III SA/Gl 423/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Starszy referent Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ, DIAS), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: Kpa, t.j. w dacie orzekania przez Sąd), art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1764 z późn. zm., dalej: ustawa lub u.d.i.p.) po rozpatrzeniu odwołania J.S., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] r., znak [...], mocą której odmówiono udostępnienia informacji publicznej — decyzję pierwszoinstancyjną utrzymał w mocy. Argumentując podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach odnotował, że pismem z dnia [...] r. (data wpływu do Urzędu Skarbowego w R. [...]r.) J.S. (dalej także: strona, Wnioskodawca), reprezentowany przez adwokata zwrócił się z prośbą o udostępnienie dokumentów stanowiących informację publiczną znajdujących się w aktach postępowania podatkowego o nr [...] prowadzonego wobec A Sp. z o.o. w likwidacji z/s w C., a w szczególności rozstrzygnięcia, które zapadło albo też zapadnie w przedmiotowym postępowaniu, a także dokumenty (akt administracyjne) wydane przez organ prowadzący w przedmiotowej sprawie po wykreśleniu Spółki z rejestru przedsiębiorców KRS. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. pismem z dnia [...] r. poinformował Wnioskodawcę, że żądanie udostępnienia akt sprawy postępowania podatkowego prowadzonego wobec A Sp. z o.o. jako całości, nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia określonego zbioru dokumentu. W piśmie tym wskazano, że zdaniem organu podatkowego zlikwidowany i wykreślony z rejestru KRS podmiot jako A Sp. z o.o. w likwidacji nie ma bytu prawnego i nie jest stroną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Ponadto stwierdzono, że podmiot ten nie posiada uprawnionych osób do jego reprezentacji. Nadmieniono również, że informacje zawarte w aktach postępowań podlegają ograniczeniu, są objęte tajemnicą skarbową i nie stanowią informacji publicznej. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. w przedmiotowym piśmie podniósł również, że wniosek nie wskazuje na informacje publiczne, których udostępnienia się domaga. Podkreślił, że prawo do informacji dotyczy informacji o sprawie publicznej, a więc informacji o czymś, a nie udostępnienia zbioru materiałów jako całości. Zaznaczył, że w opinii organu wniosek nie zawierał jednego z elementów niezbędnych do jego rozpoznania i nie może być załatwiony w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przedmiotowe pismo zostało odebrane przez pełnomocnika Wnioskodawcy w dniu 31 lipca 2017 r. Pismem z dnia 1 sierpnia 2017 r. (data wpływu 7 sierpnia 2018 r.) skierowanym do organu pierwszej instancji pełnomocnik Wnioskodawcy ponowił wniosek o udostępnienie dokumentów znajdujących się w aktach postępowania podatkowego o nr [...] prowadzonego wobec spółki, a stanowiących informację publiczną. W przedmiotowym piśmie wskazano, że nie występował do organu o udostępnienie akt jako całości, ale o udostępnienie tylko tych dokumentów z akt sprawy, które stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w szczególności o udostępnienie rozstrzygnięcia kończącego sprawę. Organ pierwszej instancji pismem z dnia [...] r. podtrzymał swoje stanowisko, zgodnie z którym wniosek Wnioskodawcy nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia określonego zbioru materiałów dotyczących indywidualnej sprawy. Przedmiotowe pismo zostało doręczone pełnomocnikowi Wnioskodawcy 28 sierpnia 2017 r. Następnie pismem z dnia 12 września 2017 r. (data wpływu 15 września 2017 r.) pełnomocnik Wnioskodawcy wniósł o udostępnienie aktu administracyjnego kończącego postępowania w sprawie w ten sposób, aby dane stanowiące tajemnice skarbowe nie zostały w akcie ujawnione, tj. aby organ dokonał anonimizacji zapadłego w sprawie końcowego rozstrzygnięcia lub też podjął wszelkie należne czynności w przedmiocie zachowania w tajemnicy danych objętych wyłączeniem. Pismem z dnia 25 września 2017 r. (data wpływu 27 września 2017 r.) pełnomocnik Wnioskodawcy złożył na podstawie art. 37 Kpa zażalenie (ponaglenie) na przewlekłe działanie organu pierwszej instancji wnosząc o uznanie ponaglenia za uzasadnione i wyznaczenie organowi rozpoznającemu termin do załatwienia sprawy w zakresie złożonego przez Wnioskodawcę wniosku o udostępnienie dokumentów stanowiących informację publiczną. Pismo zostało przesłane zgodnie z właściwością do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, który pismem z dnia [...] r. o nr [...] poinformował Wnioskodawcę, że na działanie organu pierwszej instancji nie przysługuje zażalenie (ponaglenie) na podstawie art. 37 § 1 Kpa. Ponadto wskazał, że jeżeli w opinii Wnioskodawcy organ pierwszej instancji nie zachował w niniejszej sprawie terminów przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, to w tym przypadku służy mu skarga na bezczynność organu lub przewlekłość postępowania zgodnie z art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej ppsa), do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Pismo zostało wysłane za pośrednictwem platformy ePUAP na skrytkę pełnomocnika Wnioskodawcy w dniu 6 listopada 2017 r. Przypomniał także, że pismem z dnia 13 grudnia 2017 r. Wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na przewlekłość postępowania (data wpływu do urzędu 18 grudnia 2017 r.). Stawiając zarzut przewlekłości organu administracji Wnioskodawca wniósł o: 1) uwzględnienie skargi, 2) stwierdzenie, że przewlekłe działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) zobowiązanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. do dokonania czynności w postaci udostępnienia dokumentów/informacji stanowiących informację publiczną w terminie 14 dni od dnia doręczenia Organowi odpisu pełnomocnego odpisu wyroku wraz z aktami sprawy, 4) wymierzenie Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w R. grzywny w wysokości uznania Sądu, 5) przyznanie od Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. sumy pieniężnej na rzecz Wnioskodawcy w wysokości pięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarcze narodowej w roku poprzednim, 6) rozpoznanie skargi po przeprowadzeniu rozprawy, oraz 7) zasądzenie od Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. na rzecz Wnioskodawcy kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie przypomniał, że skarga wraz z odpowiedzią organu z dnia 16 stycznia 2018 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w dniu 17 stycznia 2018 r. W dalszych motywach podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 8 maja 2018 r. o sygn. akt IV SAB/GI 15/18 po rozpoznaniu sprawy ze skargi w przedmiocie przewlekłości prowadzenia postępowania w