II GSK 777/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Syndyka masy upadłości "A." sp. z o.o. w upadłości w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 grudnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 678/18 w sprawie ze skargi "A." sp. z o.o. w upadłości układowej w K. na decyzję Dyrektora Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2018r., sygn. akt IV SA/Gl 678/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę A. sp. z o.o. w upadłości układowej w K. na decyzję Dyrektora Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2018r. nr [...] w przedmiocie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Przedstawiając przyjęty za podstawę wyroku stan sprawy – Sąd I instancji stwierdził, że Dyrektor Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Katowicach w dniu [...] września 2017r. ogłosił konkurs ofert na zawarcie umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, na okres od 1 kwietnia 2018r. do 30 września 2021r., w rodzaju leczenie szpitalne, w zakresie chirurgia ogólna - zespół chirurgii jednego dnia, na terenie województwa śląskiego, kod postępowania [...]. W ogłoszeniu podał wartość zamówienia nie większą niż 2.801.393,00 zł oraz termin składania ofert do 26 października 2017r. W postępowaniu tym złożono 20 ofert, a w dniu [...] lutego 2018r. Komisja Konkursowa ogłosiła rozstrzygnięcie postępowania, dokonując wyboru 9 ofert. Dyrektor Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Katowicach decyzją z dnia [...] marca 2018r., nr [...], na podstawie art. 154 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j.: Dz. U. z 2018r. poz. 1510), zwanej ustawą o świadczeniach zdrowotnych, oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2018 r. poz. 2096), zwanej k.p.a., oddalił odwołanie A. sp. z o.o. od rozstrzygnięcia konkursu ofert i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Organ uznał, że ocena ofert oparta była na odpowiedziach udzielonych przez oferentów w ankietach złożonych w wymienionym postępowaniu, a działanie systemu informatycznego służącego do obsługi postępowania konkursowego uniemożliwiało pominięcie któregokolwiek z kryteriów oceny w stosunku do wszystkich ofert uczestniczących w postępowaniu konkursowym. Organ dodał, że wszystkie wymagania, wyjaśnienia, dokumenty, sposób przeprowadzenia wizytacji oferentów oraz dokonana przez Komisję Konkursową ocena ofert odbywały się na tych samych zasadach w stosunku do każdego z oferentów. Jednocześnie skarżący nie wykazał, na czym miało polegać wadliwe zweryfikowanie i procedowanie jego oferty oraz które punkty zostały odjęte niesłusznie, jak też które dane dotyczące spełnienia warunków wymaganych i rankingujących, zawarte w wybranych ofertach są nieprawdziwe. Organ dodał, że prowadzone postępowanie administracyjne nie wykazało, by Komisja Konkursowa naruszyła zasady prowadzenia postępowania konkursowego w sprawie zawarcia umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, bowiem zaprosiła do negocjacji 10 spośród 19 oferentów zakwalifikowanych do części niejawnej postępowania w oparciu o pozycję zajmowaną w rankingu otwarcia i nie było wśród nich skarżącego. Organ wskazał, że zgodnie z art. 134 ust. 2 ustawy o świadczeniach zdrowotnych, wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępnione były wszystkim oferentom na tych samych zasadach, w tym na tablicach ogłoszeń w siedzibie Oddziału oraz na stronach internetowych Oddziału. Utrzymując w mocy tę decyzję - Dyrektor Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Katowicach decyzją z dnia [...] kwietnia 2018r. nr [...] w zakresie oferenta nr [...] (B. sp. z o.o.) podniósł, że w celu udokumentowania prawidłowości udzielonej odpowiedzi co do prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej przedłożona została kserokopia umowy oraz faktury, jak też imienny zestaw zamówień elektronicznego podpisu kwalifikowanego dla każdej z osób uprawnionych i zobowiązanych do dokonywania wpisów w dokumentacji medycznej, wykazanych w złożonej ofercie. Podkreślił, że oferenci biorący udział w postępowaniu przedstawili dokumentację, która w najmniejszym stopniu nie wzbudziła wątpliwości członków Komisji Konkursowej odpowiedzialnych za weryfikację formalno-merytoryczną przedłożonych ofert. Komisja Konkursowa nie dokonała żadnej zmiany w zakresie harmonogramu pracy zarówno komórek, jak i pracy personelu oferenta B. sp. z o.o. Odnośnie zarzutu utworzenia przez oferenta nr [...] (C. sp. z o.o.) komórki organizacyjnej po dniu [...] czerwca 2016r. Dyrektor wyjaśnił, że poprawność odpowiedzi ankietowej nie budzi wątpliwości w świetle brzmienia 95d ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych wprowadzonego art. 24 ustawy z dnia 22 lipca 2014r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014r. poz. 