II GSK 3246/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Arkadiusz Tomczak Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych O. z siedzibą w W. i P. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 2719/16 w sprawie ze skarg O. z siedzibą w W. i P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy unieważnienia konkursu na operatora pocztowego wyznaczonego do świadczenia usług powszechnych na lata 2016-2025 1. oddala skargi kasacyjne; 2. zasądza od O. z siedzibą w W. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego; 3. zasądza od P. S.A. z siedzibą w W. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 maja 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 2719/16 oddalił skargi P. S.A. w W. i O. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z [...] października 2016 r. w przedmiocie odmowy unieważnienia konkursu na operatora pocztowego wyznaczonego do świadczenia usług powszechnych na lata 2016-2025. Od powyższego wyroku wpłynęły dwie skargi kasacyjne. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła P. S.A. w W., zaskarżając orzeczenie w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto skarżąca kasacyjnie wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz kosztów poniesionych przez Sądem I instancji. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. niezasadne niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i zarazem bezpodstawne zastosowanie art. 151 p.p.s.a. w zw. z naruszeniem przez Organ art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; powoływanej dalej jako: k.p.a.) oraz art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113; powoływanej dalej jako: Prawo pocztowe lub P.p.) przez oddalenie skargi pomimo zaistnienia okoliczności dotyczących uczestnika i zwycięzcy konkursu na operatora wyznaczonego do świadczenia pocztowych usług powszechnych na lata 2016-2025 (dalej również jako: Konkurs) – A. S.A. (dalej również jako: A. lub A.), które wskazują, że A. nie spełniała wymogów określonych w dokumentacji konkursowej, pozwalających na zakwalifikowanie oferty A. do drugiego etapu Konkursu, w szczególności ze względu na niespełnienie przesłanek uczestnictwa w Konkursie w zakresie wskaźnika zadłużenia kapitału własnego A. w 2012 r. oraz wskaźnika płynności bieżącej A. za 2011 r., a także pominięcie faktu, że A. nie gwarantuje realizacji zadań operatora wyznaczonego, co stanowiło rażące naruszenie przepisów prawa będące podstawą unieważnienia Konkursu; 2. niezasadne niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i zarazem bezpodstawne zastosowanie art. 151 p.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 75 ust. 1 P.p. w zw. z art. 71 ust. 3 pkt 2 P.p. oraz z art. 77 § 1 i 4 k.p.a. oraz z art. 80 § 1 k.p.a. przez oddalenie skargi na zaskarżoną decyzję odmawiającą unieważnienia Konkursu, pomimo że dane znane Prezesowi UKE z urzędu, tj. wyniki badania czasu przebiegu przesyłek pocztowych A. przeprowadzonego na podstawie art. 52 P.p., wskazują, że A. nie spełnia warunków świadczenia usługi powszechnej w zakresie czasu przebiegu przesyłek pocztowych, co w konsekwencji powinno doprowadzić do odrzucenia oferty A. w Konkursie; 3. niezasadne niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p..p.s.a. i zarazem bezpodstawne zastosowanie art. 151 p.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 75 ust. 1 P.p. oraz w zw. z § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie konkursu na operatora wyznaczonego do świadczenia usług powszechnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1466, powoływanej dalej jako: rozporządzenie Konkursowe oraz z § 6 rozporządzenia Konkursowego przez oddalenie skargi i uznanie, że zmiana warunków Konkursu przez zmianę wskaźnika zadłużenia kapitału własnego oraz zmianę wskaźnika zadłużenia długoterminowego stanowi sprostowanie oczywistej omyłki, podczas gdy zmiana ta prowadziła do istotnej zmiany warunków Konkursu, a w konsekwencji do zmiany jego wyników i nie mogła być przeprowadzona w trybie sprostowania oczywistej omyłki; 4. niezasadne niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i zarazem bezpodstawne zastosowanie art. 151 p.p.s.a. w zw. z naruszeniem z art. 75 ust. 1 P.p. oraz w zw. z § 5 ust. 4 rozporządzenia Konkursowego oraz § 6 rozporządzenia Konkursowego przez oddalenie skargi i uznanie, że w sytuacji gdy ustalone warunki Konkursu są nieracjonalne i sprzeczne z interesem biorących udział w konkursie operatorów pocztowych, mogą one zostać zmienione w trybie sprostowania oczywistej omyłki, podczas gdy wadliwość dokumentacji konkursowej nie może zostać sanowana w tym trybie, a zmiana warunków Konkursu - nawet jeżeli pożądana z punktu widzenia interesu publicznego lub określonego podmiotu – jest działaniem innym niż sprostowanie oczywistej omyłki; 5. niezasadne niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i zarazem bezpodstawne zastosowanie art. 151 p.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 75 ust. 1 P.p. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. przez oddalenie skargi na zaskarżoną decyzję pomimo wadliwego niezakwalifikowania oferty P. do drugiego etapu Konkursu ze względu na niespełnienie niektórych warunków określonych w dokumentacji konkursowej, bez wzywania P. do usunięcia braków; 6. niezasadne niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i zarazem bezpodstawne zastosowanie art. 151 p.p.s.a. w zw. z naruszeniem 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. (w brzmieniu k.p.a. obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r.) w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 2 P.p. przez oddalenie skargi, pomimo że żaden z uczestników konkursu, w tym A., nie spełniał warunków uczestnictwa w Konkursie, a w szczególności przez przyjęcie przez WSA, że zaokrąglenie - doszacowanie "wskaźnika płynności bieżącej" za rok 2011 przedstawionego przez A. jest prawidłowe, zgodne z wymogami Konkursu i podstawowymi regułami matematyki, podczas gdy niespełnienie ww. warunku powinno prowadzić do unieważnienia Konkursu; 7. naruszenie art. 75 ust. 1 P.p. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 20 i 21 oraz art. 35d ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1047, dalej: ustawa o rachunkowości) przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że definicja "zobowiązania" użyta na potrzeby wyliczenia "wskaźnika zadłużenia kapitału własnego" nie obejmuje rezerw, podczas gdy wskazane wyżej przepisy ustawy o rachunkowości wprost wskazują, że "rezerwy" mieszczą się w pojęciu "zobowiązania", co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi, zaś uprzednio Prezesa UKE do nieprawidłowej oceny oferty A. i do odmowy unieważnienia konkursu, pomimo niespełnienia przez A. warunków udziału w Konkursie; 8. naruszenie art. 75 ust. 1 P.p. i art. 73 ust. 1 pkt 2 P.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że A. spełniała warunki uczestnictwa w Konkursie, podczas gdy A. nie spełniała warunku "wskaźnika płynności bieżącej" za rok 2011, a Komisja Konkursowa dokonała zaokrąglenia i doszacowania ww. wskaźnika w sposób umożliwiający udział A. w Konkursie; 9. naruszenie art. 71 ust. 3 P.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przepis ten nie mógł być naruszony, ponieważ ma zastosowanie w postępowaniu administracyjnym w sprawie wyboru operatora wyznaczonego, a nie w toku Konkursu, podczas gdy Prezes UKE oraz Komisja Konkursowa, ustalając zwycięzcę Konkursu powinni byli uwzględnić warunki, jakim musi odpowiadać operator wyznaczony, a przepisy P.p. nie dają podstaw do rozdzielenia postępowania konkursowego oraz postępowania administracyjnego w sprawie wyboru operatora wyznaczonego; 10. naruszenie art. 73 ust. 1 pkt 2 P.p. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz. U. poz. 545, dalej: rozporządzenie USO) oraz w związku z Załącznikiem nr 1 do rozporządzenia USO przez ich niewłaściwe zastosowanie i nierozważenie określonych przez prawodawcę wymogów związanych ze wskaźnikami czasu przebiegu przesyłek, co doprowadziło do odmowy unieważnienia Konkursu, pomimo że A. nie zapewnia wymaganych wskaźników czasu przebiegu przesyłek pocztowych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w jej petitum. Drugą skargą kasacyjną, która wpłynęła od powyższego orzeczenia Sądu I instancji była skarga kasacyjna O. Strona skarżąca kasacyjnie zaskarżyła wyrok WSA w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz rozpoznanie skargi O. i uchylenie zaskarżonej decyzji lub o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Ponadto wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1529 ze zm., dalej: Ustawa lub P.p.) w związku z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP polegającej na przyjęciu, że w zakresie delegacji ustawowej mieściło się uregulowanie w rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie konkursu na operatora wyznaczonego do świadczenia usług powszechnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1466, dalej: rozporządzenie) kwestii powołania i trybu pracy komisji konkursowej; 2. prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 190 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1489 ze zm., dalej: P.t.) w zw. z art. 71 ust. 1 oraz art. 71 ust. 3 Ustawy polegającej na przyjęciu, że komisja konkursowa jest uprawniona do dokonania analizy ofert i dokonania faktycznego wyboru operatora wyznaczonego, podczas gdy uprawnienia te są zastrzeżone do wyłącznych kompetencji Prezesa UKE, a rozporządzenie w zakresie, w jakim powierza ww. czynności komisji konkursowej zostało wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej określonej w art. 72 ust. 3 Ustawy; 3. prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 75 ust. 1 Ustawy w zw. z § 5 ust. 4 rozporządzenia oraz z § 6 rozporządzenia przez uznanie, że zmiana warunków konkursu polegająca na zmianie wskaźnika zadłużenia kapitału własnego oraz zmianie wskaźnika zadłużenia długoterminowego może być dokonana w trybie sprostowania oczywistej omyłki, podczas gdy tryb ten nie może prowadzić do zmiany merytorycznej, a sama zmiana doprowadziła do zakwalifikowania oferty złożonej przez A. S.A. 4. prawa materialnego, tj. art. 75 ust. 1 Ustawy w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 20 i 21 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 330, dalej: ustawa o rachunkowości) poprzez niewłaściwe zastosowanie i odmowę unieważnienia konkursu pomimo tego, że do zobowiązań A. nie zaliczono wbrew wskazanym przepisom rezerw, co było rażącym naruszeniem przepisów prawa i doprowadziło do uznania, że oferta A. spełnia wymogi określone w rozdziale 4 Dokumentacji konkursowej; 5. prawa materialnego, tj. art. 75 ust. 1 Ustawy i art. 73 ust. 1 pkt 2 Ustawy przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zaakceptowanie przez komisję konkursową zaokrąglonego "wskaźnika płynności bieżącej" za rok 2011 przedstawionego przez A. było dopuszczalne, choć brak jest w tym zakresie podstawy prawnej, co doprowadziło do uznania, że oferta A. spełnia wymogi określone w rozdziale 4 Dokumentacji konkursowej; 6. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku niespełniającego wymogów ustawowych, w szczególności poprzez brak odniesienia się do zarzutów sformułowanych w skardze oraz brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia przez co Wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej; 7. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi, podczas gdy Prezes UKE nieprawidłowo ustalił, że A. zapewnia: a) wymagany wskaźnik płynności bieżącej, podczas gdy wymagany poziom wynosił 1,2 a oferta A. wskazywała wartość 1,17354; b) wskaźnik zadłużenia kapitału własnego, podczas gdy przy obliczeniu tego wskaźnika nie uwzględniono rezerw, a prawidłowo obliczony wskaźnik, uwzględniający rezerwy ma wartość 3,21725, podczas gdy wymagany wskaźnik powinien mieścić się w przedziale od 1 do 3. Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty obu skarg kasacyjnych nie są uzasadnione. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skargach kasacyjnych przepisów prawa. Uwzględniając istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych zwartych w obu skargach uzasadnia, aby rozpatrzeć je łącznie. W obu skargach kasacyjnych sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. Podkreślenia przy tym wymaga, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu skarg kasacyjnych została przedstawiona w taki sposób, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego ściśle powiązano (uzasadniano) z naruszeniem przepisów postępowania i odwrotnie - potencjalne błędy proceduralne skutkowały w ocenie autorów obu skarg kasacyjnych uchybieniami materialnoprawnymi i w związku z tym istnieje konieczność łącznego ich rozpatrzenia. Odnosząc się do skargi kasacyjnej złożonej przez O. należy podkreślić, iż w ocenie NSA nietrafny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku, aczkolwiek zawiera pewne uchybienia, nie narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania § 5 ust. 4 oraz § 6 rozporządzenia konkursowego, które uprawniają Prezesa UKE do dokonania sprostowania oczywistych omyłek w Dokumentacji konkursowej, a także kwestii nieuwzględnienia rezerw w kategorii zobowiązań na potrzeby obliczenia wskaźnika zadłużenia kapitału własnego oraz problemu określenia trybu postępowania konkursowego. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Dodatkowo NSA w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów podniesionych w skardze oraz innych pismach procesowych sprawy i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15; wyrok NSA z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16; wyrok NSA z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16; wyrok NSA z 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku, mimo pewnych mankamentów, odpowiada zatem wymogom postawionym mu przez art. 141 § 4 p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia art. 72 ust. 3 Prawa pocztowego oraz art. 190 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne w zw. z art. 71 ust. 1 oraz art. 71 ust. 3 Prawa pocztowego, które O. dodatkowo wiąże z naruszeniem przepisu art. 92 ust. 1 Konstytucji RP należy zauważyć, że także one nie są zasadne. Problem przekroczenia granic upoważnienia ustawowego do wydania rozporządzenia był przedmiotem zainteresowania Trybunału Konstytucyjnego i doczekał się analizy w licznych orzeczeniach (np. w wyrokach z dnia 4 listopada 1997 r., sygn. akt U 3/97; z dnia 16 lutego 1999 r., sygn. akt SK 11/98; z dnia 16 stycznia 2007 r., sygn. akt U 5/06, czy z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt U 2/08). W orzeczeniach tych Trybunał podkreśla, że rozporządzenie jest aktem prawnym wydawanym w celu wykonania ustawy i na podstawie udzielonych w niej upoważnień. Konstrukcję i treść rozporządzenia, jako aktu wykonawczego do ustawy determinują trzy warunki. Po pierwsze, rozporządzenie musi być wydane na podstawie wyraźnego (nieopartego tylko na domniemaniu ani na wykładni celowościowej), szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie. Po drugie, musi być wydane w granicach tego upoważnienia i w celu wykonania ustawy. Po trzecie, rozporządzenie nie może być sprzeczne z normami Konstytucji i aktem ustawodawczym, na podstawie którego zostało wydane, a także z obowiązującymi aktami ustawodawczymi, które w sposób bezpośredni regulują materie będące przedmiotem rozporządzenia. Warunki te oznaczają więc zakaz wydawania rozporządzeń bez upoważnienia ustawowego, niebędących aktami wykonującymi ustawę oraz sprzecznych z Konstytucją i obowiązującymi ustawami. Naruszenie jednego z tych warunków może powodować zarzut niezgodności rozporządzenia z ustawą i z Konstytucją. Brak stanowiska ustawodawcy w danej sprawie, przejawiający się w braku lub choćby tylko nieprecyzyjności upoważnienia, musi być interpretowany jako nieudzielenie kompetencji normodawczej w danym zakresie. Oznacza to, że rozporządzenie - jako wydane na podstawie ściśle określonego upoważnienia ustawowego - nie może dowolnie modyfikować ani uzupełniać upoważnienia. Odstępstwa od treści upoważnienia nie mogą być usprawiedliwione względami praktycznymi ani potrzebami związanymi z rozstrzyganiem konkretnych problemów prawnych. Rozporządzenie nie jest aktem normatywnym samoistnym, lecz jego zadaniem jest wykonywanie ustawy, nie zaś jej modyfikowanie, uzupełnianie czy powtarzanie jej postanowień. Istnieje zatem funkcjonalny związek między ustawą a wydawanym z jej upoważnienia aktem wykonawczym. Wzajemne relacje między ustawą a rozporządzeniem oparte są na założeniu, że akt wykonawczy konkretyzuje przepisy ustawy. Przepis art. 92 Konstytucji RP nakłada na ustawodawcę zwykłego obowiązek precyzyjnego i szczegółowego formułowania zakresu delegacji, a na organy upoważnione do wydawania rozporządzeń - obowiązek ścisłego wykonywania delegacji. Tym samym akt wykonawczy jest ściśle związany z wolą ustawodawcy, wyrażoną w delegacji ustawowej. Kierując się stanowiskiem prezentowanym przez Trybunał, Sąd dokonał analizy zarzutu sformułowanego na gruncie niniejszej sprawy, dotyczącego przekroczenia delegacji ustawowej przez Ministra Administracji i Cyfryzacji w rozporządzeniu z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie konkursu na operatora wyznaczonego do świadczenia usług powszechnych. Wbrew zatem twierdzeniom skarżących kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że zadaniem Komisji konkursowej była ocena złożonych ofert pod kątem formalnym i merytorycznej zawartości, a kryteria tej oceny zostały szczegółowo określone w treści ustawy Prawo pocztowe, Rozporządzenia konkursowego i dokumentacji, której zawartość uregulowano w § 4 tego rozporządzenia. Co więcej, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku, że Komisja konkursowa nie została wyposażona w jakieś szczególne uprawnienia wykraczające poza ramy obowiązujących przepisów. Rację ma także Sąd I instancji, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Komisja nie została upoważniona do podejmowania merytorycznych rozstrzygnięć, których treść dotyczyłaby wyników Konkursu, a decydującym etapem wyłonienia operatora jest postępowanie administracyjne w ramach którego wybierany jest operator wyznaczony, a nie postępowanie konkursowe. Nie mają zatem usprawiedliwionych podstaw także zarzuty, że powołanie komisji konkursowej nie znajduje żadnego umocowania. Nie ma wątpliwości, że omawiane upoważnienie do wydania rozporządzenia w zakresie trybu postępowania konkursowego obejmuje także umocowanie do określania zasad i warunków oceny złożonych ofert, oraz konkretnych podmiotów które tej oceny będą dokonywać. Z powyższych względów prawidłowa jest konstatacja WSA, iż z określenia "tryb postępowania konkursowego" oraz regulacji uzupełniających w Prawie pocztowym należy wywieść, że omawiana wytyczna odnosi się do nakazu normatywnego uregulowania takich szczegółowych kwestii jak: podmiot postępowania konkursowego, którym jest komisja konkursowa, tryb jej procedowania i organizacji, przebieg poszczególnych czynności. Nie można także zgodzić się z zarzutem, że rozporządzenie istotną część kompetencji w zakresie wyboru operatora wyznaczonego, powierza Komisji konkursowej. Postępowanie w sprawie wyboru prowadzi wyłącznie Prezes UKE. W związku z powyższym zasadnie Sąd I instancji uznał, że z przepisów Prawa pocztowego wynika, że cały proces wyboru operatora wyznaczonego, podobnie jak pozostałe kompetencje regulacyjne w ramach rynku pocztowego, powierzone zostały Prezesowi UKE. Należy podkreślić, iż pozostałe zarzuty skarg kasacyjnych są w znacznym stopniu powtórzeniem zarzutów formułowanych przez skarżących na etapie postępowania przed Sądem I instancji. Odnosząc się do nich należy na wstępie podkreślić, że ustawodawca przewidział kontrolę prawidłowości przeprowadzenia konkursu w trybie art. 75 prawa pocztowego. Według tego unormowania Prezes UKE z urzędu lub na wniosek uczestnika konkursu na operatora wyznaczonego złożony w terminie 21 dni od dnia ogłoszenia wyników konkursu, w drodze decyzji, unieważnia konkurs na operatora wyznaczonego, jeżeli zostały rażąco naruszone przepisy prawa. Ewentualne unieważnienie konkursu stanowi podstawę wznowienia postępowania w sprawie konkursu na operatora wyznaczonego (art. 75 ust. 2 Prawa pocztowego). Z powyższego jednoznacznie wynika, że jedyną przesłanką unieważnienia Konkursu jest rażące naruszenie przepisów prawa (art. 75 ust. 1 Prawa pocztowego). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego "rażące naruszenie prawa" w rozumieniu art. 75 ust. 1 prawa pocztowego zachodzi wtedy, gdy konkurs na operatora wyznaczonego pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że ów konkurs nie może być akceptowany jako przeprowadzony przez w państwie praworządnym (a więc nie możemy pogodzić się ze skutkami społeczno-gospodarczymi naruszenia z punktu widzenia państwa prawa). Naruszenie prawa będą miały charakter rażący w takiej sytuacji, gdy czynności zaistniałe w toku przeprowadzenia konkursu (w tym także ogłoszenie konkursu oraz dokumentacja konkursowa) stanowiłyby zaprzeczenie stanu prawnego w zakresie konkursu w całości lub w części. Nie chodzi tu więc tylko każdy błąd w wykładni lub stosowaniu prawa, ale o oczywiste przekroczenie prawa (tj. jasne i niedwuznaczne) wywołujące ponadto skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać (por. dotyczące art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wyroki NSA: z 2 marca 2006 r., II GSK 398/05, LEX nr 197521 oraz z 31 stycznia 2006 r., I OSK 883/05, LEX nr 299873; zob. też J. Borkowski, Nieważność decyzji administracyjnej, Łódź – Zielona Góra 1997, passim). Dokonując interpretacji omawianych przepisów należy dodatkowo pamiętać, że w art. 75 ust.1 prawa pocztowego z ustawodawca przewidział szczególny przedmiot stwierdzenia nieważności, odmienny od zawartego w art. 156 k.p.a., ponieważ w tym przypadku sankcja nieważności nie odnosi się do decyzji, ale do postępowania konkursowego (por. R. Hauser, A. Skoczylas, Przesłanki wzruszenia ostatecznych decyzji administracyjnych przewidziane w ustawach szczególnych w: Instytucje procesu administracyjnego i sądowoadministracyjnego, Księga jubileuszowa dedykowana Profesorowi Ludwikowi Żukowskiemu, Wydawnictwo Wyższej Szkoły Prawa i Administracji w Przemyślu, Przemyśl-Rzeszów 2009, s. 134-148). W tym kontekście należy z całą stanowczością podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela i uznaje za własny pogląd wypowiedziany w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 11 grudnia 2018 r., II GSK 4637/16, iż omawiane postępowanie konkursowe nie jest administracyjnym postępowaniem jurysdykcyjnym w rozumieniu k.p.a. Jest ono prowadzone przez komisję konkursową, niebędącą organem administracyjnym i niewyposażoną przez ustawę w kompetencję administracyjną do władczego rozstrzygnięcia indywidualnej i konkretnej sprawy administracyjnej. Postępowanie komisji konkursowej kończy się przekazaniem przez nią Prezesowi UKE protokołu z przebiegu konkursu wraz z ofertami, dokumentacją konkursową oraz pozostałymi dokumentami zgromadzonymi w toku konkursu, a następnie ogłoszenia przez Prezesa UKE wyników konkursu. To ogłoszenie nie ma charakteru władczego rozstrzygnięcia przez organ administracyjny sprawy administracyjnej. Wieńczy ono etap poprzedzający właściwe postępowanie administracyjne, prowadzone na podstawie k.p.a., zmierzające do rozstrzygnięcia przez Prezesa UKE, w drodze decyzji, sprawy administracyjnej wyboru operatora wyznaczonego spośród operatorów pocztowych wyłonionych w drodze konkursu (art. 71 i nast. Prawa pocztowego). Jak trafnie zaznaczono w cytowanym orzeczeniu prawo pocztowe wprawdzie nie zawiera wprost normy wyłączającej stosowanie przepisów k.p.a. do postępowania konkursowego, jednak charakter prawny tego postępowania oraz fakt, iż tryb postępowania konkursowego uregulowany został odrębnie, tj. w rozporządzeniu wydanym na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 72 ust. 3 Prawa pocztowego dowodzą, że mamy do czynienia z odrębną procedurą. Konkludując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza zatem, że uznaje za prawidłowy pogląd Sądu I instancji, iż postępowanie konkursowe oraz postępowanie administracyjne w sprawie wyboru operatora wyznaczonego są postępowaniami odrębnymi i niezależnymi. Za usprawiedliwioną wobec tego uznać należy konstatację, że nadanie sprawie indywidualnego charakteru następuje dopiero po wyłonieniu przez Komisję operatora pocztowego, a więc na etapie Konkursu istniejącej tam sprawy nie można utożsamiać ze sprawą indywidualną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym zasadnie Sąd I instancji uznał, że w przedmiotowym postępowaniu nie doszło do naruszenia art. 64 § 2 k.p.a., albowiem w toku postępowania konkursowego nie toczyło się postępowanie administracyjne, a nie istnieje norma prawna obligująca do wezwania uczestnika konkursu na etapie postępowania konkursowego do uzupełnienia ewentualnych braków złożonej oferty. Z powyższych względów prawidłowa jest konstatacja WSA, iż jeżeli zatem postępowanie konkursowe nie jest postępowaniem administracyjnym, to nie znajdują na tym etapie zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W tej sytuacji brak było podstaw, aby wezwać P. do usunięcia braków. W ocenie NSA nie jest zatem trafny zarzut skargi kasacyjnej P. wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art. 75 ust. 1 Prawa pocztowego w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. Zasadnie podkreślono także w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że P. składając ofertę znała warunki dotyczące wymaganej dokumentacji i zasad dotyczących uczestnictwa w konkursie. Szczegółowe wymagania określone zostały w ogłoszeniu o Konkursie oraz w Dokumentacji konkursowej. Skarżąca przystępując do konkursu miała pełną wiedzę na temat warunków, które musi spełniać. Nie mogą być także uznane za trafne sformułowane w obu środkach odwoławczych zarzuty kasacyjne naruszenia prawa materialnego, tj. art. 75 ust. 1 Prawa pocztowego w zw. z § 5 ust. 4 rozporządzenia oraz z § 6 rozporządzenia konkursowego przez uznanie, że zmiana warunków konkursu polegająca na zmianie wskaźnika zadłużenia kapitału własnego oraz zmianie wskaźnika zadłużenia długoterminowego w formie sprostowania oczywistej omyłki była prawidłowym działaniem Prezesa UKE, podczas gdy zdaniem skarżących kasacyjnie tryb ten nie może prowadzić do zmiany merytorycznej, a sama zmiana doprowadziła do zakwalifikowania oferty złożonej przez A. W tym kontekście należy podkreślić, że § 5 ust. 4 oraz § 6 rozporządzenia konkursowego uprawniają Prezesa UKE do dokonania sprostowania oczywistych omyłek w Dokumentacji konkursowej, pod warunkiem spełnienia określonych przesłanek: przedmiotem sprostowania jest oczywista omyłka, organem dokonującym sprostowania jest Prezes UKE, a dokonanie sprostowania następuje nie później niż przed upływem terminu do złożenia oferty. Dodatkowo Prezes UKE ma za zadanie opublikować na stronie podmiotowej BIP sprostowanie takiej oczywistej omyłki, która nie jest jednak zdefiniowana w przepisach. Prawodawca sformułował więc w tym przypadku autonomiczny względem przepisów k.p.a. tryb sprostowania oczywistych omyłek w dokumentacji konkursowej. Niezasadnie zatem WSA odnosił się w tym przypadku do art. 113 k.p.a., jednak wada ta nie miała wpływu na wynik sprawy, ponieważ za usprawiedliwiony uznać należy pogląd WSA o istnieniu podstaw do stwierdzenia, że kwestii sprostowania Dokumentacji konkursowej zdaniem Sądu nie można ograniczać tylko do sytuacji gdy organ będzie dokonywał sprostowania oczywistych błędów pisarskich i rachunkowych. Błąd może wynikać z samej istoty postępowania konkursowego, którego celem jest wyłonienie najlepszego operatora, a zatem rację ma także Sąd I instancji, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, sprostowanie może dotyczyć sytuacji kiedy Prezes UKE dysponując określoną wiedzą na temat rachunkowości i sytuacji ekonomicznej podmiotów biorących udział w konkursie dochodzi do przekonania, że określone przez niego warunki i wymagania są nieracjonalne i sprzeczne z interesem biorących udział w konkursie operatorów pocztowych. W niniejszej sprawie sprostowanie dotyczyło wskaźnika zadłużenia kapitału własnego oraz wskaźnika zadłużenia długoterminowego, których dolna wartość graniczna podlegała obniżeniu. Trafnie również podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że z samej konstrukcji tych wskaźników wynika, że korzystniejsze są wskaźniki świadczące o niższym poziomie zadłużenia, tj. takie, które posiadają jak najniższą wartość. Konkludując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowym postępowaniu nie doszło do naruszania omawianych przepisów bowiem uzasadnione jest stanowisko Sądu I instancji oraz Prezesa UKE, że nie mógł on określić warunków konkursu, w tym przedziału omawianych wskaźników, w sposób wykluczający uczestników, w przypadku których wartość omawianych wskaźników kształtuje się na poziomie poniżej 1, tj. uczestników najbardziej wiarygodnych finansowo. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarg kasacyjnych należy zauważyć, że o rażącym naruszeniu prawa w stosunku do przeprowadzonego konkursu możnaby mówić jedynie, gdy przeprowadzenie konkursu (w tym treść ogłoszenia o konkursie i jego dokumentacja) pozostawałaby w sprzeczności z przepisami prawa w sposób bezsporny, tzn. fakt istnienia naruszenia prawa powinien być oczywisty i nie rodzić dyskusji. Ewentualne rozbieżności mogłaby wywoływać najwyżej kwalifikacja wagi i skutków tegoż naruszenia. Naruszenie nie będzie zatem "rażące", jeśli zastosowanie przepisu, któremu zarzuca się tę wadliwość, może zostać uzasadnione przyjętymi regułami wykładni lub w stosunku do tego przepisu istniały - rozbieżności interpretacyjne (zob. E. Śladkowska, Wydanie decyzji administracyjnej z rażącym naruszeniem prawa w ogólnym postępowaniu administracyjnym. Samorząd Terytorialny, 2006, nr 11. s. 59-73). W związku z powyższym za całkowicie chybiony uznać należy zawarty w obu skargach kasacyjnych zarzut naruszenia art. 75 ust. 1 Prawa pocztowego w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 20 i 21 ustawy o rachunkowości przez odmowę unieważnienia Konkursu pomimo tego, że do zobowiązań A. nie zaliczono wbrew wskazanym przepisom rezerw, co było rażącym naruszeniem przepisów prawa i doprowadziło do nieprawidłowej oceny oferty przedstawionej przez A. i zaakceptowania tej oferty. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w pełni zasadnie uznał, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa w związku z tym, iż Prezes UKE wskazując wzór do wyliczenia zadłużenia kapitału własnego oparł się na obowiązujących przepisach oraz standardach, a następnie Komisja konkursowa oraz Prezes UKE dokonując weryfikacji wyliczonego wskaźnika posłużyli się wskazanym w Dokumentacji konkursowej wzorem. Wbrew zatem twierdzeniom skarżących kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że przeprowadzona analiza i przedstawione w raportach niezależnego biegłego rewidenta obejmujące lata 2011-2013 wyniki oceny podmiotów w perspektywie porównawczej ich działalności w kolejnych latach, dawało podstawy do poczynionych stwierdzeń o ich sytuacji ekonomicznej. Ponadto wskaźniki zadłużenia były jedynie jednymi z danych i informacji, które miał przedstawić uczestnik Konkursu na potwierdzenie swojej sytuacji finansowej (płynności finansowej) (pkt 4.4.3.5 Dokumentacji konkursowej). W tej sytuacji, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, jakoby w niniejszej sprawie miało dojść do naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 20 i 21 ustawy o rachunkowości. Nie można zatem podzielić prezentowanego w skardze kasacyjnej wywodu, że w postępowaniu konkursowym doszło do rażącego naruszenia prawa, które obligowałoby Prezesa UKE do unieważnienia Konkursu w trybie art. 75 ust. 1 Prawa pocztowego. Za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać należało również zarzut P. nieuwzględnienia przez Prezesa UKE i nierozpatrzenia okoliczności dotyczącej niezapewnienia przez A. wymaganych wskaźników czasu przebiegu przesyłek pocztowych, podczas gdy oferta A. powinna zostać odrzucona, a Konkurs powinien zostać uznany za nierozstrzygnięty. W uzasadnieniu wskazano, iż A. nie zapewnia spełnienia wskaźników czasu przebiegu przesyłek pocztowych, a ponadto wyniki badań przeprowadzanych przez Prezesa UKE na podstawie art. 52 ust. 1 Prawa pocztowego wprost wskazują, że A. nie spełnia wymogów określonych w przepisach prawa. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w świetle Dokumentacji konkursowej ocena spełnienia przesłanki w zakresie spełnienia wskaźników czasu przebiegu przesyłek pocztowych została dokonana w oparciu o przedstawione w Ofercie nr 1 wyniki badań własnych czasu przebiegu przesyłek listowych niebędących przesyłkami listowymi najszybszej kategorii w obrocie krajowym za 2014 rok (wskaźnik D+3) oraz czasu przebiegu paczek pocztowych niebędących paczkami pocztowymi najszybszej kategorii w obrocie krajowym za 2014 rok (wskaźnik D+3). W tej sytuacji, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, jakoby w niniejszej sprawie miało dojść do rażącego naruszenia art. 75 ust. 1 P.p. w zw. z art. 71 ust. 3 pkt 2 Prawa pocztowego oraz z art. 77 § 1 i 4 k.p.a. oraz z art. 80 § 1 k.p.a., bowiem przeprowadzone przez A. badania własne w celu wykazania spełnienia przesłanki zapewnia wymaganych wskaźników czasu przebiegu przesyłek pocztowych nie miały charakteru dowolnego i w oparciu o zgormadzoną dokumentację podlegały weryfikacji Komisji konkursowej, a następnie w postępowaniu o unieważnienie Konkursu przez Prezesa UKE. Trzeba bowiem pamiętać, że (jak to trafnie wskazał WSA) Dokumentacja konkursowa ściśle określała kryteria oceny ofert oraz wskazywała, na podstawie jakich informacji ma być dokonana ocena spełnienia danego kryterium. Rację ma także Sąd I instancji, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, że Komisja konkursowa mogła przy ocenie ofert uwzględnić wskaźniki inne, niż wskaźnik czasu przebiegu dla przesyłek listowych niebędących przesyłkami listowymi najszybszej kategorii w obrocie krajowym D+3 oraz wskaźnik czasu przebiegu paczek pocztowych niebędących paczkami pocztowymi najszybszej kategorii w obrocie krajowym D+3. Aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zyskał również zarzut sformułowany zarówno w skardze kasacyjnej O., jak i P., tj. zarzut naruszenia art. 75 ust. 1 i art. 73 ust. 1 pkt 2 Prawa pocztowego poprzez odmowę unieważnienia Konkursu pomimo zaakceptowania przez Komisję konkursową zaokrąglonego "wskaźnika płynności bieżącej" za rok 2011 przedstawionego przez A. bez podstawy prawnej, co umożliwiło akceptację oferty A. Wbrew twierdzeniom skarżących kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie w tym wypadku przyjął, że należy zwrócić tu uwagę na treść Dokumentacji konkursowej. Zgodnie bowiem z Rozdziałem 4 pkt 4.4.3.5. lit. A Dokumentacji konkursowej, dla poszczególnych lat w okresie od roku 2011 do roku 2013, za spełniający wymagania jest uznawany wskaźnik płynności bieżącej (obliczany wg formuły: aktywa obrotowe/zobowiązania krótkoterminowe mieszczący się w przedziale od 1,2 do 2,0. Z powyższych względów prawidłowa jest konstatacja WSA, iż skoro Komisja konkursowa będąc związana rygorami Dokumentacji konkursowej, przy ocenie spełnienia omawianego wymogu, wobec konieczności uzyskania wyniku porównywalnego z brzmieniem Dokumentacji konkursowej, dokonała zaokrąglenia przedstawionej wartości liczbowej, to nie można tego uznać za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 75 ust. 1 Prawa pocztowego. Z kolei odpowiadając na zarzut skargi kasacyjnej, w którym wskazywano na naruszenie art. 71 ust. 3 Prawa pocztowego przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przepis ten nie mógł być naruszony, ponieważ ma zastosowanie w postępowaniu administracyjnym w sprawie wyboru operatora wyznaczonego, a nie w toku Konkursu, podczas gdy przepisy prawa pocztowego nie dają podstaw do rozdzielenia postępowania konkursowego oraz postępowania administracyjnego w sprawie wyboru operatora wyznaczonego należy podkreślić, że jak to trafnie podkreślił zarówno organ jak i WSA art. 71 ust. 3 Prawa pocztowego jest adresowany wprost do Prezesa UKE, a nie do Komisji konkursowej. Wskazuje on kryteria, jakie Prezes UKE musi mieć na uwadze dokonując wyboru operatora wyznaczonego. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w pełni zasadnie przyjął, że przepis ten ma zatem zastosowanie w postępowaniu administracyjnym w sprawie wyboru operatora wyznaczonego do świadczenia usług powszechnych, które to postępowanie może być wszczęte dopiero po zakończeniu postępowania konkursowego. Z powyższych względów podzielając wykładnię przepisów prawa materialnego, dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał za zasadne ściśle powiązanych z tą problematyką zarzutów naruszenia przepisów postępowania: tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., ponieważ w omawianej sytuacji kwestia ewentualnego naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego była zdeterminowana wykładnią przepisów prawa materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji trafnie nie stwierdził także w rozpoznawanej sprawie takiego naruszenia prawa procesowego, którego dawałoby podstawę do uwzględnienia skarg. NSA nie podzielił także zarzutów obu skarg kasacyjnych akcentujących niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Omawiane zarzuty procesowe (abstrahując nawet od ich powiązania z zarzutami prawa materialnego) sprowadzają się w zasadzie do twierdzenia, że Sąd I instancji nie dostrzegł, iż organ administracji naruszył reguły zawarte w przepisach art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się zatem do takich zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kontrolowane przez Sąd I instancji decyzje zostały wydane w postępowaniu, które zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżących kasacyjnie sprowadzają się w istocie rzeczy do prezentowania własnych ocen stanu faktycznego. Nieusprawiedliwione są zatem procesowe zarzuty kasacyjne. WSA, oddalając rozpatrywane skargi, nie złamał wytykanych mu przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 8, art. 77 §1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego w pkt 2 sentencji wyroku orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 265), zasądzając od skarżących kasacyjnie na rzecz organu reprezentowanego przez radcę prawnego, który prowadził już sprawę w pierwszej instancji, po 240 zł za udział pełnomocnika profesjonalnego w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.