II SA/Kr 409/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M. F. i W. F. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 stycznia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. (dalej jako PINB) w dniu 20 listopada 2017 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie budowy bez wymaganego pozwolenia na budowę "parkingu tj. miejsc postojowych (w ilości powyżej 10) na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] w miejscowości Z.". W dniu 20 września 2017 r. organ I instancji przeprowadził czynności kontrolne na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] w Z., podczas których stwierdzono, że obszar objęty powyższymi działkami jest obecnie utwardzony warstwą żwiru tworząc nawierzchnię. Wymiary utwardzenia jak na szkicu, tworzą czworobok o wym. około 25 x 24,5 x 17,90 x 27,70. Do protokołu z kontroli dołączono szkic sytuacyjny oraz dokumentację fotograficzną (k. 5-9 akt PINB). Postanowieniem nr [...] z dnia 12 grudnia 2017 r. znak: [...], PINB wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy wykonywaniu żwirowej nawierzchni placu postojowego dla samochodów osobowych na działce ewid. nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] w miejscowości Z. - bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz nałożył na inwestorów obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 30 marca 2018 r.: zaświadczenia Burmistrza Miasta Z. o zgodności budowy z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (k. 17-19 akt PINB). W wyniku rozpatrzenia zażaleń W. F. i A. B., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem nr [...] z dnia 27 sierpnia 2018 r. znak: [...] uchylił zaskarżone postanowienie PINB nr [...] z dnia 12 grudnia 2017r. znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu 6 lipca 2018 r. PINB wydał decyzję nr [...] znak: [...], którą na postawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 i 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm., dalej jako "p.b.") nakazał inwestorom: W. F. i M. F. rozbiórkę żwirowej nawierzchni placu postojowego na działkach ewid nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] w miejscowości Z. - bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę (k. 93-95 akt PINB). W uzasadnieniu decyzji PINB podniósł, że brak jest legalnej definicji pojęcia "utwardzenie", ale w oparciu o orzecznictwo można wskazać, że do utwardzenia gruntu dojdzie wtedy, kiedy dokonana zostanie trwała zmiana podłoża, powstała konstrukcja nie będzie podlegać degradacji w sposób samoczynny w wyniku ruchu pojazdów po niej czy też czynników atmosferycznych. Powstała na działce ewid. nr [...] obr. [...] w Z. nawierzchnia, w ocenie organu, jest konstrukcją wykazującą trwałe połączenie pomiędzy gruntem a utwardzeniem, z uwagi na jej odpowiednią grubość i mechaniczne zagęszczenie. Ponadto wskazano, że rozdział 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 1422, dalej jako "rozporządzenie ws. warunków technicznych") - zawiera ogólne regulacje dotyczące miejsc postojowych dla samochodów osobowych, z których wynika, że pojęcie miejsca postojowego odnosi się zarówno do zewnętrznych utwardzonych powierzchni przeznaczonych do postoju pojazdów (w tym powierzchni zadaszonych), jak i garaży jedno i wielopoziomowych. Miejsce postojowe składa się z kolei ze stanowisk postojowych. Obowiązujące przepisy techniczno - budowlane nie definiują pojęcia "parking". W potocznym znaczeniu parking to wyznaczone miejsce służące do odstawiania (parkowania) pojazdów mechanicznych lub innych środków komunikacji, przybierając formę placu przeznaczonego do postoju samochodów lub formę budynków - garażu. Miejsca postojowe mogą być więc kwalifikowane jako obiekty budowlane stanowiące budowlę jako całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, o której mowa w art. 3 pkt 3 p.b. W ocenie organu z zestawienia zawartej w przepisie art. 3 pkt 3 i pkt 9 p.b. definicji urządzenia budowlanego oraz przepisów ustalających obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę - art. 29 ust. 1 pkt 10 p.b. - wynika, że ustawodawca za plac postojowy a tym samym za urządzenie budowlane nie będące obiektem budowlanym, traktuje teren utwardzony umożliwiający postój do 10 