sprawie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej stwierdził przewlekłość postępowania Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. oraz że przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, natomiast w pozostałym zakresie oddalono skargę. Prawomocne orzeczenie wraz z aktami sprawy wpłynęło do Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. w dniu 2 sierpnia 2018 r. W tych okolicznościach, pismem z dnia 16 lipca 2018 r. (data wpływu do urzędu 1 sierpnia 2018 r.) w związku z orzeczeniem WSA w Gliwicach z dnia 8 maja 2018 r. o sygn. akt IV SAB/GI 15/18 strona wniosła o niezwłoczne udostępnienie dokumentów stanowiących informację publiczną. Po rozpatrzeniu wniosku o udostępnienie dokumentów stanowiących informację publiczną znajdujących się w aktach postępowania podatkowego o nr [...] prowadzonego wobec A Sp. z o.o. w likwidacji z/s w C. organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r. odmówił udostępnienia informacji publicznej. Organ pierwszej instancji wskazał, że na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnieniu podlegają dane publiczne, przez które należy rozumieć treść i postać dokumentów urzędowych, w tym w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, o których udostępnienie wnosi Wnioskodawca. Niemniej - jak podkreślono w przedmiotowej decyzji - dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego. Nadto powołując się na treść art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazał, że w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej obowiązuje zasada, że przepisy ustawa o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych stanowią lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej i muszą być stosowane na zasadzie pierwszeństwa. W konsekwencji, w sytuacji, gdy wnioskowana informacja stanowi informację niejawną lub też informację ustawowo chronioną, wyłączona jest możliwość jej uzyskania na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ ponadto podniósł, że tajemnicą skarbową są objęte wszelkie dane dotyczące postępowania podatkowego prowadzonego wobec określonego podatnika. Wskazano również, że tajemnica skarbowa stanowi szczególny rodzaj tajemnicy, zatem jej granice muszą być określone szeroko. Nie mogą być ujawnione m.in.: dane zawarte w rozstrzygnięciu organu podatkowego w sprawie indywidualnego wymiaru podatku przez konkretnego podatnika, a nawet dane dotyczące numerów poszczególnych spraw podatkowych, dat wszczęcia i zakończenia indywidualnych postępowań podatkowych, gdyż są one danymi, o których mowa w art. 293 § 2 Ordynacji podatkowej i stanowią tajemnicę skarbową. Informacje znajdujące się w posiadaniu Organu podatkowego wykorzystywane są tylko wewnątrz jego struktur organizacyjnych i wyłącznie dla potrzeb podatkowych, natomiast wszelkie wyjątki muszą być expressis verbis określone przepisami prawa. Stwierdził także, że w świetle powyższego udostępnienie na podstawie ustawy o dostępie informacji publicznej zanonimizowanego dokumentu - rozstrzygnięcia organu podatkowego wydanego w indywidualnej sprawie określonego podatnika również naruszy tajemnicę skarbową. Od decyzji strona złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz orzeczenie, iż organ I instancji jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentów stanowiących informację publiczną znajdujących się w aktach postępowania podatkowego o nr [...] prowadzonego wobec A Sp. z o.o. w likwidacji z/s w C. w zakresie wskazanym we wniosku. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, a to art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 293 § 2 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż dane wnioskowane przez stronę objęte są tajemnicą skarbową, podczas gdy strona niniejszego postępowania, wbrew twierdzeniom organu ma prawo do wglądu do wnioskowanych akt na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Uzasadniając podniesiono, że granice ujawnienia informacji zakreśla art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który ogranicza możliwość udostępnienia informacji ze względu na przepisy o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Na tej podstawie - jak wskazano - organ mógł ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych (w formie decyzji). W praktyce jednak powyższe mogło polegać na udostępnieniu treści dokumentu odpowiednio zanonimizowanego, po usunięciu elementów podlegających ochronie, np. danych osobowych, albo na wydaniu decyzji odmownej. Strona podkreśliła, że w niniejszej sprawie organ odmówił dostępu bez zachowania odpowiedniej formy prawnej uznając bezzasadnie, iż żądane informacje nie są informacjami publicznymi. Wnioskodawca podniósł przy tym, że powyższe uniemożliwiło stronie zainicjowanie kontroli stanowiska Organu. Podniesiono również, że jeżeli jakaś informacja nie może zostać udostępniona, wówczas organ musi ustalić jakie informacje podlegają ochronie ze względu na to, że są objęte tajemnicą bądź podlegają ochronie ze względu na prywatność. Musi więc wykazać, zdaniem Wnioskodawcy, czy dane te objęte są tajemnicą ze względu na ochronę danych osobowych w nich zawartych, czy też ze względu na prawo do prywatności lub tajemnicę państwową, służbową, skarbową bądź statystyczną. Wnioskodawca wskazał, że w niniejszej sprawie organ ograniczył się jedynie do wskazania, że całość akt objęta jest tajemnicą skarbową, mimo że wnioskujący nie żądał wydania całości akt jako zbioru, a ograniczenia przewidziane w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zmieniają istoty informacji i nie skutkują tym, że traci ona walor .informacji publicznej. Wnioskodawca podniósł również, że nie w sposób przyznać, że decyzja administracyjna wydawana w indywidualnej sprawie nie jest informacją publiczną w rozumieniu ww. ustawy. Nie można przyjąć, że sprawami publicznymi nie są konkretne, indywidualne sprawy danej osoby lub podmiotu niebędącego władzą publiczną, a treść tego rodzaju decyzji administracyjnych nie stanowi informacji publicznej. W przepisie art. 6 ust. 4 lit. a ustawy jednoznacznie jest wszak mowa o dokumentach urzędowych, jakimi są akty administracyjne. Wnioskodawca wskazał ponadto, że decyzja traci swój indywidualny charakter poprzez usunięcie z niej danych podlegających ochronie. Podniesiono również, że zgodnie z judykaturą niedopuszczalne jest uznanie "z góry" akt administracyjnych w całości za niepodlegające udostępnieniu, bez żadnych ustaleń, bez nadania im charakteru tajemnicy służbowej i opatrzeniu zgodnie z ustawą o ochronie informacji niejawnych klauzulą poufne, bądź też wykazania, że dotyczą one prawnie chronionej tajemnicy. Zróżnicować należy kwestię dostępu do zawartych w takich aktach danych osobowych czy informacji stanowiących prawnie chronioną tajemnicę. Organ, jak wskazał Wnioskodawca, odmawiając udostępnienia informacji, musi konsekwentnie wskazać dokumenty bądź dane podlegające wyłączeniu ze względu na ochronę powołanych dóbr. Wnioskodawca - na co zwrócił uwagę - wskazał natomiast, iż wniosek na żadnym etapie kierowanych do organu pism nie odnosił się do akt administracyjnych jako całości, lecz dotyczył tylko tych dokumentów, których ujawnienie jest możliwe na podstawie stosowanej ustawy. Wskazano, że w sytuacji, w której dany dokument zawiera dane, które są objęte tajemnicą skarbową istnieją prawne możliwości, aby dane te nie zostały ujawnione pomimo udostępnienia owego dokumentu, czego organ - zdaniem Wnioskodawcy w ogóle nie wziął pod uwagę. Mając to na uwadze organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Natomiast ust. 2 art. 1 u.d.i.p. stanowi, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1, zwanym dalej "centralnym repozytorium". Zgodnie z brzmieniem art. 3 ust. 1 ustawy prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Wskazał nadto, że prawo do dostępu do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Z brzmienia przepisu wynika zatem, że akt ograniczający dostęp do informacji publicznej musi mieć rangę ustawy, a w konsekweneji do katalogu tajemnic, o których mowa we wskazanym wyżej przepisie, nie można skutecznie zaliczyć tajemnic ujętych w aktach niższej rangi, np. w rozporządzeniu czy zarządzeniu. Ustawą statuującą przepis ograniczający dostęp do informacji publicznej jest Ordynacja podatkowa, która w art. 293 ust. 1 reguluje kwestie związane z tajemnicą skarbową. Zgodnie z brzmieniem ww. przepisu indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. Art. 293 ust. 2 wskazuje natomiast, że przepis § 1 stosuje się również do danych zawartych w: 1) informacjach podatkowych przekazywanych organom podatkowym przez podmioty inne niż wymienione w § 1; 2) aktach dokumentujących czynności sprawdzające; 3) aktach postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz aktach postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe; 4) dokumentacji rachunkowej organu podatkowego; 5) informacjach uzyskanych przez organy Krajowej Administracji Skarbowej z banków oraz z innych źródeł niż wymienione w § 1 lub w pkt 1; 6) informacjach uzyskanych w toku postępowania w sprawie zawarcia porozumień, o których mowa w dziale lla; 7) aktach dokumentujących kontrolę, o której mowa w rozdziale 9 działu 111 ustawy z dnia 9 marea 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z irmymi państwami (Dz. U. poz. 648). W przedmiotowej sprawie, co uwypukił, wnioskodawca zwrócił się z prośbą o udostępnienie dokumentów stanowiących informację publiczną znajdujących się w aktach postępowania podatkowego o nr [...] prowadzonego wobec A Sp. z o.o. w likwidacji z/s w C., a w szczególności rozstrzygnięcia które zapadło albo też zapadnie w przedmiotowym postępowaniu, a także dokumenty (akta administracyjne) wydane przez organ prowadzący w przedmiotowej sprawie po wykreśleniu Spółki z rejestru przedsiębiorców KRS. W jego ocenie zasadnie organ pierwszej instancji odmówił udostępnienia informacji publicznej, wskazując, że tajemnicą skarbową są objęte wszelkie dane dotyczące postępowania podatkowego prowadzonego wobec określonego wobec określonego podatnika. Nie mogą być ujawnione, m.in. dane zawarte w rozstrzygnięciu organu podatkowego w sprawie indywidualnego wymiaru podatku przez konkretnego podatnika, a nawet dane dotyczące numerów poszczególnych spraw podatkowych, dat wszczęcia i zakończenia indywidualnych postępowań podatkowych, gdyż są one danymi, o których mowa w art. 293 § 2 Ordynacji podatkowej i stanowią tajemnicę skarbową. Informacje znajdujące się w posiadaniu Organu podatkowego wykorzystywane są tylko wewnątrz jego struktur organizacyjnych i wyłącznie dla potrzeb podatkowych, natomiast wszelkie wyjątki muszą być expressis verbis określone przepisami prawa. Jego zdaniem zasadnie organ pierwszej instancji stwierdził, że w świetle powyższego, udostępnienie na podstawie ustawy o dostępie informacji publicznej zanonimizowanego dokumentu - rozstrzygnięcia Organu podatkowego wydanego w indywidualnej sprawie określonego podatnika również naruszy tajemnicę skarbową. Zdaniem DIAS odwołanie jest bezzasadne i nie zasługuje na uwzględnienie, a zarzuty wskazane w nim nie znajdują oparcia ani w zebranym materiale dowodowym ani obecnie obowiązujących przepisach prawa. Wyjaśnił przy tym, że stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym "organ odmówił dostępu bez zachowania odpowiedniej formy prawnej uznając bezzasadnie, iż żądane informacje nie są informacjami publicznymi" nie jest zgodne z prawdą, albowiem - jak zaznaczył - organ pierwszej instancji, konstruując uzasadnienie decyzji oraz czyniąc zadość obowiązkowi informacyjnemu jaki musi spełniać decyzja administracyjna na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa w pierwszej kolejności, wyjaśnił Wnioskodawcy co należy rozumieć pod pojęciem "informacja publiczna", a następnie powołując się na art. 6 ust. 1 ustawy - który konkretyzuje przedmiot informacji publicznej i tworzy otwarty katalog tego co należy nazywać informacją publiczną, a szczególnie pkt 4 lit a - podniósł, że udostępnieniu podlegają dane publiczne, przez które należy rozumieć treść i postać dokumentów urzędowych, w tym w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, o których udostępnienie wnosi Wnioskodawca. Tym samym stwierdził, że organ pierwszej instancji wskazał, że informacją publiczną są wszystkie akty administracyjne i inne rozstrzygnięcia, o których udostępnienie wnosi Wnioskodawca. Zaznaczył, że organ wydając decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej uznał, że wnioskowane informacje mają charakter właśnie informacji publicznej. Nie jest bowiem możliwe wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w przypadku gdy objęte wnioskiem informacje nie mają charakteru informacji publicznej. W jego opinii wadliwie jest także twierdzenie Wnioskodawcy, że "nie można przyjąć, że sprawami publicznymi nie są konkretne, indywidualne sprawy danej osoby lub podmiotu niebędącego władzą publiczną". Takie stanowisko w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz aktualnego w ww. kwestii orzecznictwa sądów administracyjnych nie może się ostać. Tym samym wyjaśnił, że sprawą publiczną jest działalność zarówno organów władzy publicznej, samorządów oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wołters Kłuwer 2016, kom. do art. 1, LEX). Następnie podkreślił, że pojęcie "sprawa publiczna" było również wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. W jednym z wyroków wskazuje on, że