VII SA/Wa 3056/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 lipca 2019 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] października 2018 r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB") utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB [...]") z [...] sierpnia 2018 r., nr [...], którym nałożono na C. sp. z o.o. (dalej: "skarżąca") obowiązek przedłożenia, w określonym terminie, następujących dokumentów: 1) decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego nośnika reklamowego, w postaci dwustronnej tablicy reklamowej o wymiarach 3x6m, podświetlanej dwoma halogenami punktowymi na wysięgnikach z każdej strony, mocowanej do słupa stalowego, utwierdzonego w fundamencie zagłębionym w gruncie, na działce ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. S. w W. 2) czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opinią techniczną w zakresie zgodności wykonania robót budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi i uzgodnieniami, 3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomości na cele budowlane. Postanowienie organu odwoławczego zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu [...] grudnia 2017 r. przedstawiciel PINB [...] przeprowadził czynności kontrolne na działce ew. nr [...] w obrębie [...], przy ul. S. w W., podczas których stwierdził występowanie na terenie powyższej nieruchomości wolnostojącego nośnika reklamowego w postaci dwustronnej tablicy reklamowej o wymiarach 3x6 m, podświetlanej dwoma halogenami punktowymi z każdej strony, mocowanej do słupa stalowego, utwierdzonego w fundamencie zagłębionym w gruncie. Pismem z [...] stycznia 2018 r., PINB [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wyżej opisanego nośnika reklamowego. W dniu [...] lutego 2018 r., w siedzibie organu powiatowego, stawił się S. T. oświadczając, że właścicielem nośnika reklamowego jest C. sp. z o.o. oraz, że został on wybudowany w 2010 r. W dniu [...] lutego 2018 r. do PINB [...] wpłynęło pismo skarżącej wraz z kopią umowy najmu z [...] października 2009 r. (i aneksami) zawartą pomiędzy C. sp. z o.o. a H. T. i S. T. Powyższą umową zezwolono na umieszczenie nośnika reklamowego o wysokości do 10 m, posiadającego dwie oświetlane plansze reklamowe o wymiarach 6x3 m każda. W dniu [...] lutego 2018 r. przeprowadzono oględziny z udziałem stron postępowania, w trakcie których ustalono jak podczas czynności kontrolnych w dniu [...] grudnia 2017 r. Przy piśmie z [...] lipca 2018 r., Wydział Architektury i Budownictwa [...] poinformował, że w archiwum nie odnaleziono żadnej dokumentacji dotyczącej nośnika reklamowego usytuowanego na działce ew. nr [...] w obrębie [...], przy ul. .S. w W. Po analizie zebranego materiału dowodowego PINB [...] ww. postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r., nr [...], nałożył na skarżącą obowiązek przedstawienia, w określonym terminie, dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.). Zażalenie na powyższe postanowienie, w ustawowym terminie, złożyła C. sp. z o.o. Utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji [...]WINB podkreślił, że organ powiatowy dokonał prawidłowej kwalifikacji przedmiotowego nośnika reklamowego uznając, że jego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy stwierdził, że w świetle ustawy Prawo budowlane możemy mówić o co najmniej dwóch rodzajach urządzeń reklamowych. Do pierwszej grupy należy zaliczyć, wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego "wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe", na które wymagane jest pozwolenie na budowę, bowiem ich budowa nie została wymieniona jako nie wymagająca pozwolenia na budowę w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego. Do drugiej zaś grupy należy zaliczyć tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których jest wymagane jedynie, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. [...]WINB podniósł, że z akt sprawy wynika, iż ww. urządzenie reklamowe zostało zrealizowane z naruszeniem art. 28 Prawa budowlanego, tj. inwestor przystąpił do wykonania prac bez uzyskania decyzji właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Powyższe potwierdza pismo organu architektoniczno - budowlanego z [...] lipca 2018 r. Organ II instancji wyjaśnił, że Prawo budowlane zastrzega, iż wymóg uzyskania pozwolenia na budowę nie dotyczy, co do zasady, przypadków określonych w art. 29-30 ww. ustawy. Artykuł 29 wymienia katalog budów i robót budowlanych, których realizacja nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Brak obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wiąże się najczęściej z koniecznością dokonania zgłoszenia zgodnie z treścią art. 30 ww. ustawy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu powiatowego, iż przedmiotowa inwestycja wykracza poza ramy przepisu art. 29 Prawa budowlanego, w związku z czym jej realizacja wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis ten zwalnia bowiem z uzyskania pozwolenia na budowę m.in. w stosunku do zamiaru instalowania tablic i urządzeń reklamowych, za wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Roboty takie wymagają jedynie skutecznie dokonanego zgłoszenia zamiaru ich wykonania organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W niniejszej sprawie, w ocenie organu odwoławczego, mamy jednak do czynienia z budowlą określoną w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, którą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolnostojące maszty antenowe, wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla. pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. [...]WINB wyjaśnił, że z dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie wynika, iż sporny nośnik reklamowy zamontowany jest na stalowym słupie utwierdzonym w fundamencie betonowym zagłębionym w gruncie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 12 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 735/08 oraz z 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05 wskazał zaś, że dla określenia trwałego związania z gruntem "nie ma znaczenia okoliczność zagłębienia w gruncie czy też posadowienia na nim obiektu ani technika w jakiej tego dokonano". Istotny dla rozstrzygnięcia jest stopień trwałości połączenia oraz to czy konstrukcja "opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co w rozpoznawanym przypadku sprowadzało się do konieczności zapewnienia słupowi i tablicy stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru." Analogiczne rozumowanie "trwałego związania z gruntem" zawarte jest również w aktualnym orzecznictwie, m.in. wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 891/16. Wobec powyższego zdaniem organu odwoławczego, PINB [...] prawidłowo uznał, iż właściwym trybem prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie jest art. 48 ustawy Prawo budowlane. Reguluje on kwestię samowoli budowlanej, polegającej na budowie albo wybudowaniu obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę, która skutkuje, co do zasady, nakazem rozbiórki. Nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie, ustawodawca zobowiązuje bowiem do badania, czy budowa zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z obowiązującymi przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i czy umożliwia doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. W konsekwencji, zasadnie organ I instancji wszczął procedurę legalizacyjną i zaskarżonym postanowieniem nr [...], wydanym w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane nałożył obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia określonej dokumentacji. Organ II instancji wyjaśnił, że we wskazanym ust. 2 art. 48 ww. ustawy, ustawodawca przewidział możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jednakże tylko w sytuacji, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (ew. decyzją o warunkach zabudowy) oraz nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno - budowlanych. Wydanie skarżonego postanowienia ma na celu umożliwienie inwestorowi zalegalizowanie przedmiotowych robót budowlanych. Możliwość legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części jest możliwa jeżeli inwestor wypełni powyższy obowiązek. Nie przekładając żądanej dokumentacji inwestor pozbawia się możliwości legalizacji stwierdzonej samowoli budowlanej. Natomiast stosownie do art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego "W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1", zgodnie z którym "Właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę decyzję rozbiórkową." Skargę na powyższe postanowienie wniosła C. sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1) naruszenie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy - Prawo budowlane przez ich zastosowanie pomimo, że wykonanie robót budowlanych polegających na instalacji tablicy reklamowej nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę; 2) naruszenie art. 3 pkt 3 oraz art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedmiotowy obiekt stanowi urządzenie reklamowe, na które