1138 z późn. zm.), zmienionego w związku z wejściem w życie z dniem 30 sierpnia 2016 r. ustawy z dnia 21 lipca 2016r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2016r. poz. 1355) i nadal obowiązującego. Z tego powodu w dalszym ciągu, do podmiotu utworzonego przed dniem [...] czerwca 2016r. i przed tym dniem rozpoczętej przez niego działalności leczniczej lub inwestycji, o której mowa w art. 95d ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach, nie stosuje się ocen w konkursach ofert według art. 148 ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach zdrowotnych. W przypadku tego oferenta zmiana dotyczyła wyłącznie części VII kodu resortowego, część X systemu kodów identyfikacyjnych w dziedzinach medycyny i została określona między innymi jako chirurgia ogólna. Nie uległa więc zmianie na podstawie § 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 maja 2012r. w sprawie systemu resortowych kodów identyfikacyjnych oraz szczegółowego sposobu ich nadawania (Dz. U. 2012r. poz. 592 z późn. zm.), część VIII systemu stanowi 4 -znakowy kod charakteryzujący specjalność komórki organizacyjnej zakładu leczniczego podmiotu leczniczego, przy czym każdej komórce organizacyjnej zakładu leczniczego podmiotu leczniczego nadaje się tylko jeden kod. Kody charakteryzujące specjalność komórki organizacyjnej zakładu leczniczego są określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. W kontekście treści art. 95d ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych Dyrektor wskazał, że jeśli następuje taka zmiana części VII lub VIII kodu resortowego, która nie wymusza zmiany profilu medycznego i zakresu świadczeń wykonywanych w komórce organizacyjnej zakładu leczniczego i nie wiąże się z nakładami finansowymi, to nie jest oczywiste kwalifikowanie tej zmiany jako utworzenie nowej komórki organizacyjnej w rozumieniu art. 95d ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych. Zasady, według których prowadzone było przedmiotowe postępowanie określone są wprost w ustawie o świadczeniach zdrowotnych oraz aktach wykonawczych. Komisja Konkursowa w ramach postępowania konkursowego stosowała te same zasady i przepisy prawa wobec wszystkich oferentów biorących udział w postępowaniu. Zgodnie z art. 134 ust 2 ustawy o świadczeniach zdrowotnych, wszelkie wymagania wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępnione były wszystkim oferentom na tych samych zasadach. Dyrektor wskazał, że uczestnikom konkursu zostały udostępnione akty prawne, które określają zarówno wymagania stawiane oferentom, jak i kryteria oceny ofert, a wszyscy uczestnicy konkursu składali odpowiedzi na te same pytania. Ocena ofert odbywała się na podstawie jasno określonych kryteriów. W toku postępowania były one niezmienne i w równym stopniu jawne dla wszystkich oferentów. Naruszeniem zasady równego traktowania świadczeniodawców byłoby stosowanie w danym postępowaniu, w stosunku do niektórych świadczeniodawców dodatkowych kryteriów, względnie wyłączenie stosowania określonych kryteriów wobec niektórych świadczeniodawców. Taka sytuacja w tym postępowaniu konkursowym nie nastąpiła. Dyrektor Śląskiego OW NFZ podniósł, że obowiązkiem organu w ramach procedury uruchamianej wskutek środków odwoławczych, o których mowa w art. 154 ustawy o świadczeniach zdrowotnych, jest wyłącznie weryfikacja w postępowaniu administracyjnym, czy we wcześniejszej nieadministracyjnej fazie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, nie doznał uszczerbku interes prawny podmiotu powołującego się na naruszenie zasad postępowania. Zakres kontroli jest zatem związany ściśle z pojęciem uszczerbku interesu prawnego, powstałego w wyniku naruszenia przepisów prawa, a do uszczerbku interesu prawnego uczestnika postępowania dojść może wówczas, gdy naruszenie zasad postępowania, tj. konkretnego przepisu prawa przez podmiot prowadzący postępowanie, ma wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy o świadczenie takich usług. Posiadanie interesu prawnego związane jest z oceną, czy naruszenie określonych zasad postępowania powoduje to, że oferent pozbawiony jest możliwości zawarcia umowy. Oddalając skargę A. sp. z o.o. w upadłości układowej w K. na tę decyzję – Sąd I instancji stwierdził, że podstawowe znaczenie dla zarzutu skargi naruszenia postanowień rozporządzenia w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert, a w szczególności postanowień załącznika nr 3, tabela nr 5 Leczenie szpitalne - leczenie jednego dnia, pkt 5 Przedmiot postępowania: Zespół chirurgii jednego dnia - okulistyka/okulistyka dla dzieci Część 1: Jakość - Kryterium personelu, ma stanowisko skarżącego wyrażone w piśmie z dnia [...] grudnia 2017r., w którym wyraził zgodę na odjęcie punktów ofertowych w zakresie pytań ankietowych 