samochodów osobowych. Jeżeli w wyniku robót utwardzających teren powstaje plac umożliwiający postój więcej niż 10 samochodów osobowych, to nie jest to już wyłącznie urządzenie budowlane (plac postojowy), a obiekt budowlany, co do którego budowy art. 29 ust. 1 pkt 10 p.b. przewiduje konieczność uzyskania pozwolenia na budowę. Organ nadzoru budowlanego jednoznacznie ustalił, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z prowadzeniem robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę w sposób określony w art. 48 p.b. Organ rozważył możliwość legalizacji spornych robót i w związku z tym w dniu 12 grudnia 2017 r. wydał postanowienie nr [...], którym nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia określonych dokumentów wynikających z art. 48 ustawy Prawo budowlane - w terminie do 30 marca 2018 r. Z uwagi na fakt, iż inwestor nie wywiązał się z obowiązku nałożonego ww. postanowieniem, PINB działając na podstawie art. 48 ust. 1 p.b. nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu w całości. W odwołaniu M. F. i W. F. zarzucili decyzji organu I instancji naruszenie przepisów k.p.a., prawa budowlanego, a także mijanie się z prawdą przez nierzetelne rozpatrzenie sprawy, a tym samym brak podstaw do wydania takiej decyzji. Odwołujący się podnieśli, że w toku pozostaje postępowanie zażaleniowe w związku z postanowieniem PINB z dnia 12.12.2017 r. o wstrzymaniu robót budowlanych i przedłożeniu określonych w nim dokumentów, a zakończenie tego postępowania może mieć istotne znaczenie dla sprawy. W związku z tym odwołujący się wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia 31 października 2019 r. znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję PINB nr [...] z dnia 6 lipca 2018r. znak: [...] w całości i orzekł na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1, art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. o nakazaniu inwestorom W. F. i M. F. rozbiórki żwirowej nawierzchni placu postojowego na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] w miejscowości Z. - bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i przyjął ustalenia organu I instancji za własne. W opinii MWINB organ I instancji prawidłowo dokonał oceny materiału zgromadzonego w sprawie klasyfikując przedmiot postępowania jako utwardzony plac postojowy. Na poparcie tego faktu należy przytoczyć znajdujące się w zgromadzonym materiale dowodowym fotografie i treść protokołów z kontroli dzięki którym z całą pewnością można określić sposób użytkowania utwardzonego terenu - obecność na nim pojazdów (protokoły z czynności kontrolnych z dnia 9 i 11 września 2017 r.; k. 1-3 akt PINB). Wszystkie powyższe informacje świadczą o prawidłowej klasyfikacji obiektu budowalnego przez PINB. MWINB podzielił również stanowisko organu I instancji w kwestii konieczności uzyskania przez inwestorów uprzedniego pozwolenia na budowę spornego obiektu. Analizując wielkość utwardzonej powierzchni gruntu - około 5 arów, a następnie konfrontując ją z treścią rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.), a szczególnie z § 21 ust. 1 ww. rozporządzenia MWINB podniósł, że na ww. terenie można fizycznie urządzić więcej niż 10 stanowisk postojowych dla samochodów osobowych. Potwierdzeniem powyższego są również ustalenia dokonane w dniach 9 i 11 września 2017 r. przez pracowników PINB w trakcie czynności kontroli, podczas których stwierdzono, że na przedmiotowych działkach znajdowało się około dwudziestu zaparkowanych samochodów. Zatem zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 10 p.b. oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b. wykonanie przedmiotowego placu postojowego wymagało uzyskania pozwolenia na budowę od organu administracji architektoniczno-budowlanej. Skoro zatem inwestorzy W. F. i M. F. nie dopełnili obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę ww. obiektu budowlanego, to PINB prawidłowo prowadził postępowanie w trybie art. 48 p.b. MWINB uznał jednak, że organ I instancji nieprawidłowo wdrożył procedurę legalizacyjną sporego obiektu bowiem utwardzony plac postojowy na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] w miejscowości Z. narusza zapisy aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: mpzp) zatwierdzonego uchwałą Nr LEK/950/210 Rady Miasta Z. z dnia 9 września 2010 r. z dalszymi zmianami. Zgodnie z mpzp ww. działki znajdują się w obszarze oznaczonym symbolem 5.U - tereny zabudowy usługowej, dla których ustalono przeznaczenie terenów w § 9 mpzp. Analizując powyższe MWINB stwierdził, że chociaż przedmiotowy plac postojowy zawiera się w wyliczeniu obiektów budowlanych stanowiących przeznaczenie dopuszczalne, to jednak ze względu na powierzchnię utwardzenia przekraczającą 45 % powierzchni terenu inwestycji, jego realizację należy uznać za niedopuszczalną, sprzeczną z ustaleniami aktualnie obowiązującego dla przedmiotowych działek mpzp. Powyższe potwierdził także Burmistrz Miasta Z. w piśmie z dnia 25 sierpnia 2017r. znak: [...] Reasumując, w przedmiotowej sprawie nie było możliwe wdrożenie przez organy nadzoru budowlanego procedury legalizacyjnej, bowiem przesłanka zgodności zrealizowanego obiektu z przepisami regulującymi kwestie zagospodarowania przestrzennego nie została spełniona. MWINB stanął na stanowisku, że PINB miał uzasadnione podstawy do wydania decyzji nakazującej inwestorom rozbiórkę żwirowej nawierzchni placu postojowego na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...] obr[...] w miejscowości Z., jednak nakaz ten winien być wydany z pominięciem procedury legalizacyjnej (postanowienia nr [...] z dnia 12 grudnia 2017r. znak: [...]), a więc na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b. Z uwagi na fakt, iż organ I instancji niezasadnie wdrożył procedurę legalizacyjną, co skutkowało nieprawidłową podstawą prawną zaskarżonej decyzji, wydanej w oparciu o art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 p.b., MWINB korzystając z przysługującego mu prawa zreformował skarżoną decyzję PINB orzekając nakaz rozbiórki żwirowej nawierzchni placu postojowego na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...] obr[...] w miejscowości Z. na podstawie art. 48 ust. 1 p.b. W ocenie organu odwoławczego niniejsze rozstrzygnięcie mieści się w normie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz nie narusza również art. 139 k.p.a. jak i art. 15 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. F. i W. F. zarzucili zaskarżonej decyzji: naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 30 ust. 1 p.b. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i uznanie, że prowadzenie robót ziemnych związanych z wyrównaniem terenu stanowi utworzenie stanowisk postojowych; naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 48 w zw. z art. 3 pkt 1 i art. 3 pkt 3 p.b. w zw. z § 21 ust. 3 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na tym, że zniwelowanie nierówności gruntowych powstałych na skutek rozbiórki budynku bez wykonania jakiegokolwiek drenażu lub wykonania spadku zapewniającego odpływ wody, czy też innej ingerencji w powierzchnię gruntu, zostało uznane za wykonanie obiektu budowlanego, a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, iż prace opisane w zaskarżonej decyzji stanowią roboty budowlane, które podlegają regulacji Prawa budowlanego i można nakazać rozbiórkę rezultatu tych robót; naruszenie przepisów prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nierozważenie wszystkich okoliczności i brak należytego uzasadnienia wydanej decyzji. naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik postępowania poprzez naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 140 k.p.a. na skutek jego niezastosowania, brak umożliwienia wypowiedzenia się stronie w zakresie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem zaskarżonej decyzji; naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 11 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do poczynionych przez stronę zarzutów i rezygnację tym samym z realizacji zasady przekonywania, a w szczególności poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powodów, dla których organ uznał, iż z faktu zaparkowania pojazdów samochodowych w obrębie nieruchomości wynika, że utworzone zostały miejsca postojowe; naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. 156 § 1 i 3 k.p.a., co powoduje, że wydania w niniejszej sprawie decyzja dotknięta jest sankcją nieważności. Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji albo stwierdzenie jej nieważności, przeprowadzenie w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. uzupełniających dowodów ze wskazanych dokumentów oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że ustalenia faktyczne związane z tym, że mamy w sprawie do czynienia z placem postojowym - parkingiem na więcej niż 20 samochodów jako określoną budowlą o samodzielnym charakterze, są poprawne i wynikają z materiału dowodowego zebranego w sprawie. Odpowiadając w tym zakresie na zarzuty skargi, trzeba wskazać, że pracownicy PINB w dniu 9 września 2017r. i 20 września 2017r. przeprowadzili czynności kontrolne, co zaowocowało materiałem zdjęciowym i opisem tekstowym. Jak wynika z tego materiału, obszar jest w dużej części ogrodzony i stanowi czworobok o wymiarach 25 na 24,5 na 17,90 na 27,70 m. Obszar ten jest utwardzony warstwą żwiru tworzącą nawierzchnię o różnej grubości związanej z konfiguracją terenu, od 0 do 40 cm, trwałą. Ponadto ze zdjęć wynika, że plac postojowy reklamuje się jako parking niestrzeżony płatny, oraz że w dniu 9.09.2017r. parkowało tam ponad 10 samochodów /k.1-9 akt PINB/. Z powyższego stanu faktycznego wynika niezbicie, że mamy do czynienia z obiektem budowlanym będącym miejscem postojowym dla więcej niż 10 samochodów, na który jest potrzebne pozwolenie na budowę. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 pkt 10 p.b., pozwolenia na budowę nie wymaga budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie. Jak wynika z tego przepisu, różnicowanie obiektu nie wymagającego pozwolenia na budowę od obiektu, który takiego pozwolenia wymaga, polega na ilości miejsc postojowych, a więc de facto na wielkości obiektu – placu. Prawidłowo zatem, przy ujawnionej wielkości placu mieszczącego miejsca postojowe powyżej 10, przyjęto, że przedsięwzięcie wymagało pozwolenia na budowę. Należy nadto wskazać, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 5 p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Jednak to zwolnienie nie dotyczy sytuacji urządzenia na utwardzonym gruncie parkingu dla ponad 10 samochodów. Dla rozróżnienia budowli w postaci utwardzonej powierzchni gruntu od robót budowlanych o takim charakterze decydujące znaczenie ma to, że w przypadku budowli - utwardzenie gruntu jest dokonywane dla stworzenia obiektu budowlanego o oznaczonej funkcji, czyli sam tak urządzony (utwardzony) teren pełni samodzielną funkcję jako: plac składowy, manewrowy, postojowy, parkingowy. Dlatego w takim przypadku wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Natomiast w przypadku robót budowlanych polegających na utwardzeniu gruntu w celu służącym realizacji określonych obiektów budowlanych nie dochodzi do powstania samodzielnej budowli, a pozwolenie na budowę obejmuje całość inwestycji (por. wyrok WSA w Lublinie, z dnia 7 marca 2019 r., II SA/Lu 937/18, LEX nr 2641438, tak też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2017 r., II OSK 1138/16, LEX nr 2341140). "Jeżeli pomiędzy utwardzeniem działki a innym obiektem budowlanym na tej działce brak jest bezpośredniego związku funkcjonalnego (utwardzenie pełni samodzielną lub dominującą - a nie służebną - funkcję), wtedy zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 3 pkt 9 p.b. jest nieuzasadnione" (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r., II OSK 701/16, LEX nr 2434844 ). Nie ulega wątpliwości, że w niniejszym przypadku powstał utwardzony teren pełniący samodzielnie funkcję parkingu dla pojazdów powyżej 10 miejsc postojowych, co niewątpliwie wymagało pozwolenia na budowę, jako że nie kwalifikowało się do utwardzenia terenu w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 5 p.b. Jeśli chodzi o zarzuty skargi, to nie są one zasadne. Skarżący twierdzi, że powierzchnia działki ewidencyjnej nr [...] nie uległa zmianie od daty wykonania wjazdu, to jest od 1998r, podobnie w obrębie działki nr [...], zaś na działkach nr [...] i [...] wykorzystano materiał po rozbiórce domu, która to rozbiórka nastąpiła legalnie, w oparciu o pozwolenie na rozbiórkę . Trzeba wobec tego wskazać, że nie ma znaczenia, skąd pochodził materiał do utwardzenia placu postojowego. Roboty budowlane polegające na utwardzeniu terenu składały