w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej nie istnieje definicja ww. pojęcia, lecz niewątpliwie stwierdzić należy, że sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem trafnie akcentuje się w doktrynie i orzecznictwie (zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2018 r., sygn. akt I OSK 971/18 oraz wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r., I OSK 2093/14, wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: CBOSA). Równocześnie zaznaczył, że w innym, znacznie wcześniejszym, ale i do tej pory aktualnym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał jednoznacznie, że sprawami publicznymi nie są konkretne indywidualne sprawy danej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym, lub podmiotu niebędącego władzą publiczną lub innym podmiotem wykonującym zadania publiczne, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. - tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Katowicach z 25 czerwca 2002 r., II SA/Ka 655/02, niepubl.). Tym samym, jak uznał, konieczne jest sprostowanie stanowiska Wnioskodawcy, zgodnie z którym nie można przyjąć, że sprawami publicznymi nie są konkretne, indywidualne sprawy danej osoby lub podmiotu niebędącego władzą publiczną. Przeczy to bowiem nie tylko założeniom ustawy o dostępie do informacji publicznej, która z zasady ma umożliwiać dostęp do informacji mających związek z funkcjonowaniem organów Państwa czy sposobu gospodarowania majątkiem publicznym, ale również wieloletniej praktyce sądów administracyjnych. Na uznanie, jak zaznaczył, za zasadny nie zasługuje również zarzut dokonania przez organ pierwszej instancji odmowy dostępu do informacji bez zachowania odpowiedniej formy prawnej, co - jak twierdzi Wnioskodawca - uniemożliwiło stronie zainicjowanie kontroli stanowiska Organu. Wskazał, że zgodnie z dotychczasową praktyką załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać: a) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; b) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; c) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; d) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji. Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać także postać decyzji administracyjnej, a akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji. Na poparcie wyrażonego poglądu przytoczył Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SAB/GI 66/16). Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ww. ustawy przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Podkreślił, że decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej wydaje dwóch przypadkach: pierwszym - gdy konieczne jest ograniczenie prawa w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych na podstawie art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, drugim - gdy pragnie uzyskać informację publiczną przetworzoną i jednoczenie nie istnieje szczególny interes publiczny uzasadniający jej udostępnienie. Od decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jak podał, przysługuje odwołanie do organu wyższej instancji. W tym przypadku zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którymi od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie, a właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (art. 127 § 1 i 2 Kpa) Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazał, że organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa - szczególnie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz Kodeksu postępowania administracyjnego - wydając decyzję odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. W chwili stwierdzenia konieczności ograniczenia prawa do udostępnienia informacji publicznej, organ zobowiązany jest bowiem - zgodnie z ww. przedstawionymi przepisami prawa - odmówić udostępnienia informacji publicznej, wydając decyzję na postawie art. 16 ust. 1 ustawy. Kwestia ta, co uwypuklił, nie budzi wątpliwości w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych. Wyjaśnił za tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 9 listopada 2017 r. wskazał, że w sytuacji gdy organ uważa, że ujawnienie informacji nie jest możliwe ze względu na tajemnicę skarbową, a zatem gdy przyczyną odmowy jest okoliczność o jakiej mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zastosowanie winien mieć art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt II SAB/Sz 58/17). Ponadto mając na uwadze przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie można zgodzić się z Wnioskodawcą, że organ pierwszej instancji dokonał odmowy dostępu do informacji bez zachowania odpowiedniej formy prawnej, co uniemożliwiło stronie zainicjowanie kontroli jego stanowiska, albowiem zgodnie z 127 § 2 Kpa od decyzji administracyjnej przysługuje odwołanie do organu wyższej instancji, z którego to zresztą Wnioskodawca skorzystał składając niniejsze odwołanie. Na marginesie wskazał, że w przypadku zakończenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej zwykłym pismem wydanym we wskazanych wyżej przypadkach (a nie decyzją jak to miało miejsce w niniejszej sprawie), wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia sprawy przysługuje skarga na bezczynność organu lub przewlekłość postępowania do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 r., poz. 1302 ze zm.)). Skargę zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Tym samym, jak stwierdził, nie znajduje potwierdzenia w przedstawionym stanie faktycznym ani prawnym twierdzenie Wnioskodawcy, że działanie organu I instancji w jakikolwiek sposób wpłynęło negatywnie na możliwość zainicjowania przez Wnioskodawcę kontroli stanowiska Organu. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 u.d.i.p w związku z art. 293 § 2 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż dane wnioskowane przez Stronę objęte są tajemnicą skarbową, podczas gdy Strona niniejszego postępowania, wbrew twierdzeniom Organu ma prawo do wglądu do wnioskowanych akt na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wyjaśnił, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny tajemnica skarbowa stanowi wyłączenie jawności indywidualnych danych zawartych we wszelkich dokumentach, jakie podatnik, płatnik, inkasent składa organowi podatkowemu, a także jakie znajdują się w dokumentach tego organu, lub pozyskanych przez organ informacji na temat tych danych. Posiłkując się stanowiskiem doktryny przy argumentowaniu wyrażonego stanowiska, podniósł, że wprowadzenie ustawowego zakazu ujawnienia określonego rodzaju informacji zwiększa gwarancję zachowania tajemnicy, czyniąc z niej tajemnicę ustawowo chronioną (W Stachurski, Komentarz aktualizowany do art. 293 ustawy - Ordynaeja podatkowa [w:] L. Etel (red.), R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, K. Teszner, Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, LEX 2018). Tajemnica skarbowa jest jedną z wielu tajemnic ustawowo chronionych. Regulacje prawne w zakresie tajemnicy skarbowej stanowią instrument realizacji prawa do prywatności oraz ochrony danych osobowych (art. 47 i 51 Konstytucji RP). W tym też aspekcie chronią interes jednostki. Konieczność ochrony tajemnicy skarbowej wynika również z potrzeby uwzględnienia interesu publicznego. Z drugiej jednak strony interes publiczny determinuje także wyjątki od wyłączenia jawności informacji objętych tajemnicą skarbową. Oba te interesy - prywatny i publiczny - muszą być przez ustawodawcę dobrze wyważone. Informacje objęte tajemnicą skarbową są z istoty niejawne. Udostępnienie administracji skarbowej informaeji przez osobę, której dane dotyczą, nakłada na tę administrację obowiązek nieujawniania tych informacji. Traktowanie tajemnicy skarbowej jako instytucji wyłączającej jawność danych oznacza, że żadnych ograniczeń prawa do informacji, jako wyjątek od zasady, nie należy interpretować rozszerzająco (a contrario do stanowiska Wnioskodawcy prezentowanego w odwołaniu). W doktrynie wskazuje się również, że spojrzenie na tajemnicę skarbową jako na środek ochrony informacji oznacza, że w toku wykładni przepisów regulujących tę instytucję szczególną wagę przypisuje się argumentom na rzecz wzmocnienia ochrony danych. W takim ujęciu tajemnica skarbowa rozumiana jest jako obowiązek zachowania w dyskrecji informacji, w szczególności podatkowych, przetwarzanych w związku z realizacją zadań publicznych przez organy podatkowe i kontrolę skarbową. Objęcie określonych informacji tajemnicą skarbową wyklucza dostęp do tych informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepisy działu VII Ordynacji podatkowej - "Tajemnica skarbowa" stanowią bowiem lex specialis wobec przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (tj. art. 5 ust. 1 ustawy). W trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą być udostępniane zbiorcze, niezindywidualizowane dane, dotyczące prowadzonych przez organy podatkowe spraw. Nie mogą być natomiast udzielane żadne informacje indywidualne (zob. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1060/04, LEX nr 549582, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt 11 SA/Ke 60/18, LEX nr 2464828, podobnie por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 3 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Op 52/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Po 1230/11). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 kwietnia 2017 r. wskazał, że zakres tajemnicy skarbowej jest bardzo szeroki. Obejmuje ona indywidualne dane, czyli fakty, liczby i informacje, dotyczące materiałów służących do ustalania obowiązku podatkowego oraz przekształcenia go w zobowiązanie podatkowe. Dane objęte tajemnicą skarbową dotyczą w zasadzie pełnej treści dokumentów składanych przez podatników, płatników lub inkasentów (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1785/15, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 3 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Op 52/13). Ponadto, co także podkreślił, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, za Naczelnym Sądem Administracyjnym wskazał, że decyzje nie mogą być udostępniane zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p., jeżeli zawierają tajemnice skarbowe chronione art. 293 Ordynacji podatkowej. W takim przypadku nie mamy do czynienia z odmiennym trybem dostępu, o którym mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., lecz z informacjami podlegającymi ochronie zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Dla skutecznej realizacji tej ochrony konieczne jest wydanie decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 42/16). W oparciu o wyżej przedstawione przepisy prawa oraz stanowisko doktryny i orzecznictwa w opinii organu odwoławczego decyzja pierwszoinstancyjna jest zasadna. Dokumenty, o których udostępnienie zwrócił się Wnioskodawca we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, tj. dokumenty stanowiące informację publiczną znajdujących się w aktach postępowania podatkowego o nr [...] prowadzonego wobec A Sp. z o.o. w likwidacji z/s w C., a w szczegółnośei rozstrzygnięcie kończące sprawę są objęte tajemnicą skarbową na podstawie art. 293 § 2 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Za pozbawione zasadności uznał twierdzenie Wnioskodawcy, iż ma on prawo do wglądu do wnioskowanych akt na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie bowiem z brzmieniem tego przepisu każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej". Powołany przez Wnioskodawcę przepis wskazuje zatem wyraźnie, że każdy ma prawo do uzyskania informacji publicznej, jednak z uwzględnieniem ograniczeń ww. prawa wskazanych w omawianym wyżej art. 5 ustawy regulującym ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych - w tym przypadku informacji objętych tajemnicą skarbową. W jego ocenie organ I instancji wyjaśnił motywy którymi się kierował podając podstawę prawną uznając, że nie mogą być ujawnione, m.in. dane zawarte w rozstrzygnięciu organu podatkowego w sprawie indywidualnego wymiaru podatku przez konkretnego podatnika, a nawet dane dotyczące numerów poszczególnych spraw podatkowych, dat wszczęcia i zakończenia indywidualnych postępowań podatkowych, gdyż są one danymi, o których mowa w art. 293 § 2 Ordynacji podatkowej i stanowią tajemnicę skarbową. Podkreślił także, że powszechnie stosowaną metodą ochrony informacji prawnie chronionych w chwili udostępnienia informacji publicznej jest anonimizacja. Jest to czynność o charakterze technicznym, dokonywana na dokumencie stanowiącym informację publiczną, polegającą na zasłonięciu części tego dokumentu, zawierającej dane nie podlegające udostępnieniu. Jak wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 27 lipca 2018 r. anonimizacja nie może jednak prowadzić do udostępnienia tylko części wnioskowanych dokumentów. W pewnych sytuacjach stopień anonimizacji dokumentu może bowiem sugerować, że mamy już do czynienia z odmową dostępu, ponieważ dokument poddany anonimizacji staje się nieczytelny, a przez to traci przymiot informacyjny, będący podstawą wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Racjonalne jest przyjęcie, że zasłonięcie określonych danych składających się na treść dokumentu można uznać za uzasadnioną anonimizację, gdy czynność ta nie pozbawi dokumentu waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku. Przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co - zdaniem sądu - uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administraeyjnego