1.2.1.4 oraz 1.2.1.2, a więc w zakresie, którego dotyczy ten zarzut. Sąd I instancji podniósł, że zarzut naruszenia art. 148 ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych, poprzez zaniechanie rzetelnego porównania ofert w toku postępowania, w motywach skargi nie został rozwinięty, z tego powodu ma bardzo ogólny charakter, jak też nie zawiera odniesienia do żadnych skonkretyzowanych okoliczności sprawy, ani też jakiegokolwiek doprecyzowania w zakresie tego, jakich naruszeń dotyczy. Tak ujęty zarzut nie może być uwzględniony, ponieważ nie jest powiązany z konkretnymi działaniami lub zaniechaniami w ramach przedmiotowego postępowania konkursowego. Z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że ocena ofert została dokonana według jednolitych dla wszystkich oferentów zasad określonych w przepisach prawa, wobec tego Komisja Konkursowa nie naruszyła zasad postępowania w powyższym zakresie. Zarzut naruszenia art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych zdaniem Sądu I instancji nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. W sprawie nie doszło do nierównego traktowania wszystkich oferentów, niezagwarantowania zasad uczciwej konkurencji w zakresie kryteriów wyboru ofert i oceny tych kryteriów. W zakresie oferenta nr [...] (B. sp. z o.o.) – Sąd I instancji podniósł, że gwarantuje on prowadzenie elektronicznej dokumentacji medycznej (EDM), w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia, a oferent ten w celu udokumentowania prawidłowości pytań 1.2.5.2 przedłożył kserokopię umowy i faktury oraz do oferty załączył kserokopię imiennych zamówień zestawu elektronicznego podpisu kwalifikowanego dla każdej z osób uprawnionych i zobowiązanych do dokonywania wpisów w dokumentacji medycznej, wykazanych w ofercie. Zamówienie imiennych zostało złożone [...] października 2017r., zaś oferta została złożona [...] października 2017r. Na dzień składania oferty, od oferentów, zgodnie z przyjętą interpretacją wymagany był – jak argumentował Sąd I instancji - tytuł prawny do oprogramowania umożliwiającego elektroniczne prowadzenie dokumentacji medycznej oraz oświadczenie dostawcy oprogramowania potwierdzające określoną funkcjonalność. Oferenci biorący udział w przedmiotowym postępowaniu konkursowym przedstawili dokumentację, która w najmniejszym stopniu nie wzbudziła wątpliwości członków Komisji Konkursowej odpowiedzialnych za weryfikację formalno-merytoryczną przedłożonych ofert. W zakresie oferenta nr [...] (C. sp. z o.o.) i utworzenia przez niego komórki organizacyjnej po dniu [...] czerwca 2016r. – Sąd I instancji podniósł, że w kontekście art. 24 ustawy zmieniającej, art. 148 ust. 2 pkt 2 i art. 95d ustawy o świadczeniach zdrowotnych inwestycje rozpoczęte przed dniem [...] czerwca 2016r., realizowane zarówno przez podmiot wykonujący działalność leczniczą, jak i przez podmiot zamierzający wykonywać działalność leczniczą, rozpoczęte przed dniem [...] czerwca 2016r., nie są oceniane w konkursach ofert przez pryzmat posiadanej ważnej pozytywnej opinii właściwego organu. Zdaniem Sądu w stosunku do tego oferenta zmianie uległa wyłącznie część VII kodu resortowego, część X systemu kodów identyfikacyjnych w dziedzinach medycyny kod resortowy, nie zaś charakter usług zdrowotnych - chirurgia ogólna. Za sformułowany ogólnikowo Sąd I instancji uznał zarzut naruszenia art. 132 ust. 1 i 2, art. 134 ust. 1, art. 148, art. 152 ust. 1 i art. 154 ustawy o świadczeniach zdrowotnych poprzez wadliwe uznanie, że w okolicznościach tej sprawy nie doszło do naruszenia interesu skarżącego oraz zasad postępowania konkursowego w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Zarzut ten w uzasadnieniu skargi nie został uszczegółowiony, a zatem ma on charakter abstrakcyjny, bowiem nie zawiera odniesienia do żadnych skonkretyzowanych okoliczności sprawy. Uniemożliwia to ustosunkowanie się do niego. Zdaniem Sądu I instancji postępowanie dowodowe w zakresie objętym postępowaniem administracyjnym w ramach niniejszego postępowania konkursowego jest na takim poziomie, który pozwala uznać, że rozstrzygnięcia podejmowane były po wyjaśnieniu istotnych okoliczności sprawy. Także uzasadnienie decyzji wydanej w wyniku złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie zawiera uchybień, a organ odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła A. sp. z o.o. w upadłości układowej w K., zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie zarzuciła: l. w ramach podstawy prawnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a: - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach zdrowotnych, który to przepis nakazuje odrzucić ofertę zawierającą nieprawdziwe informacje, a to przez uznanie, że w przypadku oferenta nr [...] wykazał on, że spełnia warunek rankingujący co do