I SA/Ol 433/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) asesor WSA Katarzyna Górska Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Rząp po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 26 września 2019r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie opłaty ryczałtowej za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2018r. 1) Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji , 2) Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego 100 ( sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. K. O. (dalej również jako strona, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej Kolegium, SKO) z "[...]" w przedmiocie opłaty ryczałtowej za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2018 r. Jak wynika z przekazanych akt sprawy skarżący został wraz z A. O. poinformowany przez Skarbnika Gminy, że właściciele nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, byli zobowiązani w terminie do końca 2016 r. złożyć pierwszą deklarację o wysokości rocznej opłaty ryczałtowej za gospodarowanie odpadami komunalnymi (pismo z 16.05.2018 r. nr "[...]", k. 1 akt organu). Adresaci pisma zostali określeni jako właściciele działki nr "[...]" położonej w obrębie miejscowości "[...]". Wraz z pismem przesłano uchwały Rady Gminy Ełk: nr XXIX/203/2016 z 29 czerwca 2016 r. w sprawie uchwalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, nr XXIX/200/2016 z 29 czerwca 2016 r. w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości wraz z drukiem deklaracji. Przesłano stronie również uchwałę nr XLI/303/2017 z 24 lutego 2017 r. w sprawie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skarżący w odpowiedzi z 26.05.2018 r. podał, że na jego działce nikt nie zamieszkuje i nie powstają odpady komunalne co oznacza, że zgodnie z § 1 ust. 4 uchwały nr XXIX/200/2016 nie ma podstaw do żądania złożenia ww. deklaracji (k. 2). Wobec wezwania Wójta Gminy (dalej Wójt) z 18.10.2018 r. skarżący nie zmienił stanowiska. Powołał się dodatkowo w piśmie z 24.10.2018 r. na art. 6m ust. 1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (k. 6). W wyniku wszczęcia postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty ryczałtowej za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lata 2017 i 2018 postanowieniem z 15.11.2018 r. (k. 7), Wójt wydał "[...]" decyzję nr "[...]", którą określił wysokość rocznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domków letniskowych lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe za 2018 r. w kwocie 244 zł wraz z odsetkami za zwłokę od 1 lipca 2018 r. W sentencji decyzji powołał art. 6o i art. 6q ust. 1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r. poz. 1454) w związku z art. 207 oraz z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3, art. 53 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.), uchwałę nr XLlV/352/2012 Rady Gminy Ełk z 31 grudnia 2012 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz. Urz. Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 2013 r., poz. 839), § 1 ust. 2 ww. uchwały nr XLI/303/2017 Rady Gminy Ełk z 24 lutego 2017 r. w sprawie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz. Urz. Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 2017 r., poz. 1088) oraz § 1 ust. 1 uchwały nr XXIX/199/2016 Rady Gminy Ełk z 29 czerwca 2016 r. w sprawie określenia terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz. Urz. Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 2016 r., poz. 2994). W uzasadnieniu organ powołał się na § 1 ust. 5 ww. uchwały nr XLI/303/2017 i podał, że skarżący był w okresie, który obejmuje decyzja, właścicielem opisanej powyżej nieruchomości, i nie złożył wymaganej przepisami prawa deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W wyniku wniesienia odwołania Kolegium decyzją z "[...]" utrzymało w mocy decyzję Wójta. SKO podało, że na podstawie art. 6c ust. 2 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2018 r. poz. 1454 ze zm.), dalej "u.c.p.g.", rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają na nich odpady komunalne. Aktualna dla rozpatrywanej sprawy stawka opłaty dla tego rodzaju nieruchomości wynika natomiast z ww. uchwały Rady Gminy Ełk nr XXIX/203/2016 z 29 czerwca 2016 r. i wynosi 244 zł w przypadku, gdy odpady komunalne zbierane