II FSK 118/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Wolf- Kalamala, Sędzia WSA del. Małgorzata Bejgerowska (sprawozdawca), Protokolant Wojciech Zagórski, po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 września 2019 r. sygn. akt I SA/Wr 595/19 w sprawie ze skargi U. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 kwietnia 2019 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.559.2018.4.MO w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrokiem z dnia 12 września 2019 r., o sygn. akt I SA/Wr 595/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), uchylił postanowienie z dnia 5 kwietnia 2019 r., nr 0111-KDIB1-3-4010.559.2018.4.MO, Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku U. sp. z o.o. we W. (dalej jako: "spółka", "strona" lub "skarżąca") o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia oraz innych powołanych poniżej wyroków dostępna jest na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl/. 1.1. We wniosku spółka wniosła o wydanie interpretacji dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych skanami faktur przechowywanymi w formie elektronicznej. Spółka wyjaśniła, że w ramach prowadzonej działalności otrzymuje: w formie papierowej faktury zakupowe VAT, faktury korygujące VAT, duplikaty faktur, rachunki, paragony, noty odsetkowe, noty księgowe wraz załącznikami; w związku z podróżami służbowymi pracowników ponosi i dokumentuje wydatki służbowe poniesione w trakcie takich podróży (tzw. dokumenty obce). W wersji papierowej przechowuje dokumenty własne: m.in. kopie faktur sprzedaży, noty księgowe, polecenia księgowania i ich załączniki (tzw. dokumenty własne). W związku z wysokimi kosztami archiwizacji oraz trudnościami logistycznymi spółka wdrożyła system elektronicznego rozliczania kosztów podróży służbowej i planuje zastąpić papierowy system przechowywania pozostałych dokumentów systemem elektronicznym. Następnie strona opisała zasady elektronicznej archiwizacji dokumentów w nieedytowalnym formacie cyfrowym bez możliwości jego zmiany (PDF, JPG/JPEG, inny format stanowiący wierną kopię dokumentu), które będą umieszczane w centralnym, elektronicznym systemie obiegu dokumentów (Workflow) lub elektronicznym systemie rozliczania kosztów podróży służbowych (Concur), co umożliwi łatwe wyszukiwanie dokumentów, a zdigitalizowane papierowe dokumenty źródłowe będą archiwizowane na serwerach do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W oparciu o powyższy stan faktyczny i zdarzenie przyszłe spółka zapytała, czy dokumenty własne i obce archiwizowane wyłącznie w formie elektronicznej, pod względem systemowym będą uprawniać spółkę do zaliczania ponoszonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1036 ze zm. - dalej w skrócie: "u.p.d.o.p."), (alternatywnie: do ustalania i dokumentowania w oparciu o dokumenty elektroniczne wartości początkowej środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych w myśl przepisu art. 16g u.p.d.o.p. i uwzględniania takich wydatków w kosztach podatkowych spółki przez odpisy amortyzacyjne na podstawie art. 16f u.p.d.o.p.), a w przypadku wydatków stanowiących podstawę kalkulacji należnego spółce w oparciu o przepis art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a u.p.d.o.p. zwolnienia z podatku, także do dokumentowania i kalkulacji limitu dostępnej spółce pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku z tytułu działalności strefowej, analogicznie jak ma to miejsce w przypadku ich papierowych odpowiedników? Zdaniem spółki, dopuszczalne jest przechowywanie otrzymywanych i wystawianych dokumentów księgowych, podatkowych, rozliczeniowych i innych wyłącznie w formie elektronicznej, bez obowiązku równoległej archiwizacji ich papierowych oryginałów. Obowiązujące przepisy prawa podatkowego, nie wskazują bowiem jednej prawnie dopuszczalnej formy przechowywania wskazanych dokumentów, a przede wszystkim, nie zawierają zakazu ich przechowywania wyłącznie