prowadzenia dokumentacji medycznej (EDM), oraz przez uznanie że oferent nr [...] który utworzył komórkę organizacyjną po [...] czerwca 2016r. zgłoszoną w ofercie do postępowania, nie podlegał ocenie co do kryterium braku ważnej pozytywnej opinii o celowości utworzenia nowej jednostki lub komórki organizacyjnej lub inwestycji, na podstawie art. 95d ust. 2 ustawy o świadczeniach zdrowotnych; - błędną wykładnię przepisów rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków wyboru ofert - załącznika nr 3, tabela nr 5 Leczenie szpitalne - Leczenie jednego dnia, pkt 9. Przedmiot postępowania: Zespół chirurgii jednego dnia - Zespół chirurgii jednego dnia - Chirurgia dziecięca/Chirurgia ogólna, Część 6 w kryterium: Jakość Pozostałe warunki, Lp. 6. Prowadzenie elektronicznej dokumentacji medycznej (EDM) w rozumieniu przepisów ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia zgodnie z art. 11 ust. 1 tej ustawy, z wyłączeniem recept i skierowań, które wystawiane są co najmniej poprzez nanoszenie danych za pomocą wydruku, przez przyjęcie, że dla spełnienia przez oferenta B. sp. z o. o. warunku dotyczącego EDM nie było wymagane rzeczywiste prowadzenie EDM; - błędną wykładnię przepisów art. 24 ustawy z dnia 22 lipca 2014r. o zmianie ustawy o świadczeniach oraz rozporządzenia w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert - załącznika nr 3, tabela nr 5 Leczenie szpitalne - Leczenie jednego dnia, pkt 9. Przedmiot postępowania: Zespół chirurgii jednego dnia - Zespół chirurgii jednego dnia - Chirurgia dziecięca/Chirurgia ogólna, Lp. 6 kryteria tzw. Inne, pkt 2: Brak ważnej pozytywnej opinii, o której mowa w art. 95d ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych - dotyczy podmiotu leczniczego lub jednostek lub komórek organizacyjnych zakładu leczniczego utworzonych po dniu [...] czerwca 2016r. lub inwestycji wszczętej po tym dniu, przy pomocy których mają być udzielane świadczenia opieki zdrowotnej objęte przedmiotem postępowania, za które to kryterium odejmowane jest 8 punktów z ogólnej wartości oferty, poprzez uznanie, że oferent C. sp. z o.o. jako podmiot leczniczy utworzony po dniu [...] czerwca 2016r. nie spełniał warunku dla odjęcia punktów, mimo że utworzył po wyżej wskazanym dniu komórkę organizacyjną, którą zgłosił w ofercie do udzielania świadczeń; 2. w ramach podstawy prawnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.: - naruszenie przepisów postępowania przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz niewyjaśnienie w sposób odpowiadający wymogom postępowania administracyjnego wszystkich istotnych okoliczności sprawy, przez: a) przyjęcie, że oferent nr [...] C. sp. z o.o. nie utworzył nowej komórki organizacyjnej, a zmianie uległa wyłącznie część VII kodu resortowego, wobec czego nie dotyczyło go kryterium tzw. Inne, i którym mowa w rozporządzeniu w sprawie szczególnych kryteriów wyboru ofert: b) przyjęcie, że złożenie w toku postępowania przez skarżącego oświadczenia z dnia [...] grudnia 2017r. w sprawie wyrażenia zgody na odjęcie punktów oferty za kryteria określone w pytaniach ankietowych: 1.2.1.4 i 1.2.1.2 (dotyczących kryterium jakości), skutkuje tym, że zarzut skargi dotyczący obu pytań ankietowych jest chybiony, skoro skarżący sam wyraził zgodę na odjęcie punktów za te kryteria, podczas gdy komisja sformułowała wezwanie do skarżącego w sprawie przedmiotowych kryteriów w sposób, który nie pozostawiał skarżącemu wyboru co do udzielenia odpowiedzi, ponieważ niewyrażenie zgody na tę zmianę, skutkowałoby odrzuceniem jego oferty przez komisję konkursową z uwagi na podanie nieprawdziwych danych w ofercie. Każde z powyższych naruszeń miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło Sąd I instancji do błędnego uznania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zaś organ nie dopuścił się żadnych uchybień w toku kontroli postępowania konkursowego. W związku z powyższym, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się rozprawy i wnosi o rozpoznanie sprawy z pominięciem rozprawy przed Sądem. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uczestnik postępowania C. sp. z o.o. – odnosząc się do okoliczności faktycznych dotyczących jego własnej sytuacji - wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Uczestnik postępowania B. sp. z o.o. – odwołując się do okoliczności faktycznych jego dotyczących – wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wobec nie stwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Zważywszy na sposób sformułowania zarzutów kasacyjnych w pierwszej kolejności rozważenia wymaga ocena spełnienia przez skargę kasacyjną ustawowych wymogów formalnych. Skarga kasacyjna jest bowiem szczególnym pismem procesowym, tj. wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 i art. 174 p.p.s.a. powinna ona zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; skargę kasacyjną można zaś oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie, a przedmiotem zarzutu mogą być tylko te przepisy, które zastosował Sąd I instancji lub które powinien był zastosować, lecz je pominął. Skarga kasacyjna winna być zatem skierowana przeciwko przyjętej w zaskarżonym wyroku podstawie prawnej rozstrzygnięcia. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno zaś szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucenia uchybień przepisom procesowym dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd I instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji). Z kolei zwrot "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" w odniesieniu do naruszenia przepisów prawa procesowego należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to, że na stronie skarżącej spoczywa obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (tak wyrok NSA z dnia 14 marca 2018r., II FSK 2480/17, LEX nr 2475433). Mimo że przepisy p.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z dnia: 5 sierpnia 2004r., sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005r., sygn. akt GSK 1423/04; 10 maja 2005r., sygn. akt FSK 1657/04; 12 października 2005r., sygn. akt I FSK 155/05; 23 maja 2006r., sygn. akt II GSK 18/06; 4 października 2006r., sygn. akt I OSK 459/06). Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i nie budzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega bowiem na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, ani też nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych. Nie jest bowiem rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych (wyrok NSA z dnia 31 października 2017r., I GSK 2343/15, LEX nr 2406293). Rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia powyższych wymogów. Przede wszystkim Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zarzuty kasacyjne nie zostały powiązane z art. 151 p.p.s.a., a stanowiącym podstawę zaskarżonego wyroku, co niewątpliwie stanowi wadę konstrukcyjną skargi kasacyjnej. Sądy administracyjne nie stosują bowiem przepisów prawa administracyjnego bezpośrednio, lecz przyjmują je za wzorzec kontroli działania administracji publicznej. Podstawę działania tych sądów stanowią natomiast przepisy p.p.s.a., co oznacza, iż w pierwszej kolejności należało zarzucić naruszenie tychże przepisów, a następnie przepisów prawa administracyjnego stanowiących wskazany wzorzec. Ta wadliwość konstrukcyjna zarzutów kasacyjnych nie stanowi jednak przeszkody merytorycznemu rozpoznaniu tych zarzutów, o ile w oparciu o uzasadnienie skargi kasacyjnej możliwe jest ustalenie adresata zarzutów kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa jednakże, że skarga kasacyjna w zakresie zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. zarzutów pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, jest jednakże wadliwie skonstruowana nie dlatego, że nie wskazuje naruszonego przepisu p.p.s.a., ale dlatego, że nie wskazuje ona również przepisów k.p.a., normujących zasadę swobody przeprowadzenia dowodów oraz normujących postępowanie dowodowe i wyjaśniające. Ten ostatni formalny stanowi już istotną wadę konstrukcyjną tej skargi. Dyskwalifikuje on bowiem skargę kasacyjna jako szczególny i sformalizowany środek zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdyż jest ona pozbawiona jednego z obligatoryjnych elementów, jakim jest wskazanie naruszonego przez Sąd I instancji przepisu administracyjnego prawa procesowego wraz ze wskazaniem jego numeru i jednostek redakcyjnych. Nie można też pominąć i tego faktu, że uzasadnienie skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia przepisów tego prawa nie koresponduje z treścią zarzutu, co dowodzi kolejnej wadliwości konstrukcyjnej skargi kasacyjnej. Argumentacja skarżącego kasacyjnego zmierza bowiem do wykazania bezzasadności stanowiska Sądu I instancji, który "zobowiązany był do rozpatrzenia zarzutów skarżącego, zwłaszcza w świetle znajdujących się w aktach (...) pism skarżącego, jednak (...) w ogóle tego nie uczynił, pomijając wszelkie okoliczności w jakich doszło do złożenia oświadczenia przez oferenta (...)". Skarżący kasacyjnie w konkluzji stwierdza również, że "(...) nie można się zgodzić z wyrokiem Sądu, że w postępowaniu konkursowym nie został naruszony interes prawny oferenta oraz nie doszło do naruszenia zasad postępowania konkursowego (...)". Skarżący kasacyjnie zarzuca zatem nie rozważenie wszystkich argumentów skarżącego, jak i nie stwierdzenie naruszenia jego interesu w postępowaniu konkursowym, w tym zasad równego traktowania oferentów. Kwestionuje prawidłowość rozstrzygnięcia zaskarżonego wyroku, nie zaś prawidłowość przeprowadzonego postępowania