II FSK 2967/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA (del.) Artur Kot (spr.), po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. z siedzibą w Luksemburgu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 czerwca 2019 r. sygn. akt I SA/Wr 45/19 w sprawie ze skargi J. z siedzibą w Luksemburgu na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 19 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy oprocentowania nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. z siedzibą w Luksemburgu na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu kwotę 11 250 (słownie: jedenaście tysięcy dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z 18 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 45/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: "WSA" lub "Sąd pierwszej instancji") oddalił skargę J. F. S. z siedzibą w Wielkim Księstwie Luksemburga (dalej: "Spółka", "Skarżący", "Fundusz") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: "Dyrektor IAS" lub "DIAS") z 19 listopada 2018 r. w przedmiocie odmowy oprocentowania nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowego od osób prawnych. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku i innych wyroków sądów administracyjnych przywołanych poniżej, dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA"). 2.1. Od powyższego wyroku Sądu pierwszej instancji skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik Funduszu (radca prawny). Wystąpił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Autor skargi kasacyjnej na podstawie przepisów art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "ppsa") postawił zaskarżonemu wyrokowi zarzuty naruszenia przepisów: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art.141 § 4 ppsa poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób nieodpowiadający przepisom prawa, w szczególności poprzez brak odniesienia się do podniesionych przez Skarżącego zarzutów formalnoprawnych dotyczących decyzji, przy czym naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, jako że w ten sposób niemożliwym stało się ustalenie, czy Sąd w zaskarżonym wyroku podzielił zarzuty formalne Skarżącego, czy też nie, oraz jakich argumentów Sąd użył uzasadniając swoje stanowisko o zasadności bądź niezasadności zarzutów Skarżącego w tym zakresie; 2) art. 78 § 1 w związku z art. 78 § 3 pkt 1, a także art. 78 § 5 pkt 1 i art. 74 w związku z art. 73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 10, 12 i 56 ust. 1 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE), obecnie: art. 18 oraz art. 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), poprzez odmowę analogicznego zastosowania ww. przepisów Ordynacji podatkowej niniejszej sprawie (tj. odmowę przyznania prawa do zwrotu nadpłaty podatku wraz z oprocentowaniem od dnia poboru podatku do dnia jego faktycznego zwrotu), pomimo takiego obowiązku wynikającego z powołanych przepisów prawa wspólnotowego, co skutkowało dyskryminacyjnym traktowaniem Spółki w stosunku do podmiotów krajowych znajdujących się w porównywalnej sytuacji, a w konsekwencji naruszenie art. 249 TWE (obecnie art. 288 TFUE) w związku z art. 91 ust. 3, art. 87 ust. 1 i art. 9 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez faktyczne naruszenie zasady lojalności, zasady bezpośredniego obowiązywania i stosowania prawa wspólnotowego (unijnego), zasady prowspólnotowej wykładni prawa krajowego, zasady skuteczności oraz zasady równoważności, w konsekwencji czego Sąd w zaskarżonym wyroku nie nakazał Dyrektorowi IAS dokonania prawidłowej rekonstrukcji norm zawartych w Ordynacji podatkowej w sposób umożliwiający ich stosowanie zgodnie z prawem Unii Europejskiej oraz przywołanym przez Spółkę w toku postępowania orzecznictwem TSUE oraz nie rozstrzygnął sprawy bezpośrednio w oparciu o powołane powyżej przepisy wspólnotowe i orzecznictwo TSUE, co miało istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na skutkujące błędną wykładnią ww. przepisów uniemożliwienie Spółce przyznania prawa do oprocentowani za okres od dnia poboru podatku do dnia jego zwrotu zgodnie ze standardami wynikającymi z prawa wspólnotowego; 3) art. 258 TWE poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się w uznaniu, że zakończenie procedury naruszenia prawa wspólnotowego prowadzonego przez Komisję Europejska stanowi jednoznaczne potwierdzenie tezy, że prawo wspólnotowe nie jest już naruszane przez kształt polskich przepisów prawa krajowego regulujących opodatkowanie zagranicznych funduszy inwestycyjnych podatkiem dochodowym, podczas gdy podjęcie przez Komisję Europejską dalszych kroków dotyczących naruszenia prawa wspólnotowego jest jej dyskrecjonalnym uprawnieniem, a z samego faktu nieskorzystania z niego przez Komisję Europejską nie należy wyciągać daleko idących wniosków, jakoby prawo wspólnotowe przestało być naruszane. 