II SA/Bk 450/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant specjalista Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi A. Z., K. Z., K. M., M. B., L. B., M. B., M. B., B. F., M. F., A. S., W. S., A. T., G. B., M. T., M. T., W. R., D. S., M. S., U. S., R. S., A. S. na uchwałę Rady Miasta Kolno z dnia 29 czerwca 2018 r. nr XXXVIII/211/18 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie miasta Kolno I. Stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały: 1. w części tekstowej w zakresie obejmującym: a) § 21 pkt 2 uchwały w odniesieniu do działek nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], z wyłączeniem obszaru objętego pasem technologicznym; b) § 18 pkt 1, 2, 3 oraz § 21 pkt 2 i 3 w odniesieniu do działki nr [...]; 2. w części graficznej stanowiącej załącznik nr 1 do uchwały w zakresie objętym punktem 1 lit. "a" i "b" wyroku; II. oddala skargę w pozostałym zakresie; III. Zasądza od Rady Miasta Kolno, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, na rzecz skarżących A. i K. Z. solidarnie kwotę 574 (pięćset siedemdziesiąt cztery) złote; K. M. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych; M. i L. B. solidarnie kwotę 574 (pięćset siedemdziesiąt cztery) złote; M. i M. B. solidarnie kwotę 574 (pięćset siedemdziesiąt cztery) złote; A. i W. S. solidarnie kwotę 574 (pięćset siedemdziesiąt cztery) złote; A. T. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych; G. B., M. i M. T. oraz W. R. solidarnie kwotę 608 (sześćset osiem) złotych; D. S., M. S., U. S. i R. S. kwotę 608 (sześćset osiem) złotych oraz A. S. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych; IV. Odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego w pozostałym zakresie. Rada Miasta Kolno w dniu 29 czerwca 2018 r. podjęła uchwałę nr XXXVIII/211/18 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie miasta Kolno. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego z dnia 5 lipca 2018 r. pod pozycją 3064. Skargę na powyższą uchwałę złożyli: A. Z., K. Z., K. M., M. B., L. B., M. B., M. B., B. F., M. F., A. S., W. S. Skarżący zarzucili "naruszenie przepisów prawa materialnego", tj. 1. art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.), dalej: u.p.z.p., przez brak ogłoszenia o przystąpieniu do procedury planistycznej w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości Kolno oraz brak zawiadomienia osób mieszkających poza terenem miasta Kolno, których działki są objęte planem, o procedurze jego uchwalania; 2. art. 140 Kodeksu cywilnego przez nieuprawnione ograniczenie właścicieli w możliwości korzystania ze swoich nieruchomości; 3. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP przez nieuwzględnienie wymagań ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, umożliwienie lokalizacji urządzeń przesyłowych emitujących niebezpieczne dla zdrowia i życia ludzkiego promieniowanie (w tym obiektów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii) na terenach zabudowy mieszkaniowej bądź w jej najbliższym sąsiedztwie. Sformułowano wniosek o dopuszczenie dowodów wymienionych w uzasadnieniu skargi (przesłuchanie skarżących w charakterze stron, kart informacyjnych z placówek medycznych dotyczących leczenia B. S.). Skarżący wywodzą w sposób następujący: - wiadomość o uchwale podjęli dopiero na początku roku 2019, kiedy skontaktowała się z nimi firma będąca wykonawcą linii elektroenergetycznej. Ich niewiedza wynika z niedopełnienia przez organ obowiązku poinformowania o poszczególnych czynnościach procedury planistycznej w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, czyli przez portal internetowy https://kolniak24.eu/pl, co stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu. Wskazali, że budzi także wątpliwości wypełnienie obowiązku poinformowania o procedurze planistycznej w prasie miejscowej. "Miesięcznik Kolneński", w którym znalazła się informacja o procedurze planistycznej, jest – w ocenie skarżących - gazetą wydawaną w niewielkim nakładzie i posiadającą mały zasięg, nie jest udostępniana przez organ w miejscach użyteczności publicznej, niewielu zainteresowanych może liczyć na to, że będzie w jej posiadaniu w danym miesiącu. Skarżący wywodzą, że z różnych powodów nie bywają codziennie w Urzędzie Miasta Kolno (praca, inne obowiązki, stan zdrowia jak w przypadku B. S.), a organ przyzwyczaił ich do tego, że najważniejsze informacje dotyczące miasta umieszcza na stronie internetowej wskazanego portalu. Gdyby nie naruszono przepisów o informowaniu, zgłosiliby uwagi. Nie zgadzają się na napowietrzny przebieg linii energetycznej, natomiast zaakceptowaliby linię podziemną. Nadto, zdaniem skarżących, skoro część z nich mieszka poza terenem miasta Kolno, powinni zostać poinformowani przez ogłoszenie również w miejscowościach, gdzie zamieszkują lub powinni zostać poinformowani indywidualnie; - naruszenie prawa własności polega na spowodowaniu przez inwestycję, że w przyszłości nie będą mogli korzystać ze swoich nieruchomości w sposób zamierzony (pod zabudowę, w celach rekreacyjnych, gospodarczych, społecznych). Plan obniży wartość gruntów z powodu immisji; - projektując linię nie uwzględniono wytwarzania przez nią szkodliwego pola elektromagnetycznego. Z dostępnych badań naukowych (m.in. ekspertyz brytyjskich, raportu holenderskiej Rady ds. Zdrowia) wynika, że linie bardzo szkodliwie oddziałują na życie i zdrowie ludzi. W Unii Europejskiej linie budowane są nie bliżej niż 400 m od zabudowań lub pod ziemią; - ustalenia planu w takim samym zakresie oddziałują na działkę A. S. nr [...] jak i na działki pozostałych skarżących. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz sformułował wniosek dowodowy na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: P.p.s.a. dotyczący dopuszczenia dowodu z dokumentów: postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. w sprawie zmiany wpisu w rejestrze prasy, potwierdzającego, że Miesięcznik Kolneński jest wydawany przez Burmistrza Miasta Kolno; wykazu miejsc kolportażu Miesięcznika Kolneńskiego, tj. wykazu sporządzonego przez redaktora naczelnego; regulaminu portalu www.kolniak24.pl - wydruk ze strony tego portalu; zrzutów ekranowych z portalu informacyjnego Kolniak24.pl; zrzutu ekranowego ze strony internetowej Urzędu Miasta Kolno z dnia [...] maja 2019 r. dotyczącego ilości pobrań Miesięcznika Kolneńskiego; informacji o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu - Miesięcznik Kolneński nr [...]2017 r.; decyzji środowiskowej Wójta Gminy Ł. nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. oraz obwieszczenia z dnia [...] listopada 2017 r. o wydaniu decyzji, jak również potwierdzenia podania decyzji do wiadomości mieszkańców Kolna. Organ wskazał, że skarżący B. i M. F. nie mają interesu prawnego w sprawie, bowiem ich działka nr [...]nie jest położona w granicach Miasta Kolno, leży w innej miejscowości i nie jest objęta ustaleniami skarżonego planu miejscowego. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi organ wywiódł: ad. 1. po podjęciu uchwały intencyjnej nr [...] w dniu [...] marca 2017 r., zmienionej uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r., organ wykonał następujące czynności: ogłosił w prasie (Gazeta [...] wydanie z [...] maja 2017 r.) oraz przez obwieszczenie - o podjęciu uchwały intencyjnej określając formę, miejsce i termin składania wniosków (zamieszczono na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Kolno od dnia 26 maja 2017 r. do dnia 7 lipca 2017 r. oraz na stronie internetowej Urzędu Miasta Kolno - zakładka BIP od dnia 26 maja 2017 r.), - zawiadomił na piśmie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu, wymienione w art. 17 u.p.z.p.; rozpatrzył wnioski złożone do planu; sporządził projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, uwzględniając ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Kolno, - sporządził prognozę skutków finansowych uchwalenia planu; uzyskał od gminnej komisji urbanistyczno - architektonicznej opinię o sporządzonym projekcie planu; wystąpił o opinie dotyczące rozwiązań przyjętych w planie; dokonał uzgodnień projektu planu; wprowadził zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień; ogłosił o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu w lokalnej prasie (Miesięcznik Kolneński – marzec nr [...] - egzemplarz bezpłatny wyd. [...] kwietnia 2018 r.), na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Kolno od dnia 28 marca 2018 r. do dnia 12 czerwca 2018 r. oraz na stronie internetowej Urzędu Miasta Kolno (zakładka BIP - Biuletyn Informacji Publicznej od dnia 27 marca 2018 r.); wyłożył w siedzibie Urzędu Miasta Kolno w pokoju nr 114 w godzinach od 7:30 do 15:30 oraz na stronie internetowej BIP Urzędu Miasta Kolno projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu w terminie od 23 kwietnia 2018 r. do 25 maja 2018 r. i zorganizował w dniu 25 maja 2018 r. dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami; wyznaczył w ogłoszeniu termin, w którym osoby prawne i fizyczne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu - do dnia 10 czerwca 2018 r. Jak wskazał organ, do projektu planu nie wpłynęły żadne uwagi, a w dyskusji publicznej udział wzięli: projektant, przedstawiciel firmy E. Spółka Akcyjna oraz przedstawiciele Urzędu Miasta Kolno. Zdaniem organu, Miesięcznik Kolneński spełnia definicję lokalnej prasy. Jest wydawnictwem o nakładzie 2000 egzemplarzy papierowych, mającym zasięg całego powiatu kolneńskiego, jego wydawcą jest Burmistrz Miasta Kolno. Jest to pismo ogólnodostępne, darmowe, zarejestrowane w Sądzie Okręgowym w Ł. w rejestrze dzienników i czasopism pod nr Rej. Pr [...]. Miesięcznik jest także publikowany na stronie Urzędu Miasta Kolno https://www.umkolno.pl/, gdzie każdy ma swobodny dostęp, ma możliwość przejrzenia czy pobrania (na dzień [...] maja 2019 r. numer Miesięcznika, w którym ogłoszono o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu pobrano 390 razy). Miesięcznik jest publikacją periodyczną (miesięczną), posiada stały tytuł, jest opatrzony numerem bieżącym, nazwą i adresem wydawcy, adresem redakcji, miejscem i datą wydania. Z kolei wskazywany portal https://kolniak24.eu/pl/ jest prowadzony przez prywatną osobę, a Urząd Miasta Kolno nigdy nie publikował na nim ogłoszeń dotyczących procedur opracowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Na portalu tym ukazywały się artykuły dotyczące realizacji inwestycji w dniach [...] grudnia 2015 r. oraz [...] listopada 2017 r. Nadto, Przewodniczący Rady Miasta o organizowanej sesji w dniu 29 czerwca 2018 r., zgodnie z przepisami prawa, zawiadomił radnych i Burmistrza dostarczając jednocześnie projekty uchwał oraz inne niezbędne materiały związane z porządkiem obrad. Zawiadomienie o miejscu, terminie oraz tematyce obrad podano do publicznej wiadomości co najmniej na 5 dni przed sesją przez ogłoszenie na tablicy ogłoszeń w urzędzie oraz w BIP na stronie internetowej urzędu (http://bip.um.kolno.wrotapodlasia.pl). Zauważył organ, że pomimo możliwości składania uwag w trzech formach: pisemnej, ustnej do protokołu, bądź drogą elektroniczną, do projektu nie wniesiono żadnych uwag; ad. 2. wymagania ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 u.p.z.o.) pozostają często w kolizji z prawem własności i wynikającym z niego prawem do zagospodarowania własnej nieruchomości. W takiej sytuacji prawo własności musi być często ograniczone ze względu na konieczność uwzględnienia innych wartości, jak potrzeby interesu publicznego czy potrzeby szeroko rozumianego bezpieczeństwa. Jak wskazał organ, powołując orzecznictwo sądów administracyjnych, Gmina dysponuje tzw. władztwem planistycznym, które uprawnia do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wynika to wprost z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. Podjęcie uchwały w sprawie planu miejscowego nawet z naruszeniem interesów podmiotu skarżącego, ale w granicach tego władztwa, nie doprowadzi do uwzględnienia skargi. Zainteresowane podmioty nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień, a jedynie dostosuje się do żądań właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie. Prawo własności jest najsilniejszym prawem podmiotowym, ale nie jest prawem absolutnym. Szczególnym uzasadnieniem ograniczenia tego prawa jest konieczność umożliwienia realizacji inwestycji celu publicznego jakim jest budowa linii elektroenergetycznej o strategicznym znaczeniu dla bezpieczeństwa zasilania w energię elektryczną regionu Polski. Zdaniem organu, skarżący nie wykazali naruszenia ich interesu prawnego. Sam fakt posiadania prawa własności nieruchomości znajdującej się na obszarze planu miejscowego (za wyjątkiem skarżących F.) nie wystarcza do przyjęcia tego naruszenia. Ograniczenie w sposobie wykonywania prawa własności zostało przewidziane w art. 140 K.c. i może ono nastąpić m.in. zapisami planu miejscowego; ad. 3. linia elektroenergetyczna nie jest urządzeniem ani budowlą emitującą promieniowanie. Nie stanowi również zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu przepisów prawa ochrony środowiska. Natężenie pola elektrycznego i magnetycznego będzie mniejsze niż dopuszczalne wartości wynikające z przepisów prawa, co stwierdza się w prognozie oddziaływania na środowisko. Jak wskazał organ, inwestycja uzyskała decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia p.n. "Budowa linii elektroenergetycznej 110kV relacji: Ł." realizowanego na terenie miejscowości: Ł., L. Decyzja ta jest ostateczna. Przed wydaniem decyzji Wójt Gminy Ł. zasięgnął opinii o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i o zakresie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz wystąpił o uzgodnienie raportu. Takie uzgodnienie uzyskał od właściwych organów, a o wydaniu decyzji obwieszczono w siedzibach urzędów miast i gmin, przez które linia przebiega, w tym w Urzędzie Miasta Kolno. Jak wskazał organ, także projekt spornego planu uzyskał pozytywne opinie: Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska (opinia z 27 lutego 2018 r.); Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (opinia z 6 marca 2018 r.), Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (opinia z 22 lutego 2018 r.) oraz stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (w piśmie z dnia 2 lutego 2018 r.), który stwierdził brak podstaw do wydawania opinii m.in. ze względu na brak występowania na obszarze planu nowych zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii. Przy projektowaniu i realizacji inwestycji konieczne będzie uwzględnienie zapisów decyzji środowiskowej oraz raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, które to dokumenty uwzględniają wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia. Pełnomocnik skarżących na wezwanie sądu sprecyzował w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r., że działka nr [...]należąca do B. i M. F. leży co prawda poza granicami skarżonego planu, ale w odniesieniu do tej działki został uchwalony tożsamy plan, także przewidujący budowę linii energetycznej. Ustalenia skarżonego planu wpływają zatem w taki sam sposób na działkę tych skarżących jak na działki pozostałych. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. sąd odrzucił skargę B. Z. i K. Z. z powodów formalnych (k. 178). Postanowienie stało się prawomocne bez zaskarżenia. W dniu 21 listopada 2019 r. pełnomocnik organu przedłożył na wezwanie sądu tekst jednolity Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Kolno wraz z załącznikiem graficznym - Kierunki (uchwała z dnia 28 grudnia 2001 r. Rady Miasta Kolno nr XXXI/192/2001 zawierająca zmianę wprowadzoną uchwałą nr XXIII/135/17 z dnia 31 marca 2017 r., k. 234-261). Podczas rozprawy w dniu 21 listopada 2019 r.: - pełnomocnik skarżących przedłożyła wykaz właścicieli z aktualnymi numerami działek, trzy wydruki z portalu kolniak24.eu/pl oraz wyjaśniła, że do umieszczania informacji o najważniejszych sprawach miasta na tym portalu mieszkańcy Kolna są przyzwyczajeni i umieszczenie informacji o procedurze planistycznej wypełniałoby warunek wymagany u.p.z.p. Zakwestionowała dowód w postaci wykazu miejsc kolportacji Miesięcznika Kolneńskiego. Potwierdziła, że linia projektowana będzie przebiegała wzdłuż dotychczasowej linii energetycznej 110 kV relacji P. i skarżący nie kwestionują przebiegu linii po trasie przewodów już podwieszonych, natomiast kwestionują zwiększenie jej mocy. Wskazała, że powstaną też nowe słupy m.in. na działce Państwa S.; - skarżąca U. S. wskazała, że jej działka zostanie zabudowana czterema słupami wysokiego napięcia posadowionymi nie przy granicy ale pośrodku działki mającej szerokość 21 m i długość 1 km; - skarżący K. Z. wskazał, że w styczniu 2018 r. uzyskał warunki zabudowy na działkę nr [...], zaś plan został uchwalony w czerwcu 2018 r. Przed uzyskaniem warunków zabudowy nikt go nie informował o przebiegu linii przez jego działkę. Jak wyjaśnił, gdyby skarżący posiadali wiedzę o linii, z pewnością by protestowali; - skarżąca M. T. wyjaśniła, że miasto w błahych sprawach informuje mieszkańców nawet listownie, zaś w sprawie ważnej dotyczącej ich własności nie otrzymali takiej informacji; - pełnomocnik organu wyjaśnił, że zwyczajowo przyjętym sposobem informowania mieszkańców jest tablica ogłoszeń w urzędzie miasta i przed tym urzędem. Złożył do akt wydruki pierwszych stron uchwał: Rady Gminy T. oraz Rady Gminy Kolno z czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega uwzględnieniu w części. Kwestionowanie spornej uchwały odbywa się w sprawie niniejszej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506 ze zm.), dalej: u.s.g. Uchwała została podjęta w dniu 29 czerwca 2018 r. Oznacza to, że przed wniesieniem skargi nie istniał już wymóg uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). Jak wynika z treści art. 101 ust. 1 u.s.g., warunkiem wniesienia skargi na tej podstawie jest wykazanie przez skarżącego naruszenia jego indywidualnego interesu prawnego regulacjami kwestionowanej uchwały. Istnienie tego naruszenia przesądza de facto o trzech kwestiach: o istnieniu legitymacji prawnej skarżącego; o sposobie załatwienia skargi przez sąd (od dnia [...] sierpnia 2015 r. brak naruszenia interesu prawnego w skardze wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest podstawą jej odrzucenia – art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., jeśli brak tego naruszenia ma charakter oczywisty); o granicach sprawy sądowoadministracyjnej ze skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego (w tym znaczeniu, że zakres naruszenia interesu prawnego wyznacza granice, w jakich zaskarżona uchwała podlega kontroli sądu z punktu widzenia przepisów prawa materialnego lub procesowego). Innymi słowy, sąd ocenia proceduralną i materialną legalność uchwały przez pryzmat naruszonego, indywidualnego interesu prawnego. Uwzględnienie skargi powinno więc skutkować co do zasady stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Wyjątkiem są sytuacje, gdy naruszenia są tego rodzaju, że skutkują koniecznością zakwestionowania uchwały jako całości (vide wyrok z dnia 26 października 2016 r. w sprawie II OSK 137/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako CBOSA). Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, skarżący wykazali naruszenie indywidualnego interesu prawnego ustaleniami zaskarżonego planu miejscowego (za wyjątkiem skarżących Z., których skarga została odrzucona i z tego względu sąd naruszenia ich interesu prawnego nie badał oraz za wyjątkiem Państwa F., w przypadku których po merytorycznej ocenie sąd nie stwierdził działania organu naruszającego w sposób bezprawny ich interes prawny). Działki skarżących znajdują się na terenie objętym ustaleniami planu. Ustalenia te odnoszą się do różnych wielkości powierzchni tych działek i wprowadzają różnego rodzaju ograniczenia. Analizując kolejno położenie działek skarżących i rodzaj wynikających z planu ustaleń dotyczących tych działek, wskazać należy w sposób następujący: - działka nr [...] należąca do A. i K. Z.(vide załącznik nr 1 - rysunek planu, arkusz nr 2) – objęta jest granicami planu, przeznaczona jest jako 2R (§ 21 tekstu planu - teren rolniczy, według legendy na rysunku planu oznaczony kolorem żółtym) a w części jako 1RM (§ 20 - zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych), przez działkę wyznaczono pas technologiczny linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia (§ 11 pkt 1 tekstu planu, granice pasa wyznaczone na rysunku planu czerwonymi liniami); - działka nr [...] należąca do K. M. (arkusz nr 1) – objęta jest granicami planu, przeznaczona w części jako 2R (teren rolniczy), w części jako 5E (§18 pkt 1 – teren infrastruktury energetycznej – elektroenergetyka), działkę przecina pas technologiczny linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia (§ 11 pkt 1 tekstu planu), na rysunku planu wskazano informacyjnie, że działka w części przeznaczona jest pod rozbudowę cmentarza; - działka nr [...] należąca do M. i L. B. (arkusz nr 2) – objęta jest granicami planu, przeznaczona w mniejszej jej części jako 2R (teren rolniczy), w niewielkim fragmencie objęta granicami pasa technologicznego; - działka nr [...] należąca do M. i M. B. (arkusz nr 2) - objęta jest granicami planu, przeznaczona w znacznej części jako 2R (teren rolniczy), działkę przecina pas technologiczny linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia; - działka nr [...] należąca do A. i W. S. (arkusz nr 2) - objęta jest granicami planu, przeznaczona w znacznej części jako 2R (teren rolniczy), działkę przecina pas technologiczny linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia; - działka nr [...] należąca do A. T. (arkusz nr 2) - objęta jest granicami planu, od strony drogi publicznej przeznaczona w części jako 2R (teren rolniczy), działkę przecina pas technologiczny linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia; - działka nr [...] należąca do G. B., M. i M. T. oraz W. R. (arkusz nr 2) - objęta jest granicami planu, przeznaczona w znacznej części jako 2R (teren rolniczy), działkę przecina pas technologiczny linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia; - działka nr [...] należąca do D. S., M. S., (arkusz nr 3) - objęta jest granicami planu, przeznaczona w całości jako 3R (teren rolniczy), z przewidzianą lokalizacją czterech słupów energetycznych na terenie 8E, 9E, 10E i 11E, działkę przez środek przecina pas technologiczny linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia, w części też pas linii elektroenergetycznej średniego napięcia (przez teren 9E); - działka nr [...] (arkusz nr 2) - objęta jest granicami planu, przeznaczona w niewielkiej części jako teren 2R. Zauważyć należy, że każda z ww. działek została w pewnym (mniejszym lub większym) stopniu objęta granicami obszaru oznaczonego jako teren rolniczy (2R, 3R). Przez niektóre z działek poprowadzono w planie linię energetyczną wysokiego napięcia wraz z 18 – metrowej szerokości pasem technologicznym. Na niektórych działkach przewidziano lokalizację infrastruktury technicznej w postaci słupów energetycznych. Mając na uwadze, że tereny 2R i 3R to według przeznaczenia w planie teren rolniczy, dla którego obowiązują regulacje § 21 pkt 2 planu, tj. zakaz lokalizacji zabudowy z zastrzeżeniem § 14 (przewidującym zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej), to nie ulega wątpliwości, że doszło do naruszenia interesu prawnego skarżących. Wprowadzenie zakazu zabudowy oznacza, że brak jest możliwości lokalizacji nie tylko zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, ale również zagrodowej, lokalizacji budynków gospodarczych czy nawet obiektów tymczasowych, a także wiat, garaży i innych obiektów. W konsekwencji, wyżej wymienieni skarżący zostali ograniczeni w swobodnym dysponowaniu swoim prawem własności w ten sposób, że nie mogą zrealizować na terenie 2R i 3R jakiejkolwiek zabudowy. Nie zmienia powyższego fakt, że jest to w przeważającej części teren rolniczy. Nie może ujść uwadze, że działki powyższe, mimo że rolnicze, znajdują się w granicach administracyjnych miasta Kolna, co ułatwiałoby ich odrolnienie (art. 10a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączający stosowanie do gruntów rolnych w granicach administracyjnych miast przepisy o ograniczeniach w przeznaczeniu terenów na cele nierolne). Jak wskazuje nadto np. sytuacja Państwa Z. (uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy w styczniu 2018 r.) oraz fakt istnienia zabudowy na działkach nr [...] (arkusz nr 2), proces zabudowy gruntów pozostałych skarżących jest procesem realnym. Nie ma też znaczenia fakt, że w przypadku niektórych działek powierzchnia objęta w planie przeznaczeniem rolniczym i jednocześnie zakazem zabudowy jest niewielka (tak np. w przypadku działki nr [...] należącej do A. S.). Wprowadzony zakaz zabudowy, jak wyżej wskazano, nie doznaje w treści planu wyjątków innych niż dla infrastruktury technicznej, gdy tymczasem zabudowę mogą stanowić również obiekty niewielkie, zajmujące niewielką powierzchnię działki. Dlatego w tym wypadku naruszenie interesu prawnego należy ocenić jako występujące niezależnie od obszaru objętego zakazem zabudowy. Wskazać trzeba, że zgodnie z art. 140 Kodeksu cywilnego właściciele gruntów mogą, z wyłączeniem innych osób i w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności mogą pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach mogą rozporządzać rzeczą. Swoistego rodzaju przedłużeniem, konsekwencją uprawnień wynikających z prawa własności jest m. in. prawo do zabudowy. Zgodnie bowiem z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. O ile zatem zapisy skarżonego planu uniemożliwiają skarżącym jakąkolwiek zabudowę działek, która - jak wyżej wykazano - byłaby możliwa, na co wskazuje charakter spornego obszaru (położenie w granicach administracyjnych miasta, uprzednio wydane decyzje o warunkach zabudowy), o tyle naruszają w ten sposób ich jako właścicieli uprawnienie do swobodnego dysponowania nieruchomością w granicach prawa własności. To zaś przesądza o istnieniu naruszenia interesu prawnego. Ustalenie naruszenia interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie wystarcza jednak do uwzględnienia skargi. Do tego bowiem konieczne jest wykazanie, że naruszenie interesu prawnego jest powiązane z nieprzestrzeganiem norm prawa powszechnie obowiązującego. Tylko więc takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia kwestionowanym aktem może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta skarżący (vide wyrok z dnia 14 listopada 2017 r., II OSK 457/16, CBOSA). W przypadku skarg na uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nieprzestrzeganie prawa powszechnie obowiązującego może polegać na ściśle określonych naruszeniach, tj. istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu, istotnym naruszeniu trybu jego sporządzania oraz naruszeniu właściwości organów w tym zakresie (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.). Dla stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie planu konieczne jest ustalenie istotnego naruszenia zasad lub istotnego naruszenia trybu jego sporządzania. Przy czym, jak wyżej wskazano, kontrola ograniczona jest do indywidualnego naruszenia interesu prawnego, chyba że naruszenie byłoby istotne z punktu widzenia treści całej uchwały. Zdaniem sądu, w sprawie niniejszej nie doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu, zaś doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu w odniesieniu do części tekstowej i graficznej planu. Istotne naruszenie zasad sporządzania planu dotyczy przekroczenia granic władztwa planistycznego oraz niezgodności planu ze studium. Odnośnie trybu sporządzania planu to wskazać należy, że był on prawidłowy i nie budzi zastrzeżeń sądu z punktu widzenia legalności, zaś zarzuty skarżących w tym względzie nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Tryb sporządzania planu należy rozumieć jako sekwencję czynności podejmowanych w toku procedury planistycznej. Są to czynności (kolejne etapy) określone w art. 17 u.p.z.p. Zaniechanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części. Istotne naruszenie trybu sporządzania planu następuje, gdy ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono procedury sporządzania aktu planistycznego (vide np. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2018 r., II OSK 925/16 oraz z dnia 20 października 2011 r., II OSK 1593/11, CBOSA). Skład orzekający w sprawie niniejszej nie stwierdził istotnych naruszeń procedury planistycznej. Procedura została zainicjowana uchwałą z dnia [...] marca 2017 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie miasta Kolno, zawierającą załącznik graficzny. Uchwała była zmieniana w dniu 24 listopada 2017 r., a zmiana polegała na wyłączeniu z pierwotnego obszaru pod plan miejscowy – obszaru przeznaczonego pod cmentarz, który został objęty inną procedurą planistyczną. Nie ulega przy tym wątpliwości, że organ planistyczny może kształtować granice obszaru planistycznego, co miało miejsce w sprawie niniejszej. W dniach 26 i 29 maja 2017 r. ogłoszono i obwieszczono o przystąpieniu do prac planistycznych oraz pouczono zainteresowanych o możliwości i terminie składania wniosków do planu (Gazeta [...], tablica ogłoszeń Urzędu Miejskiego w Kolnie, BIP Urzędu), jak też zawiadomiono instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu (art. 17 pkt 1 i 2 u.p.z.p.). Nie wpłynęły wnioski od właścicieli gruntów położonych na obszarze objętym planem, natomiast organy i instytucje właściwe do uzgadniania i opiniowania planu przedstawiły własne stanowiska. Zgodnie z art. 17 pkt 4, 5, 6 u.p.z.p., sporządzono w kwietniu 2018 r. prognozę skutków finansowych uchwalenia planu, uzgodniono zakres i stopień szczegółowości informacji, które powinny być zawarte w prognozie oddziaływania na środowisko (PPIS w dniu [...] czerwca 2017 r., RDOŚ [...