dowodowego i oceny dowodów przez organ. Wobec tak skonstruowanego uzasadnienia analizowanego zarzutu kasacyjnego przyjąć również należało, że skarga kasacyjna nie zawiera kolejnego istotnego elementu, jakim jest wykazanie wpływu naruszenie przepisów prawa procesowego na treść rozstrzygnięcia zaskarżonego wyroku. W tym zakresie skarga ta nie zawiera bowiem żadnych stwierdzeń, w oparciu o które można byłoby przyjąć, że zachodzi prawdopodobieństwo, że gdyby nie doszło do zarzucanego naruszenia prawa procesowego mógłby zapaść innej treści wyrok niż zaskarżony. Wszystkie powyższe okoliczności wskazują, że zarzut kasacyjny naruszenia przepisów prawa procesowego nie zasługują na uwzględnienie. Natomiast zarzuty błędnej wykładni prawa materialnego i wadliwego ich zastosowania, tj. zarzuty pkt I petitum skargi kasacyjnej, pomimo niepowiązania ich z przepisami p.p.s.a., podlegają rozpoznaniu. Na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej możliwe jest bowiem ustalenie, iż są one adresowane do Sądu I instancji, co oznacza, że zostały skierowane przeciwko stanowisku zaskarżonego wyroku. Istota tych zarzutów sprowadza się do dwu istotnych kwestii, a mianowicie zasadności stanowiska Sądu I instancji, który uznał, że nie było podstaw do odrzucenia oferty C. sp. z o.o. i B. sp. z o.o., gdyż podali oni prawdziwe informacje odpowiednio co do nie utworzenia nowej komórki organizacyjnej (co z kolei wiązałoby się z obowiązkiem uzyskania opinii właściwego organu o celowości jej utworzenia) i prowadzenia dokumentacji medycznej w formie elektronicznej. Źródło sporu w tym zakresie tkwi przy tym w odmiennej wykładni przepisów prawa materialnego przez organ, którą za prawidłową uznał Sąd I instancji, i skarżącej kasacyjnie placówki medycznej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowa jest przyjęta w zaskarżonym wyroku wykładnia § 5 ust. 1 (której to jednostki nie powołano w skardze kasacyjnej) rozporządzenia w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w zw. z załącznikiem nr 3, tabela 5, pkt 9 tegoż rozporządzenia. Zarzucając Sądowi I instancji dokonanie wadliwej jego wykładni - skarżąca kasacyjnie przyjmuje, że wymóg prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej (EDM) w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia jest spełniony tylko wówczas gdy oferent przed złożeniem oferty faktycznie prowadzi już dokumentację medyczną w formie elektronicznej; a warunek ten nie sprowadza się – jak podnosi - do posiadania tytułu prawnego do oprogramowania i potwierdzenia go fakturami zakupu, ani wystąpienia z wnioskami o podpisy kwalifikowane. Wbrew temu błędnemu przekonaniu skarżącej sporny warunek należy uznać za spełniony – jak to komunikował organ potencjalnym oferentom podczas szkoleń, czego nie kwestionuje skarżąca kasacyjnie - wówczas gdy oferent na dzień składania oferty posiadał tytuł prawny do oprogramowania pozwalającego na rejestrację świadczeniobiorców drogą elektroniczną oraz prowadzenie indywidualnej dokumentacji medycznej w postaci elektronicznej, złożył oświadczenie dostawcy oprogramowania potwierdzające określoną funkcjonalność systemu oraz imienne zamówienie zestawu elektronicznego podpisu kwalifikowanego. Tego rodzaju narzędzia dowodzą bowiem, że oferent gwarantuje, w razie zawarcia z nim umowy o świadczenie usług zdrowotnych, elektroniczną obsługę świadczeniobiorców i elektroniczne prowadzenie dokumentacji medycznej pacjentów. Powyższe elementy stanowią, czego nie kontestuje skarżący kasacyjne, komplet narzędzi do prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej (EDM) i realną gotowość do udzielania przez świadczeniodawców świadczeń opieki zdrowotnej, objętych postępowaniem konkursowym, a więc spełnienia warunku konkursowego. Za takim rozumieniem spełnienia tego warunku przemawia pomijana przez skarżącą kasacyjnie zasada równego traktowania oferentów, gdyż nie dyskryminuje ona nowych na rynku świadczeniodawców, tj. takich którzy jeszcze nie świadczyli tego rodzaju świadczeń i w związku z tym nie mogą oni legitymować się prowadzeniem dokumentacji medycznej w formie elektronicznej. Nie można od nich więc – co oczywiste - oczekiwać tego, by przedłożyli dowody rzeczywistego już prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej. Nie bez znaczenia ma też i ta okoliczność faktyczna, że organ wobec wszystkich oferentów w ten sam sposób rozumiał sporny warunek, tj. jako posiadanie samego tytułu prawnego do wskazanych narzędzi elektronicznej obsługi dokumentacji medycznej pacjentów. Dodać do tego należy, że skarga kasacyjna – poza wywodami o charakterze polemicznym i własnym przekonaniu co do rozumienia spornego warunku - nie zaprezentowała żadnych mających oparcie w prawie i metodach wykładni prawa argumentów, mających potwierdzać przyjęty przez