III SA/Wa 2535/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, sędzia WSA Dariusz Zalewski (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 października 2016 r. sprawy ze skargi O. Polska S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. prowadził wobec O. S.A. (nazywanej dalej: "Spółka") postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...], wystawionego przez Wójta Gminy D., którym wierzyciel objął należności z tytułu podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2009 r. w łącznej kwocie 54.298,40 zł należności głównej. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zawiadomieniem z dnia 30 grudnia 2014r. nr [...] dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku H. SA. Przedmiotowe zawiadomienie doręczono Spółce wraz z odpisem w/w tytułu wykonawczego oraz dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 30 grudnia 2014 r. Dłużnik zajętej wierzytelności w dniu 8 stycznia 2015 r. zrealizował w całości dokonane zajęcie. 2. Pismem z dnia 7 stycznia 2014 r. Spółka wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego, stawiając zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, podnosząc w nich: - podjęcie egzekucji w zakresie nieistniejącego obowiązku w zakresie odsetek, których wielkość została zawyżona - art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm, dalej: "u.p.e.a." poprzez nieuwzględnienie przerw w ich naliczaniu zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., nazywanej dalej: "O.p."); - egzekucja dotyczyła obowiązku nieistniejącego, gdyż do dnia podjęcia czynności egzekucyjnych nie doręczono Spółce decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2009 r. Z tych względów, w ocenie pełnomocnika Spółki, uzasadniony był zarzut nieistnienia obowiązku. Również w związku z nie doręczeniem w/w decyzji oraz z uwagi na fakt, iż decyzji pierwszoinstancyjnej Wójta Gminy D. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, obowiązek wynikający z tej decyzji nie był wymagalny, a egzekucja ustalonej w tej decyzji należności niedopuszczalna. Zdaniem pełnomocnika, decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] listopada 2014r. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż nie została ona doręczona jak i samo postanowienie w tej sprawie. W związku z tym egzekwowany obowiązek nie był wymagalny (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Z uwagi na powyższe, niedopuszczalna jest również egzekucja administracyjna zobowiązania podatkowego ustalonego w decyzji organu pierwszej instancji, która ze względu na nienadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie podlega wykonaniu. W związku z czym zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej był uzasadniony. Odnośnie zarzutu na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 ustawy egzekucyjnej pełnomocnik uznał, że błędne oznaczenie, że egzekwowana należność jest wymagalna powoduje, że wymóg określony w art. 27 § 1 pkt 3 ustawy egzekucyjnej nie został zrealizowany. 3. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. przy piśmie z dnia 26 stycznia 2015r. nr 147 [...] przekazał przedmiotowe zarzuty Wierzycielowi, celem zajęcia stanowiska w sprawie. 4. Wójt Gminy D. postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Stwierdził, iż decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] określona zastała wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok. Przedmiotowa decyzja została doręczona Spółce oraz jej pełnomocnikowi w dniu 4 grudnia 2014 r. Następnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Wójt Gminy D. nadał ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności doręczono Spółce oraz jej pełnomocnikowi w dniu 10 grudnia 2014 r. Od powyższej decyzji oraz postanowienia Spółka złożyła odwołanie i zażalenie. 5. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. (nazywane dalej: "SKO"), po rozpatrzeniu zażalenia Spółki postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. 6. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...]: - uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt. 1, 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji za niedopuszczalne, - uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt. 6, 9 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji za nieuzasadnione. 7. Pismem z dnia 6 maja 2015 r. pełnomocnik Spółki złożył zażalenie na ww. postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W., wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie zarzutów podniesionych w dniu 7 stycznia 2015 r. 9. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (nazywany dalej: "DIS") rozpatrzył powyższe zażalenie, wydając postanowienie z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Przedmiotowe postanowienie doręczono Wierzycielowi w dniu 30 czerwca 2015 r., natomiast pełnomocnikowi Spółki w dniu 13 lipca 2015 r. W uzasadnieniu DIS wyjaśnił, że w myśl art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej zarzuty zgłoszone m.in. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 ustawy egzekucyjnej, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. W tym zakresie wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. Również właściwy w sprawie dyrektor izby skarbowej nie jest uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela. Stanowisko to jest bowiem wiążące także dla organu odwoławczego, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną. Jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej). Zdaniem DIS, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. prawidłowo uznał zarzuty Spółki o nieistnieniu i braku wymagalności obowiązku za niedopuszczalne. Organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia ww. zarzutów i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. W ocenie DIS niezasadny był również zarzut dotyczący przedwczesnego wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej wskazuje na wymóg ostateczności w rozumieniu art. 16 K.p.a., nie zaś prawomocności tego postanowienia. Wydanie zaskarżonego postanowienia bez oczekiwania na rozpatrzenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach było zgodne z prawem. Jednocześnie DIS nie podzielił zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku. Podstawy wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne, określone w art. 33 ustawy egzekucyjnej, są w stosunku do siebie niekonkurencyjne, tzn. nie mogą być stosowane zamiennie, ponieważ każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości toczącego się postępowania egzekucyjnego. W związku z tym nie można kwestionować skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej). Brak wymagalności obowiązku nie może więc być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej wiąże się z okolicznościami wykluczającymi możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego wyłącznie ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych, a nie merytorycznych. W ocenie organu odwoławczego, wbrew argumentom podniesionym w zażaleniu, przedmiotem zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 nie może być również brak wymagalności egzekwowanego obowiązku. Badanie treści tytułu wykonawczego, w tym klauzuli stwierdzającej wymagalność określonego w nim obowiązku, nie może być utożsamiane z badaniem prawidłowości przeprowadzonego postępowania podatkowego, w następstwie którego ten tytuł został wydany. Ponadto jak już wskazano powyżej, wierzyciel stwierdził niedopuszczalność zarzutu braku wymagalności obowiązku objętego niniejszą egzekucją (art. 33 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej). 9. Pełnomocnik Spółki nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem DIS złożył z zachowaniem terminu, pismem z dnia 12 sierpnia 2015 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z przedwczesnym rozpatrzeniem zarzutów przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego i utrzymaniem w mocy jego postanowienia przez DIS. Organ egzekucyjny wydał postanowienie w sprawie zarzutów, choć stanowisko wierzyciela - jakkolwiek ostateczne w administracyjnym toku instancji - nie miało przymiotu prawomocności. Organ nie uwzględnił faktu, że postanowienie SKO z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który może je uchylić w wyniku skargi. Nie można było zatem przyjąć, że ostateczne stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów nie ulegnie zmianie; 2) art. 33 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż niedopuszczalna jest egzekucja zobowiązania podatkowego ustalonego w decyzji organu podatkowego pierwszej instancji czyli obowiązku określonego w decyzji nieostatecznej, której nie nadano rygoru natychmiastowej, stosownie do art. 239a O.p. Skoro egzekucja była prowadzona przed doręczeniem postanowienia o nadaniu nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, to również z tego powodu była ona niedopuszczalna. 10. W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga jest niezasadna. 4. Zdaniem Sądu zarzut dotyczący przedwczesnego wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne uznać należało za niezasadny. Z art. 34 § 4 u.p.e.a. wynika jednoznacznie, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów po uzyskaniu ostatecznego – lecz nie, jak sugeruje Spółka, prawomocnego - stanowiska wierzyciela. Przymiot ostateczności Sąd definiuje z uwzględnieniem treści obowiązującego prawa, tj. art. 16 K.p.a., zatem nie może uwzględnić w niniejszym postępowaniu odmiennego stanowiska Spółki w tym względzie. Nie może również zostać uwzględniony przez Sąd zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku. Należy przyjąć, także w tym postępowaniu, pogląd, utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym niedopuszczalność egzekucji administracyjnej wiąże się z okolicznościami wykluczającymi możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego wyłącznie ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych, a nie "merytorycznych". Niedopuszczalne zatem jest kwestionowanie skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Brak wymagalności obowiązku nie może więc być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. W szczególności, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2615/10 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 348/13, z 2 lutego 2016 r., opublikowane na stronie www.nsa.gov.pl, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwaną dalej: CBOSA). 5. Sąd zauważa, że z treści skargi, ani nawet z treści akt administracyjnych, nie wynikają okoliczności uzasadniające stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji. Spółka ograniczyła się do kwestionowania wyłącznie prawidłowości doręczenia decyzji będącej podstawą prowadzonej egzekucji oraz postanowienia o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności, co przecież stanowiło już podstawę zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. i uznanego przez wierzyciela za bezzasadny. Ów pogląd wierzyciela dotyczący prawidłowości doręczenia decyzji będącej podstawą egzekucji, niezakwestionowany skutecznie, determinuje dalsze losy postępowania. Należy zaakcentować, że postępowanie egzekucyjne prowadzone było w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...], wystawiony przez właściwy organ, a obejmujący zaległości w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2009 r. Obowiązek ten podlegał egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., co jednoznacznie określił ustawodawca. W orzecznictwie NSA dotyczącym niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, przyjmuje się, że zachodzi ona wtedy, gdy w sprawie wystąpiła okoliczność wykluczająca możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r., II FSK 2615/10, CBOSA). Jak już wskazał Spółce Sąd w wyroku z 6 kwietnia 2015 r., III SA/Wa 1341/15 (CBOSA), skoro "(...) egzekwowany obowiązek dotyczył podatku od nieruchomości, a więc podlegał egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne było prowadzone przez właściwy organ administracji publicznej, a zobowiązany nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności wykluczające możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na jego osobę. Dlatego też zdaniem Sądu w zaistniałym stanie faktycznym organy nie naruszyły art. 33 pkt 6 u.p.e.a.". Ocenę tą Sąd podziela w niniejszym postępowaniu. 6. Z woli ustawodawcy, w myśl art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone m.in. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca, niezależnie od skutków faktycznych dla Strony. W niniejszej sprawie nastąpiło związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem Prezydenta Miasta C. w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu: organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2012 r., II GSK. 1490/10). Wierzyciel wskazał, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. o Nr [...] (doręczonym Skarżącej w dniu 10 grudnia 2014 r.), został nadany rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji podatkowej z dnia [...] listopada 2014 r., Nr [...]. Strona została o tym poinformowana, co więcej – zakwestionowała to postanowienie zażaleniem, a od decyzji złożyła odwołanie. Dlatego należy uznać w sprawie, że zarzut braku wymagalności obowiązku jest bezzasadny, ponieważ stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutu na postępowanie egzekucyjne zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Sąd stwierdza, że Strona została już pouczona, w wielu postępowaniach sądowych, w których występowała, o przedstawionym powyżej sposobie procedowania. W szczególności, w wyroku z 18 lutego 2016 r., III SA/Wa 1170/15 (CBOSA) Sąd wskazał, że "Organ egzekucyjny był związany wypowiedzią wierzyciela. Tym samym nie mógł uznać zgłoszonego zarzutu za uzasadniony. Podkreślenia wymaga, że organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 856/12). Również właściwy w sprawie Dyrektor Izby Skarbowej nie był uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela. Stanowisko to jest bowiem wiążące także dla organu odwoławczego, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2012r., sygn. akt II GSK 1490/10, CBOSA). Wobec tego Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie posiadał kompetencji do kwestionowania stanowiska wyrażonego przez wierzyciela". 7. Odnosząc się dodatkowo do zarzutu naruszenia art. 34 § 4 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Sąd podziela stanowisko wyrażone wobec Spółki w wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2016 r., III SA/Wa 1341/15 oraz z dnia 19 kwietnia 2016 r., III SA/Wa 1261/15 (CBOSA), zgodnie z którym składany przez zobowiązanego w zarzutach wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego nie ma samoistnego charakteru. Wniosek taki jest wynikiem przekonania zobowiązanego o zasadności zgłoszonych zarzutów. Sąd, w przywołanych wyrokach (trafnie) zauważył, że organ egzekucyjny w przypadku uznania zarzutów za uzasadnione wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 34 § 4 u.p.e.a.). Uznanie zarzutów za niezasadne czyni zatem niezasadnym wniosek o umorzenie postępowania. Organ egzekucyjny jest zobligowany do umorzenia postępowania egzekucyjnego, jeżeli zarzuty zobowiązanego zostały uznane za zasadne. Jeżeli natomiast zarzuty zobowiązanego zostały uznane za niezasadne, to nie ma podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów jest automatycznie rozstrzygnięciem w przedmiocie wniosku zobowiązanego o umorzenie postępowania egzekucyjnego. 8. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.