[ czerwca 2017 r.) oraz sporządzono tę prognozę, przeprowadzono procedurę uzgodnieniową i opiniodawczą uzyskując w tym zakresie pozytywne stanowiska organów uzgadniających i opiniujących, w tym pozytywną opinię Komisji Urbanistycznej, uzyskano w dniu 20 marca 2018 r. zgodę na odlesienie powierzchni leśnej o wielkości 0,0199 ha. Następnie, zgodnie z art. 17 pkt 9 i 11 u.p.z.p., ogłoszono o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu wraz z prognozą oddziaływania planu na środowisko pouczając o możliwości zgłaszania uwag i o dyskusji publicznej (Miesięcznik Kolneński, tablica Urzędu Miejskiego w Kolnie, BIP Urzędu). Właściciele gruntów objętym ustaleniami planu nie zgłosili żadnych uwag, jak również nie stawili się na dyskusję publiczną. Ostatecznie w dniu 29 czerwca 2018 r. podjęto zaskarżoną uchwałę zamieszczając w niej: ustalenie co do zgodności ze studium (§ 1 ust. 1 planu), informację o sposobie rozpatrzenia uwag oraz informację o sposobie realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej (art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Przedstawiony sposób dokonywania poszczególnych czynności planistycznych nie budzi zastrzeżeń sądu. Szczegółowo daty ogłoszenia i wyłożenia poszczególnych dokumentów (uchwały intencyjnej, projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, wystąpień o opinie i uzgodnienia) wskazał i opisał precyzyjnie organ w odpowiedzi na skargę. Fakty wskazane przez organ znajdują potwierdzenie w nadesłanej dokumentacji planistycznej, w tym co do sposobu w jaki dokonywano ogłoszeń i obwieszczeń oraz miejsc tych czynności. Jedynie organ wskazał, że ogłoszenie o podjęciu uchwały intencyjnej miało miejsce w Miesięczniku Kolneński, podczas gdy miało to miejsce w Gazecie Współczesnej, a w Miesięczniku Kolneńskim ogłoszono o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. To błędne wskazanie nie miało jednak jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy, a należy je uznać za oczywistą omyłkę, zwłaszcza że wszystkie ogłoszenia znajdują się w aktach procedury planistycznej i potwierdzają jej prawidłowość. Zdaniem sądu, nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut istotnego naruszenia procedury planistycznej, tj. art. 17 pkt 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia. W ten sam sposób ogłasza o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu (art. 17 pkt 9 u.p.z.p.). Celem tych przepisów jest spowodowanie, aby tak zawiadomienie o wszczęciu procedury planistycznej jak i ogłoszenie o wyłożeniu projektu planu wraz z prognozą dotarło do jak najszerszego grona osób potencjalnie zainteresowanych planem miejscowym. Zdaniem sądu, a wbrew zarzutom skargi, organ wypełnił te normy w sposób prawidłowy. Nie ulega wątpliwości, że Gazeta Współczesna (w której ukazało się ogłoszenie o uchwale intencyjnej) spełnia normy prasy miejscowej, zaś tablica ogłoszeń Urzędu Miejskiego i strona Biuletynu Informacji Publicznej tego Urzędu (obydwa sposoby ogłoszenia zastosowano w przypadku podania do wiadomości publicznej uchwały intencyjnej i wyłożenia projektu planu) spełniają warunki obwieszczenia, o którym mowa w art. 17 pkt 1 pkt 9 u.p.z.p. Wykazał również organ, że Miesięcznik Kolneński spełnia warunki prasy miejscowej, a przez to może być miejscem realizacji obowiązków z ww. przepisu. Prasą miejscową jest bowiem dziennik lub periodyk ukazujący się na terenie danej miejscowości bądź danej miejscowości i miejscowości sąsiednich, publicznie i powszechnie dostępny. Bez znaczenia dla zaliczenia do kategorii prasy miejscowej ma to, kto wydaje pismo, w którym zamieszczane jest ogłoszenie. Ustawa nie wskazuje również szczególnych warunków odnośnie sposobu dystrybucji czy częstotliwości wydawania prasy miejscowej (vide A. Plucińska – Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), komentarz do art. 17 pkt 1 u.p.z.p., System Informacji Prawnej LexOmega, stan prawny na dzień 5 sierpnia 2019 r.). Z akt wynika, że Miesięcznik Kolneński jest czasopismem zarejestrowanym, bezpłatnym, periodycznym (miesięcznik), szeroko dystrybuowanym (k. 38 – wykaz miejsc publikacji), w tym jest dostępny ze strony internetowej Urzędu i w okresie zamieszczenia w nim ogłoszenia o uchwale intencyjnej (numer z marca 2018 r. dostępny od 11 kwietnia 2018 r.) został pobrany 390 razy (k. 50 oraz vide egzemplarz Miesięcznika znajdujący się w aktach administracyjnych). Skarżący nie przedstawili kontrdowodów podważających charakter Miesięcznika jako prasy miejscowej oraz kontrdowodów na okoliczność mniejszej niż wskazuje organ ilości miejsc jego dystrybucji. Stąd należy przyjąć, że ogłoszenie o wyłożeniu projektu planu w nim zamieszczone spełniało warunek ogłoszenia w prasie miejscowej (art. 17 pkt 9 u.p.z.p.). Skarżący nie wykazali również, że zaniechano w sposób niezgodny z prawem podania do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty ogłoszenia o uchwale intencyjnej i o wyłożeniu projektu planu wraz z prognozą. Zdaniem sądu, podzielić należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowane w sprawie II OSK 1337/14, że przepisy o dokonywaniu ogłoszeń należy rozumieć w ten sposób, że ogłoszeń dokonuje się w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, jeżeli jest taki zwyczajowo przyjęty sposób (CBOSA). Sposób zwyczajowo przyjęty to sposób, o którym można powiedzieć, że jest od pewnego czasu aktualny i wykorzystywany, następujący z pewną częstotliwością, traktowany zarówno przez organ jak i przez mieszkańców określonej miejscowości (społeczności) jako zaakceptowany sposób komunikowania się organu ze społeczeństwem. Może nim być np. rozplakatowanie na tablicach ogłoszeń lub w miejscach publicznie dostępnych (sklepy), ogłoszenie na ambonie w miejscu kultu religijnego czy też także wykorzystanie internetowego portalu informacyjnego (pod warunkiem jednakże, że zostanie wykazane, iż taki sposób przyjęto jako sposób komunikowania się przez organ ze społeczeństwem). Zdaniem sądu, w sprawie niniejszej powyższych przesłanek nie wykazano w stosunku do portalu kolniak24.eu/pl. Przedłożone na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. wydruki ze stron tego portalu nie dowodzą zwyczajowego sposobu komunikowania się organu ze społecznością lokalną, w tym także jeśli chodzi o procedury planistyczne. Częstotliwość tej komunikacji wynikająca z przedłożonych wydruków jest tak niska (informacje pochodzą z następujących dat: 3 lipca 2015 r., 26 lipca 2016 r., 28 maja 2019 r., k. 265-267), że nie sposób przyjąć, iż zamieszczenie na przestrzeni kilku lat trzech ogłoszeń jest sposobem komunikowania społeczeństwu przez organ istotnych informacji. Nie ma przy tym znaczenia, wbrew twierdzeniom organu, że jest to portal prywatny, bowiem i taki portal może być drogą zwyczajowej komunikacji. Ustawa w tym zakresie nie wprowadza żadnych ograniczeń. Nie zasługuje również na uwzględnienie argumentacja skarżących, iż w przypadku osób zamieszkujących poza terenem miasta Kolno, powinien organ dokonać ogłoszeń w miejscu zamieszkania tych osób oraz indywidualnie. Po pierwsze, w u.p.z.p. nie przewidziano indywidualnych zawiadomień, jeśli chodzi o procedurę planistyczną, niezależnie od miejsca zamieszkania podmiotów zainteresowanych rozwiązaniami planu. Po drugie, zgodzić się należy ze skarżącymi, że co do zasady ogłoszenia o przebiegu inwestycji powinny być zamieszczane na trasie jej przebiegu. Tylko wówczas bowiem spełniony zostaje w sposób realny obowiązek informowania. Z tym że jeśli chodzi o sporny w sprawie niniejszej plan, obszarem przebiegu inwestycji jest wyłącznie miasto Kolno. Wymaganie ogłaszania poza granicami administracyjnymi tego miasta jest nieuprawnione. Reasumując tę część rozważań wskazać trzeba, że zasada partycypacji społecznej normatywnie ukształtowana w art. 17 pkt 1 i 9 u.p.z.p. nie została w sprawie niniejszej naruszona. Tym samym nie doszło do istotnego naruszenia trybu procedur planistycznej. Bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostają również kwestie dotyczące braku zgłoszenia przez skarżących uwag i wniosków oraz ich nieobecność na dyskusji publicznej. Jak wskazał NSA w sprawie II OSK 2588/16, "Nie są rzadkie przypadki braku aktywności społeczności lokalnej w związku z opracowywaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i kwestionowanie rozwiązań przyjętych w planie dopiero po upływie określonego czasu po jego uchwaleniu" (CBOSA). Drugą przesłanką z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. prowadzącą do częściowej lub całkowitej nieważności planu jest istotne naruszenie zasad jego sporządzania. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że naruszenie zasad sporządzania planu to przyjęcie rozwiązań niezgodnych z normami konstytucyjnymi lub zawartymi w ustawach materialnoprawnych – które to normy wyznaczają granice wykonywania władztwa planistycznego. Jako naruszenie zasad sporządzania planu należy również traktować naruszenie ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (vide wyrok z dnia 11 września 2008 r., II OSK 215/08 oraz z dnia 9 października 2007 r., II OSK 401/07, CBOSA). Zgodność ze studium jest warunkiem określonej treści planu, bowiem stosownie do art. 9 ust. 4 u.p.z.p., ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, zaś stosownie do art. 15 ust. 1 u.p.z.p., organ wykonawczy gminy sporządza projekt planu miejscowego zgodnie z zapisami studium. Dodać należy, że studium posiada część tekstową i graficzną (art. 9 ust. 2 u.p.z.p.), zatem, w ocenie sądu, zgodność planu ze studium powinna dotyczyć obydwu tych części. Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, na uwzględnienie, w części, zasługuje zarzut dotyczący przekroczenia granic władztwa planistycznego, zaingerowania w prawo własności skarżących w sposób nieznajdujący uzasadnienia interesem publicznym oraz, co sąd dostrzegł z urzędu, w sposób sprzeczny ze studium, jeśli chodzi o działkę nr [...]. W powyższym zakresie wskazać należy w sposób następujący. Nie ulega wątpliwości, że sporna inwestycja ma charakter strategiczny, ponadlokalny, a przebieg tej inwestycji i jej lokalizacja nie zależy od uznania Miasta Kolno. W tym zakresie organ planistyczny nie działa w sposób w pełni samodzielny i niezależny, ale uwarunkowany planami na wyższym szczeblu administracji publicznej. Wynika to z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych i sądowych sprawy oraz w zasadzie jest faktem bezspornym (vide złożone podczas rozprawy w dniu 21 listopada 2019 r. fragmenty uchwał w sprawie planów miejscowych podjętych przez gminy sąsiednie, wskazujące na kontynuację spornej linii poza granicami spornego w sprawie niniejszej planu miejscowego). Fragment linii, który przebiega przez miasto Kolno wpisany jest w o wiele dłuższą trasę i jest zależny od przebiegu pozostałych części linii, biegnącej przez kilkanaście innych miejscowości. Nie jest to jednak równoznaczne, zdaniem sądu, z dopuszczeniem ingerencji w prawo własności jednostek w sposób arbitralny i bez rozważenia możliwości ograniczenia tej ingerencji, jeśli taka możliwość wynika z dokumentacji planistycznej oraz bez zachowania zasad sporządzania planu, w tym zgodności ze studium. Sąd zauważa, że choć prawo własności nie jest prawem bezwzględnym i doznaje ograniczeń, w tym ze względu na interes publiczny, to jednak ograniczenia te powinny być wprowadzane w sposób uzasadniony, zrozumiały, możliwie najmniej ingerujący w zakres prawa własności oraz przede wszystkim w sposób zgodny z powszechnie obowiązującymi normami prawnymi. W tym zakresie należy wskazać, że w § 21 pkt 2 tekstu planu wprowadzono zakaz zabudowy na terenach oznaczonych symbolami 1R-6R. Z rysunku planu wynika, że są to tereny o przeznaczeniu rolniczym, obejmujące szerokość pasa technologicznego spornej linii (18 m) oraz obszar wokół tego pasa, czyli poza jego granicami a sięgający zewnętrznych granic planu. Jak wyżej wykazano, każda z działek skarżących (poza działką nr [...]) znajduje się w mniejszej lub większej części jej powierzchni w granicach terenu 2R lub 3R. W tych zatem granicach jest objęta zakazem zabudowy. Tymczasem lektura dokumentacji procedury planistycznej wskazuje, że: - po pierwsze, Spółka PGE w piśmie z dnia 12 czerwca 2017 r. na etapie opiniowania i uzgodnień zawnioskowała o ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania (strefy uciążliwości), który dla linii napowietrznych istniejących i projektowanych WN-110kV powinna mieć szerokość 40 m. Jak wynika dalej z ww. pisma, w pasie tym "dopuszczalna jest lokalizacja budynków w odległości od linii WN-110kV mniejszej niż wskazana powyżej, pod warunkiem spełnienia wymagań określonych w odpowiednich przepisach i normach. Planowane w sąsiedztwie linii 110 kV obiekty muszą spełniać normy i przepisy regulujące odległości obiektów od linii elektroenergetycznych oraz sposób ich budowy po uzgodnieniu z PGE". Stanowisko powyższe zostało powtórzone w procedurze planistycznej w piśmie PGE z dnia 22 lutego 2018 r. Oznacza to, że strefa wokół pasa technologicznego spornej linii, nazywana przez PGE strefą uciążliwości bądź strefą ograniczonego użytkowania, nie musi być objęta całkowitym zakazem zabudowy; - po wtóre, z treści prognozy odziaływania na środowisko wynika, że "przedmiotowa linia 110 kV w żadnych warunkach pogodowych nie będzie emitować hałasu o poziomie wyższym niż 35 dB. Praktycznie więc linia nie będzie słyszalna, nawet w najbliższym otoczeniu" (s. 26). Wynika także z treści prognozy, że "Wielkość obszaru, w którym natężenie pola elektrycznego będzie większe od 1 kV/m dla projektowanej linii całkowicie zmieści się w wyznaczonym pasie technologicznym (20 m). Pole magnetyczne natomiast nie przekroczy w żadnym miejscu trasy projektowanej linii wartości 60 A/m, co jest dopuszczalną wartością w miejscach dostępnych dla ludzi oraz dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową" (s. 28 prognozy). Powyższe oznacza, że co najmniej przedwczesna o ile nie nieuzasadniona jest regulacja § 21 pkt 2 tekstu planu wprowadzająca całkowity zakaz zabudowy na terenie o symbolu 2R i 3R. Jest to w świetle wyżej wskazanych dokumentów ograniczenie nadmierne i nieproporcjonalne do wymagań, jakie sformułowało w procedurze planistycznej PGE. Nadto, z akt sprawy nie wynikają motywy wprowadzenia tego ograniczenia w sposób tak daleko idący (uwzględniając wyżej wskazane stanowisko dystrybutora sieci elektroenergetycznej oraz cytowany fragment prognozy oddziaływania na środowisko). Nie ma przy tym znaczenia, jak dużej powierzchni dla każdej z poszczególnych działek skarżących dotyczy § 21 pkt 2 planu, skoro – jak wyżej wyjaśniono – nawet niewielka powierzchnia gruntu może podlegać zabudowaniu (np. budynkiem gospodarczym, wiatą, obiektem tymczasowym). Tymczasem ww. regulacja planu wyklucza jakąkolwiek zabudowę. Budzi to wątpliwości, zwłaszcza że przykładowo na terenie oznaczonym symbolem 1E przeznaczonym pod infrastrukturę techniczną – elektroenergetyka (§ 17 pkt 1 planu), oprócz lokalizacji tej infrastruktury oraz infrastruktury telekomunikacyjnej i teleinformatycznej a także wszelkich innych obiektów służących obsłudze stacji, dopuszczono lokalizację obiektów tymczasowych (w punkcie 5 lit. "a"). Trudno zatem wskazać motywy wprowadzenia zakazu zabudowy (bez wyłączeń innych niż wymienione w § 14 planu) dla terenu oznaczonego symbolem 2R i 3R, przy jednoczesnym dopuszczeniu obiektów tymczasowych na terenie przeznaczonym stricte pod infrastrukturę energetyczną (1E). Z oczywistych względów zakwestionowanie regulacji § 21 pkt 2 planu w odniesieniu do działek skarżących nr [...], nr [...] nastąpiło z wyłączeniem obszaru objętego pasem technologicznym. W tym bowiem obszarze (zaznaczonym na rysunku planu liniami czerwonymi wyrysowującymi pas o szerokości 18 m) występuje negatywne oddziaływanie linii związane z wytwarzanym polem elektrycznym i magnetycznym. Jak wynika zresztą z wyżej cytowanej treści prognozy, oddziaływanie zmieści się całkowicie w wyznaczonym pasie technologicznym (s. 28 prognozy). Uzasadnia to objęcie obszaru pasa technologicznego zakazem zabudowy. Przedmiotowy zakaz zabudowy wprowadzony w § 21 pkt 2 planu, w zakresie "pozostawionym" przez sąd w odniesieniu do obszaru pasa technologicznego, koresponduje zresztą z treścią regulacji § 11 pkt 3 planu. W przepisie tym wprowadzono w pasie technologicznym linii elektroenergetycznych 110 kV i średniego napięcia zakaz nasadzeń i utrzymywania zieleni wysokiej. To zaś oznacza, że odnośnie granic pasa technologicznego obowiązuje wynikająca z planu spójna koncepcja: zakaz zabudowy oraz zakaz nasadzeń mające stworzyć warunki do bezpiecznego przesyłu, czyli de facto wykorzystywania linii do celów, dla jakich została zaprojektowana. Poza granicami tego pasa, zdaniem sądu, zakaz zabudowy jest nieuprawniony. Z wyżej wskazanych względów sąd orzekł jak w punkcie I podpunkcie 1 lit. "a" i podpunkcie 2 wyroku, tzn. wyeliminował (z tekstu planu oraz z jego rysunku) zakaz zabudowy w granicach 2R i 3R w odniesieniu do działek skarżących (w granicach tych działek), pozostawiając jednocześnie ten zakaz w granicach zaznaczonego na rysunku planu pasa technologicznego przebiegającego przez działki, których ten pas dotyczy. Odnośnie rozstrzygnięcia znajdującego się w punkcie I. podpunkcie 1 lit. "b" oraz podpunkcie 2 wyroku, tj. w odniesieniu do działki nr [...], to - zdaniem sądu -ocena naruszenia interesu prawnego jej właścicieli nie może abstrahować od oceny zgodności treści i rysunku planu ze studium. Sąd zakwestionował regulację § 18 pkt 1, 2 i 3 oraz § 21 pkt 2 i 3 tekstu planu i odpowiadający tej regulacji fragment części graficznej (rysunku) planu właśnie ze względu na dostrzeżoną niezgodność ze studium. Z nadesłanego na wezwanie sądu tekstu jednolitego studium (uchwała z dnia 28 grudnia 2001 r. nr XXXIII/192/2001 zmieniona uchwałą z dnia 31 marca 2017 r. nr XXIII/135/17 wprowadzającą do tekstu i rysunku studium budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji Ł., stanowiącą inwestycję celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, k. 235 akt sądowych) wynika, że: - po pierwsze, do § 34 ust. 1 pkt 1 tekstu studium wprowadzono nową treść, w wyniku czego uzyskał on następujące brzmienie: § 34 "Zaopatrzenie w energię elektryczną", ust. 1 pkt 1 "Dostosowanie systemu do potrzeb odbiorców oraz dostarczanie energii elektrycznej normatywnym standardzie jakościowym i ilościowym poprzez budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji Ł., stanowiącej inwestycję celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym". W § 34 ust. 2 "Realizacja kierunków polityki przestrzennej w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną w poszczególnych strefach wymagać będzie": strefa IIA i IIB - wprowadzono zapis: "budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji Ł., stanowiącej inwestycję celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym". Tymczasem, jak wynika z rysunku studium, działka skarżącej znajduje się w strefie IIC w północnej części miasta Kolna. Odnośnie tej strefy nie wprowadzono zmian w tekście studium w § 34. Dla tego obszaru w § 34 ust. 2 tekstu studium obowiązuje następująca treść "- adaptuje się istniejące urządzenia elektroenergetyczne WN i SN z koniecznością zachowania technicznych stref ochronnych; - budowę nowej sieci elektroenergetycznej SN, nn, stacje transformatorowe 15/0,4kV na nowo przewidzianych terenach do zainwestowania". Natomiast na rysunku studium w strefie IIC wyrysowano projektowaną linię elektroenergetyczną 110 kV, z tym że jak wynika z analizy dokumentacji planistycznej jest to nowy fragment tej linii, w odróżnieniu od działek pozostałych skarżących (znajdujących się w strefie IIA), przez które linia elektroenergetyczna już biegła, a nowa ma być przebudowaną linią łączącą istniejącą i nową oraz posiadającą nowe parametry (vide s. 24 część 7.1 prognozy oddziaływania na środowisko, vide część rysunkowa opracowania ekofizjograficznego z zaznaczonym przebiegiem linii istniejącej i projektowanej; vide rysunek studium, na którym dla linii istniejącej w strefie IIA zaznaczono również korytarz infrastruktury technicznej linii istniejącej ze strefą ochronną, którego to oznaczenia nie ma dla linii projektowanej w strefie IIC, bowiem w tym fragmencie będzie to nowa nitka linii; k. 78 akt sądowych; wypowiedź pełnomocnika skarżących na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r.). Jednocześnie linia 110 kV jest linią wysokiego napięcia (dla takiej linii opracowano prognozę oddziaływania na środowisko, s. 25-26 prognozy). Zatem jej budowy w strefie IIC nie można wyprowadzać z treści § 34 ust. 2 tekstu studium expressis verbis odnoszącego się do budowy nowej sieci elektroenergetycznej SN a nie linii wysokiego napięcia czy wprost, jak wymieniono w regulacjach dla stref IIA i IIB, do linii 110 kV relacji Ł. Tym samym wystąpiła sytuacja, w której na rysunku studium wyrysowano przebieg nowej linii 110 kV relacji Ł. w strefie IIC (obejmującej działkę nr [...]), natomiast dla takiej treści rysunku nie ma wystarczającej podstawy w § 34 tekstu studium. Występuje zatem sprzeczność w tym zakresie między rysunkiem a tekstem studium. Zauważyć przy tym należy, że tak w przypadku studium (które nie jest aktem prawa miejscowego), jak i w przypadku planu miejscowego (będącego aktem prawa miejscowego z mocy art. 14 ust. 8 u.p.z.p.) warunkiem obowiązywania i uwzględniania mocy prawnej rozwiązań przyjętych na rysunku powinno być ich uprzednie odzwierciedlenie w tekście tych aktów. Tymczasem w sprawie niniejszej istnieje między tekstem studium a jego rysunkiem rozbieżność wyżej opisana, która – zdaniem sądu – uniemożliwia przyjęcie, że w sposób jednoznaczny przewidziano w studium przebieg linii elektroenergetycznej (jej nowego fragmentu) przez strefę IIC. Innymi słowy, rysunek studium nie znajduje uprzedniego ugruntowania w tekście studium. Nie wystarcza, zdaniem sądu, dla przyjęcia istnienia takiego ugruntowania treść § 34 ust. 1 pkt 1 tekstu studium, skoro w kolejnych fragmentach tej normy znajdują się wyraźne odniesienia do poszczególnych stref (IIA i IIB) wprowadzające możliwość budowy linii 110 kV relacji Ł. A zatem nie sposób przyjąć, że ma miejsce w odniesieniu do działki nr [...] położonej w strefie IIC zgodność regulacji tekstu i rysunku planu miejscowego ze studium. To zaś powoduje, że w odniesieniu do tej działki należy zakwestionować nie tylko regulację § 21 pkt 2 planu miejscowego (zakaz zabudowy - z powodów identycznych jak przy działkach pozostałych), ale przede wszystkim należy zakwestionować regulacje dotyczące w ogóle przebiegu linii elektroenergetycznej na tej działce. Są to regulacje: § 21 pkt 3 tekstu planu - "przebieg przewodów linii elektroenergetycznych, zgodnie z przepisami odrębnymi", a także § 18 pkt 1, 2 i 3 - "przeznaczenie: teren infrastruktury technicznej – elektroenergetyka", "teren realizacji konstrukcji wsporczych linii 110 kV oraz przebudów krzyżowanych sieci infrastruktury technicznej", a także "tereny znajdujących się w granicach pasa technologicznego linii elektroenergetycznej - obowiązują ustalenia § 11 uchwały". W tym zakresie sąd orzekł jak w punkcie 1 podpunkcie 1 lit. "b" i podpunkcie 2 wyroku, a więc w zakresie części rysunkowej i graficznej skarżonego planu miejscowego – w odniesieniu do działki nr [...]. Różnica zatem między orzeczeniem sądu odnośnie działki nr [...] a orzeczeniem sądu odnośnie pozostałych działek (za wyjątkiem nr [...]) dotyczy tego, że w zakresie działki nr [...] sąd zakwestionował nie tylko wprowadzenie na terenie 3R zakazu zabudowy (§ 21 pkt 2), ale poprowadzenie linii elektroenergetycznej przez tą działkę, a więc przebieg linii i posadowienie słupów (§ 21 pkt 3, a także teren 8E-11E: regulacja § 18 pkt 1, 2 i 3 tekstu planu i odpowiadającej temu tekstowi części graficznej w odniesieniu do terenu działki nr [...]). Dodać należy, że w odniesieniu do działki nr [...] nie sformułowano również motywów poprowadzenia linii i zagospodarowania prawie całego terenu działki jako terenu strefy uciążliwości. Budzi to wątpliwości z punktu widzenia zachowania zasady proporcjonalności w skorzystaniu z wynikającej z władztwa planistycznego ingerencji w prawo własności (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). Takie działanie należy zakwalifikować jako nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności działki nr [...], a tym samym naruszenie art. 140 Kodeksu cywilnego w sposób uzasadniający uwzględnienie skargi w tym zakresie. Nie ulega dla sądu wątpliwości, że prawo własności nie jest prawem absolutnym oraz że doznaje ograniczeń. Bezspornie również władztwo planistyczne na takie ograniczenia pozwala. Także przyznać trzeba, co już zostało podkreślone, że Miasto w poprowadzeniu linii o znaczeniu strategicznym nie ma pełnej samodzielności i jest uwarunkowane czynnikami obiektywnymi (rodzajem inwestycji – ponadlokalna i strategiczna, jej przebiegiem występującym już i projektowanym poza granicami administracyjnymi Miasta Kolna). Nie można jednak pominąć, że w aktach sprawy brak jest wyjaśnienia, czy były rozważane warianty przebiegu tej linii w wyrysowane na arkuszu nr 3 załącznika graficznego do uchwały, czyli w odniesieniu m.in. do przebiegu na działce nr [...]