I SA/Bd 10/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) sędzia WSA Mirella Łent Protokolant: starszy sekretarz sądowy Stanisława Majkut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2017 r. sprawy ze skargi S. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2016r. Dyrektor Izby Skarbowej na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749) dalej jako: "O.p.", stwierdził, że odwołanie skarżącej Spółki zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 tej ustawy. W uzasadnieniu organ wskazał, że przesyłka zawierająca decyzję Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] lipca 2016r. została wysłana listem poleconym na adres pełnomocnika Spółki. Z uwagi na nieobecność adresata, przesyłka była dwukrotnie awizowana przez pocztę, pierwszy raz w dniu [...] lipca 2016r., drugi raz w dniu [...] lipca 2016r. Organ przywołał regulacje dotyczące sposobu doręczenia przesyłek określonego w art. 150 O.p. w sytuacji niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 O.p. Podał, że w takiej sytuacji pismo przechowuje się przez okres 14 dni w placówce pocztowej, pozostawiając zawiadomienie o możliwości jego odbioru w placówce w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. W przypadku niepodjęcia pisma w tym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Organ stwierdził, że czternastodniowy okres przechowywania powyższej korespondencji w placówce pocztowej upływał z dniem [...] sierpnia 2016r. Podkreślił jednocześnie, że przedmiotowa decyzja zawierała pouczenie o przysługującym stronie prawie do wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej, za pośrednictwem organu podatkowego pierwszej instancji w terminie 14 dni od daty jego doręczenia. Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie ustawowy termin do wniesienia odwołania określony w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. upłynął w dniu [...] sierpnia 2016r. Tymczasem odwołanie Spółki zostało nadane w UPP W. w dniu [...] sierpnia 2016r., a zatem dzień po upływie ustawowego terminu. Organ odwoławczy dodał, że w złożonym odwołaniu strona nie zawarła wniosku o przywrócenie terminu ani nie podała przyczyny jego uchybienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia w całości zarzucając naruszenie: - art. 150 § 1 pkt 1, § 2-§ 4 O.p. w zw. z § 21 ust. 1 i § 37 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz.U. z 2013r. poz. 545 ze zm.), dalej: "Rozporządzenie", w zw. z art. 47 ustawy z dnia 23 listopada 2012r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2016r. poz. 1113 ze zm.), dalej: "Prawo pocztowe", poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w przypadku odbioru przesyłki przez adresata w placówce pocztowej po okresie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego awizowania, skutek prawny doręczenia następuje z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu przechowywania pisma w placówce pocztowej, a nie w dacie faktycznego odbioru przesyłki przez adresata w placówce pocztowej stwierdzonej potwierdzeniem odbioru stanowiącym dokument urzędowy; - art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 O.p. poprzez błędne uznanie, że odwołanie Skarżącej zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia biegnącego od daty doręczenia decyzji Spółce, a w konsekwencji stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania w sytuacji, gdy odwołanie Skarżącej zostało złożone z zachowaniem ustawowych terminów; - art. 120, art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. poprzez dokonanie przez organ błędnych ustaleń faktycznych w zakresie daty doręczenia Skarżącej decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2016r. oraz dat dwukrotnego zawiadomienia Spółki o pozostawieniu decyzji w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jej odbioru, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia, a zatem dokonanie oceny prawnej w sprzeczności z zasadą działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa i w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz z pominięciem dowodów świadczących o doręczeniu decyzji Skarżącej w dacie jej odbioru przez adresata w placówce pocztowej. W