2.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora IAS (radca prawny) wystąpiła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zarzuty skargi kasacyjnej uznała za niezasadne. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna podlega oddaleniu, zgodnie z art. 184 ppsa, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. 3.1. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji trafnie zakreślił ramy sporu zaistniałego w niniejszej sprawie, będącego konsekwencją stwierdzenia nadpłaty – zgodnie z wnioskiem skarżącego złożonym w trybie art. 75 § 1 Op – z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, pobranego w latach 2012-2014 przez płatników, tj. K. S.A., Bank [...] S.A. oraz C. S.A., od dywidend wypłaconych skarżącemu przez tych płatników. Zdaniem skarżącego podatek ten został pobrany mimo, że jako zagraniczny fundusz inwestycyjny powinien był korzystać ze zwolnienia, które było wprawdzie już wówczas przewidziane w art. 6 ust. 1 pkt 10a updop (zostało wprowadzone do tej ustawy z dniem 01.01.2011 r.), jednak w ocenie skarżącego przepisy krajowe dotyczące tego zwolnienia były niezgodne z prawem wspólnotowym. Skarżący domagał się zatem wypłaty oprocentowania od powstałej nadpłaty, licząc należne odsetki od dnia poboru podatku do dnia zwrotu. W ocenie skarżącego niezgodność z prawem wspólnotowym i dyskryminacyjny względem zagranicznych funduszy inwestycyjnych charakter art. 6 ust. 1 pkt 10a updop przewidującego zwolnienie od podatku dla funduszy inwestycyjnych z siedzibą w państwach UE (do których należy skarżący), związany był z wprowadzeniem dodatkowych, restrykcyjnych warunków, których nie musiały spełniać polskie fundusze inwestycyjne. Zdaniem strony, spełnienie przez nią tych warunków nie było przy tym oczywiste w latach 2012-2014, w których doszło do poboru podatku. Dodatkowo strona wskazywała, że równorzędną podstawę do domagania się oprocentowania nadpłaty stanowi fakt powstania nadpłaty w wyniku orzeczenia TSUE w sprawie C-190/12, które w ocenie strony potwierdza niezgodność z prawem wspólnotowym stosowania odmiennych zasad opodatkowania w stosunku do funduszy inwestycyjnych będących rezydentami i nierezydentami. Organ podatkowy uważa zaś, że oprocentowanie w okolicznościach sprawy nie należy się skarżącemu, ponieważ organ dokonał zwrotu nadpłaty z zachowaniem procedur i terminów wynikających z Ordynacji podatkowej. Nadpłata została zwrócona z uwagi na wypełnienie przez skarżącego wszystkich warunków zwolnienia przewidzianego w art. 6 ust. 1 pkt 10a updop. Konsekwencje złożenia spóźnionego wniosku o nadpłatę obciążają zaś wyłącznie skarżącego. Zdaniem organu podatkowego w sprawie nie ma zastosowania powoływane przez Fundusz orzecznictwo TSUE dotyczące konieczności zwrotu podatku nienależnie pobranego wraz z rekompensatą strat spowodowanych jego pobraniem. W niniejszej sprawie (dotyczącej lat 2012-2014) nie występuje bowiem niezgodność prawa polskiego z prawem wspólnotowym. Okoliczność ta wynika zdaniem Dyrektora IAS ze stanowiska Komisji Europejskiej. Jednocześnie organ podatkowy zaznaczył, że w sprawie nie ma zastosowania procedura z art. 74 Op (i związane z tym trybem przepisy art. 77 § 1 pkt 4, 4a i 78 § 5) bowiem nadpłata nie powstała w wyniku orzeczenia TSUE. 3.2. Sąd pierwszej instancji rację w sporze przyznał organowi podatkowemu. Uznał bowiem, że w realiach rozpoznawanej sprawy nie mają zastosowania rozważania skarżącego dotyczące stanu prawnego obowiązującego przed 1 stycznia 2012 r. Naruszenia prawa wspólnotowego (unijnego) zostały usunięte poprzez nowelizację przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. dodanie punktu 10a do art. 6 ust. 1 oraz zmianę tego przepisu w sposób uwzględniający zastrzeżenia Komisji Europejskiej. Brak jest zatem podstaw do wniosku, że występowała