się na obiekt budowlany w postaci parkingu. Jak to bowiem słusznie wskazał WSA w Krakowie w wyroku z dnia 14 grudnia 2016 r. II SA/Kr 1144/16, LEX nr 2181195: "1. O charakterze obiektu budowlanego może przesądzać zarówno technologia wykonania, jak i w szeregu przypadków sama funkcja (przeznaczenie), jaką dany obiekt pełni. Jeżeli utwardzenie terenu nie jest powiązane z konkretnym obiektem budowlanym, a powstało wyłącznie w celu zrealizowania samodzielnego parkingu, to samo przeznaczenie wskazuje, że nie jest to urządzenie budowlane, lecz odrębny samodzielny obiekt budowlany.2. Na płaszczyźnie prawa budowlanego nie musi zachodzić tożsamość pomiędzy robotami budowlanymi polegającymi jedynie na utwardzeniu powierzchni gruntu, a robotami budowlanymi polegającymi na budowie miejsc postojowych. Wynika to już z samych regulacji p.b.: o utwardzeniu stanowi art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy, a o miejscach postojowych art. 29 ust. 1 pkt 10 ustawy.3. Kwestia samej technologii wykonania stanowisk postojowych (parkingu) nie ma przesądzającego znaczenia dla oceny, że wybudowano obiekt budowlany, którego wybudowanie - z uwagi na to, że liczy ponad 10 stanowisk postojowych - wymagało uzyskania pozwolenia na budowę". Co się tyczy wjazdu i twierdzenia, że został on zbudowany w 1998r. to dotyczy on innej działki, a to nr [...], nie objętej nakazem rozbiórki /k.16 akt sądowych/. Ponadto wjazd ten został zaznaczony na mapie poglądowej dołączonej do akt sprawy /k.17 akt sądowych/. Porównanie tej mapy ze szkicem wykonanym w czasie czynności kontrolnych /k. 5 kat PINB/ prowadzi do wniosku, że zasadniczo wjazd nie jest objęty wskazanym na szkicu czworobokiem wyznaczającym plac postojowy. Wjazd nie jest też objęty decyzją, albowiem decyzja dotyczy żwirowej nawierzchni placu postojowego, a nie wjazdu ( w szczególności dojazdu do placu). Co do działki nr [...], skarżący zarzucają, iż jest ona własnością Starosty T. W ocenie Sądu, nie stanowi to przeszkody do orzeczenia w jej zakresie rozbiórki na części tej działki. Jak bowiem wynika z akt sprawy, a konkretnie ze szkicu wykonanego w czasie czynności kontrolnych PINB (k. 5 akt PINB), niewielki fragment tej działki został włączony do czworoboku stanowiącego parking. Wobec braku w materiale dowodowym zgody właściciela na wykonanie parkingu, dokonanie rozbiórki może zostać nałożone na inwestora, który włączył część działki do placu postojowego. W pewnych bowiem okolicznościach nakaz rozbiórki może zostać skierowany również do inwestora, który nie jest właścicielem nieruchomości, a dopuszczalne będzie to w sytuacji, gdy inwestor wybudował samowolnie obiekt budowlany bez zgody właściciela nieruchomości, jak to orzekł NSA w wyroku z dnia 23 lipca 2009 r., II OSK 1234/08 552842, LEX nr 552842. Należy także podkreślić, że zgodnie z adnotacją PINB w czasie czynności kontrolnych, zaznaczony na szkicu fragment tej działki jest utwardzony i służy jako plac postojowy /k.9 akt PINB/. Skarżący zarzucają nadto, iż część nieruchomości przylegająca do potoku [...] a to część działek nr [...] i [...], została zagospodarowana w ramach projektu Zabudowa potoku [...] przez inwestora Zarząd Gospodarki Wodnej w K.. Jeśli tak było istotnie, to nie miało to żadnych podstaw prawnych, albowiem działki nr [...] i [...] nie były objęte ani wymienione w pozwoleniu na budowę dotyczącym tej inwestycji (k. 56 i 57 akt PINB). Podobnie wykonanie utwardzenia terenu, choćby w części, nie zostało objęte decyzją o rozbiórce domu znajdującego się na wspomnianych działkach (k.37 akt sądowych). W ramach rozbiórki jedynie wyrównano teren w zakresie rozebranych kamiennych ław fundamentowych /k.44 akt sądowych/. Trzeba także podkreślić, że czym innym jest utwardzenie terenu, a czym innym jego wyrównanie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 sierpnia 2018 r. II SA/Po 41/18, LEX nr 2547432). Niewątpliwie, co stwierdzili pracownicy PINB, cały teren czworoboku jest utwardzony żwirem, aczkolwiek nierównomiernie w zakresie grubości. W sytuacji istnienia ogrodzenia na części tego terenu i wykorzystywania go jako parking dla ponad 10 samochodów, przepis art.29 ust. 2 pkt 5 p.b. nie znajdzie zastosowania. Wbrew twierdzeniom skarżących, o