VI SA/Wa 1723/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A. B. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia tymczasowego zawieszenia w wykonywaniu czynności zawodowych oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej ("Prezydium NRA" lub "organ") z "(...)" maja 2019 r. Skarżona uchwała została wydana po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. B.(dalej także jako: "skarżąca" lub "strona"). Uchwałą tą organ utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę Okręgowej Rady Adwokackiej w "(...)" ("ORA") z "(...)" lutego 2019 r. odmawiającą uwzględnienia wniosku strony o uchylenie tymczasowego zawieszenia w wykonywaniu czynności zawodowych na podstawie art. 4c ust. 3 P.a. Powyższa uchwała Prezydium NRA zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Uchwałą z "(...)" czerwca 2015 r. ORA wszczęła z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia trwałej niezdolności adwokat A. B. do wykonywania zawodu adwokata, w trybie art. 4c ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2016 r. poz. 1999 ze zm., dalej "P.a."). Podstawą wszczęcia postępowania było postanowienie Prokuratury Rejonowej w "(...)"z "(...)"czerwca 2015 r. wydane w sprawie "(...)"o umorzeniu śledztwa prowadzonego przeciwko A. B., podejrzanej o popełnienie przestępstw z art. 286 § 1 k.k. i z art. 276 k.k. Śledztwo umorzono na podstawie art. 17 § 1 pkt. 2 k.p.k., tj. w związku z ustaleniem, że zachowania A. B. w czasie dokonywania zarzucanych jej czynów, uwarunkowane były całkowicie zniesioną zdolnością rozpoznania znaczenia czynów i kierowania postępowaniem. Uchwałą z "(...)" sierpnia 2015 r. ORA tymczasowo zawiesiła skarżącą w czynnościach zawodowych. Uchwała ta została utrzymana w mocy uchwałą Prezydium NRA z "(...)"września 2015 r. W uzasadnieniu powyższej uchwały Prezydium NRA podało, że podstawą dla wszczęcia postępowania w trybie art. 4c P.a. było postanowienie Prokuratury Rejonowej w "(...)"z "(...)" czerwca 2015 r. o umorzeniu śledztwa wobec skarżącej. Prokuratura Rejonowa w swym orzeczeniu kierowała się opinią biegłych psychiatrów i psychologa, w której stwierdzono, że strona dotknięta jest chorobowym postrzeganiem rzeczywistości. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ stwierdził, że przedłożone zaświadczenia lekarskie nie stanowią podstawy dla podważenia wiarygodności opinii sporządzonych w toku postępowania karnego. Zaświadczenie z 12 marca 2015 r. odnosi się do badania sprzed kilku miesięcy, ma charakter lakoniczny i nic nie wiadomo o metodzie badawczej, czasie trwania wizyty itp. Dokument ten nie może być zatem uznany za w pełni wiarygodne i kompletne zaświadczenie o stanie zdrowia pacjentki. Z kolei inne zaświadczenie z 17 czerwca 2015 r. wskazuje na istnienie u badanej zaburzeń psychicznych, określonych co prawda innym mianem, niż w opinii, świadczących jednak jednoznacznie o problemach ze zdrowiem psychicznym. W tym zaświadczeniu lekarz nie wypowiada się na temat wpływu stwierdzanych zaburzeń na zdolność postrzegania i kierowania własnym postępowaniem, zatem treść tego dokumentu nie stoi w sprzeczności z konkluzjami opinii biegłych. Prezydium NRA stwierdziło, że znajdująca się w aktach opinia sądowa psychiatryczno - psychologiczna ma szczególny walor dowodowy z uwagi na rangę specjalistów - autorów opinii, ich jednomyślność, wyczerpującą treść oraz przekonujące uzasadnienie konkluzji, wywiedzionych w oparciu o szczegółowe badanie. W opinii z 9 kwietnia 2015 r. biegli stwierdzili u badanej chorobę psychiczną, określoną jako uporczywe zaburzenia urojeniowe. Choroba ta zakłóca jej funkcjonowanie psychologiczne i społeczne. Chora odbiera rzeczywistość w sposób nierealistyczny, ujawnia paranoiczne cechy osobowości, nie ma wglądu we własne zachowania. W zakresie zarzuconych jej czynów miała zniesioną zdolność rozpoznania ich i kierowania swoim postępowaniem w rozumieniu art. 31 § 1 k.k. Ponadto zachodzi wysokie prawdopodobieństwo ponownego popełnienia czynu zabronionego. W ocenie organu tak kategoryczne stwierdzenia opinii nie pozostawiają wątpliwości - nawet w świetle przedstawionych zaświadczeń - że odwołująca cierpi na zaburzenia psychiczne, które nie tylko wpływają na ocenę jej poczytalności w aspekcie odpowiedzialności karnej, ale także na bieżące funkcjonowanie, również zawodowe. Co więcej, biegli prognozują wysokie prawdopodobieństwo dalszych naruszeń prawa, co stanowi samoistną przesłankę stosowania przewidzianego w art. 4c ust. 3 P.a. środka zabezpieczającego w postaci zawieszenia w czynnościach zawodowych. W ocenie organu wątpliwości co do stanu psychicznego odwołującej nie usuwają złożone przez nią zaświadczenia o ukończeniu kursów i szkoleń, bowiem jej zachowania nie musiały stać na przeszkodzie uczestnictwu w określonym typie zajęć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ("WSA w Warszawie") oddalił skargę na powyższą uchwałę Prezydium NRA prawomocnym wyrokiem z 15 czerwca 2016 r. sygn. VI SA/Wa 3216/15. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd ten wskazał, że podziela stanowisko organu, że do udzielenia zabezpieczenia w postaci tymczasowego zawieszenia w prawie wykonywania zawodu adwokata wystarcza uprawdopodobnienie, nie zaś udowodnienie danej kwestii, a tym samym dysponowanie przez organ opiniami lekarzy i biegłych wskazującymi na uzasadnioną wątpliwość, co do poczytalności i stanu psychicznego danej osoby jest wystarczające do wydania uchwały o tymczasowym zawieszeniu w prawie wykonywania zawodu. W niniejszej sprawie organy, co nie jest sporne, dysponowały opinią biegłych psychiatrów i psychologa wydanych w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego przez organa prokuratury. Z opinii tych wynika m.in., że skarżąca cierpi na chorobę psychiczną pod postacią zaburzeń urojeniowych oraz iż wymaga systematycznego leczenia w warunkach ambulatoryjnych. Zaburzenia psychiczne, na które cierpi skarżąca, nie tylko wpływają na ocenę jej poczytalności w aspekcie odpowiedzialności karnej, ale także na bieżące funkcjonowanie, również zawodowe - biegli prognozowali bowiem wysokie prawdopodobieństwo dalszych naruszeń prawa. Z zaświadczenia lekarskiego przedstawionego przez skarżącą, wynika natomiast, iż u skarżącej rozpoznano "zaburzenia adaptacyjne - reakcję mieszaną lękowo – depresyjną". Sąd podzielił pogląd organu, że dla wykonywania zawodu adwokata konieczne jest także powstanie pomiędzy adwokatem a jego klientem szczególnej więzi opartej na zaufaniu. W toku wykonywania zawodu adwokata nie mogą zaistnieć wątpliwościach dotyczące możliwości wykonywania zawodu polegającego na udzielaniu pomocy prawnej. Sąd uznał, że charakter problemów zdrowotnych skarżącej wskazuje na prymat interesu publicznego nad interesem strony i organa adwokatury, które zgodnie z art. 17 Konstytucji RP sprawują pieczę nad należytym wykonywaniem zawodów zaufania publicznego w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony, zasadnie uznały konieczność tymczasowego zawieszenia skarżącej w czynnościach zawodowych. Sąd podniósł, iż wbrew zarzutom skarżącej organy nie przesądziły o istnieniu stałej niezdolności do wykonywania zawodu. Jak wynika bowiem z dyspozycji art. 4c P.a. przesłanki stwierdzenia trwałej niezdolności do wykonywania zawodu (art. 4c ust. 1 i 2 P.a.) są odmienne od przesłanek tymczasowego zawieszenia adwokata w wykonywaniu czynności zawodowych. Zdaniem Sądu, znajdujące się w aktach sprawy dokumenty wskazują na zasadność zastosowania wobec skarżącej tymczasowego zawieszenia w czynnościach adwokata do czasu wydania ostatecznej, merytorycznej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd stanął na stanowisku, że organy adwokatury zasadnie uznały, że w stosunku do skarżącej zachodzi konieczność zastosowania przewidzianego w art. 4c ust. 3 P.a. środka zabezpieczającego. Następnie, w wyniku przeprowadzonego postępowania, uchwałą z "(...)" czerwca 2017 r. ORA orzekła o trwałej niezdolności A. B.do wykonywania zawodu adwokata, zaś uchwałą z dnia "(...)"września 2017 r. Prezydium NRA ww. uchwałę utrzymało w mocy. Wyrokiem z 22 marca 2018 r. wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 2382/17, na skutek skargi wywiedzionej przez A. B., WSA w Warszawie uchylił jednak zarówno ww. uchwałę Prezydium NRA z "(...)" września 2017 r., jak i uchwałę ORA z "(...)"czerwca 2017 r. Wyrok ten jest nieprawomocny, bowiem wywiedziona od niego przez Prezydium NRA skarga kasacyjna nie została rozpoznana do chwili wydania niniejszego orzeczenia. Wnioskiem z 1 lutego 2018 r. A. B. zwróciła się do ORA o uchylenie uchwały ORA z "(...)" sierpnia 2015 r. o tymczasowym zawieszeniu jej w wykonywaniu czynności zawodowych. Strona wskazała, że stawiając jej przez Rzecznika Dyscyplinarnego zarzuty ORA uznała ją tym samym za osobę mogącą ponosić odpowiedzialność, a zatem – zdrową. 12 września 2018 r. ORA odmówiła uwzględnienia wniosku strony o uchylenie uchwały ORA z "(...)" sierpnia 2015 r. o tymczasowym zawieszeniu jej w wykonywaniu czynności zawodowych. W wyniku zaskarżenia tej uchwały przez skarżącą Prezydium NRA uchyliło powyższą uchwałę ORA uchwałą z "(...)" listopada 2018 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez ORA z uwagi na stwierdzone uchybienia w zakresie realizacji praw strony, jej właściwej reprezentacji oraz postępowania dowodowego. Uchwałą z "(...)" lutego 2019 r. ORA odmówiła uwzględnienia wniosku strony o uchylenie uchwały ORA z "(...)" sierpnia 2015 r. o tymczasowym zawieszeniu jej w wykonywaniu czynności zawodowych. Powyższą uchwałę ORA strona zaskarżyła odwołaniem. Jak wskazano powyżej, uchwałą z "(...)" maja 2019 r. Prezydium NRA, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. B., utrzymało w mocy zaskarżoną uchwałę ORA z "(...)"lutego 2019 r. odmawiającą uwzględnienia wniosku strony o uchylenie tymczasowego zawieszenia w wykonywaniu czynności zawodowych na podstawie art. 4c ust. 3 P.a. W uzasadnieniu uchwały organ wskazał, iż skarżąca poczyniła nieprawidłowe założenie, iż to na ORA spoczywa wyłączny ciężar wykazania zasadności dalszego utrzymania w mocy tymczasowego zawieszenia jej w czynnościach zawodowych. Organ podniósł, iż w związku z istnieniem w obrocie prawnym prawomocnej uchwały ORA z "(...)" sierpnia 2015 r., ciężar dowodu związanego z zamiarem zmiany tej decyzji spoczywa w głównej mierze na samej stronie. To skarżąca zatem winna była wykazać, że od wydania uchwały z "(...)"sierpnia 2015 r. zaszły zmiany na tyle istotne, by uzasadniały korektę zastosowanego środka zabezpieczającego. Prezydium NRA wskazało, że ORA konsekwentnie dążyła do przeprowadzenia kluczowego dla sprawy dowodu z badań lekarskich i psychologicznych strony, nie mając jednak – co słusznie stwierdziła skarżąca – żadnych środków do wyegzekwowania swego ewentualnego postanowienia dowodowego. ORA jednak nie "uzurpowała" sobie prawa do przeprowadzania badania, ale proponowała – mając na celu jak najlepsze wyjaśnienie okoliczności faktycznych – przeprowadzenie tego dowodu w interesie strony. Skarżąca natomiast, odmawiając tego dowodu, naraziła się na negatywną konsekwencję w postaci braku najistotniejszej części materiału dowodowego. Organ podniósł także kwestię odmowy złożenia zeznań przed ORA. Organ podniósł, że żaden z dowodów przedstawionych przez stronę nie miał charakteru opinii sądowo-psychiatrycznej. Organ podniósł także, że opinii sądowo-psychiatrycznej nie mogła być przeciwstawiona opinia psychologiczna. Odnosząc się zaś do dokumentacji dotyczącej możliwości pełnienia przez stronę służby wojskowej, organ podniósł, iż nie przesądza ona o możliwości bycia adwokatem. To samo organ wskazał odnośnie przedstawionych przez stronę zaświadczeń dotyczących kursów i szkoleń. Uchwałę Prezydium NRA z "(...)" maja 2019 r. zaskarżyła do WSA w Warszawie strona, zarzucając jej naruszenie: 1. art. 7 w zw. z art. 75§ 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego w niniejszej sprawie i nierozpoznanie istoty odwołania polegające na: a. oparciu rozstrzygnięcia w oparciu o przesłanki wskazane w uchwale ORA podjętej w dniu 4 sierpnia 2015 r. oraz podkreślanie faktu, że uchwała ta pomyślnie dla ORA przeszła kontrolę instancyjną i sądowoadministracyjną, w sytuacji gdy od daty jej podjęcia nastąpił znaczny upływ czasu, a ponadto Skarżąca w toku prowadzonego postępowania przedłożyła szereg orzeczeń i zaświadczeń lekarskich wskazujących na aktualny stan jej zdrowia, a co za tym idzie zdolność do wykonywania zawodu adwokata; b. bezpodstawnym uznaniu, że to na skarżącej, jako stronie postępowania dążącej do zmiany uchwały w zakresie zawieszenia w czynnościach zawodowych, ciąży obowiązek wykazania zmiany okoliczności będących podstawą zawieszenia, w sytuacji gdy w trybie postępowania administracyjnego - w przeciwieństwie do postępowania cywilnego - to nie strona postępowania, a organ ma obowiązek do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i nie ma podstawy do przenoszenia tego obowiązku na stronę postępowania, c. nieprzyznaniu wartości dowodowej aktualnym orzeczeniom i zaświadczeniom lekarskim przedkładanym przez adw. A. B. skutkującego przyjęciem, że utrzymanie uchwały w przedmiocie tymczasowego zawieszenia w czynnościach zawodowych pozostaje słuszne, bowiem stan jej zdrowia nie uległ zmianie, w sytuacji gdy procedura administracyjna nie przewiduje hierarchizacji środków dowodowych, a dowodem może być wszystko, co nie jest sprzeczne z prawem a przyczyni się do ustalenia stanu faktycznego sprawy, d. zaakceptowanie odmowy zbadania wartości dowodowej aktualnych orzeczeń i zaświadczeń lekarskich przedkładanym przez stronę skutkującego przyjęciem, że utrzymanie uchwały w przedmiocie tymczasowego zawieszenia w czynnościach zawodowych pozostaje uzasadnione mimo braku przeprowadzonego postępowania, co doprowadziło do naruszenia prawa podmiotowego skarżącej do skutecznej skargi odwoławczej, bowiem ani organ pierwszej instancji, ani organ odwoławczy nie rozpoznały istoty sprawy - to jest ustalenia, czy stan zdrowia skarżącej uległ zmianie. e. nieuzasadnionym przyjęciu, że jednym dowodem mogącym świadczyć o zasadności rozstrzygnięcia na korzyść skarżącej jest opinia sądowo -psychiatryczna, w sytuacji gdy w postępowaniu administracyjnym brak jest hierarchizacji środków dowodowych, zaś ich katalog pozostaje otwarty, zaś organ ma obowiązek ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, 2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 w zw. 81a § 1 k.p.a. polegające na nieuprawnym stwierdzeniu, że Skarżąca jest zobowiązana do udowodnienia zmiany okoliczności uzasadniających uchylenie uchwały w przedmiocie tymczasowego zawieszenia w czynnościach zawodowych, a także obciążają ją skutki odmowy poddania się badaniom lekarskim na zlecenie ORA, w sytuacji, gdy obowiązek prowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego spoczywa na organie, żaden przepis procedury administracyjnej nie przewiduje negatywnych konsekwencji odmowy poddania się badaniom lekarskim na zlecenie określonego organu, a ponadto w postępowaniu, którego przedmiotem jest ograniczenie lub odebranie stronie uprawnień, wszelkie niedające się wyjaśnić wątpliwości winny być rozstrzygane wyłącznie na korzyść strony, 3. naruszenie przepisu prawa, a mianowicie art. 75 § 1 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu składanych przez skarżącą orzeczeń i zaświadczeń lekarskich i nieprzyznaniu im waloru wiarygodności i uznaniu ich za dowód wskazujący na jej zdolność do wykonywania zawodu, a jednoczesnym posiłkowaniu się opinią sporządzoną na cele postępowania karnego, która po pierwsze została wykonana w roku 2015 r., a ponadto jej celem było ustalenie, czy opiniowana w czasie popełnienia czynu mogła rozpoznać jego znaczenie i pokierować sowim postępowaniem, a nie ogólna ocena stanu psychicznego i właściwości świadczących o możliwości wykonywania zawodu, w sytuacji gdy przepisy procedury administracyjnej nakazują jako dowód przyjąć wszystko co przyczyni się do wyjaśnienia sprawy, a nie pozostaje sprzeczne z prawem; 4. art. 4c ust. 3 P.a. w zw. z art. 7, 8 § 1, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten obligatoryjnie nakazuje zawieszenie w czynnościach adwokata, w przypadku toczącego się postępowania o stwierdzenie trwałej niezdolności do wykonywania zawodu adwokata, w sytuacji, gdy przepis ten wskazuje na możliwość zawieszenia, co czyni je fakultatywnym, a ponadto z racji ograniczającego uprawnienia strony, w stosunku do której toczy się postępowanie, nie może być interpretowany rozszerzające, a ponadto przed jego orzeczeniem winno być przeprowadzone wszechstronne i wnikliwe postępowanie dowodowe; które ponad wszelką wątpliwość uzasadni jego zastosowanie z poszanowaniem dla zasady proporcjonalności; 5. art 45 i 78 Konstytucji RP oraz art. 6 i 13 EKPCz wobec niezastosowania w/w przepisów; co wyrażało się naruszeniem prawa do rzetelnego rozpoznania odwołania skarżącej, w oparciu o ustalone prawem zasady proceduralne dotyczące przeprowadzania dowodów w sprawie - w sytuacji gdy Prezydium NRA w ramach kontroli instancyjnej odwołania - powieliło błędną decyzję ORA w kwestii oceny dokumentacji medycznej przedłożonej przez skarżącą , w szczególności dotyczyło to przeprowadzenia postępowania dowodowego, poprzez zlecenie wykonania opinii biegłych mogących ustosunkować się do złożonych zaświadczeń i opinii prywatnych, gdy organy samorządowe takiego postępowania nie zleciły, posiłkując się dowodami z innych spraw i dokonując ich oceny - z pominięciem wniosków, jakie płynęły z dowodów przedłożonych przez skarżącą. Skarżąca wniosła o uchylenie uchwały organu oraz poprzedzającej jej uchwały ORA oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W piśmie procesowym z 30 lipca 2019 r. strona zarzuciła naruszenie: art. 8, 9, 11, 23, 35, 61, 77, 80 k.p.a. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd pragnie podkreślić, iż przedmiot niniejszej sprawy dotyczy zmiany prawomocnej uchwały ORA z "(...)" sierpnia 2015 r. w przedmiocie tymczasowego zawieszenia skarżącej w wykonywaniu czynności zawodowych. Sąd podnosi, iż zgodnie z art. 4c P.a.: "1. O trwałej niezdolności do wykonywania zawodu orzeka okręgowa rada adwokacka. 2. Uchwała zapada po wysłuchaniu adwokata i jego pełnomocnika ustanowionego spośród adwokatów oraz po zaznajomieniu się z opiniami lub orzeczeniami lekarskimi. Okręgowa rada adwokacka wyznacza pełnomocnika z urzędu, jeżeli adwokat go nie ustanowi. 3. W razie wszczęcia postępowania o stwierdzenie trwałej niezdolności do wykonywania zawodu, okręgowa rada adwokacka może zawiesić adwokata tymczasowo w wykonywaniu czynności zawodowych. To samo uprawnienie przysługuje okręgowej radzie adwokackiej wtedy, gdy przeciwko adwokatowi zostało wszczęte postępowanie o ubezwłasnowolnienie". Zgodnie ze stanowiskiem judykatury orzeczenie o tymczasowym zawieszeniu w prawie wykonywania zawodu adwokata jest odpowiednikiem postanowienia o zabezpieczeniu wydawanego w toku toczącego się postępowania głównego (tak m.in. WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z 15 czerwca 2016 r. sygn. VI SA/Wa 3216/15). Podkreślić przy tym należy, iż przedmiotem badania w tej sprawie nie jest wydanie samego orzeczenia o tymczasowym zawieszeniu w prawie wykonywania zawodu adwokata. Takie orzeczenie bowiem już zapadło, jest nią uchwała ORA z "(...)"sierpnia 2015 r., która jest prawomocna. Strona w istocie wnioskowała o zmianę sposobu zabezpieczenia, potwierdzonego prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 15 czerwca 2016 r. sygn. VI SA/Wa 3216/15. Skoro skarżąca wnosiła o zmianę tej uchwały, tj. zmianę zabezpieczenia, to winna była wykazać, że istnieją przesłanki do zmiany tego zabezpieczenia. Podkreślić przy tym należy, iż sprawa ta dotyczy nierozerwanie oceny zdrowia strony, w tym w szczególności jej zdrowia psychicznego. Bez współpracy ze strony skarżącej, bez jej współdziałania, objawiającego się m.in. w stawiennictwie przed stosownym lekarzem psychiatrą w celu dokonania badania aktualnego stanu zdrowia strony, w sytuacji sprzecznych opinii lekarskich dotyczących strony organy adwokatury nie mogły podjąć innego rozstrzygnięcia niż zapadło w sprawie. Ma rację strona, iż organy samorządu adwokackiego nie posiadają instrumentów prawnych, aby zmusić skarżącą do stawiennictwa przed lekarzem i poddania się stosownemu badaniu. Jednak bez takiego badania organy nie mają tym samym podstaw dowodowych do zmiany zastosowanego w 2015 r. i poddanego pozytywnej weryfikacji sądowej środka zabezpieczającego. W ocenie Sądu, na gruncie rozpoznawanej sprawy organ prawidłowo wywiódł, że zastosowany środek jest proporcjonalny do zagrożenia, jakie skarżąca stwarzałaby dla prawidłowego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości, pozostając nadal czynnym pełnomocnikiem czy obrońcą. Według Sądu, argumentacja organu opisana szczegółowo w uchwałach nie nosi znamion dowolnej. Podkreślić należy, iż Prokuratura Rejonowa w 2015 r. umorzyła śledztwo wobec skarżącej. Prokuratura Rejonowa w swym orzeczeniu kierowała się opinią biegłych psychiatrów i psychologa, w której stwierdzono, że strona dotknięta jest chorobowym postrzeganiem rzeczywistości. W tej sytuacji, jak słusznie podnosi organ, uzasadnione jest działanie prewencyjne i konieczność zabezpieczenia klientów przed nieprzewidywalnymi efektami działania adwokata (skarżącego). Mając na uwadze powyższe, należy przyznać rację organom samorządu adwokackiego, że w przedmiotowej sprawie interes publiczny powinien mieć przewagę nad interesem strony. Słusznie przy tym odwołano się do roli organów samorządu adwokackiego, jaką wyznacza im art. 17 Konstytucji RP. Działanie organu samorządu zawodowego (adwokackiego) powinno być racjonalne, nakierowane na pełną realizacje normy zawartej w przywołanym przepisie. Samorząd zawodowy ma sprawować pieczę nad należytym wykonywaniem zawodu w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Przedłożone przez stronę opinie psychiatryczne i psychologiczne, sporządzone prywatnie na jej wniosek, w ocenie Sądu nie powodują braku wątpliwości odnośnie zastosowania środka zapobiegawczego. Sąd podziela przy tym wszystkie wątpliwości dotyczące powyższych opinii, opisane szczegółowo w uchwale ORA, a następnie przywołane w uchwale Prezydium NRA. Prawdą jest twierdzenie pełnomocnika skarżącej odnośnie braku hierarchizacji dowodów w postępowaniu administracyjnym. Jednak powyższe twierdzenie nie oznacza utraty mocy dowodowej opinii psychiatrycznych wobec skarżącej sporządzonych w 2015 r. w toku postępowania karnego, których prawidłowość została zweryfikowana przez tutejszy Sąd w prawomocnym wyroku z 15 czerwca 2016 r. sygn. VI SA/Wa 3216/15. Skarżąca, odmawiając poddania się badaniom psychiatrycznym, na które kierowała ją ORA, uniemożliwiła w istocie ustalenie jej aktualnego stanu zdrowia. Wobec sprzecznych opinii lekarskich (inne tezy są wywodzone z opinii z 2015 r z postępowania karnego, a inne z opinii późniejszych, przedstawionych przez stronę), wobec uzasadnionych zastrzeżeń ORA w stosunku do opinii lekarskich i psychologicznych przedstawionych przez stronę, a także wobec oporu strony poddania się badaniom lekarskim, na które kierowała stronę ORA, organy samorządu adwokackiego słusznie dały w tej sprawie prymat interesowi społecznemu nad interesowi prywatnemu strony. Skarżąca w skardze podnosi, iż to na nią przerzuca się ciężar dowodu w zakresie zmiany okoliczności faktycznych odnośnie sposobu zabezpieczenia. Dokładna analiza akt sprawy przeczy powyższemu twierdzeniu. W toku postępowania ORA próbowała kilkakrotnie spowodować, aby strona poddała się badaniom psychiatrycznym, a skarżąca konsekwentnie temu odmawiała. Przeczy to tezie o zaniechaniu prowadzenia postępowania dowodowego przez ORA. Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie zwraca się uwagę na ciężar dowodu w sprawach wszczynanych na wniosek, gdzie strona najlepiej zna swoją sytuację. Zwrócił na to uwagę np. NSA w wyroku z 25 kwietnia 2008 r., II FSK 346/07, LEX nr 541863, stwierdzając w nim, że mimo braku jednoznacznych regulacji ustawowych w sprawach ulg i zwolnień uznaniowych udzielanych na podstawie art. 67a O.p. nie można odrzucić tezy, iż ciężar udowodnienia okoliczności, na które powołuje się wnioskodawca w swoim wniosku, powinien także spoczywać na samym zainteresowanym. Wnioskodawca bowiem, wskazując na przeszkody w zakresie możliwości uiszczenia podatku, najczęściej sam dysponuje odpowiednimi dowodami mogącymi potwierdzić określone fakty. Również ze względów fiskalnych (ponoszonych kosztów przez administrację podatkową) nie ma powodów, aby ciężar udowodnienia, tzn. potwierdzenia czy zaprzeczenia sytuacji opisanej przez wnioskodawcę, musiał obciążać wyłącznie organy podatkowe (tak: B. Dauter w: Babiarz Stefan i in., "Ordynacja podatkowa. Komentarz", wyd. XI, opublikowano: WKP 2019). Jak słusznie wskazał WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. III SA/Wa 2559/17: "Nie bez znaczenia w sprawie jest, że postępowanie w sprawie o udzielenie ulgi podatkowej toczy się na skutek złożenia przez stronę wniosku, w którym strona uzasadnia zaistnienie przesłanek zastosowania ulgi podatkowej. Podatnik winien zatem wykazać przesłanki konieczne do zastosowania wnioskowanych ulg, ponieważ postępowanie to prowadzone jest na wniosek podatnika, a nie z urzędu. Rolą podatnika ubiegającego się o udzielenie ulgi podatkowej jest zatem właściwe udokumentowanie wniosku oraz wskazanie stosownych przesłanek. Bez czynnego udziału podatnika w postępowaniu w przedmiocie ulg w spłacie zaległości podatkowych, realizacja zasady prawdy obiektywnej w praktyce jest bardzo utrudniona. Na aprobatę zasługuje stanowisko wyrażone przez WSA w Białymstoku w wyroku z 11 maja 2011 r., I SA/Bk 745/10 (LEX nr 795545), że aby nie narazić się na negatywne rozstrzygnięcie, strona powinna ujawniać fakty czy też dowody będące w jej posiadaniu, przyczyniając się tym samym do wyjaśnienia sprawy. To podatnik bowiem występuje ze stosownym wnioskiem o wszczęcie postępowania w tym zakresie i to podatnik powinien starać się wykazywać, że znajduje się w takiej sytuacji, która uzasadnia przyznanie takiej ulgi (por. też J. Brolik, "Ordynacja podatkowa. Komentarz", LEX 2013)". Zarzut skarżącej w tym zakresie uznać zatem należy za bezzasadny. Za niezasadny Sąd uznaje także zarzut naruszenia art. 4c ust. 3 P.a. Strona w zarzucie tym forsuje tezę, iż organ dokonuje jego nieprawidłowej wykładni uznającej, że tymczasowe zawieszenie jest obligatoryjne w przypadku toczącego się postępowania o stwierdzenie trwałej niezdolności do wykonywania zawodu adwokata. Po pierwsze, organ takiej tezy nigdzie nie stawiał. Po drugie, zarzut ten nie dotyczy tego postępowania. W niniejszej sprawie już zastosowano środek zabezpieczający w postaci tymczasowego zawieszenia i nie jest to przedmiotem badania Sądu w tej sprawie, bo tutejszy Sąd prawomocnym wyrokiem z 15 czerwca 2016 r. sygn. VI SA/Wa 3216/15 uznał, że był to prawidłowo zastosowany środek, nawet jeśli jego zastosowanie ma tylko fakultatywny charakter. Przedmiotem oceny Sądu jest ewentualne uchylenie tego środka na skutek późniejszej zmiany okoliczności faktycznych. Sąd podziela w tym zakresie prawidłowe ustalenia ORA i Prezydium NRA, że do takiej zmiany okoliczności faktycznych (tj. stanu zdrowia skarżącej) po 2015 r. nie doszło, a przynajmniej nie jest to możliwe do jednoznacznego stwierdzenia bez współpracy strony z organami adwokatury w postaci poddania się badaniom lekarskim. W związku z powyższym za niezasadny uznać należy także zarzut naruszenia art. 45 i 78 Konstytucji oraz 6 i 13 EKPCz, zresztą w samej skardze brak jest wywodu, w jaki sposób skarżona uchwała miałaby naruszać powyższe przepisy prawa. Sąd podkreśla, że dla wykonywania zawodu adwokata konieczne jest także powstanie pomiędzy adwokatem a jego klientem szczególnej więzi opartej na zaufaniu. W toku wykonywania zawodu adwokata nie mogą zaistnieć wątpliwości dotyczące możliwości wykonywania zawodu polegającego na udzielaniu pomocy prawnej. Podsumowując, Sąd podziela opinię organu, że charakter problemów zdrowotnych skarżącej wskazuje na prymat interesu publicznego nad interesem strony i organa adwokatury, które zgodnie z art. 17 Konstytucji RP sprawują pieczę nad należytym wykonywaniem zawodów zaufania publicznego w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony, zasadnie uznały konieczność tymczasowego zawieszenia skarżącej w czynnościach zawodowych. Podkreślić z całą mocą należy, iż sprawa ta nie dotyczy stwierdzenia istnienia przesłanek do stałej niezdolności do wykonywania zawodu. Jak wynika bowiem z dyspozycji art. 4c P.a. przesłanki stwierdzenia trwałej niezdolności do wykonywania zawodu (art. 4c ust. 1 i 2 P.a.) są odmienne od przesłanek tymczasowego zawieszenia adwokata w wykonywaniu czynności zawodowych (ust 3). Sprawa trwałej niezdolności do wykonywania zawodu adwokata jest zresztą obecnie badana przez NSA na skutek skargi kasacyjnej Prezydium NRA od wyroku tutejszego Sądu z 22 marca 2018 r. Zdaniem Sądu w tej sprawie Prezydium NRA nie naruszyło także zasad ogólnych wyrażonych w art. 8, 9 i 11 k.p.a. – tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli i utrwalonych praktyk rozstrzygania spraw, a także zasady informowania stron i zasady przekonywania. To, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem, nie oznacza naruszenia powyższych zasad. W sprawie nie miał w ogóle zastosowania przywoływany przez skarżącą art. 23 k.p.a., zgodnie z którym "Do czasu rozstrzygnięcia sporu o właściwość organ administracji publicznej, na którego obszarze wynikła sprawa, podejmuje tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub słuszny interes obywateli i zawiadamia o tym organ właściwy do rozstrzygnięcia sporu". Z tych powodów organ nie mógł go naruszyć. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 35 k.p.a., wskazać należy, że normuje on termin załatwiania spraw. Niniejsza sprawa nie jest sprawą o bezczynność organu, a zatem nie można uznać, że nawet zaistniałe przekroczenie terminów do załatwienia spraw miało wpływ na jej wynik. Skarga strony bowiem może być uwzględniona z przyczyny naruszenia przepisów postępowania tylko, gdy mogły mieć one wpływ na wynik sprawy. Dłuższe procedowanie przez organ niż przewidziane jest to w art. 35 k.p.a. nie ma zasadniczo wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w skarżonej uchwale. Strona także tego nie wykazała. W sprawie nie został także naruszony art. 61 k.p.a. stanowiący o dacie wszczęcia postępowania. Daty wszczęcia postępowania organ bowiem nie zaprzecza. Odnosząc się do wniosku skarżącej o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów przedłożonych do pisma procesowego z 19 listopada 2019 r. stosownie do treści art. 106 § 3 P.p.s.a., wskazać należy, iż Sąd uznał go za niezasadny. Sąd wskazuje, iż art. 106 § 3 P.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza. Celem postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy organ ustalił ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Cel ten wyraża zarówno brzmienie art. 106 i art. 113 P.p.s.a., jak i ugruntowane w tym względzie stanowisko judykatury i doktryny. Sąd nie mógł zatem uwzględnić wniosku dowodowego z: a. pisma Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w "(...)"z 4 czerwca 2019 r. zawiadamiającego o terminie rozprawy w dniu 27 czerwca 2019 r., b. pisma Rzecznika Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w "(...)"z 7 czerwca 2019 r., c. pisma ORA z 11 czerwca 2019 r., d. pisma pełnomocnika strony z 14 czerwca 2019 r., e. umowy o pracę zawarta przez skarżącą 13 czerwca 2019 r., f. pisma MON z 15 sierpnia 2019 r., g. pisma NRA z 23 września 2019 r. – informacji o przekazaniu sprawy do WSA; h. świadectwa z ukończenia szkolenia specjalistycznego z 1 października 2019 r.; i. certyfikatu ukończenia kursu CLS z 24 września 2019 r., gdyż powstały one po dniu wydania skarżonej uchwały, a zatem organ nie mógł nimi dysponować w toku prowadzonego postępowania. Nie można przeto czynić zarzutu organowi, że nie uwzględnił tez z dokumentów, które nie istniały na dzień orzekania w sprawie. Jak słusznie podnosi się w orzecznictwie, sąd administracyjny, kontrolując zgodność z prawem postępowania administracyjnego i wydanej w jego wyniku ostatecznej decyzji administracyjnej, nie ma w świetle obowiązujących przepisów ani obowiązku, ani nawet uprawnienia, aby odnosić się do zdarzeń późniejszych i uwzględniać dokumenty powstałe po wydaniu zaskarżonej decyzji (zob. wyrok NSA z 26 lipca 2017 r., II OSK 2100/16, LEX nr 2358606). Sąd nie mógł także uwzględnić kolejnego wniosku dowodowego skarżącej, tj. o przeprowadzenie dowodu z artykułu internetowego pr. "Adwokaci zapłacą za opieszałość w nadaniu skargi na swoją uchwałę", albowiem nie dotyczył on sprawy strony i nie miał związku ze sprawą. Jak wskazał bowiem NSA w wyroku z 6 października 2005 r., sygn. II GSK 164/05, ONSA WSA 2006/2, poz. 45, przeprowadzenie przez sąd administracyjny uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu (art. 106 § 3) będzie dopuszczalne w sytuacji, gdy wnioskowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Celem tego postępowania nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie – czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Podobne zastrzeżenie odnośnie braku związku ze sprawą należy także podnieść do zgłoszonych przez stronę dowodów w postaci: a. pisma Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w "(...)"z 4 czerwca 2019 r. zawiadamiającego o terminie rozprawy w dniu 27 czerwca 2019 r.; b. pisma NRA z 9 kwietnia 2019 r. w przedmiocie skargi strony na nieetyczne i pozbawione podstaw działanie Dziekana ORA; c. pisma Rzecznika Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w "(...)"z 7 czerwca 2019 r. wzywającego stronę do stawiennictwa w dniu 27 czerwca 2019 r.; d. pisma ORA z 11 czerwca 2019 r. o ustanowieniu dla strony pełnomocnika; e. pisma pełnomocnika strony z 14 czerwca 2019 r. kierowanego do skarżącej; f. pisma NRA z 8 marca 2019 r. w przedmiocie skargi strony na pisma Dziekana ORA z 5 listopada 2018 r. i 26 listopada 2018 r.; g. umowa o pracę zawarta przez skarżącą 12 kwietnia 2019 r.; h. umowa o pracę zawarta przez skarżącą 13 czerwca 2019 r.; i. pismo MON z 15 sierpnia 2019 r.; j. pismo strony z 30 kwietnia 2019 r. Pisma NRA z 8 marca 2019 r. i 9 kwietnia 2019 r., jak też pismo strony z 30 kwietnia 2019 r. dotyczyły skargi strony na działanie Dziekana ORA w przedmiocie zawieszenia w czynnościach zawodowych. Są to w istocie pisma będące powtórzeniem argumentów prawnych stron dotyczących prawnych aspektów działalności drugiej strony. W ocenie Sądu nie dotyczą one wprost przedmiotu rozstrzygnięcia, tj. ustalenia stanu zdrowotnego strony. Umowa o pracę zawarta przez skarżącą 12 kwietnia 2019 r. także nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Nie jest sporne między stronami, że skarżąca zawarła taką umowę. Jednak z faktu zawarcia umowy o pracę przez stronę z Wojskowym Oddziałem Gospodarczym (stanowisko: pomocnik komendanta ochrony) skarżąca nie może wywodzić, iż świadczy to o braku przeszkód w wykonywaniu przez nią czynności zawodowych adwokata. Powodem wydania uchwały ORA z 4 sierpnia 2015 r. tymczasowo zawieszającej skarżącą w czynnościach zawodowych było to, iż strona cierpiała na zaburzenia psychiczne, które nie tylko wpływają na ocenę jej poczytalności w aspekcie odpowiedzialności karnej, ale także na jej bieżące funkcjonowanie, również zawodowe. Co więcej, biegli prognozowali wysokie prawdopodobieństwo dalszych naruszeń prawa, co stanowi samoistną przesłankę stosowania przewidzianego w art. 4c ust. 3 P.a. środka zabezpieczającego w postaci zawieszenia w czynnościach zawodowych. W uzasadnieniu powyższej uchwały ORA podała, że podstawą dla wszczęcia postępowania w trybie art. 4c P.a. było postanowienie Prokuratury Rejonowej w Sejnach z 30 czerwca 2015 r. o umorzeniu śledztwa wobec skarżącej. Prokuratura Rejonowa w swym orzeczeniu kierowała się opinią biegłych psychiatrów i psychologa, w której stwierdzono, że strona dotknięta jest chorobowym postrzeganiem rzeczywistości. Sąd podnosi, iż zawarcie umowy o pracę przez stronę z Wojskowym Oddziałem Gospodarczym nie oznacza, iż skarżąca przestała cierpieć na ww. zaburzenia psychiczne. Obecne zatrudnienie skarżącej nie jest przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu. Podobnie bez znaczenia dla sprawy jest zaświadczenie z 21 lutego 2019 r. o ukończeniu kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy i uzyskaniu tytułu ratownika. Nie jest to bowiem dokument świadczący o tym, że strona przestała cierpieć na zaburzenia psychiczne, stwierdzone w opiniach lekarskich będących podstawą postanowienia Prokuratury Rejonowej w Sejnach. Pozostałe wymienione dokumenty, oprócz tego, że powstały po dniu wydania skarżonej w niniejszej sprawie uchwały organu, nie dotyczą także przedmiotu niniejszej sprawy, tj. odmowy umorzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia trwałej niezdolności strony do wykonywania zawodu adwokata w trybie art. 4c P.a. Sąd podkreśla, iż treść wyroku NSA z 10 maja 2019 r. sygn. II GSK 311/19 była mu znana z urzędu. Wyrok ten dotyczy zresztą nie wprost niniejszej sprawy, ale bezczynności i przewlekłości ORA w prowadzeniu sprawy w przedmiocie tymczasowego zawieszenia w wykonywaniu czynności zawodowych, podobnei zresztą jak wyrok WSA w Białystoku z 30 listopada 2018 r. sygn. II SAB/Bk 114/18 znajduje się w aktach sprawy (k. 406). Niniejsza sprawa jest z kolei rozstrzygnięciem merytorycznym sprawy w przedmiocie tymczasowego zawieszenia w wykonywaniu czynności zawodowych. Są to dwa odmienne przedmioty rozstrzygnięcia. Nawet jeśli wcześniej istniał stan bezczynności czy przewlekłości w prowadzonym postępowaniu, to nie ma to bezpośredniego przełożenia na wynik sprawy, tj. treść zapadłej uchwały. Z kolei następujące dokumenty znajdują się już w aktach sprawy: 1. pismo strony z 21 listopada 2018 r. "o podanie podstawy prawnej pisma (...) z dnia 15 listopada 2018 r." (k.135); 2. postanowienie Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury z 1 grudnia 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania dyscyplinarnego (k. 271); 3. wniosek skarżącej "o podanie podstawy prawnej pisma z dnia 15 listopada 2018 r." z 29 listopada 2018 r. (k. 227); 4. pismo ORA z 15 listopada 2018 r. w przedmiocie poddania się badaniom psychologicznym przez stronę (k. 131); 5. pismo ORA z 26 listopada 2018 r. w przedmiocie poddania się badaniom psychologicznym przez stronę (k. 137); 6. wyrok WSA w Warszawie z 22 marca 2018 r. sygn. VI SA/Wa 2382/17 (k. 26); 7. pismo Prezesa Sądu Okręgowego w "(...)"z 16 listopada 2015 r. kierowane do I. O. (k. 428), 8. pismo Prezesa Sądu Okręgowego w "(...)"z 16 listopada 2015 r. kierowane do A. B. (k. 68), 9. pismo ORA z 26 lutego 2019 r. (k. 343); 10. wniosek strony z 17 stycznia 2019 r. o umorzenie postępowania (k. 235); 11. odwołanie strony od uchwały ORA z 29 marca 2019 r. (k. 389); 12. pismo Rzecznika Praw Obywatelskich z 4 września 2018 r. (k. 40); 13. świadectwo ukończenia etapu szkolenia indywidualnego w 1. "(...)"Brygadzie Obrony Terytorialnej z 9 września 2018 r. (k. 62); 14. orzeczenie psychologiczne z 6 listopada 2017 r. (k. 64); 15. powołanie skarżącej do terytorialnej służby wojskowej z 13 grudnia 2018 r. (k. 316), 16. zaświadczenie z 12 grudnia 2018 r. o udziale w ćwiczeniach z wojskami ""(...)"" w ramach Terytorialnej Służby Wojskowej (k. 203); 17. uchwała Prezydium NRA z 6 listopada 2018 r. (k. 117); 18. wniosek strony z 1 lutego 2018 r. (k. 9); 19. uchwała ORA z 12 września 2018 r. (k. 43); 20. odwołanie strony z 5 października 2018 r. (k. 49); 21. pismo ORA z 16 stycznia 2019 r. – przedłużenie terminu załatwienia sprawy (k. 320); 22. pismo ORA z 16 stycznia 2019 r. – zmiana pełnomocnika z urzędu (k. 229); 23. stanowisko ORA z 23 stycznia 2019 r. (k. 314); 24. pism strony z 11 stycznia 2019 r. (k. 328, 330, 341 i 342) 25. uchwała ORA z 12 lutego 2019 r. (k. 345), 26. informacja ORA z 4 marca 2019 r. o zwolnieniu adw. B. W. z funkcji pełnomocnika z urzędu (k. 355); 27. odwołanie strony z 29 marca 2019 r. (k. 389). Skoro dokumenty te były już w aktach sprawy przekazanych Sądowi przez organ (przy czym niektóre z nich były kilkukrotnie przedkładane przez stronę organowi), nie było potrzeby przeprowadzania z nich dowodu przed Sądem. Sąd odmówił przeprowadzenia dowodu z wniosku strony o umorzenie postępowania w trybie art. 4c P.a. i uchylenie uchwały o zawieszeniu w czynnościach zawodowych z 14 marca 2017 r., gdyż nie dotyczy on wprost niniejszej sprawy, a oznacza tylko tyle, że przed wydaniem uchwały przez ORA z "(...)" czerwca 2017 r. był wówczas składane przez stronę. Okoliczności tej ani organ, ani strona nie kwestionują. Jak wynika z akt sprawy, wniosek ten nie był wówczas uwzględniony przez ORA, co znajduje odzwierciedlenie w jej rozstrzygnięciu zawartym w uchwale z "(...)" czerwca 2017 r. W związku z niezasadnością skargi oraz brakiem stwierdzenia z urzędu innych naruszeń prawa, skutkujących uchyleniem skarżonej uchwały, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.