. Sąd zauważa, że nie wynika z akt rozważenie poprowadzenia tej części linii nie tylko jako podziemnej, ale nawet nie wynika, by analizowano uciążliwość poprowadzenia linii przez środek działki nr [...] a nie np. umieszczenia części pasa technologicznego na granicy dwóch działek tak aby zmniejszyć uciążliwość związaną z linią energetyczną i "rozłożyć" ciężar tej uciążliwości. Nie ulega wątpliwości, że podmiot dystrybuujący (inwestor) nie ma obowiązku zaplanować i zaprojektować linii jako podziemnej, ale w sytuacji zaprojektowania przebiegu linii w sposób intensywnie ingerujący w istotę prawa własności, uzasadnienie dla takiego zaprojektowania (warianty możliwego położenia urządzeń, ważenia interesów) powinno wynikać z akt procedury planistycznej przeprowadzonej dla takiej inwestycji i nie jest wystarczające wskazanie, że jest to inwestycja strategiczna. Z akt sprawy powinno wynikać, że dokonano analizy przebiegu linii, powinno wynikać wskazanie czy jest możliwe alternatywne jej przeprowadzenie lub choćby przesunięcie tak, aby przebieg linii napowietrznej stanowił wynik ważenia interesów a nie wyłącznie uwzględnienie interesu publicznego (vide np. uzasadnienie wyroku w sprawie II OSK 2970/17, CBOSA). Tego w sprawie niniejszej zabrakło, co czyni ingerencję w prawo własności działki nr [...] przebiegiem linii i zaprojektowanym zakazem zabudowy jako przedwczesne i w chwili obecnej nadmierne. Powyższe argumenty stanowią dodatkowe uzasadnienie orzeczenia jak w punkcie I podpunkt 1 lit. "b" i podpunkt 2 wyroku (w zakresie obejmującym zatem część tekstową i rysunkową planu miejscowego). Brak jest natomiast podstaw do podzielenia stanowiska skarżących kwestionujących zaplanowaną moc linii i do uwzględnienia żądania jej poprowadzenia jako podziemnej w części tej linii zaprojektowanej równolegle do linii istniejącej (a więc za wyjątkiem zarzutów w tym zakresie odnośnie działki nr [...], co wyżej wyjaśniono, bowiem w tym przypadku chodzi o nowy fragment linii). Przepisy prawa nie uprawniają sądu do podważania stanowiska inwestora i organu planistycznego odnośnie zamiaru zrealizowania linii napowietrznej po trasie istniejącej linii napowietrznej (strefa IIA na rysunku studium). Sąd sprawuje kontrolę legalności (zgodności z prawem) działalności organów administracji publicznej, a nie kontrolę celowości czy zasad współżycia społecznego. Tym bardziej, że zasady doświadczenia życiowego wskazują, iż istniejąca już linia jest naturalnym wyborem dla inwestora dla poprowadzenia linii o wyższej mocy lub linii zmodernizowanej po dotychczasowej trasie. Także sięgając do treści decyzji środowiskowej wydanej dla całej inwestycji w postaci linii elektroenergetycznej 110 kV trasa Ł. nie sposób stwierdzić, aby nowo projektowana linia miała negatywny wpływ na środowisko. Na stronie 12 uzasadnienia decyzji środowiskowej (k. 127) wprost wskazano na dopuszczalne parametry pól magnetycznych i elektrycznych dla zabudowy mieszkaniowej i innych miejsc dostępnych dla ludzi. Skarżący nie przedstawili wiarygodnego kontrdowodu przeciwko tym wskazaniom. Takim kontrdowodem nie może być powoływanie się na wyniki badań w raportach holenderskich i brytyjskich oraz na fakt budowania linii elektroenergetycznych w Unii Europejskiej w odległości 400 m od zabudowań albo w wersji pod ziemią. Nie przeciwważy to treści decyzji środowiskowej wydanej dla spornej w sprawie niniejszej inwestycji. Także z decyzji środowiskowej nie wynika, aby sporna linia była obiektem o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia awarii. Sąd w punkcie II. wyroku oddalił skargę B. i M. F., właścicieli działki nr [...]. Bezspornie działka ta położona jest poza granicami spornego w sprawie niniejszej planu miejscowego. Zdaniem sądu, nie było w tym przypadku podstaw do zastosowania art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. i odrzucenia skargi, bowiem – mimo wyżej wskazanego położenia działki – brak naruszenia interesu prawnego nie był oczywisty i podlegał badaniu. Nie ulega wątpliwości, że inwestycja objęta skarżonym planem oddziałuje również na działki sąsiednie położone poza granicami planu, bowiem stanowi inwestycję liniową. Innymi słowy, jej przebieg w granicach planu jest kontynuowany poza granicami planu, w tym m.in. przez działkę skarżących F. A zatem inwestycja ma wpływ na prawnie chronione interesy tych skarżących. Sąd nie dostrzega jednak w tak opisanym wpływie naruszenia interesu prawnego właścicieli działki nr [...], który prowadziłby do uwzględnienia ich skargi. Poza wpływem polegającym na poprowadzeniu jednej inwestycji przez działkę również i tych skarżących, skarżony w sprawie niniejszej plan nie wprowadza dla tej działki żadnych ograniczeń, bowiem ani zakaz zabudowy, ani inne regulacje tego planu nie dotyczą stricte działki nr [...]. W tym więc zakresie naruszenia interesu prawnego właścicieli tej działki nie sposób stwierdzić. Ochrony tego interesu mogą oni dochodzić wnosząc skargę na plan miejscowy obejmujący sporną linię w jej fragmencie przebiegającym przez tę działkę, ale nie w sprawie niniejszej. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji w punktach I i II wyroku. W punkcie III. wyroku orzeczono o kosztach postępowania na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.), a także przy uwzględnieniu regulacji art. 206 P.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnio wskazanym przepisem, sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Sąd zasądził zatem zwrot kosztów w postaci wpisu i opłat skarbowych oraz połowy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Zauważyć należy, że została wniesiona jedna skarga w imieniu ponad dwudziestu osób, będących właścicielami lub współwłaścicielami w sumie dziesięciu działek. Nie został przez sąd uwzględniony zarzut skargi najdalej idący, bo dotyczący naruszenia trybu postępowania, zatem sąd nie stwierdził nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Uwzględniono jedynie zarzuty dotyczące naruszenia zasad sporządzania planu, w tym sąd dopatrzył się nieprawidłowości również z urzędu (brak korelacji rozwiązań studium i w konsekwencji niezgodność planu ze studium). Uwzględnienie skargi ma zatem miejsce w części na skutek zarzutów a w części z urzędu. Została przy tym sformułowana jedna zbiorcza skarga, a zarzuty wspólnie dotyczyły wszystkich działek. Nie dokonano w skardze scharakteryzowania indywidualnej sytuacji każdej z działek. Zdaniem sądu, nakład pracy pełnomocnika miał charakter jednorazowy (w znaczeniu zbiorczego sformułowania skargi, bez konieczności dodatkowego nakładu pracy związanego z różnorodnością stanów faktycznych dotyczących każdego ze skarżących odrębnie). W takiej sytuacji uzasadnione było zastosowanie art. 206 P.p.s.a. z uwagi na dwa argumenty: niepodzielenie zarzutu najdalej idącego dotyczącego istotnego naruszenia trybu sporządzania planu oraz uwzględnienie skargi w części. Dlatego w punkcie III. wyroku orzeczono jak w sentencji.