I SA/Sz 750/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Niezależnego S. O. "[...]" z siedzibą w D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. umarza postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Niezależnego S. O. "[...]" z siedzibą w D. P. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza D. P. z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w sprawie określenia N. z siedzibą w D. P. (dalej: "Strona" lub "Skarżący") wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie nieruchomości niezamieszkałej stanowiącej ogrody działkowe w D. P., objętej działkami nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...] obręb [...] miasta D. P. (dalej: "ogrody działkowe") za okresy: od czerwca 2015 r. do końca grudnia 2015 r. w kwocie [...] zł; od stycznia 2016 r. do końca grudnia 2016 r. w kwocie [...]zł i od stycznia 2017 r. do czerwca 2017 r. w kwocie [...]zł. Powyższe decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym sprawy. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., sprostowanym dnia [...] maja 2016 r., wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości niezamieszkałej o numerze księgi wieczystej [...] położonej w D. P. stanowiącej Rodzinny Ogród Działkowy [...] zlokalizowanej na działkach ewidencyjnych o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] Miasta D. P.. Organ I instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] opartą o przepisy art. 6o ust. 1, art. 6j ust. 3b, i art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U.2016.250 j.t. ze zm.; dalej: "u.u.c.p.g.") i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2015.613 j.t. ze zm.; dalej "O.p.") oraz w oparciu o dwie uchwały Rady Miejskiej w D. P.: Nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. w sprawie postanowienia o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (Dz.Urz.Woj.Zach.2015.2277; dalej: "uchwała nr [...]"); Nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. w sprawie wyboru jednej z określonych w art. 6j ust. 1 i 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach metod ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki takiej opłaty, stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności oraz ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (Dz.Urz.Woj.Zach.2015.2278; dalej: "uchwała nr [...]"), określił Stronie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie ogrodów działkowych, za 2015 r. w wysokości [...] zł, za rok 2016 w wysokości [...] zł i lata następne. Organ II instancji decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r., I SA/Sz 1224/16, uchylił decyzje obu instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż postępowanie, w ramach którego wydano ww. decyzje było wadliwe od momentu jego wszczęcia. Sąd dostrzegł, że Organ I instancji w treści decyzji wskazał, iż wydana decyzja stanowi decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w rozumieniu art. 21 § 3 O.p. Na gruncie doktryny prawa, ale przede wszystkim O.p., którą należy stosować z mocy art. 6q ust. 1 u.u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat, istnieje podstawowa różnica pomiędzy decyzją określającą wysokość zobowiązania, a decyzją ustalającą wysokość zobowiązania. Przepisy postępowania podatkowego wielokrotnie rozróżniają te dwa rodzaje decyzji (por. art. 14m § 3, 33 § 2 pkt 1 i pkt 2, 33a § 1 pkt 1 i pkt 2, 35 § 2 pkt 1 lit. a) i lit. b i inne O.p.). Wskazał, że art. 6o ust. 1 u.u.c.p.g. uprawnia Organ I instancji do wydania decyzji określającej wysokość opłaty. Tymczasem, jak wynika z treści postanowienia z dnia [...] maja 2016 r., Organ I instancji wszczął postępowanie w zakresie ustalenia wysokości opłaty, a zatem w zakresie innym niż uprawniała go do tego ustawa i w zakresie innym niż wydana następnie decyzja określająca wysokość opłaty. Sąd wskazał również, że w postanowieniu z dnia [...] maja 2016 r., jak i postanowieniu je prostującym nie określono czasowego zakresu wszczynanego postępowania, tzn. jakiego okresu ono dotyczy. Podkreślił. że uzasadnienie sprostowania postanowienia wszczynającego postępowanie jest niezrozumiałe i nie koresponduje z treścią rozstrzygnięcia, a uzasadnienie nie potwierdza oczywistości sprostowanej omyłki. Sąd stwierdził, że postanowienie o wszczęciu nie tylko inicjuje postępowanie podatkowe, ale z jego treści strona winna czerpać pełną, wszechstronną, zgodnie z prawem umotywowaną informację o swojej sytuacji prawnej, w zakresie zarówno prawa procesowego, jak i materialnego. Uwzględniając dodatkowo skutki prawne, jakie pociąga za sobą wszczęcie postępowania, niezbędne jest dokładne określenie zakresu przedmiotowego inicjowanego postępowania. Z jednej zatem strony postanowienie wskazuje stronie, jaki będzie przedmiot postępowania, a z drugiej zakreśla organowi podatkowemu jego granice, poza które wykroczyć mu nie wolno. W zaleceniach Sąd wskazał aby by Organ I instancji, ponownie rozpoznając sprawę, uwzględnił reguły prawidłowego wszczęcia i przeprowadzenia postępowania, w zakresie objętym wydanym postanowieniem. W dniu [...] czerwca 2017 r. Organ I instancji wydał postanowienie nr [...] o zmianie postanowienia o wszczęciu postępowania. W jego treści wskazał, że w związku z brakiem złożenia przez Stronę deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na ww. nieruchomości, za okres od czerwca 2015 r. do czerwca 2017 r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Organ I instancji wydał w dniu [...] października 2017 r. decyzję nr [...], którą określił Stronie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie ogrodów działkowych za okres od [...] czerwca 2015 r. do [...] stycznia 2015 r. w wysokości [...] zł, za 2016 r. w wysokości [...] zł i za 2017 r. w wysokości [...] zł. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy przez Organu II instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] WSA w Szczecinie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2018 r., I SA/Sz 88/18 uchylił decyzję Organu II instancji. W ocenie Sądu, organy obu instancji nie zrealizowały w całości zaleceń Sądu zamieszczonych w wyroku z dnia 15 marca 2018 r., I SA/Sz 1224/16. Zwrócił uwagę, iż z akt sprawy wynikało, że postanowienie o wszczęciu postępowania w rozpoznawanej sprawie, wbrew wskazaniom wyroku Sądu z dnia 15 marca 2017 r., I SA/Sz 1224/16, co prawda określało czasowy zakres wszczynanego postępowania, lecz zakres ten był węższy od zakresu czasowego zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Jak z kolei wynika z treści postanowienia, prowadzone przez organy postępowanie dotyczyło okresu do czerwca 2017 r. natomiast wydane w sprawie decyzje rozstrzygały o obowiązkach Strony, również za okres od lipca do grudnia 2017 r. Jak wskazał Sąd w ww. wyroku, strona nie może domyślać się jaki jest zakres czasowy prowadzonego wobec niej postępowania, winno to bowiem wynikać z postanowienia o jego wszczęciu. Sąd stwierdził również, że nie sposób uznać, że wykonane zostały wskazania z wyroku o sygn. akt I SA/Sz 1224/16, co do prawidłowego określenia zakresu przedmiotowego postępowania. Powyższe uniemożliwiało pełną sądową kontrolę rozstrzygnięcia, albowiem nie jest pewnym, czy organy uwzględniły stan prawny i faktyczny sprawy za okres od lipca 2017 r. do grudnia 2017 r., tym bardziej, że jak wskazała Strona w toku sprawy, w tym okresie miała miejsce zmiana przepisów prawa miejscowego, na mocy której ogrody działkowe wyłączone zostały z systemu opłat za gospodarowanie odpadami. Sąd kolejny raz oceniając sprawę stwierdził brak wykonania przez organy podatkowe wskazań zawartych w wyroku uchylającym, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ II instancji, decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...], rozpoznając ponownie odwołanie Strony, uchylił ww. decyzję Organu I instancji z dnia [...] października 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał na nieprawidłowości w przeprowadzonym postępowaniu, które obejmowały: wszczęcie postępowania w stosunku do R. O. D. "S.", gdy z odpisu KRS wynika, iż stroną postępowania jest N. S. O. "S." w D. P.; wydanie decyzji przez organ nieuprawniony (pod decyzją istnieje podpis Z-cy Burmistrza D. P. bez wskazania, czy działa on z upoważnienia Burmistrza); określenie w decyzji wysokości opłaty, także w okresie wykraczającym poza okres określony w postanowieniu o wszczęciu postępowania (tj. od lipca 2017 r. do grudnia 2017 r.). Organ I instancji decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], określił Stronie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie ogrodów działkowych za okres od czerwca 2015 r. do końca grudnia 2015 r. w kwocie [...]zł, od stycznia 2016 r. do końca grudnia 2016 r. w kwocie [...]zł oraz od stycznia 2017 r. do czerwca 2017 r. w kwocie [...]zł. Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] Organ II instancji uchylił zaskarżoną ww. decyzję Organu I instancji z dnia [...] listopada 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał na nieprawidłowości w przeprowadzonym postępowaniu, które obejmowały wydanie decyzji przez organ nieuprawniony, tj. bez wskazania czy działa on z upoważnienia Burmistrza; brak wskazania w treści pisma z dnia [...] listopada 2018 r. informującego o możliwości wypowiedzenia się w przedmiotowej sprawie, jakiego okresu czasowego postępowanie dotyczy. Ponownie rozpoznając sprawę Organ I instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] określił Stronie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie ogrodów działkowych za okres od czerwca 2015 r. do końca grudnia 2015 r. w kwocie [...]zł, od stycznia 2016 r. do końca grudnia 2016 r. w kwocie [...]zł, od stycznia 2017 r. do czerwca 2017 r. w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2017 r. o zmianie postanowienia o wszczęciu postępowania, organ podatkowy uszczegółowił, że sprawa dotyczy nieruchomości, na której przez Stronę prowadzony jest rodzinny ogród działkowy. Ponadto wyjaśnił, że w aktach sprawy znajduje się kopia pisma skierowanego do Wojewody Z. wskazująca na podstawę prawną umocowania Z-cy Burmistrza D. P., który od lipca 2017 r. był piastunem kompetencji organu administracji publicznej, jakim jest Burmistrz D. P. (w związku z prokuratorskim zawieszeniem w czynnościach służbowych Burmistrza D. P.). Podstawą prawną takiego umocowania był przepis art. 28g ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2019.506). Ustosunkowując się do nieprawidłowości wskazanych w decyzji uchylającej, Organ I instancji zwrócił uwagę, że ponowne postanowienie wyznaczające Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego z dnia [...] lutego 2019 r. zawierało dodatkowo określenie okresu czasowego, którego dotyczy postępowanie. Organ I Instancji podsumowując zajęte w sprawie stanowisko, wskazał że wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami za rok 2015 obliczona została, jako iloczyn liczby domków letniskowych ([...] domków - zgodnie z oświadczeniem z [...] czerwca 2016 r.) i ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie gminy za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe ([...] zł), zgodnie z uchwałą nr [...] Przy czym, jak wskazał organ, opłata ta została obliczona proporcjonalnie w skali roku od miesiąca w którym powstał obowiązek opłaty tj. czerwca 2015 roku i wyniosła [...] zł ([...] zł/miesiąc x [...] miesięcy x [...] domków). Ze względu na zmianę z dniem 1 lutego 2016 r. - uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w D. P. z dnia [...] grudnia 2015 r. w sprawie w sprawie wyboru jednej z określonych w art. 6j ust. 1 i 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach metod ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki takiej opłaty, stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności oraz ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (Dz.Urz.Woj.Zach.2015.5631; dalej: "uchwała nr [...]") - stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na [...] zł, wysokość rocznej opłaty za gospodarowanie odpadami za rok 2016 wyniosła [...] zł, w tym za styczeń [...] zł ([...] zł/miesiąc x [...] miesiąc x [...] domków) i od lutego do grudnia – [...] zł ([...] zł/miesiąc x [...] miesięcy x [...] domków). Wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami za okres od stycznia do czerwca 2017 r. obliczona została proporcjonalnie w skali roku od miesiąca stycznia 2017 r. do miesiąca zamykającego okres, którego dotyczy decyzja i wyniosła [...] zł ([...] zł/miesiąc x [...] miesięcy x [...] domków). W wyliczeniu opłaty za 2017 r. zmianie uległa liczba domków letniskowych znajdujących się na terenie ogrodu działkowego w stosunku do liczby deklarowanej przez Stronę w latach 2015 i 2016, zmiana ta wynika z ustaleń poczynionych w dniu [...] sierpnia 2017 r. podczas oględzin nieruchomości, której dotyczy decyzja. Jak dalej wskazał organ I instancji, wysokość opłat została wyliczona z uwzględnieniem pełnych miesięcy zgodnie z art. 6i ust. 1 pkt 2 u.u.c.p.g., który stanowi, że obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 2 - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne. Strona odwołała się od ww. decyzji Organu I instancji wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, decyzji tej zarzucając naruszenie przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 121, art. 122, art. 123, art. 173 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 9a z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz.U. 2017.2176; dalej: "u.r.o.d."), art. 29 ust. 1 pkt 2a w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2018.1202 ze zm.; dalej: "u.p.b."), art. 2 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 2 a , art. 6m ust. 1q u.u.c.p.g. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 15 ust. 2 u.r.o.d., art. 6m u.u.c.p.g., art. 2 pkt 1 i pkt 2 u.r.o.d., art. 6i i art. 6q u.u.c.p.g., art. 6i ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6o ust. 1 u.u.c.p.g. Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] Organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, zarzuty odwołania. Organ II instancji dodał również, że z dniem [...] lutego 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.87) i wskazał, że na podstawie powyższego przepisu dla rodzinnych ogrodów działkowych znaczenie ma przede wszystkim dodany do u.u.c.p.g. art. 6i ust. 3b i 3c, który zmienił system opłat za wywóz śmieci z terenów ogrodów działkowych. Przepisy te stanowią, iż w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno - wypoczynkowe, obowiązuje roczna zryczałtowana stawka opłaty za wywóz śmieci. Natomiast zakwalifikowanie ogrodów działkowych do powyższego typu nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne wynika bezpośrednio z przepisów u.r.o.d. Następnie Organ II instancji wskazał, że Strona nie złożyła deklaracji, co do opłat za powstające tam odpady komunalne, tym samym za uzasadnione uznał wszczęcie z urzędu przez Organ I instancji postępowania w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie ogrodu działkowego. Organ odwoławczy zauważył również, że w toku postępowania ustalono, że z księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości wynika, iż grunty te oddane są w użytkowanie wieczyste ogrodowi działkowemu, a właścicielem powyższej nieruchomości jest Gmina D. P.. Organ II instancji zauważył, że organem uprawnionym do reprezentacji Strony jest zarząd. Organ II instancji odnotował również fakt przeprowadzenia dowodu z oględzin ww. działek jak i fakt sporządzenia na tę okoliczność stosownego protokołu. Dalej organ odwoławczy odnotował, że Sąd w swoich dwóch wyrokach uchylających wskazywał na różnice czasowe, za które naliczano opłatę w stosunku do okresu wskazanego w postanowieniu o wszczęciu postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami. Wskazał, że w obecnie zaskarżonej decyzji, Organ I instancji w trzech punktach wyraźnie zaznaczył, iż opłata dotyczy trzech okresów czasowych: od czerwca 2015 r. do grudnia 2015 r.; od stycznia 2016 r. do grudnia 2016 r i od stycznia 2017 r. do czerwca 2017 r. Organ odwoławczy odnotował również, że po zakończeniu postępowania dowodowego, ale przed wydaniem decyzji Organ I instancji pismem z dnia [...] marca 2019 r. zawiadomił Stronę o zakończeniu postępowania wyznaczając 7-dniowy termin do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, z czego skorzystał w dniu [...] kwietnia 2019 r. prezes zarządu Strony. Oceniając zebrany materiał dowodowy, Organ II instancji stwierdził, iż Organ I instancji prawidłowo dokonał naliczenia wysokości opłaty za poszczególne okresy, przyjmując w sposób obiektywny zastosowane kryteria w oparciu o przepisy art. 6o ust. 1 w zw. z art. 6j ust.3b i art. 6ą ust. 1 u.u.c.p.g. Wskazał, iż to właśnie zarząd reprezentujący Stronę miał obowiązek złożenia deklaracji o wysokości opłaty na podstawie przepisów u.c.p.g., a tego obowiązku nie dopełnił. Brak deklaracji skutkuje decyzyjnym określeniem wysokości opłaty na podstawie art. 6o u.u.c.p.g., czyli oznacza to, że decyzja zastępuje deklarację, której nie złożono. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Organ II instancji uznał je wszystkie za nieuzasadnione, w uzasadnieniu takiego stanowiska wskazując, że: - jak wynika z KRS, Strona jest użytkownikiem wieczystym ww. gruntów; - przepisy u.u.c.p.g. nie uzależniają obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od osiągnięcia celu rekreacyjno-wypoczynkowego przez władającego nieruchomością; - opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter ekwiwalentnego świadczenia, które obowiązkowo należy uiszczać dopóty, dopóki dany podmiot spełnia ustawowe przesłanki, wynikające z trzech ww. uchwał będących aktami prawa miejscowego. Ponadto organ wskazał na warunki wydawania decyzji, o której mowa w art. 6o u.u.c.p.g., czas jej obowiązywania a także ponownie odnotował fakt dokonania oględzin ww. nieruchomości. Strona zaskarżyła decyzję Organu II skargą wniesioną do tutejszego Sądu wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła: 1) art. 2 pkt 9a u.r.o.d. przez jego błędną wykładnię polegającą na niezasadnym uznaniu przez organ, że definicja legalna altany działkowej zawiera się w definicji słownikowej domku letniskowego, co stanowiło o błędnym ustaleniu podstawy do określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przez organ za okres jak w decyzji; 2) art. 29 ust. 1 pkt 2a w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 4 u.p.b. przez jego niezastosowanie, wskutek błędnego uznania przez organ, że altany działkowe (o których mowa w art. 2 pkt 9a u.r.o.d.) są pojęciem zawierającym się w definicji słownikowej domku letniskowego (który jest w myśl u.p.b. wolnostojącym parterowym budynkiem rekreacji indywidualnej), pomimo wynikającego z prawa budowlanego różnicowania ww. budynków, wynikającego z odmiennego ich przeznaczenia oraz w celu zaspokajania odmiennych potrzeb; 3) art. 2 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 2 ust. 2a; art. 6m ust. 1 u.u.c.p.g. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 15 ust. 2 u.r.o.d., przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niezasadnym przyjęciu, że zobowiązaną do złożenia deklaracji w przedmiocie wskazania danych niezbędnych do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami powstałymi na nieruchomościach niezamieszkałych, a następnie uiszczenia opłaty jest Skarżący, podczas gdy podmiotami faktycznie władającymi nieruchomościami (korzystającymi z poszczególnych działek na podstawie umowy dzierżawy działki), są działkowcy zrzeszeni w ogrodzie działkowym, z którymi Skarżący nie posiada umowy na wykonywanie w ich imieniu obowiązków wynikających z u.u.c.p.g.; 4) art. 60 i art. 6q u.u.c.p.g. w zw. z art. 3 pkt 3 lit. c w zw. z art. 7 § 1 w zw. z art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 13 § 2 O.p., przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że Skarżący jest stroną postępowania podatkowego w sprawie określenia w drodze decyzji wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, przy jednoczesnym zaniechaniu przez organ określenia opłaty w drodze decyzji na podstawie uzasadnionych szacunków, w tym średniej ilości odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze; 5) art. 2 pkt 1) i 2) u.r.o.d., polegający na jego błędnej wykładni, w sytuacji gdy poszczególni działkowcy są osobami samoistnie władającymi pojedynczymi działkami, wchodzące w skład całej nieruchomości na której położony jest ogród działkowy, a przez to są oni osobami władającymi nieruchomością, wobec których organ powinien się zwrócić o sporządzenie deklaracji celem określenia opłaty tytułem gospodarowania odpadami komunalnymi; 6) art. 14 ust. 1 i 2 u.r.o.d. w zw. z art. 15 ust. 2 u.r.o.d. polegający na jego niezastosowaniu, w sytuacji gdy stowarzyszenie w ramach uchwalonego regulaminu obowiązującego na terenie ogrodu realizuje zadanie polegające na zapewnieniu zbierania odpadów, które regulamin zobowiązywał działkowców do zabierania ze sobą przy opuszczaniu terenu ogrodu działkowego, a tym samym nie zostało udowodnione, że na terenie przedmiotowej nieruchomości powstawały jakiekolwiek odpady, które mogłyby być odbierane przez gminę w ramach realizacji zadania gospodarowania tymi odpadami; 7) art. 6r ust 3 i 3d u.u.c.p.g. w zw. § 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w D. P. z dnia [...] lutego 2015 r. w sprawie określenia szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości na rzecz gminy D. P. opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz trybu i sposobu zgłaszania przez właścicieli nieruchomości przypadków niewłaściwego świadczenia usług przez przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości lub przez prowadzącego punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych i § 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w D. P. z dnia [...] listopada 2015 r. zmieniającej uchwałę w sprawie terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (przedmiot uchwały wskazany przez Skarżącego: w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w szczególności częstotliwości odbierania odpadów komunalnych od właściciela nieruchomości i sposobu świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz trybu i sposobu zgłaszania przez właścicieli nieruchomości przypadków niewłaściwego świadczenia usług przez przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości lub przez prowadzącego punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych) - przez ich błędną wykładnię polegającą na dowolnym uznaniu przez organ, że opłata tytułem zagospodarowania odpadami komunalnymi jest opłatą pobieraną w oderwaniu od faktu rzeczywistego świadczenia usługi odbioru tychże odpadów, w sytuacji gdy ww. uchwały wprost odnoszą się do szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usługi przez miasto w zamian za uiszczoną opłatę, co w ocenie Skarżącego dowodzi tego, że przedmiotowa opłata ma charakter ekwiwalentny i w sytuacji braku realizowania usługi przez miasto lub wybranego przez nie zleceniobiorcę za okres wskazany w decyzji, określenie przedmiotowej opłaty i domaganie się jej zapłaty przez organ jest bezpodstawne; 8) art. 6n ust. 1 i 2 u.u.c.p.g. polegającą na niewykazaniu przez organ który wzór deklaracji obowiązywał w dacie niezrealizowania obowiązku jej złożenia przez stronę, w szczególności jaki w dacie określania opłaty i ziszczenia się przesłanek do wszczęcia przez organ postępowania w trybie art. 60 u.u.c.p.g. obowiązywał i był udostępniony stronie formularz wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w sytuacji gdy określały go dwie różne uchwały: Nr [...] Rady Miejskiej w D. P. z dnia [...] listopada 2012 r. oraz Nr [...] Rady Miejskiej w D. P. z dnia [...] maja 2015 r. (ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Z. w dniu [...] czerwca 2015 r.), a w uzasadnieniu decyzji brak jest jakiejkolwiek wzmianki w tym zakresie; 9) dowolne zastosowanie dla określenia wysokości opłaty w zaskarżonej decyzji stawki ustalonej w § 4 ust. 1 w kwocie [...]zł na podstawie uchwały nr [...] i ustalonej w § 4 ust. 1 w kwocie [...]zł na podstawie uchwały nr [...], w sytuacji gdy uchwała nr [...] postanawia o objęciu odbiorem odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno - wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku na których nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne, w sytuacji gdy treści uchwał ustalających stawki nie odnoszą się w żadnym punkcie do spełnienia przesłanki powstawania odpadów jako podstawy określenia opłaty wobec właściciela nieruchomości; 10) art. 15 ust. 2 u.r.o.d., poprzez błędną wykładnię polegającą na dowolnym przyjęciu, że pojęcie zapewnienia zbierania odpadów komunalnych ma terenie rodzinnego ogrodu działkowego jest tożsame z odpowiedzialnością tytułem naliczanych publicznoprawnych danin wynikających z odbioru gromadzonych odpadów przez gminę, podczas gdy przepis art. 15 ust 1 pkt 1) u.r.o.d. stanowiący o utrzymaniu porządku i czystości na terenie rodzinnego ogrodu działkowego wskazuje, że odpowiedzialność Stowarzyszenia Ogrodowego dotyczy jedynie terenu ogólnego, na którym nie są posadowione domki letniskowe ani altany, zaś do obowiązków działkowców (użytkowników poszczególnych działek, które można ustalić przez zawarte przez Skarżącego umowy dzierżawy działek) należy utrzymanie porządku i czystości na terenie konkretnej działki, które wiąże się z wzniesieniem na niej i posiadaniem domku letniskowego lub innej budowli za taki uznanej - co stanowi o błędnym uznaniu za stronę postępowania Skarżącego zamiast indywidualnie oznaczonych działkowców; 11) błędną wykładnię art. 3 ust. 1 pkt 2) w którym sformułowano definicję "gospodarowania odpadami", przez przyjęcie ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. odpadach (Dz. U. 2019.0.701 t.j. ze zm.; dalej: "u.o.o."), przez Organ I instancji i utrzymanie tego stanowiska przez Organ II instancji, że sama gotowość gminy do odbioru odpadów z danej nieruchomości pozwala na określenie zryczałtowanej opłaty za gospodarowanie odpadami, bez względu na fakt czy do wytwarzania i odbioru odpadów przez zobowiązany do tego podmiot faktycznie dochodzi, podczas gdy prawidłowa wykładnia pojęcia gospodarowania odpadami wskazuje, że przesłanką zaistnienia ww. gospodarowania jest ich odbiór, transport i przetwarzanie co przedmiotowej sprawie nie zostało przez Organ I instancji wykazane aby miało miejsce; 12) art. 207 O.p. przez podjęcie decyzji o określeniu opłaty za okres od czerwca 2015 r. do czerwca 2015 r., w sytuacji gdy uchwała postanawiająca o odbiorze odpadów komunalnych na terenie gminy od właścicieli nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe wykorzystywanych jedynie przez część roku, na których nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne, uchwała nr [...] oraz uchwała nr [...], weszły w życie w dniu [...] czerwca 2015 r. - tj. 14 dni po ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Z. z dnia [...] czerwca 2015 r. (poz. 2277 i 2201), a tym samym naliczenie opłaty za okres przed dniem wejścia w życie uchwały jest pozbawione podstawy prawnej normującej ten obowiązek i wysokość stawek; 13) art. 233 § 1 pkt 1) O.p. polegające na jego błędnym zastosowaniu, w wyniku czego utrzymana została w mocy zaskarżona decyzja Organu I instancji z dnia 12 kwietnia 2019 r. w przedmiocie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, podczas gdy decyzja ta powinna zostać uchylona w całości jako wydana z naruszeniem przepisów u.u.c.p.g. oraz przepisów prawa miejscowego w postaci uchwał regulujących kwestię czasu obowiązywania i przesłanek dla określenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi wobec strony; 14) art. 233 §2 O.p. polegające na jego niezastosowaniu, w sytuacji gdy naruszenie przepisów prawa materialnego przez organ podatkowy I instancji, skutkować powinno uchyleniem decyzji określającej opłatę i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania; 15) art. 233 §1 pkt 1) O.p. w zw. z art. 210 §1 pkt 1) - 6) O.p., przez odstąpienie przez Organ II instancji od ponownego rozpatrzenia sprawy, nie podjęcie się wyjaśnienia i analizy stanu faktycznego sprawy, oraz nie przeprowadzenie subsumcji i nie staranie się wyjaśnienia stronie zasadności podjętego rozstrzygnięcia w sposób merytorycznie odnoszący się do podniesionych w odwołaniu zarzutów; 16) art. 6c ust 2 u.u.c.p.g. w zw. z art. 165 §1 O.p. w zw. z art. 207 §1 O.p. w zw. z art. 120 i 121 O.p. polegające na wszczęciu postępowania podatkowego i wydaniu decyzji przez Organ I instancji, a następnie utrzymaniem jej w mocy przez Organ II instancji przy przekroczeniu granic czasowych pozwalających na określenie opłaty za gospodarowanie odpadami wobec skarżącej, które wynika z wejścia w życie uchwały nr [...] oraz uchwały nr [...], a tym samym za okres od [...] czerwca 2015 r. do dnia poprzedzającego wejście w życie ww. uchwał wszczęcie postępowania oraz wydanie decyzji określającej opłatę jawi się jako bez podstawy prawnej; 17) art. 229 O.p. polegające na zaniechaniu przeprowadzenia z urzędu przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania dowodowego, które pozwoliłyby usunąć wątpliwości strony w zakresie prawidłowości kwalifikacji obiektów posadowionych na terenie ogrodu jako altany działkowe, a nie domki letniskowe. W odpowiedzi na skargę, Organ II instancji, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 9 stycznia 2020 r. Skarżący oświadczył, że wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i kwestionuje ustalenia organu, co do podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty, ilości zgromadzonych śmieci, wykonania obowiązku ich wywozu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 j.t.; dalej: "P.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który jednakże nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Sąd uznał, że skarga w rozpoznawanej sprawie jest zasadna. W rozpatrywanej skardze Skarżąca podniosła zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego (m.in. brak ponownego rozpatrzenia sprawy, brak wyjaśnienia i analizy stanu faktycznego sprawy, brak przeprowadzenia procesu subsumcji, brak wyjaśnienia zasadności podjętego rozstrzygnięcia w sposób merytorycznie odnoszący się do zarzutów odwołania, brak legitymacji procesowej Skarżącej, błąd w ustaleniach faktycznych) i materialnego. Gdy w skardze zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w pierwszej kolejności – co do zasady - rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że zaskarżony akt poddaje się kontroli, że stan faktyczny przyjęty przez organy w wydanych decyzjach jest prawidłowy i ustalony został w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez te organy przepis prawa materialnego. W pierwszej kolejności należy zatem rozważyć prawidłowość zastosowania przez organy przepisów postępowania. Sąd wskazuje, zatem że zgodnie z art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (zasada zaufania). Kolejną zasadą, która powinna znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji jest zasada przekonywania, o której mowa w art. 124 O.p. Zgodnie z nią organ podatkowy winien wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, którymi kieruje się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Zgodnie z kolei z art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Sąd podkreśla przy tym, że utrzymanie w mocy decyzji nie oznacza, jak pozornie wskazuje art. 233 § 1 pkt 1 O.p., iż organ odwoławczy nie musi przeprowadzić postępowania odwoławczego polegającego na zbadaniu sprawy i podjęciu ponownego rozstrzygnięcia. Utrzymanie decyzji w mocy oznacza, że treść rozstrzygnięcia organu odwoławczego, choć tożsama z rozstrzygnięciem organu I instancji, stanowi wynik przeprowadzonego samodzielnie przez organ wyższego stopnia postępowania. Przepis art. 127 O.p. statuuje bowiem zasadę dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z którą organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Zasada dwuinstancyjności oznacza, że w wyniku złożenia odwołania sprawa będzie w jej całokształcie ponownie przedmiotem postępowania przed organem II instancji. Rodzi to w konsekwencji obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Dwuinstancyjność oznacza zatem, że każda sprawa powinna być rozstrzygnięta dwukrotnie, a zatem organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji i odniesienia się do argumentów zawartych w odwołaniu. (por. T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, PiP 1989, z. 8, s. 147). Jednocześnie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania i rozstrzygnięcia nie może się ograniczyć do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, obejmującej jedynie niektóre elementy stanu faktycznego lub tylko niektórych z podniesionych w odwołaniu zarzutów. Organ odwoławczy jest obowiązany do rozpatrzenia wszystkich zarzutów odwołania. Brak rozpatrzenia wszystkich zarzutów odwołania stanowi kwalifikowaną wadę rozstrzygnięcia organu odwoławczego, równoznaczną z brakiem rozstrzygnięcia całości sprawy. Zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych nie pozwala na ignorowanie okoliczności czy też zarzutów podniesionych przez stronę. Jeżeli zaś sąd stwierdza naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, to nie może uznać tej okoliczności za nieistotną (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2004 r., FSK 169/04). Sąd podkreśla ponadto, że poczynione w toku postępowania odwoławczego ustalenia faktyczne i ich ocena prawna powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji odwoławczej. Zgodnie bowiem z art. 210 § 4 O.p. uzasadnienie powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności; uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Nie powinno zabraknąć zredagowanych w sposób należyty motywów decyzji (por. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2008 r., III SA/Wa 2154/07, WSA w Warszawie z dnia 26 czerwca 2008 r., III SA/Wa 488/08). Sąd zauważa bowiem, że uzasadnienie faktyczne i prawne jest jednym z niezbędnych elementów decyzji. Proces rozumowania organu, wnioski dotyczące oceny dowodów oraz argumenty przemawiające za przyjęciem określonej opinii, winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji tak by adresat, a nadto sąd dokonujący kontroli legalności aktu, miał możliwość zapoznania się nie tylko ze stwierdzeniem organu, ale również z analizą, jaką organ przeprowadził w stosunku do każdego z dowodów i przyczyn, dla których niektóre dowody zostały uznane za wiarygodne, a innym odmówiono wiarygodności. Niezbędne jest też wykazanie jakie znaczenie dla potrzeb rozstrzyganej sprawy mają dowody wskazane przez organ w uzasadnieniu decyzji. Tylko decyzja spełniająca te kryteria może w pełni realizować zasady ogólne postępowania wyrażające się w prowadzeniu postępowania w sposób budzący zaufanie do organów (art. 121 § 1 O.p.) oraz przekonywaniu polegającym na wyjaśnieniu stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu sprawy (art. 124 ab initio O.p.). Odnosząc się z kolei do uzasadnienia prawnego decyzji Sąd szczególnie podkreśla, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena z punktu widzenia zgodności z prawem procesu konkretyzacji (zastosowania) norm prawa materialnego (głównie administracyjnego) w określonej sytuacji faktycznej. A zatem możliwość kontroli przez Sąd procesu subsumpcji poprzedzać powinna kontrola prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy, przyjętego jako faktyczna podstawa rozstrzygnięcia kontrolowanej decyzji. Niemniej, co Sąd również podkreśla, możliwość kontroli przeprowadzonego przez organy procesu subsumpcji możliwa jest tylko wówczas, gdy uzasadnienie kontrolowanej przez Sąd decyzji proces taki odzwierciedla. W przeciwnym wypadu, tj. gdy brak de facto uzasadnienia prawnego decyzji kontrola sądu w tym zakresie byłaby w istocie iluzoryczna i sprawdzałaby się do działania za organ administracji. Innymi słowy decyzja, którą otrzymuje strona powinna być pełna, tzn. powinna w swoim uzasadnieniu dawać kompletną informację co do tego, jakie elementy zadecydowały o takim określeniu praw lub obowiązków strony, które wyrażono w rozstrzygnięciu. Ponadto decyzja taka powinna zawierać odzwierciedlanie przeprowadzonego przez organy procesu subsumpcji. Przenosząc powyższe rozważania na stan faktyczny rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że dokonana kontrola zaskarżonej decyzji dowodzi, że treść uzasadnienia rozstrzygnięcia organu II instancji zawiera na opis stanu faktycznego oraz stwierdzenia poprawności ustaleń poczynionych przez organ I instancji – jednakże treść tego uzasadnienia wskazuje na możliwość braku kompleksowego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy z uwagi m.in. na brak odzwierciedlenia dokonanego przez organ procesu subsumpcji jak i wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia z jej wyjaśnieniem, w tym w szczególności przez pryzmat zarzutów odwołania. Brak również de facto rozpoznania zarzutów odwołania. Sąd zauważa bowiem, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji (utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji) w istocie nie zawiera w istocie ani jej prawnego uzasadnienia ani też nie odnosi się do zarzutów odwołania. Powyższe wskazuje, że brak jest możliwości jednoznacznego ustalenia jakie ostatecznie motywy stanowiły podstawę uznania przez organ II instancji za zasadne rozstrzygnięcia organu I instancji. Powyższe, w ocenie Sądu, wskazuje na możliwość braku kompleksowego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. Z uzasadnienia zaskarżonego aktu nie wynika bowiem, czy przeprowadzone zostało ponowne postępowanie wyjaśniające, czy ustalono stan faktyczny i prawny sprawy w kontekście złożonego odwołania i na podstawie, których konkretnie dowodów. Sąd zauważa również, że Skarżąca kwestionowała, iż jest podmiotem zobowiązanym do zapłaty naliczonej opłaty. Organ II instancji wskazał jedynie, że Skarżąca jest użytkownikiem wieczystym ww. nieruchomości, organem