charakterze obiektu budowlanego może przesądzać nie tylko technologia wykonania ( utwardzenie gruntu) ale także jego funkcja ( przeznaczenie) – por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2017r. II OSK 2154/15, Lex nr 2299001. "Niewątpliwie nawiezienie i rozprowadzenie na gruncie kruszywa zwiększa twardość podłoża, a więc utwardza je. Budową jest więc nawiezienie na grunt materiału utwardzającego w celu wykonania parkingu (tak też: NSA w wyroku z dnia 30 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2725/15, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Decydującym kryterium zakwalifikowania samowolnie wykonanego obiektu do określonej kategorii obiektów budowlanych powinna być, obok spełniania przez wykonany obiekt przesłanek wskazanych w art. 3 ustawy Prawo budowlane, zamierzona i realizowana przez inwestora funkcja obiektu. Utwardzenie terenu działek kruszywem w taki sposób, że umożliwia to wykorzystywanie działek jako parkingu, stanowi wykonanie obiektu w postaci placu postojowego. A zatem mamy tutaj do czynienia z obiektem budowlanym o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji wykonanie tego obiektu bez pozwolenia na budowę trafnie skutkowało zastosowaniem przez organ art. 48 ustawy Prawo budowlane" ( wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2018r., II OSK 970/17, publ. CBOSA). Z wymienionych przyczyn Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 7 i 77 oraz 80 i 107 § 3 k.p.a. Nie zachodzi również naruszenie w sprawie art. 10 k.p.a., co wedle skarżących miało by polegać na braku umożliwienia wypowiedzenia się skarżącym przed wydaniem skarżonej decyzji. Trzeba bowiem zauważyć, że odwołanie skarżących wpłynęło do organu 17 lipca 2018r., zaś decyzja została wydana w dniu 31.01.2019r. a więc pół roku później. Owe pół roku stanowiło wystarczający czas do przedstawienia swego stanowiska nie mówiąc o tym, że uczyniono to przecież w odwołaniu, a następnie w skardze. Ostatnią kwestią, którą trzeba poruszyć, jest kwestia legalizacji obiektu, która okazała się niemożliwa w stanie faktycznym sprawy. Otóż dla obszaru, na którym jest zlokalizowany parking, obowiązuje uchwała NR [...] Rady Miasta Z. z dnia 9 września 2010 r.(Dz. U. Woj. Małopolskiego z dnia 29 września 2010 r. Nr 504 póz. 3766), ze zmianą wynikającą z wyroku WSA sygn. akt II SA/Kr 1718/11 z dnia 12 stycznia 2012 r. (Dz. U. Woj. Małopolskiego z dnia 17 września 2012 r. póz. 4527), zmienionego uchwałą nr XLVII/631/2013 Rada Miasta Z. z dnia 21 listopada 2013 r. (Dz. U. Woj. Małopolskiego z dnia 02 grudnia 2013 r. poz. 7004) i uchwałą X/149/2015 Rady Miasta Z. z dnia 25 czerwca 2015 r. (Dz. U. Woj. Małopolskiego z dnia 1 lipca 2015 r. poz. 3916 m- dalej "mpzp". Zgodnie z mpzp ww. działki znajdują się w obszarze oznaczonym symbolem 5.U - tereny zabudowy usługowej, dla których ustalono przeznaczenie terenów (§ 9 mpzp): 1) Przeznaczenie podstawowe terenu - usługi komercyjne; 2) Przeznaczenie dopuszczalne realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego – mieszkania w budynkach usługowych, miejsca postojowe, obiekty budowlane infrastruktury technicznej. Natomiast zgodnie z § 3 mpzp: Przeznaczenie dopuszczalne nie może przekroczyć 45% powierzchni terenu inwestycji i lokalizowane jest na zasadach określonych w ustaleniach szczegółowych. Organ Odwoławczy stwierdził, iż pomimo, iż przedmiotowy plac postojowy zawiera się w wyliczeniu obiektów budowlanych stanowiących przeznaczenie dopuszczalne, to jednak ze względu na powierzchnię utwardzenia przekraczającą 45 % powierzchni terenu inwestycji, jego realizację należy uznać za niedopuszczalną, sprzeczną z ustaleniami aktualnie obowiązującego dla przedmiotowych działek mpzp. Organ wskazał, że powyższe potwierdził także Burmistrz Miasta Z. w piśmie z dnia 25 sierpnia 2017r. znak: [...] kierowanym do P. A. B., w którym wskazał: lokalizacja parkingu na powierzchni całej nieruchomości nie jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (kserokopia pisma - k. 31 akt PINB). W ocenie Sądu stanowisko organu jest prawidłowe i w świetle powyższego należało orzec o rozbiórce w oparciu o art. 48 ust. 1 p.b. Z wymienionych przyczyn na zas. art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.