w Krakowie z dnia 27 lipca 2018 r., sygn. akt II SAB/Kr 99/18). Toteż uznał za prawidłowe stanowisko organu I instancji, że z uwagi na charakter i przedmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie było możliwe wypełnienie żądania Wnioskodawcy, tj. udostępnienia wnioskowanych dokumentów poprzez przeprowadzenie ich anonimizacji bez zagrożenia ujawnieniem zawartych w nich informacji prawnie chronionych. Podsumowując wyjaśnił, że obowiązek ochrony informacji stanowiących tajemnicę skarbową ma charakter kategoryczny i obwarowany jest sankcją karną za bezprawne ujawnienie takich informacji. Zgodnie bowiem z art. 306 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej - kto, będąc obowiązanym do zachowania tajemnicy skarbowej, ujawnia informacje objęte tą tajemnicą, podlega karze pozbawienia wolności do lat 5, przy czym, jeśli to dotyczy informacji pochodzących od banków - kara pozbawienia wolności wynosi od 6 miesięcy do lat 5. W myśl § 3 tego przepisu jeżeli sprawca działa nieumyślnie, podlega karze pozbawienia wolności do lat 2. Oznacza to obowiązek wyjątkowo ostrożnego traktowania danych, które pozostają w dyspozycji organu i mieszczą się w definicji tajemnicy skarbowej (Wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3516/15). W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca, analogicznie jak w odwołaniu, wyraziła niezadowolenie z rozstrzygnięcia, a także sposobu procedowania orzekających w sprawie organów. Organom I i II instancji zarzuciła - co do zasady- naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez pozbawienie strony do informacji publicznej, podczas gdy obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa; 2) art. 7 Kpa poprzez wydanie decyzji odmownej, podczas gdy odmowa udzielenia wnioskowanej informacji publicznej stać będzie w sprzeczności z konstytucyjnymi uprawnieniami i wynikającym już z samej Konstytucji, a także z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, co powoduje sprzeczność negatywnego rozstrzygnięcia ze słusznym interesem strony; 3) art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne jego zastosowanie i wydanie decyzji odmownej, podczas gdy zaistniały przesłanki do udzielenia informacji publicznej i brak było podstaw do wydawania decyzji administracyjnej, która jest przewidziana dla rozstrzygnięcia odmownego; 4) art. 11 Kpa w związku z art. 107 § 3 Kpa poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady przekonywania, polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek, jakimi kierował się organ przy jej wydawaniu; 5) art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 293 § 2 pkt. 3 Ordynacji podatkowej poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż dane wnioskowane przez stronę objęte są tajemnicę skarbową, podczas gdy strona postępowania, wbrew twierdzeniom organu, ma prawo do wglądu do wnioskowanych akt na podstawie art. 2 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Formułując powyższe zarzuty wniósł o: 1) uchylenie decyzji Organu II instancji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; 2) uchylenie decyzji Organu I instancji w oparciu o art. 135 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; 3) zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw - w oparciu o art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; 4) skierowanie sprawy na rozprawę celem jej rozpoznania. W uzasadnieniu skargi - po jej uzupełnieniu - jej autor zakwestionował w całości zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia przytaczając rozwinięte argumenty przedstawione w petitum skargi, zaprezentował ocenę prawną podstawy działania organu. Odpowiadając na skargę organ drugoinstancyjny podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu i stwierdził, że jest ona nieuzasadniona oraz nie zawiera żadnych argumentów, które podważałyby jego merytoryczną prawidłowość. Powtórzył przy tym zasadnicze motywy zawarte w objętej skargą decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm., dalej: pusa) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 pusa, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ppsa. Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem jej art. 57 a. W świetle art. 134 § 1 ppsa, Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). Orzekanie - na podstawie art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 ppsa wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Obowiązkiem organów orzekających jest zatem kierowanie się w toku postępowania administracyjnego zasadami wynikającymi z przepisów prawa proceduralnego. Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji prezentowania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. Na wstępie należy wskazać, że materialnoprawną przesłanką żądania skarżącego są przepisy u.d.i.p., będące rozwinięciem art. 61 Konstytucji RP. Powtórzenia zatem wymaga, że art. 1 u.d.i.p. statuuje prawo dostępu każdego do informacji publicznej, przy czym przez sformułowanie "każdy" należy rozumieć zarówno osoby fizyczne, jak i osoby prawne. Prawo dostępu do informacji publicznej, na co wskazuje treść art. 6 u.d.i.p., obejmuje prawo do zaznajomienia się ze wszystkimi informacjami mającymi charakter publiczny. Treść tego przepisu wskazuje, że wyliczenie informacji publicznych podlegających udostępnieniu ma jedynie charakter przykładowy, na co wskazuje zwrot "w szczególności". Pozwala to jedynie zorientować się, do jakiego typu stanów faktycznych odnosi się dane pojęcie. Z treści art. 1 u.d.i.p. i art. 61 Konstytucji wynika, że ustawodawca chciał, aby dostęp do informacji był jak najszerszy, dlatego też uwzględniając konstrukcję art. 1 u.d.i.p należy uznać, że zasadą powinno być udostępnianie informacji publicznej w trybie i na zasadach przewidzianych w omawianej ustawie (M. Jaśkowska Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA Toruń 2002, s. 26). Granicę ujawnienia informacji zakreśla art. 5 u.d.i.p., który ogranicza możliwość udostępnienia informacji ze względu na przepisy ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych lub inne tajemnice prawnie chronione, co wystąpiło w przedmiotowej sprawie. Kwestią sporną w niniejszej sprawie było zatem nie tyle to, czy dane, o których udostępnienie wnioskował skarżący są informacją publiczną i czy organy administracji skarbowej są podmiotami zobowiązanym do udzielenia takiej informacji, co kwestia tego, czy ze względu na treść art. 293 § 1 w zw. z art. 293 § 2 pkt 4 Ordynacji podatkowej (zasady ochrony tajemnicy skarbowej) zasadnie odmówiono udostępnienia informacji publicznej. Jak wynika bowiem z treści tej regulacji indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową (art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej), przy czym przepis ten stosuje się również do danych zawartych w dokumentacji rachunkowej organu podatkowego (art. 293 § 2 pkt 4 Ordynacji podatkowej). W tym miejscu należy podnieść, że "zakres tajemnicy skarbowej jest bardzo szeroki" (B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki Ordynacja podatkowa Unimex 2009, s. 1106), przy czym w art. 293 O.p. uregulowano w kazuistyczny sposób jej zakres przedmiotowy - obejmujący wszystkie indywidualne dane zawarte we wszelkich dokumentach składanych przez podatników, płatników i inkasentów" (S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Ordynacja podatkowa. Komentarz LexisNexis 2009, s. 977). Takie brzmienie przepisu art. 293 O.p. oznacza, że w trybie u.d.i.p. mogą być udzielane jedynie informacje zbiorcze o podatnikach, nie mogą być natomiast udzielane żadne informacje indywidualne (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1060/04). Ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza nadto, że - co do meritum - nie jest on sporny i został nakreślony powyżej przy prezentacji stanowiska organu jak i strony skarżącej. I jak także wskazano powyżej, w ocenie Sądu, nie ma zatem konieczności jego ponownego powielania w tej części uzasadnienia. W przedmiotowej sprawie, co wymaga powtórzenia i podkreślenia, co również zasadnie zauważył i wyeksponował organ, działania organów podejmowane w tej sprawie, były już przedmiotem oceny sądowej, a ocena prawna oraz wskazania co do dalszego postępowania w niniejszej sprawie wyrażone zostały w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 8 maja 2018 r. W związku z tym dostrzec trzeba, że zgodnie z art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wyrażona w powołanym przepisie zasada związania orzeczeniem sądu oznacza, że orzeczenie to oddziałuje na przyszłe postępowanie tak administracyjne, jak i sądowoadministracyjne. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. Wyjaśnić przy tym należy, że w pojęciu "ocena prawna" mieści się, przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Może ona zatem dotyczyć ujawnionych w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, w szczególności kwestii zastosowania do nich określonych regulacji prawnych. Wskazania co do dalszego postępowania zasadniczo stanowią konsekwencję oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Związanie oceną prawną, jak i zawartymi w orzeczeniu wskazaniami, co do dalszego postępowania, powoduje, że determinują one działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. W przypadku rozpoznawania sprawy przez Sąd oznacza ono z kolei, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu. Odnotować też trzeba, że nawet w wypadku sporu, w zakresie stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny Sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z wyroku Sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi natomiast prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem Sądu. Stanowisko tożsame z prezentowanym wyraził NSA w wyrokach z dnia 7 grudnia 1999 r., sygn. akt I SA 1089/99, i z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1129/12 i z tego samego dnia o sygn. akt I FSK 1101/12. Związanie oceną prawną powoduje, że ani organ administracji, ani Sąd, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkować się mu w pełnym zakresie. Obowiązek ten może być wyłączony jedynie w wypadku zmiany stanu prawnego, istotnej zmiany okoliczności faktycznych, bądź wzruszenia wyroku zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. wyroki NSA z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1296/10 i sygn. akt II FSK 1328/10 przytoczone w wyroku WSA w Opolu z dnia 20 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Op 87/13). Nadto wskazania wymaga, że art. 170 ppsa stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, które je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W dalszej kolejności podkreślenia wymaga, że ponieważ stan faktyczny przedstawiony powyżej nie jest sporny, kwestionowana jest jego ocena, toteż Sąd poczytuje te ustalenia jako własne. W przedmiotowej sprawie, w wyniku rozpoznania wniosku strony skarżącej, organ — jak wskazano na wstępie — odmówił stronie udostępnienia dokumentów wskazanych we wniosku z uwagi na ochronę ich treści tajemnicą skarbową, Przystępując zatem do merytorycznego rozpoznania sprawy - prima vista - należy wyjaśnić, że prawo do informacji publicznej zostało określone w art. 61 Konstytucji RP oraz w art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Nadto powołana ustawa reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, a także tryb i procedurę udostępniania informacji publicznej. Z treści art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. wynika, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego". W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że każdy podmiot, który wykonuje zadania publiczne, kieruje działalnością takiego podmiotu i reprezentuje go na zewnątrz, a przy tym dysponuje środkami publicznymi określonymi w jego planie finansowym oraz organizuje administracyjną, finansową i gospodarczą jego obsługę - jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Przy czym okoliczność ta nie jest sporna w niniejszej sprawie wymaga zatem li tylko zauważenia. Zdaniem Sądu na aprobatę zasługują podglądy wyrażone w orzeczeniach sądów administracyjnych tak WSA jak i NSA oraz doktrynie obszernie przywoływane i cytowane przez organ odwoławczy, co też skutkuje uznaniem, jak wyżej wskazanym, iż brak jest podstaw do ich ponownego przytaczania. W ocenie składu orzekającego organ odwoławczy ważąc racje strony - co do prawa strony w zakresie udostępnienia żądanej informacji publicznej - trafnie przyjął i uzasadnił za ważniejsze od interesu informacyjnego strony ochronę dobra oczywiście ważniejszego, którym jest tak należycie pojmowane bezpieczeństwo obrotu prawnego, co także znalazło swoje uzasadnienie w argumentacji organu i w powołanych przepisach prawa jak i obowiązek ochrony przezeń dokumentów chronionych tajemnicą skarbową. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania albowiem, wbrew twierdzeniom skargi, organ dokonał analizy treści wniosku, ustalił, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną i wskazał w uzasadnieniu decyzji dlaczego żądana informacja nie może zostać udostępniona. Wszystkie powyższe elementy zostały w uzasadnieniu decyzji dokładnie wyjaśnione. Organ wskazał także podstawę prawną dla swoich ocen. Zatem podjęta decyzji nie ma ani cech dowolności ani blankietowości. Ponadto podkreślenia wymaga, że akta spraw, w tym analogicznie jak chociażby akta postępowania przygotowawczego, jako całość są zbiorem różnorodnych materiałów usystematyzowanym przez organ, który nadał temu zbiorowi określony kształt i który się nim posługuje w prowadzonym postępowaniu. Akta takie, dokumenty w nich zgromadzone jako materiał dowodowy, podlegają udostępnieniu na zasadach i trybach przynależnych konkretnym postępowaniom. Przepisy szczególne regulują zarówno ich tworzenia, rejestrowania, przechowywania, jak i udostępniania. W przedmiotowej sprawie są to, jak zasadnie wyeksponował organ, przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa lub O.p.). Zatem żądanie udostępnienia dokumentów z akt sprawy czy jako części, czy jako całości, także akt zakończonego postępowania, w zależności od fazy i stadia postępowania wyznacza tryb działania organu oraz uzasadnia odmowę przydania im waloru jawności z uwagi na ochronę tajemnicy przynależnej tym dokumentom w związku z ich bytem prawym w postępowaniu, w którym doszło do ich pozyskania. Należy przy tym mieć na uwadze, że prawo do informacji dotyczy informacji o sprawie publicznej, a więc informacji o czymś, a nie udostępnienia materiałów z konkretnego, zindywidualizowanego i zamkniętego podmiotowo, w tym co do stron, postępowania. Stosownie bowiem do brzmienia art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Jedną z takich tajemnic jest, podlegająca ochronie na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, tajemnica skarbowa. W myśl art. 293 tej ustawy indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową (§ 1). Przepis § 1 stosuje się również do danych zawartych w: 1) informacjach podatkowych przekazywanych organom podatkowym przez podmioty inne niż wymienione w § 1; 2) aktach dokumentujących czynności sprawdzające; 3) aktach postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz aktach postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe; 4) dokumentacji rachunkowej organu podatkowego; 5) informacjach uzyskanych przez organy Krajowej Administracji Skarbowej z banków oraz z innych źródeł niż wymienione w § 1 lub w punkcie 1); 6) informacjach uzyskanych w toku postępowania w sprawie zawarcia porozumień, o których mowa w dziale II a; 7) aktach dokumentujących kontrolę, o której mowa w rozdziale 9 działu III ustawy z dnia 9 marca 2017 roku o wymianie informacji podatkowej z innymi państwami. Dokumenty objęte wnioskiem a będące w posiadaniu organu podatkowego, jako że pozyskane w ramach postępowania, którego granice wyznacza Ordynacja podatkowa stanowią tajemnicę skarbową w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów Ordynacji podatkowej. Zatem, jak trafnie wywiódł DIAS, odmowa ujawnienia jakichkolwiek z tych danych znajdowała oparcie w przepisach prawa. Wskazać należy, że zarówno organ I instancji, jak i II instancji słusznie odmówił udzielenia żądanej informacji publicznej, podając właściwą podstawę prawną i zachowując prawidłową formę decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu swojej decyzji prawidłowo tak organ I jak i II instancji powołał się na treść art. 5 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 293 § 1 i 2 pkt 4 Ordynacji podatkowej i wskazało, że żądana informacja nie może zostać udostępniona z uwagi na objęcie jej tajemnicą skarbową. Powołane przepisy Ordynacji podatkowej wskazują, że nie udostępnia się danych indywidualnych podatników zawartych w deklaracjach podatkowych oraz innych dokumentach składanych przez podatników, a także danych zawartych w dokumentacji rachunkowej organu. Tym samym w trybie u.d.i.p. mogą być udostępniane jedynie informacje zbiorcze o podatnikach, nie mogą być natomiast udzielane żadne informacje indywidualne. Sąd podziela wyrażony w doktrynie i orzecznictwie powyżej przytaczanym pogląd, że zakres tajemnicy skarbowej jest bardzo szeroki. Obejmuje ona indywidualne dane, czyli fakty, liczby i informacje, dotyczące materiałów służących do ustalania obowiązku podatkowego oraz przekształcenia go w zobowiązanie podatkowe. Dane objęte tajemnicą skarbową dotyczą w zasadzie pełnej treści dokumentów składanych przez podatników, płatników lub inkasentów. W trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą być ujawnione indywidualne dane podatnika, płatnika, inkasenta, znajdujące się w posiadaniu organu podatkowego; można je ujawnić tylko od strony zbiorczej. Nie mogą być też ujawniane dane zawarte w rozstrzygnięciu organu podatkowego w sprawie indywidualnego wymiaru podatku przez konkretnego podatnika, a nawet dane dotyczące numerów poszczególnych spraw podatkowych, dat wszczęcia i zakończenia indywidualnych postępowań podatkowych, gdyż są one danymi, o których mowa w art. 293 § 2 Ordynacji podatkowej i stanowią tajemnicę skarbową (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 3 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Op 52/13 oraz powołane tam orzecznictwo, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 marca 2012 roku sygn. akt II SA/Po 1230/11). Rację mają orzekające w sprawie organy, że wnioskowane przez stronę dokumenty chronione są tajemnicą skarbową w rozumieniu art. 293 Ordynacji podatkowej. Brak jest możliwości udzielenia takich informacji osobie fizycznej niewymienionej w art. 298 oraz art. 299 O.p. Sąd podziela przy tym pogląd zaprezentowany w orzecznictwie, że w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą być ujawnione jedynie informacje zbiorcze o podatnikach, nie mogą być natomiast udzielane żadne informacje indywidualne. Podobnie wywiedziono w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 970/06. W ocenie Sądu organy obu instancji trafnie wywodzą, iż dane, ujawnienia których domagał się wnioskodawca stanowią tajemnicę skarbową w rozumieniu art. 293 Ordynacji podatkowej, a zatem odmowa ujawnienia tych danych znajdowała oparcie w przepisach prawa. Rozstrzygnięcie organu zawarte w żądanym postanowieniu zostało podjęte na podstawie materiałów i dokumentów zgromadzonych w toku postępowania, które niewątpliwie stanowią akta sprawy. Dane zaś zawarte w rozstrzygnięciu organu podatkowego w sprawie indywidualnego stanowią tajemnicę skarbową. W trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą być zaś ujawnione dane podatników jedynie od strony zbiorczej, a nie z punktu widzenia konkretnego podatnika i decyzji podjętej przez organ podatkowy w jego sprawie. Zbliżony pogląd wyrażono też między innymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 221/04, w którym stwierdzono o niemożności udzielenia w ramach dostępu do informacji publicznej informacji odnośnie np. indywidualnego wymiaru podatku przez konkretnego podatnika. Informacja taka istotnie stanowiłaby tajemnicę skarbową. Wobec powyższego Sąd skargę jako bezzasadną oddalił, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.