w latach 2012-2014 wskazywana przez skarżącego niezgodność prawa krajowego z przepisami prawa wspólnotowego (unijnego), uzasadniająca zastosowanie szczególnych rozwiązań wypracowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych na tle przepisów art. 74, art. 77 § 1 pkt 4 (a od 1 stycznia 2016 r. także pkt 4a) oraz art. 78 § 5 Op. Za oczywiste uznał Sąd pierwszej instancji, że nie ma możliwości prawnej zastosowania powyższych przepisów Op w przypadku, w którym pobranie przez płatnika podatku nie odbyło się z naruszeniem prawa wspólnotowego (unijnego). W konsekwencji słusznie wskazywały organy, podając datę wpływu do organu podatkowego pierwszej instancji wniosku skarżącego o stwierdzenie nadpłaty oraz datę wydania decyzji stwierdzających żądaną nadpłatę, a także przywołując przyczynienie się strony do opóźnienia w wydaniu tych decyzji, że nie wystąpiły przesłanki uzasadniające wypłatę skarżącemu oprocentowania od stwierdzonej nadpłaty, na podstawie jego wniosku. Sąd pierwszej instancji uznał nadto, że w niniejszej sprawie brak jest orzeczenia TSUE stwierdzającego pobór podatku z naruszeniem prawa wspólnotowego (unijnego). Zauważył, że w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty bezspornie było, że skarżący spełniał warunki zwolnienia przewidzianego w art. 6 ust. 1 pkt 10a updop. 4.1. W świetle powyższego, za chybiony należało uznać zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa (przepis o charakterze wynikowym) w zw. z art. 141 § 4 ppsa, który określa elementy, z jakich powinno składać się uzasadnienie orzeczenia. Zgodnie z tym przepisem, który ma charakter formalny, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. O jego naruszeniu można mówić przede wszystkim wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wyżej wymienionych warunków. W realiach rozpoznawanej sprawy należało uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy przewidziane w art. 141 § 4 ppsa. 4.2. Na gruncie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. (sygn. akt II FPS 8/09) przyjmuje się, że art. 141 § 4 ppsa może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto, aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się również w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to zatem po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z 2 lutego 2018 r., sygn. akt I FSK 16/18). Orzeczenie WSA nie będzie się poddawało kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. brak przedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazanie lub niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej obejmować będą treści podane w sposób niejasny czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (zob. wyrok NSA z 6 lutego 2018 r., II FSK 285/16). 4.3. W rozpoznanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził takich naruszeń. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie kontroli instancyjnej. Zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko organu podatkowego, podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji zasadnie skoncentrował swoją uwagę na przepisach prawa materialnego i trafnie uchwycił istotę sporu w rozpoznawanej sprawie. Zarzuty procesowe skargi (naruszenie art. 120 oraz art. 210 § 4 w zw. Z art. 124 i art. 121 § 1 Op) w istocie dotyczyły natomiast podstaw materialnoprawnych rozstrzygnięcia organu podatkowego wynikających z przepisów krajowych i wspólnotowych (unijnych). Sąd pierwszej instancji przedstawił w sposób klarowny i spójny swoje stanowisko w tym obszarze zasadnie wskazując na brak niezgodności w spornym zakresie przywoływanych przez skarżącego przepisów prawa krajowego z przepisami prawa wspólnotowego (unijnego). Nie wyraził wprost swojego stanowiska odnośnie do oceny zarzutów procesowych skargi, co należy uznać za uchybienie, jednak skarżący nie wykazał, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Skoro Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, o czym mowa niżej, że mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa krajowego obowiązujące od 2012 r. były zgodne z przepisami prawa wspólnotowego (unijnego), wbrew założeniu, które legło u podstaw argumentacji skarżącego, to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego odstąpienie od dokonania oceny zarzutów procesowych skargi, które to zarzuty nie dotyczyły stanu faktycznego (bezspornego) będącego podstawą rozstrzygnięcia, nie może zostać uznane za przesłankę uzasadniającą uwzględnienie skargi kasacyjnej. 4.4. Podsumowując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wzorcowi formalnemu nakreślonemu w art. 141 § 4 ppsa, pozwalając na odtworzenie toku myślowego sądu oraz kontrolę instancyjną orzeczenia. Na podstawie art. 141 § 4 ppsa można zaś kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, ale nie jego prawidłowość merytoryczną. Ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 ppsa. 5. Przystępując do rozważań na tle materialnych podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która nie występuje w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą kasacyjnie. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej, w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Sąd odwoławczy nie może poprawiać podstaw zaskarżenia i wniosków skargi kasacyjnej, gdyż oznaczałoby to niedopuszczalne działanie z urzędu (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2004 r., sygn. akt FSK 13/04, ONSAiWSA 2004/1/15; wyrok NSA z 22 lipca 2004 r., GSK 356/04, ONSAiWSA 2004/3/72; wyrok NSA z 22 września 2017 r., II FSK 2065/17). Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych (por. postanowienie NSA z 16 marca 2004 r., FSK 209/04, ONSAiWSA 2004/1/13), gdyż wadliwe skonstruowanie jej podstaw uniemożliwia Sądowi poddanie racji strony skarżącej merytorycznej kontroli i prowadzi do oddalenia skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 6 kwietnia 2006 r., II FSK 1458/05). 5.1. Druga grupa zarzutów skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia prawa materialnego, tj. art. 78 § 1 w zw. z art. 78 § 3 pkt 1, a także art. 78 § 5 pkt 1 i art. 74 w związku z art. 73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 10, 12 i 56 ust. 1 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE), obecnie: art. 18 oraz art. 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), poprzez odmowę analogicznego zastosowania ww. przepisów Ordynacji podatkowej w niniejszej sprawie (tj. odmowę przyznania prawa do zwrotu nadpłaty podatku wraz z oprocentowaniem od dnia poboru podatku do dnia jego faktycznego zwrotu), pomimo takiego obowiązku wynikającego z powołanych przepisów prawa wspólnotowego, co skutkowało dyskryminacyjnym traktowaniem Funduszu w stosunku do podmiotów krajowych znajdujących się w porównywalnej sytuacji, a w konsekwencji naruszenie art. 249 TWE (obecnie art. 288 TFUE) w związku z art. 91 ust. 3, art. 87 ust. 1 i art. 9 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez faktyczne naruszenie zasady lojalności, zasady bezpośredniego obowiązywania i stosowania prawa wspólnotowego (unijnego), zasady prowspólnotowej wykładni prawa krajowego, zasady skuteczności oraz zasady równoważności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe zarzuty należało uznać za chybione. Obszerna argumentacja skarżącego wspierająca powyższe zarzuty opiera się bowiem na nieuzasadnionym założeniu dotyczącym istnienia w latach 2012-2014 niezgodności bliżej nieokreślonych przepisów prawa krajowego z przepisami prawa wspólnotowego (unijnego). W petitum skargi kasacyjnej jej autor nie wskazał przepisów prawa krajowego niezgodnych jego zdaniem z przepisami prawa wspólnotowego (unijnego). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej (s. 26) wyraził pogląd, że w okresie od 4 grudnia 2011 r. do 31 grudnia 2014 r. bliżej nieokreślone przepisy regulujące opodatkowanie zagranicznych funduszy inwestycyjnych miały dyskryminacyjny charakter. Przedstawił nadto wątpliwości dotyczące stosowania przepisów art. 6 ust. 1 pkt 10a updop w latach 2013 – 2014 przez organy podatkowe i sądy administracyjne pierwszej instancji (s. 27 – 32). Skarżący kasacyjnie nie wskazał jednak wyraźnie przepisów prawa krajowego niezgodnych z przepisami prawa wspólnotowego (unijnego), których również nie wskazał jako mających zastosowanie w sprawie, czyli uzasadniających dyskryminacyjny charakter bliżej nieokreślonych przepisów prawa krajowego. Skoro skarżący kasacyjnie nie wskazał przepisów prawa krajowego naruszających konkretne przepisy prawa wspólnotowego (unijnego), to za chybione należało uznać powyższe zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej w związku z przepisami TWE, TFUE i TUE