skarżącą kierunek wykładni spornego warunku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dla skutecznego podważenia przyjętej w sprawie przez Sąd I instancji, a poprzednio organy, wykładni przepisu prawa nie jest wystarczające zakwestionowanie stanowiska zaskarżonego wyroku i zaprezentowanie własnego – odmiennego – poglądu. Uzasadnienie skargi kasacyjnej wymagało bowiem rozwinięcie treści zarzutu, tj. przedstawienia odpowiedniego wywodu wykazującego nieprawidłowość wykładni prawa w zaskarżonym wyroku. W konsekwencji uznania za prawidłową wykładnię § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w zw. z załącznikiem nr 3, tabela 5, pkt 9 tegoż rozporządzenia uznać należało, iż nie było podstaw do odrzucenia oferty B. sp. z o.o. z tego powodu, iż w ofercie spółka ta podała nieprawdę, a to z tego względu, że tylko posiadała tytuł prawny do oprogramowania pozwalającego ma elektroniczne prowadzenie dokumentacji medycznej, a w rzeczywistości nie prowadziła w dacie składania oferty tej dokumentacji w formie elektronicznej. Nie jest więc zasadny w stosunku do tego oferenta zarzut naruszenia przez Sąd I instancji i organ przepisu art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach zdrowotnych, poprzez nieodrzucenie oferty pomimo podania w ofercie przez oferenta danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela też stanowiska skargi kasacyjnej co do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 95d ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych, art. 24 ustawy nowelizującej ustawę o świadczeniach zdrowotnych oraz lp. 6, pkt 2 załącznika nr 3, tabela 5 do rozporządzenia w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert. W zakresie tego zarzutu podnieść przede wszystkim trzeba, że skarga kasacyjna nie wskazała żadnego przepisu rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków wyboru ofert, ograniczając się tylko do wskazania tabeli i odpowiedniej jej pozycji, jak i nie wskazała jednostki redakcyjnej art. 95d ustawy o świadczeniach zdrowotnych. Zauważyć bowiem trzeba, że ten ostatni przepis zawiera ustępy, zaś jego ustęp pierwszy punkty. Również wskazany w zarzucie załącznik do rozporządzenia nie stanowi samoistnej podstawy rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza, że wymaga wskazania konkretnego przepisu tego rozporządzenia. Nie można też zapominać o tym, że wskazane przepisy uległy zmianie, co z kolei rodziło obowiązek wskazania ich brzmienia na dany dzień poprzez podanie konkretnego publikatora. Przyjmując jednak, że skarga kasacyjna zarzuca naruszenie tych przepisów w brzmieniu z daty wydania poddanej kontroli sądowoadministracyjnej decyzji zauważyć trzeba, że treść samego zarzutu kasacyjnego i jego uzasadnienia pozostają ze sobą w pewnej kolizji, co oznacza, iż uzasadnienie nie stanowi rozwinięcia zarzutu polegającego na błędnej wykładni objętych zarzutem przepisów. Wskazać trzeba, że zasadniczo skarga kasacyjna zarzuca dokonanie przez Sąd I instancji błędnej wykładni wskazanych przepisów, a w dalszej kolejności ich wadliwe zastosowanie w sprawie. Tymczasem argumentacja uzasadnienia skargi kasacyjnej zmierza do wykazania wadliwego zastosowania tych przepisów w okolicznościach tej sprawy. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny podnosi, że przepis prawa można zarzucić w obu postaciach, tj. błędnej jego wykładni i wadliwego jego zastosowania. Jednakże stawiając zarzut naruszenia przepisu w obu tych postaciach należało, czego zabrakło w tej skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podać argumenty zarówno w zakresie wadliwej wykładni przepisu, jak i jego błędnym zastosowaniu. Jak podnosi judykatura "zrównanie pojęć niewłaściwego zastosowania prawa z pojęciem błędnej jego wykładni powoduje niejasność, na czym konkretne wytknięte naruszenia polegają. Są to dwa samodzielne zarzuty, które w podstawach skargi kasacyjnej mogą pojawić się łącznie, bądź oddzielnie, lecz zawsze powinny być uzupełnione o wskazanie, na czym polega dokonana przez sąd pierwszej instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie" (tak np. wyrok NSA z dnia 22 maja 2014r., II FSK 1461/12, Lex nr 1479141). Wobec tego w oparciu o treść uzasadnienia skargi kasacyjnej, jak i drugą część treści zarzutu kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że naruszenia objętych analizowanym zarzutem kasacyjnym przepisów skarżąca kasacyjnie upatruje w wadliwym ich zastosowaniu w okolicznościach tej sprawy. Rozpoznając ten zarzut kasacyjny w tej postaci dostrzegł jednak, że poprzez tak sformułowany zarzut skarga kasacyjna zamierza zwalczać w sposób niedozwolony ustalenia faktyczne poczynione przez organ, a zaaprobowane w zaskarżonym wyroku. Wskazują na to sformułowania uzasadnienia skargi kasacyjnej, zmierzające do