wymagane jest pozwolenie na budowę; 3) niezastosowanie art. 49b Prawa budowlanego w sprawie nośnika reklamowego zainstalowanego bez wymaganego zgłoszenia; 4) niezastosowanie art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, który definiuje "budowę", o której mowa w przepisach art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego mających zastosowanie w sprawach samowoli budowlanej; 5) niezastosowanie art. 4 Prawa budowlanego przy wykładni przepisów Prawa budowlanego - pojęcia trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe (art. 3 pkt 1 i pkt 3 Prawa budowlanego), pojęcia instalowanie tablic i urządzeń reklamowych (art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego) - a tym samym naruszenie zasady wolności budowlanej; 6) niezastosowanie art. 2 Konstytucji RP i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP przy wykładni przepisów Prawa budowlanego - pojęcia trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe (art. 3 pkt 1 i pkt 3 Prawa budowlanego), pojęcia instalowanie tablic i urządzeń reklamowych (art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego) a tym samym naruszenie zasady państwa prawa i zasady proporcjonalności; 7) art. art. 7, 77 § 1, 80, 124 § 2 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., m.in. przez bezpodstawne ustalenie, że "organ powiatowy dokonał właściwej kwalifikacji przedmiotowego nośnika reklamowego uznając, że jego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę", brak ustaleń i dowodów wykazujących wykonanie "budowy" wymagającej pozwolenia na budowę; 8) art. art. 7a § 1, 8 § 1 i 81a § 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. przez: a) przyjęcie takiej wykładni przepisów prawa budowlanego, która powoduje obciążenie inwestora największymi obowiązkami z możliwych przy innej interpretacji przepisów prawa budowlanego, b) naruszenie zasady proporcjonalności, ponieważ dokonując wyboru środka ingerencji w prawa jednostki, organy nadzoru budowlanego zastosowały najostrzejszą ingerencję w prawa jednostki, zamiast zastosować środki, które byłyby dla inwestora najmniej uciążliwe; 9) art. art. 6, 7, 8, 10 § 1 i 77 § 1 k.p.a., art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. przez niewyjaśnienie zarzutów C. sp. z o.o. zgłoszonych w toku postępowania oraz niewyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy, m.in. wykładni i zastosowania art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, który definiuje "budowę" jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Uzasadnienie ww. zarzutów zawarto w treści skargi. W konsekwencji, C. sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji a także o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga jest nieuzasadniona. Przede wszystkim zauważyć należy, że stosownie do treści art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w art. 29 - 31 tej ustawy. W treści art. 30 omawianej ustawy określono natomiast, w jakich przypadkach wykonywanie robót budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę, ale konieczne jest zgłoszenie określonych w tym przepisie robót budowlanych. Na gruncie przepisów ustawy - Prawo budowlane ustawodawca wyróżnił dwa rodzaje urządzeń reklamowych. Do pierwszej grupy należy zaliczyć wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 ustawy - "wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe", na które wymagane jest pozwolenie na budowę, bowiem ich budowa nie została wymieniona w art. 29 ust. 1 powołanej ustawy jako niewymagająca pozwolenia na budowę. Do drugiej zaś grupy należy zaliczyć "tablice i urządzenia reklamowe (z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym) - na instalowanie których jest wymagane, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, jedynie dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. Przedmiotowa sprawa dotyczy umieszczenia na terenie działki nr ew. [...] w obrębie [...], przy ul. S. w W. nośnika reklamowego w postaci dwustronnej tablicy reklamowej o wymiarach 3x6 m, podświetlonej z każdej strony, mocowanej do słupa stalowego, utwierdzonego w fundamencie zagłębionym w gruncie. Kluczowe znaczenie miało zatem ustalenie, czy roboty budowlane przy ww. urządzeniu reklamowym polegały na "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych" w myśl art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlanego, czy też są robotami polegającymi na budowie "budowli" objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, czy też nie podlegają ani pozwoleniu na budowę ani zgłoszeniu właściwemu