są w sposób nieselektywny. Organ dodał, że obowiązek złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wynika z art. 6m ust. 1 u.c.p.g. i został transponowany na teren Gminy Ełk ww. uchwałą nr XXIX/200/2016, której § 1 ust. 6 określa terminy w jakich właściciele muszą składać deklaracje dotyczące domków letniskowych lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Odnosząc się do stanowiska skarżącego SKO podało, że na nieruchomościach wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe co do zasady powstają odpady komunalne zważywszy, że ich powstawanie związane jest ściśle z bytowaniem człowieka w określonym miejscu. Gmina zorganizowała odbiór odpadów komunalnych z nieruchomości położonych w miejscowości "[...]". Pojemniki na odpady umieszczone w tzw. gniazdach, zlokalizowane są przy plaży gminnej dla wygody osób korzystających okresowo z nieruchomości, które wyjeżdżając po wypoczynku, mogą pozostawić odpady, bez konieczności przyjazdu na działkę w określony dzień i o określonej godzinie w celu wystawienia pojemników na odpady. Kolegium powołało się na wyrok NSA z 16 listopada 2017 r. sygn. akt II FSK 1337/17 i w odniesieniu do argumentacji odwołania wskazało, że strona jako właściciel tego rodzaju nieruchomości dysponuje prawem do korzystania z niej i niezależnie czy z prawa tego korzysta, jest zobowiązana do uiszczania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z tego powodu nie może zostać zaakceptowane oświadczenie strony, że odpadów nie wytwarza. Nie jest też istotne, że pojemniki na odpady zostały usytuowane w kierunku przeciwnym do trasy dojazdu do nieruchomości oraz że prowadzi do nich słabej jakości droga brukowa. Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił organom błędy w ustaleniu stanu faktycznego wobec błędnego zastosowania art. 6m ust. 1 u.c.p.g. Podniósł, że obowiązek złożenia deklaracji o wysokości omawianej opłaty powstaje po zaistnieniu co najmniej jednej z dwóch przesłanek: zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Żadna z nich nie zaistniała w jego sprawie. SKO bez wskazania podstawy prawnej wprost stwierdziło, że na nieruchomościach wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe co do zasady powstają odpady komunalne, co ma wynikać z samego bytowania człowieka w określonym miejscu. Wskazał w tym zakresie, że może opisać sposoby i środki jakie podjął aby odpady nie powstawały na jego nieruchomości. Podał, że to użytkownik nieruchomości ma wpływ na to czy odpady powstają, a nie urzędnik, który ma obowiązek ustalić stan faktyczny. Sporna opłata ma charakter powszechny i przymusowy, jak to podał organ, ale tylko w stosunku do właścicieli nieruchomości, na których powstają odpady komunalne. Gdyby było inaczej nie byłoby art. 6m ust. 1 ww. ustawy. Wtedy opłata miałaby charakter daniny podatkowej, a nie opłaty za konkretne działania, czyli gospodarowanie odpadami komunalnymi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonych decyzji są przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. DzU 2018 r. poz. 1454 z późn. zm.). Na podstawie art.6c ust.2 u.c.p. rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Uchwała taka może zostać podjęta albo w stosunku do wszystkich, albo w stosunku do niektórych kategorii nieruchomości (art.6c ust.3 ustawy u.c.p.). Zatem objęcie określonych rodzajów nieruchomości niezamieszkałych zorganizowanym przez gminę systemem odbierania odpadów komunalnych jest zależne od treści uchwały rady gminy. W przypadku podjęcia przez radę gminy uchwały obejmującej systemem odbierania odpadów komunalnych nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, rada gminy uchwala również ryczałtową stawkę opłaty dla takich nieruchomości, stosownie do art.6j ust.3b ustawy u.c.p., który mówi, że w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Istotne jest, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej w celach rekreacyjno-wypoczynkowych, położonych na nieruchomości wykorzystywanej jedynie przez część roku jest opłatą roczną, ryczałtową – niezależną od rzeczywistej ilości odpadów gromadzonych na danej nieruchomości i uiszczaną na rzecz gminy za odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych powstających na tej nieruchomości w ciągu całego roku, a jej wysokość określa rada gminy. Wynika to z obowiązków gminy, nałożonych na nią przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zgodnie z art.3 ust.2 pkt 3 ustawy u.c.p. gmina ma obowiązek objęcia wszystkich właścicieli nieruchomości na terenie gminy systemem gospodarowania odpadami komunalnymi. Gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych zarówno od właścicieli nieruchomości (w rozumieniu art.2 ust.1 pkt 4 u.c.p.), na których zamieszkują mieszkańcy, jak i właścicieli nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, zaś właściciele takich nieruchomości są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Kwestionowana przez skarżących opłata powstaje z mocy prawa, ma charakter publicznoprawny, tj. jest daniną publiczną o niepodatkowym charakterze, do której należy stosować przepisy Ordynacji podatkowej (por. wyrok o sygn. I SA/Po 73/19 z dnia 9 maja 2019 r. LEX nr 2664569), przy czym jej wysokość jest oderwana od faktycznej ilości wytwarzanych odpadów. Podmiot władający nieruchomością zobowiązany jest na podstawie art.6m ust.1 ustawy u.c.p. samodzielnie obliczyć i zadeklarować wysokość należności z tego tytułu. Skarga zasługuje na uwzględnienie z innych przyczyn. Uchwała nr XLI/303/2017 Rady Gminy EŁK z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 446 z późn. zm.), art. 6k ust. 1, ust. 2a i ust. 3 oraz art. 6j ust. 3b ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 250 z późn. zm.). W § 1 ust. 4 "Ustala się roczną ryczałtową opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domków letniskowych lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe w wysokości 195,00 zł w przypadku, gdy odpady zbierane są w sposób selektywny". W § 1 ust.5 "W przypadku gdy na nieruchomościach, o których mowa w ust. 4, odpady komunalne nie są zbierane w sposób selektywny, roczna opłata ryczałtowa wynosi 244,00 zł". W § 2 wskazano, że "Traci moc Uchwała Rady Gminy Ełk Nr XXIX/203/2016 z dnia 29 czerwca 2016 roku w sprawie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi". Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 566/18 uwzględnił skargę kasacyjną Prokuratora Rejonowego w Ełku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 października 2017 r. sygn. akt I SA/Ol 458/17 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w Ełku na uchwałę Rady Gminy Ełk z dnia 24 lutego 2017 r. nr XLI/303/2017 w przedmiocie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i uchylił zaskarżony wyrok w całości, 2) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały Rady Gminy Ełk z dnia 24 lutego 2017 r. nr XLI/303/2017 w sprawie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w § 1 ust. 4 i 5 zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu wskazał, że istota sporu sprowadza się do oceny zgodności z prawem uchwały Rady Gminy Ełk w zakresie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Stosownie do brzmienia art. 1, art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 3, art. 6c ust. 1 i art. 6h u.c.p.g., do obowiązkowych zadań własnych gminy należy utrzymanie czystości i porządku w gminie, a wykonując to zadanie gmina obejmuje wszystkich właścicieli nieruchomości na terenie gminy systemem gospodarowania odpadami komunalnymi. W związku z tym, gmina zobowiązana jest m.in. do organizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, natomiast właściciele nieruchomości zobowiązani są ponosić na rzecz gminy opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie z art. 6j ust. 3b u.c.p.g., w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Na podstawie art. 6j ust. 3c u.c.p.g., ryczałtowa stawka opłaty jest ustalana jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach, o których mowa w ust. 3b, na obszarze gminy wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. Na mocy art. 6k ust. 1 pkt 2 rada gminy w drodze uchwały ustala stawkę opłaty za pojemnik o określonej pojemności. Rada gminy podejmując uchwałę w przedmiocie stawek opłaty za gospodarowanie odpadami jest zobowiązana do dokonania rzetelnej i wnikliwej kalkulacji wysokości stawki, tak aby pobierane opłaty pokrywały rzeczywiste koszty związane z funkcjonowaniem systemu gospodarowania odpadami na terenie gminy. Prawidłowo skalkulowana opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna z jednej strony zapewniać sprawne funkcjonowanie systemu odbioru odpadów na terenie gminy, z drugiej zaś nie powinna stanowić źródła dodatkowych zysków gminy. Rzetelna kalkulacja wysokości opłat powinna w szczególności uwzględniać liczbę mieszkańców gminy, ilość wytwarzanych na terenie gminy odpadów komunalnych oraz koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami, na który składają się koszty odbierania, transportu, zbierania, odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, tworzenia i utrzymania punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz obsługi administracyjnej tego systemu (por.: wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Bk 127/13; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1072/17). Art. 6j ust. 3c u.c.p.g. nie obliguje organu do "udowadniania" sposobu wyliczenia opłaty ryczałtowej, jednak użycie przez ustawodawcę sformułowania "średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach" nakazuje przynajmniej uprawdopodobnienie poczynionych ustaleń. NSA podkreślił , że Rada Gminy Ełk powieliła uchybienia jakie wytknął jej WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Ol 892/16, utrzymanym następnie w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. akt II FSK 1072/17. Z uchwały (jej uzasadnienia) nie wynika bowiem w jaki sposób, w oparciu o jakie dokumenty, ustalono ilość odpadów komunalnych powstałych na nieruchomościach rekreacyjnych w 2016 r. (153,439 Mg) i w konsekwencji liczbę pojemników z odpadami z posesji rekreacyjnych. Dane te powinny wynikać z liczb wskazanych przez organ w uchwale. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że kalkulacja kosztów związanych z zagospodarowaniem odpadów komunalnych dla domków letniskowych oparta jest na błędnych założeniach. Metodologia obliczenia rocznej opłaty ryczałtowej za nieruchomości, o których mowa w art. 6j ust. 3b i 3c nie uwzględnia bowiem jednoznacznego wymogu ustawowego, aby stawka ta ustalana była jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na wyżej wymienionych nieruchomościach wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. Reasumując Sąd kasacyjny stwierdza, że brak rzetelnych danych, na podstawie których ustalono opłatę, stanowi istotne naruszenie prawa , tj. art. 6j ust. 3b i ust. 3c u.c.p.g., co w konsekwencji nie pozwoliło na prawidłowe ustalenie rocznej opłaty ryczałtowej związanej z zagospodarowaniem odpadów z nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz inne o charakterze rekreacyjno-wypoczynkowym. Organ, dokonując obliczenia ryczałtowej opłaty rocznej, przekroczył bowiem upoważnienie ustawowe w zakresie uwzględnienia parametrów pozwalających na ustalenie jej ostatecznej wysokości. Podejmując uchwałę organ mógł skorzystać z danych dotyczących ilości odbieranych odpadów pochodzących od właścicieli nieruchomości letniskowych, opierając się bądź to na ich oświadczeniach, bądź danych dotyczących faktycznie wywożonych odpadów z tych domków letniskowych, w przypadku których usługa taka była świadczona. Nie musiały być to dane ze wszystkich nieruchomości, wystarczy aby były reprezentatywne dla terenu gminy. W związku z tym zaskarżona decyzja w przedmiocie opłaty została wydana bez podstawy prawnej. Unieważnienie uchwały w zakresie stawek ma skutek z mocą ex tunc. Podkreślić bowiem należy, że wyrok stwierdzający nieważność uchwały ma charakter deklaratoryjny i wywiera skutki ex tunc, a więc oznacza, że przedmiotowy akt nie wywołuje skutków prawnych od dnia jego wydania. W konsekwencji odpadła podstawa prawna do pobierania opłaty w takiej wysokości. Ponieważ skarga okazała się skuteczna, Sąd stosując przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni fakt, że odpadła podstawa prawna świadczenia. Brak było również podstaw do wskazywania stawki opłaty dla tego rodzaju nieruchomości na podstawie uchwały Rady Gminy Ełk nr XXIX/203/2016 z 29 czerwca 2016 r., która została powołana przez SKO. Powyższa uchwala utraciła moc na podstawie § 2 uchwały nr XLI/303/2017 Rady Gminy EŁK z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W związku z tym nie mogła ona stanowić podstawy prawnej do ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej w celach rekreacyjno-wypoczynkowych. O zwrocie kosztów postępowania w kwocie 100 zł Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i 209 p.p.s.a..