oraz Konstytucji RP. 5.2. Chybiony okazał się również ostatni zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 258 TWE poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się w uznaniu, że zakończenie procedury naruszenia prawa wspólnotowego prowadzonego przez Komisję Europejska stanowi jednoznaczne potwierdzenie tezy, że prawo wspólnotowe nie jest już naruszane przez kształt polskich przepisów prawa krajowego regulujących opodatkowanie zagranicznych funduszy inwestycyjnych podatkiem dochodowym, podczas gdy podjęcie przez Komisję Europejską dalszych kroków dotyczących naruszenia prawa wspólnotowego jest jej dyskrecjonalnym uprawnieniem, a z samego faktu nieskorzystania z niego przez Komisję Europejską nie należy wyciągać daleko idących wniosków, jakoby prawo wspólnotowe przestało być naruszane. Po pierwsze, przepis art. 258 TWE nie był przedmiotem wykładni dokonywanej przez Sąd pierwszej instancji. Nie został nawet przywołany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Już tylko z tej przyczyny powyższy zarzut należało uznać za chybiony. Po drugie, za logiczne uznać należy stanowisko organu podatkowego, uznane za trafne oraz istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przez Sąd pierwszej instancji, że nie występuje podnoszona przez skarżącego niezgodność przepisów prawa krajowego z prawem wspólnotowym (unijnym) skoro na skutek kolejnej zmiany ustawodawstwa przez Polskę (ustawa nowelizująca z 16 września 2011 r., Dz. U. nr 234, poz.1389) zakończona została 24 stycznia 2013 r. procedura naruszenia prawa wspólnotowego (unijnego) przez Komisję Europejską w sprawie 2006/4093. Dodać należy, że w sprawie dotyczącej przepisów prawa krajowego obowiązujących w latach 2012–2014, regulujących zwolnienie od podatku funduszy inwestycyjnych mających siedzibę w jednym z państw UE, nie zostało wydane orzeczenie TSUE stwierdzające ich niezgodność z przepisami prawa wspólnotowego (unijnego). Po trzecie, skarżący nie wskazał konkretnych przepisów prawa krajowego regulujących zwolnienie od podatku funduszy inwestycyjnych mających siedzibę w jednym z państw UE (przepisów obowiązujących w latach 2012–2014), które byłyby niezgodne z przepisami prawa wspólnotowego (unijnego). Po czwarte, obszerna argumentacja skarżącego dotycząca niezgodności przepisów prawa krajowego z przepisami prawa wspólnotowego (unijnego) w zakresie regulującym zwolnienie od podatku funduszy inwestycyjnych mających siedzibę w jednym z państw UE dotyczyła stanu prawnego obowiązującego przed 1 stycznia 2012 r., a przez to nie miała zastosowania w sprawie z uwagi na wskazywaną wyżej nowelizację przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, która usunęła wskazywane przez Komisję Europejską naruszenia prawa wspólnotowego (unijnego). 5.3. W świetle powyższych rozważań zgodzić należy się z Sądem pierwszej instancji co do tego, że w realiach niniejszej sprawy brak było podstaw do zastosowania szczególnych rozwiązań wypracowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych na tle przepisów art. 74, art. 77 § 1 pkt 4 (a od 1 stycznia 2016 r. także pkt 4a) i art. 78 § 5 Op z uwzględnieniem orzecznictwa TSUE, wskazanych przykładowo w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2020 r., II FSK 880/18, dotyczących możliwości odstąpienia przez sąd krajowy od zastanej procedury krajowej, ograniczającej odsetki przyznane w ramach zwrotu podatku pobranego z naruszeniem prawa wspólnotowego (unijnego). W konsekwencji Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, mając na uwadze datę wpływu do organu podatkowego pierwszej instancji wniosku skarżącego o stwierdzenie nadpłaty oraz datę wydania decyzji stwierdzających żądaną nadpłatę, uwzględniając przyczynienie się strony do opóźnienia w wydaniu tych decyzji, że zasadnie odmówiono skarżącemu oprocentowania stwierdzonej nadpłaty, skoro w realiach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do zaakceptowania stanowiska jakoby pobranie przez płatnika podatku odbyło się z naruszeniem prawa wspólnotowego (unijnego). 6. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, zgodnie z art. 184 ppsa. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego zostało zaś wydane na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 oraz art. 205 § 2 ppsa w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).