia. W umowie tej w § 7 pkt 2 zakreślono termin do dnia 30.11.2015r. dla złożenia podpisu F. W., zaś w przypadku braku jego zgody umowa staje się nieważna. Wbrew tym zapisom i wobec braku jakiejkolwiek zgody F. W., jako właściciela działek objętych inwestycją budowlaną organ odwoławczy bezprawnie uznał ważność tej nieważnej z mocy prawa umowy użyczenia, co stanowi rażące naruszenie prawa. W takiej sytuacji wytworzono stan, w którym wydano pozwolenie na budowę na działkach własności F. W. bez jego zgody. Jest też faktem, że wobec wydania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24.08.2011 r., sygn. akt II SA/Kr 842/09 uchylającego decyzję zatwierdzającą scalenie gruntów w Lipnicy Wielkiej, domniemanie prawdziwości wpisu w księdze wieczystej ujawnione na rzecz inwestora zostało skutecznie obalone. Doszło, zatem do obalenia zgodności wpisu własności ujawnionej w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Skoro nie ma decyzji scaleniowej, bo została uchylona, na podstawie której założono księgę wieczystą, nie można uznać tytułu prawnego inwestora do nieruchomości według stanu poscaleniowego, co organy wydające decyzje całkowicie zlekceważyły. W następstwie uchylenia decyzji scaleniowej został przywrócony stan prawny sprzed scalenia, w którym inwestor utracił prawo do naszych działek nr [...] i nr [...]. W opinii skarżącej organ nierzetelnie zbadał, czy w istocie inwestor posiada prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tym względnie wskazano na treść orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28.02.2018r. sygn. akt II SA/Kr 1375/17 w analogicznej sprawie do tej przywołanej przedmiotową skargą. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127). Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 1994 Nr 89 poz. 414, z późn. zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto miedzy innymi złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak stanowi art. 3 pkt 11 ustawy prawo budowlane - przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że złożenie przez inwestora oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stwarza jedynie domniemanie posiadania przez inwestora takiego prawa. Oznacza to, że organ administracyjny jest uprawniony do badania, czy domniemanie to jest prawdziwe a prawdziwość takiego oświadczenia może obalić. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. I tak w wyroku z dnia 3 kwietnia 2007 r., II OSK 577/06. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż na inwestorze ciąży jedynie obowiązek złożenia oświadczenia, ale organ ma prawo i kompetencje do badania prawdziwości oświadczenia, które powinno zmierzać do ustalenia istnienia tytułu prawnego inwestora, w rozumieniu art. 3 pkt 11 prawa budowlanego. Skoro oświadczenie jest jedynie środkiem dowodowym mającym wykazać dysponowanie przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i jako środek dowodowy podlega ono badaniu przez organ, to badanie to powinno zmierzać, w razie wątpliwości co do prawa inwestora, w kierunku ustalenia rzeczywistego stanu prawnego. Obowiązkiem organu jest więc w takiej sytuacji ustalenie istnienia tytułu prawnego inwestora, w rozumieniu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego. Obowiązek ten trwa aż do wydania ostatecznej decyzji. Analogicznie przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 maja 2007 r., II OSK 775/06. w którym stwierdza, iż oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest skuteczne o tyle, o ile z materiału zebranego w sprawie nie wynika wniosek przeciwny. Oświadczenie to stwarza, bowiem tylko domniemanie, iż składającemu przysługuje wymienione prawo. Domniemanie to może być obalone dowodami wskazującymi, iż złożone oświadczenie nie odpowiada rzeczywistości. Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 października 2017 r., sygn. II OSK 2402/16 wyjaśnił, że art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. nie może być rozumiany w ten sposób, że złożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomości na cele budowlane powoduje, iż organ administracji jest tym oświadczeniem związany i nie może zobowiązać inwestora do przedłożenia dodatkowych dokumentów niezbędnych do dokonania jego weryfikacji. Podstawą prawną do takiego żądania jest art. 7 k.p.a. nakładający na organ administracji obowiązek podejmowania z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Powyższe jednoznacznie wskazuje na okoliczność, iż w przypadku, kiedy złożone przez inwestora oświadczenie zostanie zakwestionowane, w toku postępowania administracyjnego, organ ma obowiązek zweryfikować prawdziwość istnienia po stronie inwestora deklarowanego prawa do nieruchomości. Już w odwołaniu od decyzji Starosty Nowotarskiego skarżąca M. W. wskazała, że decyzja Wójta Gminy Nowy Targ znak: [...] z 14 września 2006 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów wsi Lipnica Wielka została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt: II SA/Kr 842/09. Podniosła, że jej działki nr [...] i [...] zostały bezprawnie włączone w skład działki poscaleniowej o numerze [...], tj. działki, na której ma być realizowana inwestycja. Skarżąca (odwołująca) trafnie wywiodła, że w przypadku uchylenia decyzji scaleniowej poprzedni właściciele działki uzyskują status strony, a inwestor winien od nich uzyskać zgodę na zabudowę takiej nieruchomości gruntowej. Ponadto w toku prowadzonego postępowania ujawniono, iż w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej dla m.in. działki nr [...] w Lipnicy Wielkiej wpisano ostrzeżenie dotyczące niezgodności stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości. Okoliczności te winny skłonić organ do weryfikacji złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czego w prowadzonym postępowaniu zaniechano. W oświadczeniach o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane B.L. oraz D.L., jako tytuł, z którego wynika to prawo podali umowę użyczenia, a nie prawo własności ujawnione w księdze wieczystej. Zgodnie z treścią § 2 umowy użyczenia zawartej w dniu [...] października 2015 roku pomiędzy J.L., M. W., B.L. i D. L. - J.L. i M. W. oświadczyli, że użyczają i oddają w bezpłatne użytkowanie D. i B. małżonkom L. część nieruchomości stanowiącej działkę ewid. Nr [...] położoną w Lipnicy Wielkiej, która przed scaleniem odpowiadała części "przedscaleniowej" działce o nr ewidencyjnym: [...], a części "przedcaleniowym" działkom o nr ewidencyjnych: [...] i [...] opisanej w § 1 tej umowy, o powierzchni około 0,1356 ha (...) a D. i B. małżonkowie L. oświadczyli, że nieruchomość biorą do używania. Strony oświadczyły (§ 2 ust 2), że nieruchomość będąca przedmiotem użyczenia na rzecz D. i B. małżonków L., będzie przeznaczona na ich cele budowlane, związane z realizacją przez nich inwestycji budowlanej i J.L. oraz M. W. wyrażają zgodę na wnoszenie przez D. i B. małżonków L., na przedmiocie powyższego użyczenia, obiektów kubaturowych, w szczególności na budowę domu mieszkalnego i w związku z powyższym wyrażają zgodę na dysponowanie przez D. i B. małżonków L., przedmiotem powyższego użyczenia na cele budowlane. W § 7 ust. 2 umowy zawarto jednak zastrzeżenie, że skuteczność tej umowy zależy od potwierdzenia jej przez męża M. W. – F. W., do dnia 30 listopada 2015 roku. Pod treścią umowy brak jest podpisu F. W. lub jakiejkolwiek adnotacji uzasadniającej przyjęcie, że przedmiotowa umowa została przez niego potwierdzona. Zasadny jest, zatem zarzut skargi dotyczący nieskuteczności tej umowy. Z decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla B. i D.L. wynika natomiast, że dotyczy ono działki ewid. ozn. po scaleniu nr [...] (obejmującej część działek ozn. przed scaleniem nr ewid. [...], [...], [...] [...], [...]), a więc działek będących przedmiotem umowy użyczenia. Mając powyższe na względzie, organ ponownie rozpoznając sprawę, winien zweryfikować okoliczność przysługiwania inwestorowi prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w świetle wyroku Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 sierpnia 2011 roku, sygn. II SA/Kr 842/09 na mocy, którego uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 maja 2008 roku, znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów a także podnoszonych przez skarżącą okoliczności, co do nieskuteczności umowy użyczenia zawartej w dniu [...] października 2015 roku w Nowym Targu pomiędzy J.L., M. W., B.L. i D. L.. Ponadto, w związku w toczącym się przed Sądem Rejonowym w Nowym Targu postępowaniem w przedmiocie uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, zachodzi konieczność ponownego rozważenia zasadności zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W orzecznictwie wskazuje się, bowiem, że przez "zagadnienie wstępne" w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. należy rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawnioną w toku postępowania, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu tego postępowania i ma bezpośredni wpływ na jego wynik. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy administracyjnej, na tle której wystąpiło, a właściwym do jego rozstrzygnięcia jest inny organ lub sąd (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. II OSK 1985/15). Podobnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. I OSK 2108/11 przyjmując, że przez pojęcie "zagadnienia wstępnego" należy rozumieć kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji lub postanowienia albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Zagadnienie wstępne musi wpływać na rozstrzygnięcie sprawy, w której toczy się postępowanie "główne", ponadto musi zachodzić bezpośredni związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, a zagadnieniem wstępnym. Taki związek zachodzi pomiędzy wytoczoną przed sądem powszechnym sprawą o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym a rozstrzyganym w postępowaniu administracyjnym spełnieniem przez inwestora przesłanek z art. 32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ustawy Prawo budowlane. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.