ją reprezentującym jest zarząd zaś obowiązek Skarżącej w tym zakresie wynika z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie wskazując precyzyjniej podstawy prawnej wraz z jej wyjaśnieniem, z której wynika obowiązek Skarżącej w spornym zakresie. Organ powołał się również na zapisy w KRS, z których wynika, że Skarżąca jest władającym ww. gruntami. Powyższe uniemożliwiło Sądowi dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji w odniesieniu do prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Sąd ponownie wskazuje, że zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów jest jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego (art. 121 O.p.). Nie jest ona zrealizowana, jeśli np. organ niestarannie, z pominięciem reguł określonych przepisami prawa, sporządzi uzasadnienie decyzji, co w świetle powyższego miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Przy czym zasadę tę należy traktować nie tylko jako postulat ustawodawcy wobec organów orzekających w sprawie, ale jako przesłankę oceny ich działania, a to oznacza, iż naruszenie tej zasady może stanowić wystarczającą podstawę do uchylenia aktu administracyjnego, nawet jeżeli w toku postępowania nie naruszono innych przepisów O.p. Strona postępowania, aby móc działać w zaufaniu do organu musi znać przesłanki, jakimi kierował się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. Dlatego równie istotne jak przestrzeganie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów jest przestrzeganie zasady przekonywania (art. 124 O.p.). Elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia, jest właśnie uzasadnienie decyzji. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ należycie i wyczerpująco nie wyjaśni stronie jakie okoliczności faktyczne i prawne wziął pod uwagę w toku załatwienia sprawy lub nie odniesie się do argumentów podnoszonych przez stronę. Prawidłowe uzasadnienie decyzji jest jednym z istotnych warunków wpływających na umocnienie praworządności w administracji publicznej. Wskazać jednocześnie należy, że w wyroku z dnia 28 kwietnia 2000 r., I SA/Łd 269/98, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeżeli uzasadnienie decyzji ostatecznej jest wadliwe w ten sposób i z tego powodu, że nie spełnia celów i przesłanek art. 210 § 4 O.p., sąd administracyjny nie jest uprawniony ani też zobowiązany do tego, aby w uzasadnieniu wydanego wyroku uzasadnić rozstrzygnięcie sprawy za organ. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 października 2010 r., II FSK 1067/09 stwierdzając, że sąd administracyjny nie może kontrolować tego, czego w zaskarżonym akcie nie ma, ani też uzupełniać dostrzeżone braki tych aktów. Prowadziłoby to do niedopuszczalnego wkraczania w sferę "administrowania" zastrzeżoną do wyłącznej kompetencji organów administracyjnych. Tym samym rozpoznanie pozostałych zarzutów skargi okazało się przedwczesne. Reasumując Sąd wskazuje, że organ II instancji nie przeprowadził prawidłowego, ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach, w tym przez pryzmat zarzutów odwołania, co uzasadnia naruszenie zasady dwuinstancyjności określonej w art. 127 O.p. oraz szeregu przepisów O.p. t.j. art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 233 § 1 pkt 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. Stwierdzone naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na marginesie Sąd zauważa jednak, że sporna opłata naliczona została za okres od czerwca 205 r. do czerwca 2017 r. zaś Uchwały Rady Miejskiej w D. P. nr [...] oraz uchwała nr [...], wskazywane w zaskarżonej decyzji, opublikowane zostały w Dzienniku Urzędowym Województwa Z. z dnia [...] czerwca 2015 r. (poz. 2277 i 2278) i weszły w życie po upływie 14 dni od dnia ich ogłoszenia, tj. w dniu [...] czerwca 2015 r. Tym samym uznać należy, że – w odniesieniu do czerwca 2015 r. - organy dokonały naliczania spornej opłaty za okres, w którym ww. akty prawne nie obowiązywały – przy czym akty te nie zawierają przepisów intertemporalnych przewidujących taką możliwość. Wobec powyższego, organ II instancji rozpoznając sprawę ponownie zobowiązany będzie uwzględnić powyższe wskazania Sądu. W szczególności organ dokona: precyzyjnego wskazania zarzutów Skarżącego i odniesienia się do nich, wskazania dowodów na podstawie których dokonano ustaleń stanu faktycznego znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy i dokonania ich oceny a swoją decyzję uzasadni w sposób wyczerpujący i zbieżny z dokonanym rozstrzygnięciem a ponadto w sposób odnoszący się do rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia zawartych w decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy, w szczególności wyjaśni również podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa w sposób adekwatny do stanu faktycznego sprawy jak i zarzutów odwołania, czyniąc zadość art. 210 § 4 O.p. Sąd wskazuje, że wady zaskarżonej decyzji uniemożliwiały pozostawienie jej w obrocie prawnym. Z tych względów należało orzec, jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) (pkt I wyroku). O zwrocie kosztów orzeczono w pkt. 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz Skarżącej kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składają się uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie [...]zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800 ze zm.), a także [...] zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl.