VII SA/Wa 428/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), sędzia WSA Mirosław Montowski, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2019 r. sprawy ze skargi K H na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2018 r., znak: [...]Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania K H (dalej: "skarżący"), reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, od decyzji Wojewody [...]z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w części odmawiającej stwierdzenia nieważności w zakresie działki nr ew. [...], a w pozostałej części uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie Wojewody [...]. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją nr [...]z [...] września 2005 r., znak: [...]Prezydent Miasta [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę [...] (obecnie [...]Sp. z o.o. ul. [...]) sieci cieplnej DN 400 i sieci telefonicznej na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]przy ul. [...]i [...]w [...]. Od wskazanej decyzji żadna ze stron nie wniosła odwołania. Skarżący pismem z 27 lutego 2018 r. wniósł o stwierdzenie nieważności powyższego rozstrzygnięcia. Wskazał, że zostało ono wydane z rażącym naruszeniem prawa – art. 51 ust. 3 pkt 1 i 2 oraz art. 57 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska. W ocenie wnioskodawcy naruszenie polegało na "wadliwym uznaniu, że opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]dotyczyła instalacji do przesyłu pary wodnej lub ciepłej wody z wyłączeniem osiedlowych sieci ciepłowniczych", a także na "uzyskaniu opinii organu ochrony środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]jedynie w zakresie sieci cieplnej". Wnioskodawca stwierdził również naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane przez wydanie pozwolenia na budowę pomimo wątpliwości dotyczących oświadczeń inwestora. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 77 § 1, art. 10 § 1, art. 43, art. 44, art. 40 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Po rozpatrzeniu sprawy z wniosku skarżącego, Wojewoda [...]decyzją z [...] czerwca 2018 r. odmówił stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta [...]z [...] września 2015 r. Pismem z 15 czerwca 2018 r., skarżący za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Po jego rozpoznaniu GINB skarżoną decyzją z [...]grudnia 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie w zakresie dotyczącym działki nr ew. [...], a w pozostałej części uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i umorzył postępowanie. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku niewątpliwego stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Dodatkowo w postępowaniu nieważnościowym, które jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego, organ nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o materiał dowodowy, którym dysponował lub powinien dysponować organ wydający kontrolowane orzeczenie. GINB wskazał, że skarżący w przedmiotowej sprawie wywodzi swój interes prawny z tytułu własności działki nr ew. [...] (Księga wieczysta nr [...]), położonej przy ul. [...]w [...]. Z projektu zagospodarowania terenu inwestycji wynika, że na działce nr ew. [...]przeprowadzono rozbiórkę istniejącej sieci cieplnej oraz budowę kanału cieplnego. Dodatkowo organ II instancji stwierdził, że projektowane przedsięwzięcie jest inwestycją liniową w rozumieniu art. 3 pkt 3a ustawy - Prawo budowlane. W orzecznictwie sądowo- administracyjnym jednolicie wskazuje się, że w przypadku takich inwestycji, jeżeli postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte na żądanie strony, to jego zakres musi odpowiadać interesowi prawnemu wnioskodawcy. Oznacza to, że decyzja wydana w tym postępowaniu może dotyczyć kwestionowanego rozstrzygnięcia tylko w tej części, w której odnosi się do interesu prawnego składającego wniosek o stwierdzenie nieważności. W związku z tym w przedmiotowej sprawie postępowanie nieważnościowe, wszczęte na wniosek skarżącego, mogło być prowadzone jedynie w odniesieniu do działki nr ew. [...], gdyż tylko w tym zakresie wnioskodawca ma interes prawny. Organ wyjaśnił, że na gruncie art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm., dalej : ‘Pr. bud.") - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z akt niniejszej sprawy wynika zaś, że inwestor - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]- uzyskał decyzję Prezydenta Miasta [...]z [...] maja 2005 r., Nr [...], znak: [...] ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie sieci ciepłowniczej osiedlowej, oraz przebudowie odcinków sieci telekomunikacyjnej kablowej w kanalizacji i napowietrznej, na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...]przy ul. [...]w [...]. Ponadto inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania m. in. działką nr ew. [...], na cele budowlane. Równocześnie, odnosząc się do zarzutu prawdziwości oświadczeń inwestora, organ II instancji podkreślił, że oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest środkiem dowodowym, który może podlegać badaniu przez organ administracji publicznej, co do zgodności z rzeczywistym stanem prawnym. Jednakże utrwalony pogląd judykatury wskazuje na prawo organu do oceny, czy przedłożone w postępowaniu administracyjnym dokumenty i twierdzenia inwestora faktycznie uprawniają go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wyłącznie w przypadku powzięcia - na etapie postępowania zwykłego - wątpliwości co do tego prawa. W przedmiotowej sprawie zaś wskazane oświadczenie nie budziło uzasadnionych wątpliwości co do jego prawdziwości. W związku z tym GINB stwierdził, że w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę oraz w dacie wydania kontrolowanej decyzji inwestor wykazał prawo do dysponowania działką nr ew. [...]na cele budowlane. Organ wyjaśnił, że stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Pr. bud., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wymaganiami ochrony środowiska, a także zgodność projektu zagospodarowania terenu lub działki z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi. W ocenie organu II instancji przedmiotowa inwestycja nie narusza rażąco ustaleń decyzji Prezydenta Miasta [...]o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627), wydanie decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Decyzją taką jest również decyzja o pozwoleniu na budowę (art. 46 ust. 4 pkt 2). Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza organ administracji właściwy do wydania decyzji w ramach postępowania zmierzającego do wydania decyzji (art. 46 ust. 3). Z kolei sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają. 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, 2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek jest ustalony na podstawie ust. 2. Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 34 powyższego rozporządzenia, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może wymagać budowa instalacji do przesyłu pary wodnej lub ciepłej wody, z wyłączeniem osiedlowych sieci ciepłowniczych i przyłączy do budynków. W niniejszej sprawie decyzją z [...] sierpnia 2005 r. Prezydent Miasta [...]stwierdził, że budowa sieci cieplnej nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Podobnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...]decyzją z [...] września 2005 r., nr [...]uzgodnił na etapie pozwolenia na budowę omawiane przedsięwzięcie. Równocześnie GINB wskazał, że zarzuty wnioskodawcy dotyczące próby podważenia uzgodnienia organu sanitarnego nie podlegają weryfikacji w przedmiotowym postępowaniu. Z kolei zarzuty dotyczące wobec braku uzgodnienia inwestycji w części dotyczącej przebudowy sieci telefonicznej wykraczają poza zakres interesu prawnego wnioskodawcy. Analizując decyzję Prezydenta Miasta [...]z [...] września 2005 r. pod kątem wystąpienia wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., GINB stwierdził, że nie została ona wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną lub sprawy, która została załatwiona milcząco, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Organ II instancji odniósł się również do zarzutu pozbawienia niektórych stron udziału w postępowaniu, wskazując że jest to przesłanka wyłącznie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Wyjaśnił, że żadna z przesłanek wznowienia postępowania nie może jednocześnie skutkować nieważnością decyzji administracyjnej, a naruszenie wyłączności stosowania określonego trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji stanowi rażące naruszenie prawa. Jednocześnie nie budzi wątpliwości, że na okoliczność pominięcia w postępowaniu administracyjnym podmiotów mających przymiot strony, skutecznie może powołać się tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Skargę na decyzję GINB z [...] grudnia 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł, za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, skarżący. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania właściwym organom. Zaskarżonej decyzji GINB zarzucił: I. naruszenie innych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: 1. art. 78 §1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie następujących dowodów wnioskowanych przez skarżącego, pomimo, iż przedmiotem dowodu były okoliczności mające znaczenie dla sprawy: 1) dowodu z informacji Poczty Polskiej SA, a w konsekwencji dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i uznanie, że nastąpiło skuteczne zastępcze doręczenie J i G D zawiadomienia z dnia [...] września 2005 r. oraz decyzji z dnia [...] września 2005 r., pomimo że dokumenty znajdujące się w aktach sprawy wskazują na wadliwość dokonania doręczenia, co wyklucza możliwość uznania, że nastąpiło doręczenie zastępcze, 2) dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa telekomunikacyjnego, a w konsekwencji dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i uznanie -przez organ II instancji, że ocena oddziaływania przedmiotowej przebudowy sieci telefonicznej na środowisko została dokonana przez Prezydenta Miasta [...]w sposób prawidłowy, w sytuacji gdy do prawidłowego skontrolowania prawidłowości oceny w tym zakresie wymagane są wiadomości specjalne, 3) dowodu z zeznań świadków - osób, które złożyły swoje podpisy na umowie nr [...]z dnia [...] lipca 2005 r. - oraz niezwrócenie się do gminy [...]o przesłanie dokumentacji związanej z zawarciem ww. umowy, a w konsekwencji dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i uznanie, że skoro strony ww. umowy nie kwestionowały wówczas jej treści, to obecnie ta umowa nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, choć obecnie zarówno skarżący, jak i Prezydent Miasta [...], wyrażają takie wątpliwości i wskazują na konieczność wyjaśnienia treści umowy przez strony, które ją zawierały; 2. art. 77 §1 k.p.a. poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, poprzez pominięcie wniosków dowodowych skarżącego wskazanych powyżej, oraz nierozpatrzenie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do poczynienia ustaleń faktycznych sprzecznie z zebranymi dowodami, w szczególności zaniechanie ustalenia: 1) czy przedmiotowa inwestycja stanowi instalację do przesyłu pary wodnej lub ciepłej wody z wyłączeniem osiedlowych sieci ciepłowniczych (postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]z [...] sierpnia 2015 r.) czy sieci ciepłowniczej osiedlowej (decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), jaka jest średnica rurociągu przesyłu wody (przepisy § 3 ust. 1 pkt 72a, pkt 63 czy pkt 34 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r.), a w konsekwencji zaniechanie ustalenia czy przedmiotowe przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko, co doprowadziło do zaniechania ustalenia okoliczności istotnej w sprawie mianowicie, czy decyzję Prezydenta Miasta [...]wydano bez przeprowadzenia wymaganej prawem procedury opiniodawczej (błędne postanowienie PPIS z [...] sierpnia 2015 r.) gdy uznamy, iż jest to sieć osiedlowa o średnicy rurociągu poniżej 400 mm, czy bez przeprowadzenia wymaganej prawem procedury sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdy uznamy, że nie jest to sieć osiedlowa lub, że średnica rurociągu jest większa niż 400 mm. 2) faktu, że decyzja Prezydenta Miasta [...]została wydana z pominięciem procedury opiniodawczej organu ochrony środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]w zakresie sieci telekomunikacyjnej (telefonicznej) kablowej w kanalizacji i napowietrzne pomimo, że przedsięwzięcie dotyczyło również w/w zakresu. 3) wadliwości oświadczeń inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postaci: braku informacji o datach, w jakich sporządzono oświadczenia oraz wskazania niewłaściwej daty urodzenia J Z, podczas gdy oświadczenie te powinny być kompletne, zgodne z wzorami ustalonymi przez Ministra Infrastruktury i niebudzące wątpliwości. 3. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez niedokonanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny czy udowodniono, że inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością stanowiącą działkę nr [...]na cele budowlane, w sytuacji gdy znana organowi z urzędu umowa nr [...]z dnia [...].07.2005 r. zawarta pomiędzy gminą [...]a inwestorem zobowiązywała gminę [...] do udostępnienia nieruchomości celem budowy sieci cieplnej, a jednocześnie nakładała na inwestora obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu pierwotnego po zakończeniu robót, a więc nie dawała inwestorowi prawa do dysponowania nieruchomością w sposób dowolny, w szczególności na posadowienie magistrali ciepłownicznej na nieruchomości nr [...], 4. art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji - Wojewody [...]z dnia [...] czerwca 2018 r., wydanej w sprawie o sygn. akt [...], pomimo, iż została ona wydana w wyniku naruszenia przepisów procedury i prawa materialnego, które to naruszenia miały wpływ na treść decyzji organu I instancji, 5. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 158 § 2 k.p.a. poprzez błędne niezastosowanie i odmowę stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa w sytuacji, gdy decyzja Prezydenta Miasta [...]nr [...]z dnia [...]września 2005 r., znak [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa w postaci przepisów: 1) art. 48 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania decyzji) oraz w zw. z art. 106 § 1 k.p.a., które to naruszenie polegało na wydaniu pozwolenia na budowę pomimo nieukończenia procedury uzgodnieniowej z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w [...], bowiem decyzja tego organu nr [...]z dnia [...]września 2005 r. stała się ostateczna dopiero w dniu 12 października 2005 r., a więc już po wydaniu pozwolenia na budowę - którego to uchybienia Wojewoda [...]nie dostrzegł z urzędu, mimo obowiązku wszechstronnego sprawdzenia, czy nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności także inne niż podniesione we wniosku o stwierdzenie nieważności. 2) art. 51 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 57 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez uznanie, że wydana w sprawie opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (postanowienie z [...] sierpnia 2015 r.) dotyczyła przedmiotowej inwestycji, podczas gdy postanowienie to dotyczyło inwestycji określonej jako "instalacja do przesyłu pary wodnej lub ciepłej wody z wyłączeniem osiedlowych sieci ciepłowniczych", zaś przedmiotowa inwestycja polegała na budowie sieci ciepłowniczej osiedlowej, co wynika z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a więc należało ją ocenić według innych przepisów niż zastosowane przez ww. organ (tj. § 3 ust. 1 pkt 72a, a nie pkt 34, rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r.). 3) art. 51 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z art. 57 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez uzyskanie opinii organu ochrony środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]jedynie w zakresie sieci cieplnej, podczas gdy inwestycja obejmowała także przebudowę sieci telekomunikacyjnej (telefonicznej) kablowej w kanalizacji i napowietrznej, w związku z czym ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinna obejmować także przebudowę sieci telekomunikacyjnej (telefonicznej), albowiem była to inwestycja zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których mogło być wymagane sporządzenie raportu, 4) art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie pozwolenia na budowę pomimo faktu, że inwestor uzgodnił inwestycję z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w [...]jedynie w zakresie budowy sieci cieplnej (decyzją z dnia [...] września 2005 r.), natomiast inwestycja obejmowała nie tylko budowę sieci cieplnej, ale również przebudowę sieci telekomunikacyjnej (telefonicznej) kablowej w kanalizacji i napowietrznej, w związku z czym ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinna obejmować także przebudowę sieci telekomunikacyjnej (telefonicznej), albowiem była to inwestycja zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których mogło być wymagane sporządzenie raportu, 5) art. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez niedokonanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny czy udowodniono, że inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością stanowiącą działkę nr [...]na cele budowlane, w sytuacji gdy znana organowi z urzędu umowa nr [...]z dnia [...].07.2005 r. zawarta pomiędzy gminą [...]a inwestorem zobowiązywała gminę [...]do udostępnienia nieruchomości celem budowy sieci cieplnej, a jednocześnie nakładała na inwestora obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu pierwotnego po zakończeniu robót, a więc nie dawała inwestorowi prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 6) art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie pozwolenia na budowę pomimo wadliwości oświadczeń inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postaci: braku informacji o datach, w jakich sporządzono oświadczenia oraz wskazania niewłaściwej daty urodzenia J Z, podczas gdy oświadczenie te powinny być kompletne, zgodne z wzorami ustalonymi przez Ministra Infrastruktury i niebudzące wątpliwości, 7) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, albowiem organ nie poczynił jakichkolwiek ustaleń w zakresie oceny wpływu przebudowy sieci telekomunikacyjnej (telefonicznej) na środowisko, podczas gdy inwestycja tego rodzaju zaliczana była do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których mogło być wymagane sporządzenie raportu, 8) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronom czynnego udziału w postępowaniu, a to poprzez: a) udzielenie stronom zbyt krótkiego, jedynie 2-dniowego terminu na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, b) całkowite uniemożliwienie stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, albowiem zawiadomienie z dnia [...] września 2005 r., dające stronom prawo do zapoznania się z materiałami w sprawie, zostało doręczone następującym stronom: Zarządowi Mienia Komunalnego w [...], J i M D oraz J i G D, już po wydaniu pozwolenia na budowę, a zatem ww. strony nie miały możliwości, aby zapoznać się z materiałem dowodowym i wypowiedzieć się na jego temat przed wydaniem pozwolenia na budowę, a ponadto organ w dacie wydania pozwolenia na budowę nie miał nawet informacji, czy ww. stronom doręczono ww. zawiadomienie, 9) art. 43 i 44 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez uznanie za prawnie skuteczne wadliwego doręczenia przedmiotowej decyzji J i G D, podczas gdy decyzja ta została pozostawiona w dniu 28 września 2005 r. w placówce pocztowej (awizowana), a następnie wydana w dniu 30 września 2005 r. "dorosłemu domownikowi", zaś doręczenie pisma dorosłemu domownikowi mogło być możliwe tylko w razie niepozostawienia przesyłki w placówce pocztowej (tylko w miejscu zamieszkania adresata), 10) art. 40 § 1 k.p.a. poprzez uznanie za prawnie skuteczne wadliwego doręczenia: a) zawiadomienia z dnia [...] września 2005 r. J i M D oraz J i G D, b) przedmiotowej decyzji J i M D oraz J i G D - podczas gdy przesyłki zaadresowane były na obojga małżonków, zaś powinny były być zaadresowane na każdą ze stron indywidualnie, 11) art. 80 k.p.a w zw. z art. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością stanowiącą działkę nr [...]na cele budowlane, podczas gdy znana organowi z urzędu umowa nr [...]z dnia [...]07.2005 r. zawarta pomiędzy gminą [...]a inwestorem zobowiązywała gminę [...]do udostępnienia nieruchomości celem budowy sieci cieplnej, a jednocześnie nakładała na inwestora obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu pierwotnego po zakończeniu robót, a więc nie dawała inwestorowi prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które to naruszenia skutkowały tym, że przedmiotowa decyzja Prezydenta Miasta [...]została wydana na podstawie nierzetelnych, niepełnych i wadliwych dokumentów, które były istotne w sprawie i warunkowały treść tej decyzji, w konsekwencji czego przedmiotowa decyzja dotknięta jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.. II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, mianowicie: 1. art. 46 ust. 1 i art. 48 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 46 ust. 4 pkt 1 i art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania decyzji), a także w zw. z § 3 ust. 1 pkt 34 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573, ze zm.) - poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że przedmiotowe przedsięwzięcie stanowi osiedlową sieć ciepłowniczą, a w konsekwencji uznanie, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji nieprzeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko oraz nieuzgodnienie decyzji z [...]Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w [...], podczas gdy przedsięwzięcie to było instalacją do przesyłu pary wodnej lub ciepłej wody o zasięgu gminnym (ogólnomiejskim), a nie jedynie osiedlowym, (przy czym średnica rurociągu przekracza 400 mm) a więc było to przedsięwzięcie zaliczone na mocy § 3 ust. 1 pkt 34 (lub pkt 63) ww. rozporządzenia do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a więc organ winien był przeprowadzić przed wydaniem decyzji postępowanie w sprawie oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko oraz uzyskać przed wydaniem decyzji uzgodnienie od państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Skarżący zawarł także w skardze liczne wnioski dowodowe, zaś do pisma procesowego z dnia 26 kwietnia 2019 r., będącego kolejnym takim wnioskiem, dołączył opinię biegłego sądowego z zakresu sieci i instalacji sanitarnych, wydaną w sprawie o sygn.. akt [...]toczącej się przed Sądem Rejonowym w [...]II Wydział Cywilny. W uzasadnieniu skargi, wskazał, że organ II instancji bezkrytycznie przyjął za swoje ustalenia organu I instancji nie przeprowadzając w tym zakresie postępowania dowodowego ani własnej oceny dowodów. Ponadto organy I i II instancji badające sprawę pominęły wnioski dowodowe skarżącego, a w szczególności zaniechały dokonania starannej wykładni treści umowy nr [...]z dnia [...]lipca 2005 r. Zawnioskowane dowody miały na celu ustalenie rzeczywistej treści tej umowy, a w szczególności, czy zamiarem stron i celem umowy było to, aby dawała ona inwestorowi prawo bezpłatnego i bezterminowego pozostawienia na działce [...]urządzeń sieci cieplnej czy też miał on obowiązek po wykonaniu inwestycji przywrócić przedmiotową nieruchomość do stanu poprzedniego, a także czy umowa dotyczyła budowy także sieci telekomunikacyjnej czy tylko sieci cieplnej. W obszernym uzasadnieniu skargi, skarżący argumentował niezasadność nieuwzględnienia złożonych przez niego wniosków dowodowych. Skarżący, nie zgodził się z organem II instancji, że jedno z powołanych przez niego naruszeń, stanowiąc przesłankę do wznowienia postępowania, nie stanowiło jednocześnie rażącego naruszenia prawa uzasadniającym stwierdzenie nieważności. W uzasadnieniu skargi, skarżący zwrócił także uwagę na kwestie związane z brakiem uzyskania przy wydawaniu objętej wnioskiem decyzji bez wymaganego prawem stanowiska innego organu. Ponadto skarżący kwestionował oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane. Nie ustalono też zdaniem skarżącego, czy przedmiotowa inwestycja stanowi nieosiedlową instalację do przesyłu pary wodnej lub ciepłej wody, czy też sieć ciepłowniczą co ma znaczenie przy stosowaniu w sprawie przepisów § 3 ust. 1 pkt 72a, pkt 63 albo pkt 34 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. i decyduje o przyjęciu czy przedmiotowe przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko, czy konieczna jest procedura opiniodawcza i w jakim zakresie, czy celowe było sporządzenie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie skarżącego, ustalenia te są istotne w sprawie, ponieważ pozwalają na ustalenie czy decyzję Prezydenta Miasta [...]wydano bez przeprowadzenia wymaganej prawem procedury opiniodawczej (błędne postanowienie PPIS z [...] sierpnia 2015 r.) gdy uznamy, iż jest to sieć osiedlowa o średnicy rurociągu poniżej 400 mm, czy bez przeprowadzenia wymaganej prawem procedury sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdy uznamy, że nie jest to sieć osiedlowa lub, że średnica rurociągu jest większa niż 400 mm. Skarżacy podkreślił, że średnica rurociągu jest istotna z uwagi na brzmienie § 3 ust. 1 pkt 63 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r., który sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko mogą wymagać przedsięwzięcia mogące znacząco wpływać na środowisko w postaci rurociągów służących do przesyłania wody o średnicy nie mniejszej niż 400 mm. W ocenie skarżącego, organy II i I instancji zaniechały również ustalenia, że decyzja Prezydenta Miasta [...]została wydana z pominięciem procedury opiniodawczej organu ochrony środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]w zakresie sieci telekomunikacyjnej (telefonicznej) kablowej w kanalizacji i napowietrznej. Wskazał także na błędy proceduralne, jakich dopuściły się w jego ocenie organy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona. Organ prawidłowo zastosował art. 138 § 1 k.p.a. utrzymując w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...] czerwca 2018 r. Objęta skargą decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana w ramach wszczętego przez organ nadzoru postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnej będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 16 § 1 k.p.a. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej stanowi formę nadzoru i podlega takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozstrzyga sprawę merytorycznie, natomiast w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, przedmiotem działania organu jest ustalenie, czy decyzja wydana została z wadami z kwalifikowanymi wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a., których wystąpienie uzasadnia stwierdzenie jej nieważności (por. B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, PiP 2001, nr 8, s. 31). Zgodnie z treścią art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W myśl art. 157 § 1 k.p.a. właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - tenże organ. Rozstrzygnięcie w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 158 § 1 k.p.a.). Odnośnie do kwestii rażącego naruszenia prawa, należy wskazać, że mamy z nim do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności (wyrok NSA z 31.10.2008r.. sygn. akt II OSK 1306/07, wyrok NSA z 17.07.2008r., sygn. akt II OSK 888/07). Słusznie organ ograniczył postępowanie wyłącznie do fragmentu inwestycji, a mianowicie do działki nr ew. [...]będącej własnością skarżącego, mimo że objęta decyzja ta obejmuje m. in. realizację sieci cieplnej oraz telefonicznej w ciągu ulic [...]i [...], a wiec nie tylko przedmiotową działkę. Projektowane przedsięwzięcie jest inwestycją liniową w rozumieniu art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego. Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, tożsame ze stanowiskiem organu, zgodnie z którym w przypadku inwestycji liniowych, jeżeli postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte na żądanie strony (art. 157 § 2 k.p.a.), to zakres wszczęcia tego postępowania musi odpowiadać interesowi prawnemu wnioskodawcy (art. 28 k.p.a.). Decyzja wydana w tym postępowaniu może więc dotyczyć kwestionowanej decyzji tylko w tej części, w której odnosi się ona do interesu prawnego składającego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji (wyrok z 6 stycznia 2006 r., sygn. II OSK 364/05). Dlatego zasadnie zdaniem Sądu, organ powołując się na orzecznictwo, zasadnie uznał, że postępowanie nieważnościowe, wszczęte na wniosek skarżącego, mogło być prowadzone wyłącznie w odniesieniu do działki [...], albowiem tylko w tym zakresie skarżący ma interes prawny w kwestionowaniu ww. decyzji o pozwoleniu na budowę. W pozostałym zakresie, tj. w zakresie działek [...],[...],[...],[...],[...],[...], przy ul. [...]i [...], postępowanie słusznie zostało umorzone, jako prowadzone na wniosek nielegitymowanego podmiotu. W kontekście zarzutów skargi, oraz treści skierowanego do Sądu pisma procesowego z dnia 26 kwietnia 2019 r., podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej z punktu widzenia wad kwalifikowanych. Wyłączona jest w tym postępowaniu możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy kwestionowane rozstrzygnięcie. Nie jest dopuszczalne, by organ, wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie nieważności, dokonywał nowych, bądź dodatkowych ustaleń faktycznych. Organ ten nie jest również uprawniony do kwestionowania stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną poddaną weryfikacji organu nadzoru ze względu na inną ocenę, jaką należałoby przypisać zebranemu materiałowi dowodowemu. Istotą tego postępowania jest bowiem wyłącznie ocena, czy weryfikowana decyzja jest zgodna z prawem obowiązującym w dacie jej wydania i czy nie zawiera wad powodujących jej nieważność (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2018 r. sygn. II OSK 2873/17; wyrok NSA z 14 grudnia 2016 r. sygn. II OSK 748/15; wyrok NSA z 10 czerwca 2016 r. sygn. II OSK 2429/14). Biorąc pod uwagę powyższe, nie mogły być podstawą do uwzględnienia skargi podniesione w niej liczne zarzuty naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. dotyczące niewyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego, bowiem nie dotyczyły wykazania rażącego naruszenia prawa, lecz zmierzały do kwestionowania stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną poddaną weryfikacji organu nadzoru ze względu na inną ocenę, jaką należałoby przypisać zebranemu materiałowi dowodowemu. Wskazać jedynie należy, że w ocenie Sądu kwestionowana umowa z dnia [...]lipca 2005 r., nie budzi wątpliwości co do jej treści. Wynika z niej że ówczesny właściciel - Gmina [...]- udostępnia inwestorowi nieruchomość w postaci działki nr [...], celem budowy sieci cieplnej ( § 1 umowy). Nie ma zatem zdaniem Sądu wątpliwości co do tego, że budowa sieci cieplnej, była rzeczywistym celem i zamiarem stron umowy. Uprawnienia inwestora określone w § 4 umowy oraz charakter tych uprawnień, wyraźnie wskazują, że przedmiotowa działka miała służyć budowie urządzeń sieci cieplnej, które miały być na niej pozostawione. Świadczy o tym zapis § 4 pkt d umowy, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia kolizji wynikającej z przyszłego zagospodarowania ww. nieruchomości, uprawniony na własny koszt przełoży wykonaną sieć cieplną. Nie wynika zdaniem Sądu z treści umowy, by przedmiotowa działka miała jedynie służyć jako zaplecze budowy. Nie zmienia tego zapis dotyczący obowiązku doprowadzenia przez inwestora nieruchomości do stanu pierwotnego, co należy rozumieć jako uporządkowanie terenu po wykonaniu robót np. zasypanie wykopów wykonanych w związku z budową sieci. Nie może też być argumentem, że "według najlepszej wiedzy skarżącego" działka ta była wykorzystywana jedynie jako zaplecze budowy. Reasumując treść umowy nie świadczy zdaniem Sądu o tym, że jedynym jej celem było czasowe zajęcie nieruchomości nie zaś wybudowanie na niej sieci ciepłowniczej. Nie można więc przyjąć za skarżącym, że uznanie przez Prezydenta [...], że tak skonstruowana umowa dawała inwestorowi prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stanowi rażące naruszenie prawa, które powinno skutkować stwierdzeniem nieważności pozwolenia na budowę. Z uwagi na brak wątpliwości co do treści umowy nie było potrzeby przeprowadzania wnioskowanych przez skarżącego dowodów na okoliczność treści i celu umowy. Nie zasadne są zatem zarzuty skargi kwestionujące prawo inwestora do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane. Organ stopnia podstawowego prawidłowo uznał, że inwestor w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę oraz wydania kontrolowanej decyzji, wykazał prawo do dysponowania działką nr ew. [...] na cele budowlane. Jak wynika z akt sprawy, inwestor - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] - uzyskał decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2005 r" Nr [...], znak: [...] ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie sieci ciepłowniczej osiedlowej, oraz przebudowie odcinków sieci telekomunikacyjnej kablowej wkanalizacji 1 napowietrznej, na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...] przy ul. [...]. Ponadto inwestor w dniu 22 lipca 2005 r. złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania m. in. działką nr ew. [...], na cele budowlane podpisane przez v -ce Prezesa Zarządu ds. technicznych J Z. Argumentacja przedstawiona w skardze a dotycząca nieprawidłowości i niekompletności oświadczenia, nie może być traktowane jaw kategoriach rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pamiętać bowiem należy, że przepis ten został zmieniony ustawą z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw. Do dnia wejścia w życie tej zmiany, tj. do dnia 11 lipca 2003 r., obowiązkiem inwestora było wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaś w dacie wydania kontrolowanej decyzji organu stopnia podstawowego, inwestor nie miał już obowiązku udowodnienia, ani nawet uprawdopodobnienia zgodności treści złożonego przez siebie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym. Sam fakt złożenia pod odpowiedzialnością karną takiego oświadczenia, jest zatem wystarczającą przesłanką do uznania, że inwestorowi przysługuje tytuł prawny uprawniający go do realizacji inwestycji na danej nieruchomości. Ponadto inwestor nie ma obowiązku przedłożenia stosownej dokumentacji mającej na celu wykazanie tytułu prawnego do nieruchomości wskazanego w oświadczeniu. Jednocześnie organ ma prawo weryfikacji oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane co do jego zgodności z rzeczywistym stanem prawnym, ale tylko wtedy gdy budzi ono wątpliwości. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wątpliwości nie zachodziły, tym bardziej, że w znajdującym się w aktach oświadczeniu z dnia 22 lipca 2005 r., jako tytuł prawny do przedmiotowej działki wymieniona została wspomniana wcześniej umowa nr [...] z [...] lipca 2005 r. W tym zakresie nie można zatem także mówić o rażącym naruszeniu art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 4 Prawa budowlanego. Odnośnie do zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowych doręczeń oraz uniemożliwienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, wskazać należy, że zarzuty te mogą stanowić podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z zasadą niekonkurencyjności nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji administracyjnej, żadna z przesłanek wznowienia postępowania nie może jednocześnie skutkować nieważnością decyzji administracyjnej, a naruszenie wyłączności stosowania określonego trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji stanowi rażące naruszenie prawa. Poza tym wskazać należy, że kwestie pominięcia w postępowaniu administracyjnym podmiotów może podnosić jedynie podmiot, który miał przymiot strony i który uznaje że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu. Tymczasem skarżący nabył przedmiotową nieruchomość w dniu 15 kwietnia 2015 r., nie był stroną postępowania zakończonego kontrolowaną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2005 r. i nie może skutecznie powoływać się na tę okoliczność. W skardze postawiono także zarzuty dotyczące uzgodnień przedmiotowej inwestycji w zakresie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Zarzuty te w ocenie Sądu, również nie zasługują na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 113, poz. 954), do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu. Z tego uprawnienia skorzystał inwestor, zwracając się pismem z dnia 8 sierpnia 2005 r., do Prezydenta Miasta [...] o stosowanie dotychczasowych przepisów w sprawie postępowania środowiskowego. Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627 dalej "p.o.ś"), (obowiązującym w dacie wydania decyzji przez Prezydenta Miasta [...]), wydanie decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Decyzją taką jest również decyzja o pozwoleniu na budowę (art. 46 ust. 4 pkt 2 p.o.ś.). Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza organ administracji właściwy do wydania decyzji (art. 48 ust. 1 p.o.ś.) w ramach postępowania zmierzającego do wydania decyzji (art. 46 ust. 3 p.o.ś.). W myśl art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 p.o.ś., sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają: 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, 2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek jest ustalony na podstawie ust. 2. Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określa obowiązujące w dniu wydania kontrolowanej decyzji rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 34 tego rozporządzenia, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może wymagać budowa instalacji do przesyłu pary wodnej lub ciepłej wody, z wyłączeniem osiedlowych sieci ciepłowniczych i przyłączy do budynków. Brzmienie przepisu wskazuje zatem, że w odniesieniu do wymienionych w nim przedsięwzięć, raport środowiskowy, nie jest obligatoryjny. Jednocześnie zarzut dotyczący braku ustalenia przez organ średnicy rurociągu urządzeń cieplnych, ponieważ są wątpliwości co do tego czy stanowiły one osiedlową sieć ciepłowniczą, także nie może zostać uwzględniony. Jest to bowiem kolejny zarzut dotyczący ustaleń faktycznych, które nie mogą być dokonywane na etapie postępowania nieważnościowego. Postanowieniem z [...] sierpnia 2005 r., znak[...], Prezydent Miasta [...] stwierdził, iż budowa sieci cieplnej DN 400 w ul. [...] i [...], na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w [...], nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z [...] września 2005 r" Nr [...], znak: [...], uzgodnił na etapie pozwolenia na budowę ww. planowane przedsięwzięcie. Należy zdaniem Sądu zgodzić się z organem, że bez wpływu na wynik sprawy pozostają zarzuty związane z okolicznością, a mianowicie, że decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie była jeszcze ostateczna. Poza tym zarzuty dotyczące uzgodnień organu sanitarnego, nie podlegają weryfikacji w niniejszym postępowaniu. To samo dotyczy zarzutów pod adresem przebudowy sieci telefonicznej, które wykraczają poza zakres interesu prawnego skarżącego. Ponadto sieć telefoniczna nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko ani nie wymaga sporządzenia raportu środowiskowego. Z tych też względów, niezasadny jest zarzut dotyczący nieuwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa telekomunikacyjnego, który miałby skontrolować prawidłowość oceny oddziaływania na środowisko, dokonanej przez Prezydenta [...]. Reasumując, brak jest podstaw do stwierdzenia, że kwestionowana decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2005 r" Nr [...] znak: [...], jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Przedmiotowa decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną lub sprawy, która została załatwiona milcząco, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Dlatego zasadne było utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2018 r" znak: [...], w zakresie działki nr ew. [...], a w pozostałym zakresie uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania organu I instancji. Wniosek skarżącego, oparty został na przesłance rażącego naruszenia prawa. Wskazać zatem należy, że przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi równocześnie nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz również o skutki, których niczym nie da się usprawiedliwić (por. wyrok NSA z sygn. II OSK 1444/17; wyrok NSA z 11 kwietnia 2019 r. sygn. II OSK 1334/17; wyrok NSA z 29 sierpnia 2018 r. sygn. II OSK 1708/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA). Skarżący poza ogólnym stwierdzeniem, że decyzja ta prawdopodobnie doprowadziła do powstania trudnych do naprawienia skutków społeczno – gospodarczych w postaci zmiany warunków gruntowych i wodnych, nie wskazuje na tego rodzaju doniosłe skutki, które nakazywałyby stwierdzić nieważność decyzji. Podkreślić należy, że restrykcyjność sankcji nieważności powoduje, że ma ona zastosowanie tylko w wypadkach ściśle wskazanych przez ustawodawcę i tylko z powodu kardynalnego naruszenia przepisów. Przyjęcie poglądu przeciwnego w znacznym stopniu ograniczałoby stabilność ostatecznych decyzji administracyjnych, zważywszy także na to, że w art. 156 § 2 k.p.a. nie zostały ustanowione granice czasowe do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok TK z dnia 12 maja 2015 r., P 46/13, OTK-A 2015/5/62). Poza tym, liberalna wykładnia pojęcia rażącego naruszenia prawa prowadziłaby do zatarcia różnicy pomiędzy trybem instancyjnej kontroli decyzji, a trybami nadzwyczajnymi. Sformułowane w skardze zarzuty, nie zasługiwały na uwzględnienie Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.