uzasadnieniu Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, aby decyzja Naczelnika z dnia [...] lipca 2016r. została jej doręczona ostatniego dnia czternastodniowego okresu przechowywania pisma w placówce pocztowej, tj. [...] sierpnia 2016r. Zdaniem Spółki, powyższe stanowisko jest sprzeczne z przepisami Ordynacji podatkowej regulującymi instytucję doręczenia i obowiązującymi w tym zakresie zasadami. Dopiero w sytuacji niepodjęcia pisma przez adresata skutek prawny w postaci doręczenia pisma następuje zgodnie z art. 150 § 4 O.p. z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu przechowywania pisma w placówce pocztowej i wówczas mamy do czynienia z tzw. fikcją doręczenia, zaś pismo nieodebrane przez adresata zwraca się nadawcy, który pozostawia je w aktach sprawy. Zdaniem Skarżącej, przyjęcie fikcji prawnej doręczenia wymaga łącznego spełnienia dwóch przesłanek: niepodjęcia przesyłki przez adresata, który został dwukrotnie prawidłowo zawiadomiony o nadejściu pisma i miejscu gdzie może je odebrać oraz zwrotu pisma nadawcy, który pozostawia je w aktach sprawy. Skarżąca podniosła, że przepis ten stanowi wyjątek od ogólnych zasad obowiązujących w zakresie doręczeń w świetle przepisów Ordynacji podatkowej i jak każdy wyjątek powinien być interpretowany ściśle, stąd niedozwolone jest przyjmowanie fikcji prawnej doręczenia w przypadku, gdy którakolwiek ze wskazanych wyżej przesłanek nie została spełniona np. adresat nie został dwukrotnie zawiadomiony o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru lub pismo nie zostało zwrócone adresatowi i pozostawione w aktach sprawy. W opinii Skarżącej, w związku z tym, że korespondencja nie została podjęta przez Stronę w terminie 14 dni przechowywania jej w placówce pocztowej, operator winien bezwzględnie odesłać pismo nadawcy celem umieszczenia go w aktach sprawy. Skarżąca podniosła, że adresat pisma odebrał je w placówce pocztowej w terminie wskazanym w drugim zawiadomieniu zgodnie z pouczeniem tam zawartym. Jednocześnie adresat potwierdził odbiór pisma w sposób przewidziany w art. 152 O.p. W konsekwencji w ocenie strony, skoro przesyłka została odebrana przez adresata, co zostało udokumentowane potwierdzeniem odbioru, które stanowi dokument pocztowy potwierdzający doręczenie przesyłki rejestrowej przez operatora pocztowego, to fikcja doręczenia, o której mowa w art. 150 O.p., nie miała miejsca. Zdaniem Spółki należy przyjąć, że decyzja z dnia [...] lipca 2016r. została doręczona w dacie jej odbioru przez adresata i od tego terminu należy liczyć czternastodniowy termin do złożenia odwołania, bowiem przyjęcie odmiennego stanowiska spowoduje obciążenie Spółki negatywnymi konsekwencjami błędnych działań operatora pocztowego. Dodatkowo Skarżąca podniosła, że daty pozostawienia zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej nie należy utożsamiać z datą wskazaną na zawiadomieniu, bowiem częsta praktyka polegająca na tym, iż zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru pozostawiane jest w oddawczej skrzynce pocztowej adresata w terminie późniejszym, aniżeli wynika to z daty wskazanej na takim zawiadomieniu. Zdaniem strony, organ nie wyjaśnił na jakiej podstawie uznał, że czternastodniowy okres przechowywania decyzji Naczelnika z dnia [...] lipca 2016r. w placówce pocztowej upłynął z dniem [...] sierpnia 2016r. W związku z tym, nie można podzielić ustaleń faktycznych poczynionych przez organ odnośnie do terminów w jakich zostały pozostawione w oddawczej skrzynce adresata decyzji z dnia [...] lipca 2016r. zawiadomienia o pozostawieniu przedmiotowego pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru. Mając na uwadze, że ustalenia organu poczynione były błędnie i na błędnej podstawie prawnej oparto rozstrzygnięcie, Skarżąca zakwestionowała zasadność zastosowania w niniejszej sprawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Jej zdaniem organ całkowicie pominął fakt, że decyzja została przez stronę odebrana, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, w stosunku do którego organ nie przeprowadził przeciwdowodu na okoliczności w nim stwierdzone, kwestionując doręczenie przedmiotowej decyzji adresatowi w dacie jej odbioru. W konsekwencji brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że wniosła odwołanie po upływie ustawowego terminu. Dla poparcia swego stanowiska Spółka powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodał, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania Skarżąca złożyła dopiero w dniu [...] listopada 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: I. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2016r., poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b oraz c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tj. Dz.U. z 2016r. poz. 718, dalej jako "p.p.s.a."). Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co byłoby podstawą jego wyeliminowania z obrotu prawnego. II. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia wskazać należy, że zostało ono wydane z powodu uznania przez organ odwoławczy, iż odwołanie zostało wniesione przez Skarżącą z uchybieniem przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. terminu do jego wniesienia, na podstawie którego odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Istota sporu sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia, czy Skarżąca wniosła odwołanie w terminie. Bezsporne w sprawie jest to, że decyzja organu I instancji została wysłana do Spółki pocztą, co oznacza, iż jej doręczenie powinno było nastąpić zgodnie z przepisami Rozdziału 5 Działu IV O.p., regulującymi zasady doręczania przesyłek w postępowaniu podatkowym. Zgodnie z art. 150 O.p. w przypadku niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 powołanej ustawy, dochodzi do zastępczego doręczenia przesyłki. Jeżeli doręczenie pisma (przesyłki) następuje za pośrednictwem operatora pocztowego, operator przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (art. 150 § 1 pkt 1 O.p.), przy czym zobowiązany jest do dwukrotnego powiadomienia adresata przesyłki o pozostawieniu jej w określonej placówce pocztowej (art. 150 § 2 i 3 O.p.). Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Natomiast zawiadomienie o pozostawaniu pisma w placówce pocztowej umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 4 O.p.). Powyższe przepisy regulujące instytucję doręczenia zastępczego mają odpowiednie zastosowanie do doręczeń osobom prawnym, a zatem także skarżącej Spółce (art. 151 § 1 O.p.). W rozpoznawanej sprawie, wobec braku możliwości doręczenia przesyłki adresatowi, doręczyciel pozostawił w jego oddawczej skrzynce pocztowej zawiadomienie o pozostawieniu jej w placówce pocztowej. Przesyłka została awizowana po raz pierwszy w dniu 19 lipca 2016r., zaś powtórne awizo zostało złożone w dniu 27 lipca 2016r. W tej sytuacji 14-dniowy termin do jej odbioru upłynął, jak zasadnie skonstatował organ odwoławczy, w dniu 2 sierpnia 2016r. (włącznie). W konsekwencji powyższego odwołanie powinno być złożone najpóźniej do dnia [...] sierpnia 2016r. (włącznie). Odwołanie w przedmiotowej sprawie zaś zostało nadane w dniu 17 sierpnia 2016r. (d.: k. 199 akt administracyjnych), a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu do jego wniesienia. Okoliczność zatem, że po upływie ww. 14-dniowego terminu pełnomocnik Skarżącej odebrał przesyłkę w dniu 3 sierpnia 2016r. nie oznacza, iż termin ten uległ przedłużeniu bądź podlega obliczeniu według innych zasad niż wynika to z przywołanych przepisów prawa. III. Sąd w tut. składzie podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony m.in. w postanowieniu z dnia 12 stycznia 2010r. sygn. akt II FSK 1908/09 oraz w wyroku z dnia 11 grudnia 2009r. sygn. akt II FSK 1075/08, że dniem doręczenia zastępczego jest dzień, w którym bezskutecznie upłynął czternastodniowy termin odbioru decyzji prawidłowo złożonej w placówce pocztowej, a nie dzień późniejszego faktycznego wydania jej w tej placówce adresatowi, nota bene z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że wprowadzona przez ustawodawcę fikcja doręczenia jest w tej sytuacji prawnie skuteczna, to znaczy pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, w tym także skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania (art. 223 § 2 O.p.). Nie można bowiem przyjąć, że doręczenie nie nastąpiło, jeśli skarżący nie zgłosi się po jej odbiór w wymaganym przepisami terminie. Przyjęcie odmiennego poglądu, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 grudnia 2009r. sygn. akt II FSK 1075/08, mijałoby się z celem przepisów o doręczeniach w postępowaniu podatkowym. Innymi słowy okoliczność, że w przedmiotowej sprawie operator pocztowy faktycznie wydał przesyłkę adresatowi nie może w żadnym razie przesądzać o określeniu dnia doręczenia decyzji w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Reasumując, termin do złożenia odwołania w przedmiotowej sprawie kończył się z upływem 16 sierpnia 2016r., a nie jak przyjęła Skarżąca z upływem 17 sierpnia 2016r. W konkluzji powyższego należy podnieść, że w przypadku odebrania przez adresata przesyłki z urzędu pocztowego w okresie 14 dni, na które została ona złożona, datą doręczenia będzie dzień jej faktycznego odbioru stwierdzony pokwitowaniem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, a nie fikcyjna data wynikająca z treści art. 150 § 2 O.p. (por.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1986r., sygn. akt III ARN 7/86 - OSNCP 1987, Nr 9, poz. 143). Jednakże w przypadku odbioru tej przesyłki po tej dacie, skutek prawny doręczenia następuje z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu przechowywania pisma w placówce pocztowej. Warto w tym miejscu przywołać także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2011r. o sygn. II FSK 334/10, w którym wyrażono następujący pogląd: "W sytuacji, gdy stosownie do art. 150 ord. pod. nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia, późniejsze faktyczne wydanie pisma pełnomocnikowi nie może być uznane jako doręczenie prawne. Doręczenie pisma w toku postępowania administracyjnego może nastąpić tylko raz, zważywszy, że skutki procesowe ustawa łączy z doręczeniem w formie prawem przepisanej, a nie z faktycznym otrzymaniem tego pisma przez pełnomocnika skarżącej. Prawidłowo sąd wywiódł, że w takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 art. 150 ord. pod., a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Przetrzymanie i wydanie przez urząd pocztowy pisma po upływie tego terminu niewątpliwie stanowi uchybienie, jednakże uchybienie to nie ma żadnego wpływu na wynik niniejszej sprawy." Takie rozumienie przepisów prawa dotyczących tego sposobu doręczenia potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 12 stycznia 2012r. w sprawie o sygn. akt II FSK 2916/11, w którym stwierdził, że dla rozpoczęcia biegu terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. bez znaczenia pozostaje fakt, że skarżący odebrał w Urzędzie Pocztowym przesyłkę po upływie 14-dniowego terminu określonego w art. 150 § 1 O.p. Podobnie m.in. w postanowieniu z dnia 12 stycznia 2010r. sygn. akt II FSK 1908/09, z dnia 21 czerwca 2016r. sygn. akt I GZ 397/16 oraz w wyroku z dnia 11 grudnia 2009r. sygn. akt II FSK 1075/08. Ten kierunek wykładni zgodny jest z tezami uchwały Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 1971r., III CZP 10/71 (OSNCP 1971, nr 11, poz. 187), w których wskazano, że datą doręczenia pisma sądowego w przypadkach przewidzianych w art. 139 § 1 i 2 k.p.c. jest data odebrania pisma przez adresata w oddawczym urzędzie pocztowym, jeżeli odbiór nastąpił w ciągu 7 dni od dnia następnego po złożeniu pisma w tym urzędzie bądź data, w której upłynął termin do odbioru złożonego pisma w oddawczym urzędzie pocztowym, jeżeli przed upływem tego terminu adresat nie zgłosił się po odbiór. Odnośnie do powołania się przez pełnomocnika Skarżącej na orzecznictwo Sądu Najwyższego, tj. postanowienie z dnia 23 września 2016r. sygn. akt II CZ 79/16 oraz uchwałę z dnia 16 lutego 2017r. sygn. akt III CZP 105/16 podnieść należy, że zapadły one na tle innego stanu faktycznego, natomiast postawione konkluzje są tożsame z poglądem prezentowanym w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu do postanowienia w sprawie II CZ 79/16 wyrażono pogląd, zgodnie z którym "w razie ustalenia, iż przesyłkę wydano po upływie terminu podwójnej awizacji, mimo prawidłowego zrealizowania wszystkich przesłanek doręczenia zastępczego, datą doręczenia wyroku z uzasadnieniem będzie upływ terminu do odbioru zastępczego, a nie data jej faktycznego wydania." Z kolei w uchwale sygn. akt III CZP 105/16 Sąd Najwyższy zajmował się kwestią doręczenia zastępczego, skupiając się na problematyce właściwego zaadresowania przesyłki, formułując tezę, że "doręczenie w sposób przewidziany w art. 139 § 1 k.p.c. może być uznane za dokonane wtedy, gdy przesyłka sądowa została wysłana pod aktualnym adresem oraz imieniem i nazwiskiem odbiorcy". Poglądy te zostały wyrażone na gruncie przepisów kodeksu postępowania cywilnego (art. 139 O.p.). IV. Strona skarżąca powołuje się także na przepisy prawa pocztowego (art. 47 stanowiący delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw łączności do określenia, w drodze rozporządzenia, warunków wykonywania usług powszechnych) oraz § 21 ust. 1 i § 37 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego, określających sposób postępowania przy doręczaniu przesyłek. W tym kontekście podnieść należy, że powyższych ustaleń nie zmienia okoliczność wydania przez operatora przesyłki po upływie terminu 14-dniowego. W przeciwnym bowiem razie terminy procesowe biegłyby różnie i nie dla każdego podatnika jednakowo, pomimo że każdy z nich nie odebrałby w terminie 14-dniowym przesyłki. Wówczas w zależności od zachowania operatora zależałoby od kiedy termin do wniesienia odwołania biegnie. Jeżeli operator wydałby przesyłkę, pomimo obowiązku jej zwrotu po upływie 14-dniowym, wówczas termin byłby liczony inaczej niż w sytuacji, w której operator nie wydałby przesyłki po tym terminie, lecz zwrócił organowi lub odmówił wydania. Wydanie zatem przesyłki po terminie i z tego powodu brak pozostawienia go w aktach sprawy, nie oznacza, że terminy procesowe nie biegną. Zaakceptowanie stanowiska skarżącej Spółki powodowałoby, że przepis z art. 150 § 1 O.p. stanowiący o przechowywaniu pisma "przez okres 14 dni" byłby w praktyce wydłużany. Co więcej w gorszej sytuacji byłby podatnik, wobec którego operator wypełniałby skrupulatnie przepisy o przechowywaniu przesyłki niż podatnik, którego operator byłby opieszały i nie zwracał przesyłki do organu po ww. terminie, lecz w dowolnym czasie je wydawałby adresatom bez względu na to, czy ten zastosował się do wyznaczonego terminu jej odbioru. Błędy po stronie operatora nie powinny zmieniać początku biegu terminu procesowego, lecz być podstawą do ewentualnego przywrócenia terminu, skoro bez swojej winy strona jemu uchybiła. Z przyczyn podanych wyżej tut. Sąd nie podziela poglądu przeciwnego zaprezentowanego przez stronę skarżącą i w powołanym przez nią orzecznictwie. V. Odnośnie do zarzutu, że drugie awizowanie przesyłki nie nastąpiło w terminie siedmiu dni po pierwszym awizowaniu, tj. powinno być 26 lipca 2016r., a miało miejsce 27 lipca 2016r., podać należy, że na podstawie art. 150 § 3 O.p., w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Przepis ten nie wymaga, aby kolejne awizo było złożone bezpośrednio po 7 dniach od pierwszego awiza, lecz istotne jest, aby miało ono miejsce po 7 dniach w terminie 14 dni od pierwszego awiza. Oznacza to, że nie narusza prawa złożenie drugiego awiza np. 9-go dnia licząc od pierwszego awiza. Brak jest również podstaw do kwestionowania dat dokonanego awiza w kontekście pozostawienia zawiadomienia w skrzynce pocztowej, skoro wynikają one z dokumentu operatora pocztowego (potwierdzenia odbioru), a strona skarżąca ich skutecznie nie podważyła np. w ramach reklamacji. VI. W związku z powyższym Sąd uznał, że organ odwoławczy nie naruszył przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia również wymaga, że strona, która uchybiła terminowi do wniesienia środka odwoławczego może, gdy uważa, iż nastąpiło to bez jej winy, wnieść o jego przywrócenie. Taki wniosek został złożony, jednakże podlegał on odrębnej ocenie. W aktach administracyjnych znajduje się postanowienie z dnia [...] grudnia 2016r., którym odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W związku z powyższym organ odwoławczy, wobec odmowy przywrócenia uchybionego terminu, zobowiązany był w ramach wstępnej kontroli dopuszczalności odwołania stwierdzić - na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. - uchybienie terminu do jego wniesienia. Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. H. Adamczewska – Wasilewicz J. Szulc M. Łent