organowi. W tym miejscu podkreślić należy, że ustawa nie wskazuje jakie przesłanki przesądzają o uznaniu obiektu budowlanego za trwale związany z gruntem, gdyż nie zawiera definicji tego terminu. Posiłkując się definicją zawartą w słowniku języka polskiego przez "instalowanie" należy rozumieć zakładanie, montowanie jakiegoś urządzenia technicznego (w nowym miejscu). Natomiast pojęcie "montażu" oznacza składanie, zespolenie części lub zespołów w dalsze zespoły lub gotowy wyrób. Zatem, zarówno pojęcie instalowania, jak i montażu, odnosi się do pewnego sposobu, rodzaju działania, w wyniku którego powstaje nowy obiekt. W konsekwencji zakres prac, jakie winny być wykonane przy realizacji urządzenia zawsze będzie wynikał z konkretnej sytuacji, na którą wpływa wielkość tegoż urządzenia, ciężar jak i miejsce jego posadowienia. Inny bowiem charakter będą miały prace przy wykonywaniu urządzenia wolno stojącego o wadze kilku kilogramów i wysokości jednego metra, a zupełnie inny urządzenia o wadze kilkuset kilogramów i wysokości kilkunastu metrów. W związku z powyższym uzasadnione jest stwierdzenie, że to wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa są decydujące dla przyjęcia, czy może być urządzenie reklamowe zakwalifikowane jako obiekt wolno stojący trwale związany z gruntem, czy też jako obiekt wolno stojący nietrwale związany z gruntem. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W orzecznictwie tym podkreśla się, że o tym, czy obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem nie przesądza sposób, w jaki posadowiono go w gruncie, czy na gruncie, jak również technika w jakiej tego dokonano. O trwałym bądź nietrwałym związaniu obiektu budowlanego z gruntem nie decyduje też technologia wykonania fundamentu oraz możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu w inne miejsce. Podstawowe znaczenie ma natomiast ustalenie, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję i zapewnia bezpieczeństwo. O tym, czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem w istocie decydują więc jego parametry techniczne (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 134/09, z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1331/09, z dnia 15 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 811/08, z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 324/08). Ponadto, jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, o tym, czy urządzenie jest trwale związane z gruntem świadczy jego stabilne posadowienie na gruncie, odporne na działanie czynników atmosferycznych. Dla przyjęcia, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne jest bowiem to, czy posadowione jest na tyle trwale, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, a w istocie decydują o tym parametry techniczne takiego obiektu (wyroki NSA z dnia 11 stycznia 1999 r., sygn. akt II SA 1617/98; z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05; z dnia 4 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 10/09; z dnia 4 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 427/10). Kierując się powyższym, Sąd orzekając w niniejszej sprawie podzielił stanowisko organów, które uznały, że wyżej opisany nośnik reklamowy jest urządzeniem reklamowym trwale związanym z gruntem. Świadczy bowiem o tym: fundament całkowicie zagłębiony w gruncie (wykonany z płyty prefabrykowanej, żelbetonowej o wymiarach 2x24x3,55 m), wymiar tablic 6x3 m, spód tablic znajdujący się na wysokości ok. 5,20 m od wierzchu fundamentu. Powyższe dane wynikają z akt administracyjnych sprawy. Jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organ I instancji przyjął art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Działanie organu jest prawidłowe i nie budzi wątpliwości Sądu. W myśl art. 48 ust. 1 właściwy organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Zgodnie zaś z ust. 2 - Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. W konsekwencji, zdaniem Sądu orzekającego, organy administracji dokonały prawidłowej kwalifikacji niniejszego nośnika reklamowego na gruncie przepisów ustawy Prawo budowlane oraz poddały wszechstronnej analizie zgromadzony materiał dowodowy, tym samym prowadząc postępowanie nie dopuściły się (wbrew stanowisku strony skarżącej) naruszenia przepisów procesowych mający istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego. Sąd kontrolując zaskarżone postanowienie stwierdził, że nie ma podstaw do jego uchylenia. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym - na podstawie art. 119 pkt 3 powołanej ustawy