w formie elektronicznej. W ocenie spółki, archiwizacja dokumentów własnych i obcych wyłącznie w formie elektronicznej, będzie uprawniać spółkę do zaliczania ponoszonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 15 u.p.d.o.p., alternatywnie: do ustalania i dokumentowania w oparciu o dokumenty elektroniczne wartości początkowej środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, w myśl przepisu art. 16g u.p.d.o.p. oraz uwzględniania takich wydatków w kosztach podatkowych spółki przez odpisy amortyzacyjne, na podstawie art. 16f u.p.d.o.p., a w przypadku wydatków stanowiących podstawę kalkulacji należnego spółce w oparciu o przepis art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a u.p.d.o.p., zwolnienia z podatku, także do dokumentowania i kalkulacji limitu dostępnej spółce pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku z tytułu działalności strefowej. Strona podkreśliła, że jej celem jest wyłącznie uzyskanie odpowiedzi na pytanie, czy zmieniając sposób archiwizacji dokumentów z papierowego na elektroniczny, pod względem systemowym, spółka zachowa ogólne prawo do zaliczenia tak udokumentowanych wydatków do kosztów podatkowych/obliczania wartości początkowej dla potrzeb amortyzacji/kalkulacji limitu zwolnienia z podatku dochodu z działalności strefowej na zasadach analogicznych, jak ma to miejsce w przypadku dokumentów papierowych. 1.2. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniami z dnia 18 stycznia 2019 r. i 5 kwietnia 2019 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i wyjaśnił, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych w żadnym miejscu nie odnosi się do kwestii dotyczącej sposobu otrzymania i przechowywania dokumentów księgowych, a przepis art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. zobowiązuje podatników do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i należnego podatku za rok podatkowy. Organ interpretacyjny uznał, że nie jest uprawniony do interpretacji owych odrębnych przepisów, tj. przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2019 r., poz. 351 ze zm. – dalej w skrócie: "ustawy o rachunkowości"), bo nie stanowią one przepisów prawa podatkowego i nie może sankcjonować w drodze interpretacji przyjętych przez spółkę rozwiązań w obrębie zapisów w księgach rachunkowych oraz ujęcia wydatków w księgach rachunkowych. Przyjęto, że wątpliwości spółki dotyczą zagadnienia technicznego związanego ze sposobem, systemem/procedurą otrzymania, archiwizowania i przetwarzania dokumentów w formie elektronicznej, wymagające dokonania oceny przedstawionej we wniosku procedury w kategoriach dowodów, o których mowa w przepisach działów IV Ordynacji podatkowej, dotyczących postępowania podatkowego i regulujących uprawnienia organów podatkowych podczas prowadzenia postępowania podatkowego lub kontroli. Przedstawione pytanie nie jest zagadnieniem, które podlegałoby interpretacji w zakresie przepisów prawa podatkowego, której podstawowym celem jest wyjaśnienia sytuacji prawnopodatkowej spółki. 1.3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w powołanym na wstępie wyroku z dnia 12 września 2019 r., o sygn. akt I SA/Wr 595/19, uwzględnił skargę spółki i uchylił powyższe postanowienia. W motywach orzeczenia wyjaśniono, że organ interpretacyjny niewłaściwie zidentyfikował zagadnienie prawne podlegające ocenie, albowiem skarżącej chodzi o wyjaśnienie, czy opisana we wniosku forma dokumentowania wydatków pozwala na zakwalifikowanie tak udokumentowanych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, stosownie do art. 15 ust. 1 w związku art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. Sąd pierwszej instancji pokreślił, co ma istotne znaczenie w sprawie, że spółka wyraźnie zastrzegła, że spełnione są ogólne warunki, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., pozwalające na uznanie wydatków za koszt uzyskania przychodów. Taki zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej potwierdza, zdaniem WSA, wskazanie w części E wniosku w poz. 69 przepisów art. 15 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. i odwołanie się do tych przepisów w części stanowiącej uzasadnienie stanowiska skarżącej. Zatem wątpliwości spółki sprowadzają się wyłącznie do formy dokumentowania wydatków w kontekście art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p., przy założeniu, że wszystkie warunki z art. 15 ust. 1 tej ustawy są spełnione. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że organ interpretacyjny został postawiony w sytuacji naruszenia właściwości rzeczowej, czyli wykładni przepisów, które nie stanowią przepisów prawa podatkowego. Wbrew także argumentacji organu sprawa nie wymaga prowadzenia postępowania dowodowego i nie wymaga dowodzenia. Zdaniem WSA we Wrocławiu regulacje zawarte w odrębnych przepisach, o których stanowi art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p., podlegają wykładni w toku postępowania interpretacyjnego, o tyle, o ile wpływają na interpretację przepisów prawa podatkowego. Skarżąca mogła zatem w sposób uzasadniony oczekiwać odpowiedzi na pytanie, czy wydatek udokumentowany w formie dokumentu elektronicznego, będzie prawidłowo dokumentował wydatek stanowiący koszt uzyskania przychodów. Konkludując Sąd pierwszej instancji uznał, że organ interpretacyjny winien rozpoznać wniosek spółki o wydanie interpretacji indywidualnej. 2.1. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ interpretacyjny, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 i art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 165a § 1 i art. 14h oraz art. 14b § 1 i § 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p.") polegające na uwzględnieniu przez WSA we Wrocławiu skargi strony skarżącej oraz uchyleniu zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego wskutek uprzedniego nieprawidłowego uznania, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie wystąpiła przesłanka odmowy wszczęcia postępowania, o której mowa w art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. w postaci "jakiejkolwiek innej przyczyny", z powodu której postępowanie w sprawie o wydanie interpretacji podatkowej nie może być wszczęte, gdyż żądanie skarżącej - odmiennie niż przyjął organ - nie wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnej wydawanej w trybie art. 14b § 1 O.p., lecz dotyczy wykładni przepisów prawa podatkowego w zakresie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. art. 9 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. i odpowiednich przepisów o rachunkowości, które jako mające wpływ na interpretację przepisów prawa podatkowego podlegają wykładni w toku postępowania interpretacyjnego), a zagadnienie prawne przedstawione we wniosku nie mieści się w kategorii spraw wskazanych w art. 14b § 2a O.p. oraz nie wymaga prowadzenia postępowania dowodowego zastrzeżonego dla innego organu podatkowego i innego trybu postępowania, a w konsekwencji na bezpodstawnym obciążeniu organu jako strony przegrywającej kosztami postępowania w sprawie. Zdaniem organu, z uwagi na treść sformułowanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pytania, które nie dotyczy wykładni przepisów prawa podatkowego, lecz formy dokumentowania wydatków i akceptacji modelu archiwizacji, ocena stanowiska strony na tle opisanego zdarzenia przyszłego wykraczałaby poza ramy postępowania interpretacyjnego. Wobec podniesionego zarzutu skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie, na podstawie art. 188 P.p.s.a., bądź w oparciu o art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. 2.2. Spółka nie wniosła odpowiedzi na powyższą skargę kasacyjną organu. 2.3. Podczas rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik organu podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu uwzględniając jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały wymienione w § 2 tego artykułu. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, zatem do rozpoznania pozostawał zarzut skargi kasacyjnej, który został oparty na podstawie kasacyjnej z art. 174 ust. 2 P.p.s.a., czyli naruszeniu przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. 3.1. Istota sporu dotyczy prawidłowości dokumentowania w formie zarchiwizowanych w postaci cyfrowej skanów oryginalnych dokumentów jako potwierdzających poniesienie przez spółkę wydatków, które mają być uznane za koszty uzyskania przychodów, w świetle przepisów art. 15 ust. 1 w zw. art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. Problem prawny podobny jak w niniejszej sprawie był przedmiotem oceny NSA m.in. w wyrokach z dnia 20 października 2021 r., o sygn. akt II FSK 460/19; z dnia 2 marca 2021 r., o sygn. akt II FSK 3688/18 i z dnia 24 maja 2022 r., o sygn. akt II FSK 932/21. W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela zawartą tam argumentację, a ocenę prawną wyrażoną w powołanym orzeczeniu w pełni aprobuje, stąd też w dalszej części uzasadnienia będzie posługiwał się argumentacją zbieżną z tą, która została przedstawiona w powyższych wyrokach. 3.2. Rozważania dotyczące sporu zaistniałego w niniejszej sprawie rozpocząć należy od wykładni zwrotu "przepisy prawa podatkowego", zastosowanego w art. 14a § 1 i art. 14b § 1 O.p. w celu określenia granic przedmiotowych interpretacji przepisów prawa podatkowego, zarówno ogólnych, jak i indywidualnych. Wykładnia tego zwrotu nie jest jednolita. Zarówno w literaturze przedmiotu, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, obok wypowiedzi opowiadających się za wąskim rozumieniem tego zwrotu, wyznaczonym definicją zawartą w art. 3 pkt 2 O.p., odnotować można stanowisko odmienne, wskazujące na konieczność jego szerszego rozumienia. Ma to miejsce wówczas, gdy przepisy innych, niż prawo podatkowe, gałęzi lub dziedzin prawa, mogą mieć wpływ na prawnopodatkową kwalifikację zdarzeń, z zaistnieniem których ustawa podatkowa wiąże powinność przymusowego świadczenia pieniężnego. Za przyjęciem poglądu, według którego za podstawę wyznaczania przedmiotu interpretacji należy przyjąć definicję zwrotu "przepisy prawa podatkowego", zawartą w art. 3 pkt 2 O.p., opowiada się A. Kabat (w: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2011, teza 6 do art. 14b, s. 113 i teza 5 do art. 14a, s. 106). Oznacza to, iż od dnia 1 stycznia 2007 r. przedmiot interpretacji uległ rozszerzeniu na umowy międzynarodowe o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz inne ratyfikowane umowy międzynarodowe, dotyczące problematyki podatkowej. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2010 r., o sygn. akt I FSK 61/09, dopuszcza objęcie przedmiotem interpretacji także dyrektyw wspólnotowych, nie wymienionych w art. 3 pkt 2 O.p., jako objętych zwrotem "przepisy prawa podatkowego", pod warunkiem ich wystarczającej jasności i bezwarunkowości. Z kolei R. Mastalski (w: Ordynacja podatkowa. Komentarz 2016, Wrocław 2016, s. 150) wywodzi, że pole interpretacji prawa podatkowego przy wydawaniu interpretacji indywidualnych nie może być ograniczone jedynie do przepisów prawa podatkowego. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2013 r., o sygn. akt II FSK 27/12, wskazano, że organ wydający indywidualną interpretację powinien dokonać analizy stanu faktycznego również przez pryzmat spełnienia przesłanek określonych w przepisach z innego zakresu, niż wyłącznie przepisy prawa podatkowego, ponieważ od nich uzależniona jest możliwość kwalifikacji określonego stanu podatkowoprawnego. Podobnie przedmiot interpretacji określa J. Brolik (Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, s. 19 i 42), stwierdzając, że przedmiotem interpretacji mogą być wprawdzie wyłącznie przepisy materialnego prawa podatkowego. Jeżeli jednak w interpretowanych unormowaniach prawa podatkowego występują pojęcia wynikające z regulacji innych gałęzi prawa, wówczas podlegają interpretacji o tyle, o ile uczestniczą w interpretowanych unormowaniach podatkowych. 3.3. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym skargę kasacyjną wyraża przekonanie, że sposób ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych i dokumentowania wydatków ma zasadnicze znaczenie przy określeniu podstawy opodatkowania. Dodatkowo warunkuje to możliwość pomniejszenia podstawy opodatkowania i co do zasady podlega wykładni w drodze instytucji interpretacji indywidualnej. Za daleko uproszczone więc uznać należy twierdzenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, że organ nie jest uprawniony do oceny – jak twierdzi – technicznego sposobu prowadzenia ewidencji podatkowej, skoro faktycznie chodzi o wymóg stawiany przepisami prawa podatkowego, tj. właściwego udokumentowania wydatku, jako niezbędnej przesłanki do uznania danego kosztu za koszt uzyskania przychodów. Z treści art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. wynika bowiem, że podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych obowiązani są do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości podatku (straty), podstawy opodatkowania i należnego podatku za rok podatkowy. Odrębne przepisy, o których mowa w tej jednostce redakcyjnej, zawarte są w ustawie o rachunkowości. Tym samym ocena prawidłowości stosowania tych odrębnych przepisów, przede wszystkim zawartych w ustawy o rachunkowości, może mieć znaczenie przy prawnopodatkowej kwalifikacji zdarzeń. Z istnieniem właściwego udokumentowania ustawa podatkowa wiąże powinność przymusowego świadczenia pieniężnego. Możliwe jest zatem dokonywanie przez organ interpretacyjny wykładni przepisów, do których odsyła u.p.d.o.p. Stanowią one bez wątpienia źródło prawa, o którym mowa w art. 217 Konstytucji RP i zostały objęte zakresem przepisu art. 3 pkt 2 O.p. Nie bez znaczenia jest fakt, że celem skarżącej spółki było uzyskanie rzetelnej informacji w zakresie wpływu sposobu przechowywania dokumentów na jej prawa i obowiązki podatkowe, wynikające z u.p.d.o.p. Strona podkreśliła, że jej celem jest wyłącznie uzyskanie odpowiedzi na pytanie, czy zmieniając sposób archiwizacji dokumentów z papierowego na elektroniczny, pod względem systemowym, spółka zachowa ogólne prawo do zaliczenia tak udokumentowanych wydatków do kosztów podatkowych/obliczania wartości początkowej dla potrzeb amortyzacji/kalkulacji limitu zwolnienia z podatku dochodu z działalności strefowej na zasadach analogicznych, jak ma to miejsce w przypadku dokumentów papierowych. Sąd pierwszej instancji pokreślił, co ma istotne znaczenie w sprawie, że spółka wyraźnie zastrzegła, że spełnione są ogólne warunki, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., pozwalające na uznanie wydatków za koszt uzyskania przychodów. W ramach wydawanej interpretacji organ nie dokonuje jedynie wyjaśnienia przepisów prawa materialnego, które co do zasady są zrozumiałe w swej treści. Ma on obowiązek co prawda wykładać przepisy, które budzą wątpliwości, ale także wyjaśnić podatnikowi sposób ich zastosowania w sytuacji faktycznej, w której się znajduje lub może się znaleźć osoba zainteresowana. Z tej perspektywy nie można zaakceptować stanowiska organu interpretacyjnego, że skoro przepisy ustawy podatkowej, o które pyta spółka, jak i pozostałe przepisy tej ustawy, nie przewidują w sposób konkretny archiwizowania dokumentów księgowych, a jednocześnie u.p.d.o.p. odsyła do przepisów o ustawy rachunkowości – to uprawnia to organ do odstąpienia od wydania interpretacji, czy odmowy wszczęcia postępowania. 3.4. Należy podkreślić, że przez instytucję interpretacji indywidualnych ustawodawca dał podatnikom prawo do uzyskania wyjaśnienia ich wątpliwości, zawartych w przedstawionym przez siebie stanowisku. Istotą interpretacji jest ich usunięcie. Realizuje się to nie tylko poprzez dokonanie interpretacji poddanego ocenie przepisu prawa podatkowego, lecz także wskazanie przez organy podatkowe sposobu jego zastosowania do opisanych we wniosku sytuacji. Ocena stanowiska wnioskodawcy odnoszona jest nie tylko do właściwego rozumienia treści poddanej ocenie normy prawnej opisanej w danej jednostce redakcyjnej aktu prawnego, ale tego czy jego sposób zastosowania jest właściwy z punktu widzenia tej regulacji prawnej w danym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym. Dodatkowo wskazać należy, iż nie ma żadnych powodów, aby w postępowaniu dotyczącym interpretacji indywidualnej organ był uprawniony odmówić wskazania sposobu prawidłowego stosowania danej regulacji prawnej, ze względu na brak unormowań szczególnych w podnoszonej kwestii. Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z wolą prawodawcy do ustalenia prawidłowej wartości przychodów i kosztów, istotne jest prawidłowe ich udokumentowanie. Wskazuje na to art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. Sformułowane przez spółkę pytanie, wiążące się z obowiązkiem dokumentacyjnym, nałożonym przez powyższe przepisy u.p.d.o.p., ma więc istotne znaczenie przy ustaleniu podstawy opodatkowania z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Spółka miała więc prawo oczekiwać od organu interpretacyjnego, w trosce o swoje bezpieczeństwo prawne, zmierzenia się z opisanymi we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej zagadnieniami i nasuwającymi się wątpliwościami na tle przepisów prawa podatkowego, tj. zarówno ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jak i ustawy o rachunkowości. Bezpodstawne więc były rozważania o występowaniu w niniejszej sprawie zagadnień technicznych związanych ze sposobem ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych. 3.5. Podatnik prowadząc księgi rachunkowe powinien przestrzegać przepisów prawa podatkowego regulujących wskazane elementy. W rozpoznawanej sprawie wątpliwości wnioskodawcy nie dotyczyły jednak zakresu kwalifikacji poszczególnych wydatków, jako kosztów uzyskania przychodów, a zatem także przepisów odnoszących się do określania wysokości dochodu, lecz oceny, czy dany dokument stanowi wystarczający dowód zdarzenia gospodarczego, zarówno co do treści, jak i formy. Celem dokonania zapisu ewidencyjno – rachunkowego jest prawidłowe i rzetelne prowadzenie ewidencji, a nie osiągnięcie przychodu czy poniesienie kosztu uzyskania przychodu; zaewidencjonowane przysporzenia i/lub rozporządzenia działalności gospodarczych nie są tożsame z określonymi, dotyczącymi ich działaniami/zaniechaniami ewidencyjnymi. To strona przyjmując określone zasady rachunkowości, w tym także odnoszące się do archiwizowania dokumentów powinna ustalić, czy wybrany sposób archiwizowania dokumentów nie pozostaje w sprzeczności z zasadami wynikającymi z ustawy o rachunkowości. Zatem to nie kwestia interpretacji art. 15 ust. 1 (i w konsekwencji art. 9 ust. 1 ) u.p.d.o.p. była przedmiotem wątpliwości strony skarżącej, lecz ocena całokształtu procedury dokumentowania wydatków w formie elektronicznej (por. wyroki NSA z dnia 19 lipca 2019 r., o sygn. akt II FSK 2755/17; z dnia 16 kwietnia 2019 r., o sygn. akt II FSK 1351/17 i z dnia 12 czerwca 2018 r., o sygn. akt II FSK 3398/17). Wobec powyższego za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 i art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 165a § 1 i art. 14h oraz art. 14b § 1 i § 2a (nie powołano, który punkt) O.p. Trafnie bowiem WSA we Wrocławiu uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do odmowy wszczęcia postępowania, w oparciu o art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. Nie ma racji autor skargi kasacyjnej, że w toku postępowania wykroczyłby poza zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnej wydawanej w trybie art. 14b § 1 O.p. 3.6. Mając na uwadze powyższe argumenty Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił skargę kasacyjną organu, na podstawie art. 184 in fine P.p.s.a., jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. M. Bejgerowska T. Kolanowski M. Wolf-Kalamala