przedstawienia stanu faktycznego sprawy w sposób odmienny od przyjętego przez organ i Sąd I instancji. Przykładowo wskazać można, że skarżący kasacyjnie stwierdza, że "oferent C. Sp. z o.o. wskazał w ofercie komórkę organizacyjną zarejestrowaną po dniu [...] czerwca 2016r. (...) przyznał, że utworzył nową komórkę organizacyjną, jednak wg niego nie była to inwestycja o wartości 3 min zł (...)" czy "jednak z wypisu do rejestru podmiotów leczniczych wynika bez wątpienia, że oferent ten nie dokonał zmiany kodu VII, tylko dokonał zmiany wpisu do rejestru w postaci nowej komórki organizacyjnej (...)". Rzecz jednak w tym, że "próba zwalczania ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego. Ewentualnie próba ta może być skutecznie podjęta tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a." (tak wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2014r., I GSK 923/13, Lex nr 1517956). Z tej to już przyczyny analizowany zarzut kasacyjny nie mógł odnieść zamierzonego skutku w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku. Niemniej jednak jest on nieskuteczny także dlatego, że nie został w tej sprawie podważony skargą kasacyjną stan faktyczny, stanowiący podstawę zastosowania normy materialnoprawnej. W tym zakresie judykatura prezentuje podzielany przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym tą sprawę pogląd, że "nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania prawa materialnego (...) jeśli z uzasadnienia zarzutu i skargi kasacyjnej wynika, że podważa się okoliczności stanu faktycznego bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania naruszył sąd pierwszej instancji" (tak wyrok NSA z dnia 25 marca 2014r., I GSK 825/12, Lex nr 1487741). W tej sprawie – jak już wykazano przy okazji oceny zarzutu naruszenia prawa procesowego - skarga kasacyjna nie podważyła ustaleń faktycznych, a zarzut naruszenia prawa procesowego został w sposób wadliwy skonstruowany. Konsekwencją powyższego faktu jest to, iż przyjęte przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne są wiążące w procesie subsumpcji normy materialnoprawnej i stanowią one podstawę zastosowania tej normy. Wobec tego przyjąć należało, że w tej sprawie nie doszło do wadliwego zastosowania objętych analizowanym zarzutem kasacyjnym przepisów prawa materialnego. Z niezakwestionowanych ustaleń faktycznych tej sprawy – co należy podkreślić – wynika, iż oferent C. sp. z o.o. nie utworzyła nowej jednostki organizacyjnej, z czym wiązałaby się konieczność uzyskania opinii właściwego wojewody, a zamianie uległ jedynie kod resortowy identyfikujący komórkę organizacyjną. Z akt nie wynika też, by ten oferent utworzył jakąkolwiek nową jednostkę organizacyjną w obszarze objętych przedmiotem postępowania konkursowego – chirurgia jednego dnia, chirurgia ogólna – zespół chirurgii jednego dnia. Wobec niezakwestionowania wykładni analizowanych tu przepisów prawa materialnego przyjąć również trzeba, że zmiana wyłącznie części kodu resortowego – bez dokonywania jakichkolwiek inwestycji w placówce medycznej polegającej na utworzeniu nowej jednostki medycznej, tj. nieskutkująca zmianą profilu medycznego i zakresu świadczeń wykonywanych w komórce organizacyjnej zakładu leczniczego i nie związana z nakładami finansowymi - nie jest tożsama z utworzeniem nowej jednostki organizacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że ten oferent – pomimo zmiany części kodu resortowego, co umknęło uwadze skarżącej kasacyjnie – w sposób ciągły, nieprzerwalny realizuje objęte konkursem świadczenia w tym samym miejscu i w tym samym zakresie. Nie można więc mu zarzucić podania nieprawdy w ofercie, poprzez to, że w ankiecie w odniesieniu do spornego wymogu wpisał zwrot "nie dotyczy", co z kolei skutkować powinno odrzuceniem jego oferty na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach zdrowotnych. Zgodzić się przy tym należy z twierdzeniem organu, że wpisanie tego rodzaju zwrotu świadczy o tym, że oferent nie złożył oświadczenia czy posiada czy też nie posiada opinii wojewody o celowości inwestycji, co oznacza, iż nie wypowiedział się on o fakcie posiadana ilu nie posiadania takiej opinii, lecz wyłącznie o interpretacji obowiązującego wówczas przepisu prawa, w szczególności art. 95d ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych. Nie sposób więc zarzucić temu oferentowi umyślnego podania nieprawdziwych informacji (umyślnego wprowadzenia komisji konkursowej w błąd) w rozumieniu art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach zdrowotnych. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Uwzględniając fakt upadłości skarżącej kasacyjnie, na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., odstąpiono w całości od zasądzenia na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego.