II SA/Po 795/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st. sekr. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi B. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2019 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji; oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2019r., nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: k.p.a.), Prezydent Miasta [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydent Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2017r., nr [...], o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno - usługowo - handlowego oraz trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], [...], [...], ark. mapy [...], obręb [...], położonych przy [...] w [...]. Decyzja z dnia [...] grudnia 2017 r. została wydana na rzecz [...] sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w [...]. W uzasadnieniu Prezydent Miasta [...] wyjaśnił, że w terminie przewidzianym na odwołanie żadna ze stron nie złożyła odwołania i w dniu [...] stycznia 2018 r. decyzja stała się ostateczna. Pismem z dnia [...].06.2018 r. (data wpływu [...].06.2018r.) B. F., (reprezentowany przez adwokata M. C.), który nie był stroną w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania podnosząc, że nie brał udziału jako strona w postępowaniu bez własnej winy. Podał, że o wydaniu decyzji dowiedział się w dniu [...].05.2018 r. Wnioskodawca wyjaśnił, że jest współwłaścicielem działki nr [...], która znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanych budynków. W przyszłości nie wyklucza wybudowania na działce nr [...] budynku jednorodzinnego, składającego się z dwóch kondygnacji mieszkalnych. Tymczasem zgodnie z warunkami określonymi w przedmiotowej decyzji, w części terenu inwestycyjnego, oddalonej od jego działki o 29 m., mają być umiejscowione budynki wielokondygnacyjne o wysokości do 21,5 m. Takie rozwiązanie ograniczy w sposób istotny korzystanie z jego nieruchomości, w szczególności mieszkańcy wyższych kondygnacji planowanej inwestycji będą mogli zaglądać na nieruchomość wnioskodawcy, co będzie stanowiło naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa. Ponadto w decyzji nie określono rzędnej terenu, od której będzie liczona wysokość budynków. Planowana jest budowa parkingów podziemnych, zatem niewykluczone, że inwestor zdecyduje się podwyższyć teren powyżej rodzimej rzędnej. Z uwagi na istniejące ukształtowanie terenu możliwość odpływu wód opadowych z działki wnioskodawcy istnieje jedynie w kierunku północnym, bowiem właściciele działek nr [...], [...], [...] podwyższyli teren nieruchomości, uniemożliwiając tym samym odpływ wód opadowych z działki wnioskodawcy w stronę południową i wschodnią. Pomimo interwencji właścicieli działek nr [...], do dnia dzisiejszego odpowiednie organy nie doprowadziły do usunięcia samowoli budowlanej, polegającej na nielegalnym gromadzeniu się mas ziemi. Dodatkowo działka nr [...] stanowi teren podmokły, pojawiła się na niej roślinność charakterystyczna dla otocznia zbiorników wodnych, co świadczy o naruszeniu stosunków wodnych. Podwyższenie rodzimej rzędnej terenu bez jej jakiegokolwiek ograniczenia, spowoduje istotne pogorszenie stosunków wodnych na tej działce. Co więcej, możliwe będzie pojawienie się okresowo lustra wody na działkach nr [...]. Taki stan rzeczy wykluczy możliwość rozpoczęcia jakiejkolwiek inwestycji budowlanej na działce wnioskodawcy. Zdaniem wnioskodawcy tym samym posiada on interes prawny w postępowaniu na postawie art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566). Prezydent Miasta [...] wyjaśnił, że B. F. wystąpił [...].05.2018r. z wnioskiem o udzielenie informacji, czy dla nieruchomości położonej przy [...] w [...] została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Odpowiedź na pismo wraz z kopią decyzji nr [...] z dnia [...].12.2017r. o warunkach zabudowy została doręczona wnioskodawcy [...].05.2018r. Wniosek o wznowienie postępowania został nadany w placówce pocztowej [...].06.2018r., zatem z zachowaniem miesięcznego terminu. Na podstawie ewidencji gruntów B. F. jest współwłaścicielem działki nr [...], ark. [...], obręb [...], która nie graniczy bezpośrednio z terenem objętym wnioskiem, ale znajduje się w granicach obszaru analizowanego. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. wznowiono postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zespołu zabudowy i przeprowadzono postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia ewentualnych uciążliwości, jakie może inwestycja powodować dla właściciela działki nr [...]. Organ następnie wyjaśnił, że z uwagi na brak przepisu szczególnego w ustawie z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy co do ustalania stron postępowania kieruje się pojęciem strony zdefiniowanym w art. 28 k.p.a. Za strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia warunków zabudowy uznaje się właścicieli (użytkowników wieczystych) działki, na której przewidziano inwestycję oraz działek sąsiednich, graniczących z terenem objętym wnioskiem. Stronami tego postępowania nie są natomiast dalsi właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości pozostających w granicach obszaru analizowanego, ale ewentualnie ci spośród nich, którzy mogą wykazać się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 02.09.2014 r., sygn. II OZ 819/14). Stroną postępowania administracyjnego może być wyłącznie podmiot, który wykaże swój interes prawny w rozstrzygnięciu konkretnej sprawy. Organ wyjaśnił, że interes prawny ma charakter materialnoprawny, musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, a nie ewentualny. Musi zatem rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym ustalenia warunków zabudowy. Natomiast ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny Odnosząc się do podniesionej przez wnioskodawcę kwestii nie określenia w decyzji rzędnej terenu, od której będzie liczona wysokość budynków, organ wyjaśnił, że zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość, o której mowa w ust. 1 mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1 na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (§ 7 ust. 3). Natomiast zgodnie z § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Dalej wskazano, że decyzja o warunkach zabudowy określa dopuszczalny sposób zagospodarowania terenu i nie przesądza o ostatecznym kształcie zamierzenia, czy jego jednoznacznej lokalizacji. W niniejszym postępowaniu rozstrzygnięto wyłącznie o potencjalnej lokalizacji wnioskowanej inwestycji. Podane wartości są wartościami maksymalnymi, które przy uwzględnieniu wymogów określonych w decyzji oraz przepisów prawa, ze szczególnym uwzględnieniem spraw związanych z zachowaniem odległości od granic, zacienianiem i przesłanianiem budynków, mogą ulec zmniejszeniu. Konkretyzacja zapisów decyzji o warunkach zabudowy z uwzględnieniem prawa sąsiedzkiego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, następuje na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Za niedopuszczalne na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy uznać należy zarzuty związane z takim kwestiami jak: ograniczenie dostępu do światła, zwiększenie hałasu i zanieczyszczeń oraz natężenia ruchu czy też naruszenie warunków gruntowych także obniżenie wartości sąsiednich nieruchomości i pogorszenie warunków życia (tak NSA w wyroku z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 1048/15). Na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona. Z natury decyzji o warunkach zabudowy wynika, że nie można na jej podstawie stwierdzić przyszłych oddziaływań ewentualnej inwestycji, ponieważ budowa inwestycji jest realizowana dopiero na postawie pozwolenia na budowę. Odnosząc się do wywodzonego interesu prawnego wnioskodawcy z przepisu art. 234 ustawy Prawo wodne organ wskazał, że istotą tej regulacji - poprzez przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom - jest usunięcie wszelkich negatywnych skutków, jakie dla gruntów sąsiednich wynikły ze spowodowanej przez właściciela gruntu zmiany stanu wody. Przepis ten ma zastosowanie tylko wówczas, gdy spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, jeśli nie doszło do faktycznej zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływającej na grunty sąsiednie, to art. 234 Prawa wodnego nie stanowi normy prawa materialnego, na podstawie której właściciel nieruchomości sąsiadującej może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków. Dopóki nie doszło do faktycznej zmiany stosunków wodnych na gruncie, przepis art. 234 Prawa wodnego nie ma zastosowania - nie występuje interes prawny, zatem nie może stanowić podstawy do uznania za stronę w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Zdaniem organu w złożonym wniosku nie wskazano żadnego ponadnormatywnego oddziaływania na teren nieruchomości wnioskodawcy lub ograniczeń w jej zagospodarowaniu, co dałoby podstawę do uznania go za stronę postępowania. Podniesione kwestie dotyczące pogorszenia komfortu zamieszkania w przypadku zrealizowania inwestycji, czy naruszenia warunków gruntowych, nie są badane na etapie ubiegania się przez inwestora o decyzję o warunkach zabudowy. Odnosząc się do zgłoszonych w toku postępowania argumentów w postaci braku występowania odpowiednio dużych i wysokich budynków po stronie [...], na której planowana jest inwestycja, odległości planowanej zabudowy od działki nr [...] w kontekście planowanej zabudowy jednorodzinnej na tej działce, sporu o kontynuację cech i funkcji planowanej zabudowy i konieczności uzupełnienia analizy urbanistycznej, w tym w zakresie szerokości elewacji frontowej oraz wskaźnika zabudowy; nieokreślenia w decyzji rzędnej terenu dla potrzeb określenia wysokości budynku organ stwierdził, że opracowana analiza urbanistyczna w sposób wyczerpujący rozstrzyga poruszone kwestie i brak jest podstaw do ponownego wykonania analizy lub jej uszczegółowienia. Reasumując organ uznał, że B. F. nie ma interesu prawnego, który legitymowałby go do udziału w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na działkach nr [...], [...], [...], ark. [...], obręb [...], położonych przy [...] w [...], co stanowiłby podstawę do uznania go za stronę. Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie nie występuje żadna z podstaw do uchylenia decyzji wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a., a zatem brak jest możliwości uchylenia decyzji ostatecznej o ustaleniu warunków zabudowy. Odwołanie od opisanej powyżej decyzji wniósł pełnomocnik B. F., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 28 k.p.a. w zw. z art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 140 oraz art. 144 k.c. poprzez wadliwe przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje status strony w sprawie kwestionowanej decyzji o ustaleniu warunki zabudowy; - art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. zw. z art. 140 oraz art. 144 k.c. poprzez ich niezastosowanie w sprawie, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż skarżącemu nie przysługuje interes prawny w związku z ustaleniem decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy wskazane normy prawa materialnego dają podstawy do wyprowadzenia interesu prawnego, dającego skarżącemu status strony w postępowaniu. Nadto zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy związanego z ustaleniem kręgu podmiotów które powinny występować w charakterze strony w postępowaniu o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy oraz braku ustaleń faktycznych, zmierzających do określenia rzeczywistego wpływu planowanej inwestycji na korzystanie z nieruchomości przez stronę odwołującą się. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Polemizując z argumentacją przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, że teren na którym realizowana jest przedmiotowa inwestycja, położony jest w odległości od 29 do 34 metrów, od działki nr [...], której właścicielem jest B. F.. W takim wypadku, wbrew twierdzeniom organu I instancji, nieruchomość ta leży na obszarze bezpośredniego oddziaływania projektowanych obiektów budowlanych. Organ ustalając krąg stron postępowania o wydanie warunków zabudowy, każdorazowo powinien badać rodzaj planowanej inwestycji, jej rozmiary oraz charakter. Ponieważ inwestycja może powodować immisje również dla terenów, które z nią bezpośrednio nie graniczą, należy w tym kontekście badać pojęcie "działki sąsiedniej", która nie musi koniecznie przylegać do terenu inwestycyjnego. Pomimo, że działka B. F. bezpośrednio nie graniczy z działkami, na których realizowana jest inwestycja, to wykazuje ona cechy działki sąsiedniej, bowiem leży w granicach oddziaływania rzeczonej inwestycji. Odwołujący się nie wyklucza, że w przyszłości zamierza postawić na swojej nieruchomości budynek jednorodzinny, którego wysokość będzie odpowiadała zabudowie znajdującej się na działce bezpośrednio sąsiadującej. Natomiast według warunków zabudowy, na terenie inwestycyjnym mogą powstać budynki wielokondygnacyjne, o wysokości sięgającej 21,5 m. Skarżący odwołał się do stanowiska wynikającego z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1199/14 podnosząc, że o statusie stron w sprawach z zakresu ustalenia warunków zabudowy decydują nie tyle rzeczywiste ograniczenia w zagospodarowaniu, jakie realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego może spowodować dla właścicieli nieruchomości, lecz już potencjalna możliwość negatywnych ingerencji w prawo własności, np. z uwagi na zamiar usytuowania w bliskiej odległości obiektu kubaturowego o wysokości i uciążliwości nieporównywalnej z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, którego realizacja może rodzić obawy związane z immisjami. Z kolei zgodnie z art. 140 k.c. w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Natomiast zgodnie z art. 144 k.c. właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. W świetle tych regulacji organ ustalający krąg osób będących stronami w sprawie o wydanie warunków zabudowy powinien zwrócić uwagę również na to, czy planowana inwestycja, z uwagi na swój charakter, rozmiar, nie spowoduje immisji na działkach leżących w granicach jej oddziaływania. W przypadku działki nr [...], które współwłaścicielem jest B. F., do takich immisji już dochodzi. W obecnej chwili możliwość odpływu wód opadowych na działce nr [...] istnieje jedynie w kierunku północnym. Taki stan rzeczy wynika z tego, że właściciele działek nr [...], [...] i [...] podwyższyli tereny swoich nieruchomości, uniemożliwiając tym samym odpływ wód opadowych na inną stronę. Planowana inwestycja, w której na dzień dzisiejszy nie określono rzędnej terenu, a z kolei wiadomym jest, że inwestor zamierza realizować budowę parkingów podziemnych, bez wątpienia spowoduje istotne pogorszenie odpływu wód opadowych na działce B. F., co w istocie stanowi immisje. Skarżący odwołał się do poglądów sformułowanych w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 832/11 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 379/12, w których wskazano, że określanie statusu strony na gruncie art. 28 k.p.a. należy uzależnić od istnienia interesu prawnego, nie zaś od wykazania jego naruszenia. Zatem, aby osoba miała status strony w postępowaniu administracyjnym, musi ono dotyczyć jej interesu prawnego, choćby nawet w żaden sposób go nie naruszało. Tym samym w przedmiotowej sprawie B. F. jako współwłaściciel działki nr [...] wykazał się interesem prawnym, a co za tym idzie należało mu przyznać status strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium uznało, że organ I instancji wobec ustalenia w jakiej dacie skarżący dowiedział się o wydaniu kwestionowanej decyzji, prawidłowo uznało, że wniosek o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. został wniesiony w terminie wskazanym w art. 148 § 2 k.p.a. i w konsekwencji prawidłowo wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2017 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji na działkach nr [...], [...], [...], ark. [...], obr. [...], przy [...] w [...]. Kolegium podniosło, że konsekwencją wznowienia postępowania administracyjnego jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie danej sprawy. W przedmiotowej sprawie kluczową kwestią jest ustalenie, czy wnoszący podanie winien być stroną w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Dopiero bowiem ustalenie powyższego otwiera drogę do oceny prawidłowości ustaleń poczynionych przez Prezydenta Miasta [...]. W ocenie Kolegium rację ma organ I instancji wskazując, że B. F. w świetle art. 28 k.p.a. i przepisów u.p.z.p. nie ma interesu prawnego opartego na konkretnym przepisie prawa, który upoważniałby go do udziału w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. O istnieniu interesu prawnego właścicieli (użytkowników wieczystych) działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na ich nieruchomości oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. O posiadaniu przez konkretny podmiot przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie decyduje zatem tylko bezpośrednie sąsiedztwo z działką (nieruchomością) przewidzianą pod inwestycję, lecz ustalenie kręgu stron tego postępowania zależy od okoliczności faktycznych występujących w konkretnej sprawie, tj. charakteru planowanej inwestycji, a przez to zasięgu jej oddziaływania na otoczenie, w tym rodzaju, stopnia i zakresu uciążliwości z nią związanych dla sąsiednich terenów. Źródłem interesu prawnego strony w takim przypadku jest m.in. art. 140 i art. 144 k.c., na podstawie których określony podmiot może domagać się ochrony prawnej. Stosownie bowiem do treści art. 140 k.c., w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może. z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. Wedle zaś art. 144 k.c., właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Obowiązkowi właściciela odpowiada zatem - po stronie właścicieli nieruchomości sąsiednich - uprawnienie do egzekwowania tego ograniczenia. Także przepis art. 6 ust. 2 u.p.z.p. przewiduje w równym zakresie zarówno prawo do zagospodarowania własnego terenu, jak też prawo do ochrony interesu prawnego przy zagospodarowywaniu terenów należących do innych osób. Stosownie do tego przepisu, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób łub jednostek organizacyjnych. W konsekwencji należy uznać, że osoba trzecia ma interes prawny wynikający z art. 140 k.c. i 144 k.c. do uczestniczenia jako strona w postępowaniu ustalającym warunki zabudowy, w wyniku którego zapaść może lub zapadła decyzja tak kształtująca stosunki na nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ na sposób wykonywania przez nią prawa własności na jej nieruchomości, nawet jeśli nieruchomość ta nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji. Kolegium podniosło, że działka nr [...] będąca współwłasnością B. F. nie graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną, znajduje się ok. 30 m od granicy z działkami inwestycyjnymi, od których dzielą je działki nr [...] B. F. wskazał w wniosku o wznowienie postępowania, m.in. że w decyzji o warunkach zabudowy nie wskazano rzędnej posadowienia inwestycji, a planowany parking pogorszy stosunki wodne na działce. Wywodzi swój interes prawny z przepisu art. 234 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, zgodnie z którym właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich: 2) odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie. Tymczasem wskazanie potencjalnych uciążliwości związanych z możliwością zalewania działki, czy uciążliwości związane z zacienianiem przyszłego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, nie stanowi wykazania interesu prawnego warunkującego posiadanie przymiotu strony postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Ponadto, jak wynika z treści decyzji, przewiduje się odprowadzanie wód opadowych z działki inwestycyjnej, zgodnie z warunkami technicznymi wydanymi przez [...] S.A. z dnia [...].09.2017 r. Nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów Prawa budowlanego leży w gestii organów administracji architektoniczno-budowlanej, zaś decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę (art. 55 w zw. z art. 64 u.p.z.p). Kolegium podniosło, że interes prawny jako warunek uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony może znajdować materialnoprawne uzasadnienie w stosunkach cywilnoprawnych, niemniej rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej musi mieć wpływ na ograniczenie lub zniesienie przysługującego uprawnienia albo zwiększenie rozmiaru dotychczasowego obowiązku lub obciążenie nowym obowiązkiem, bądź bezpośredni wpływ na sposób wykonywania prawa własności. Kolegium uznało, że w niniejszej sprawie brak jest związku przyczynowego pomiędzy wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, a naruszeniem uprawnień właścicielskich. B. F., reprezentowany przez adwokata M. C., zaskarżył decyzję SKO w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego: - art. 28 ustawy k.p.a. w zw. z art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 140 oraz art. 144 k.c. poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, iż skarżącemu nie przysługuje status strony postępowania o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, - art. 54 pkt 2 lit. d w związku z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 140 oraz art. 144 k.c. poprzez ich niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż skarżącemu nie przysługuje prawo do ochrony własnego interesu w związku z ustaleniem decyzji o warunkach zabudowy terenu, w sytuacji gdy wskazane normy prawa materialnego dają podstawy do wyprowadzenia 1 interesu prawnego, dającego skarżącemu status strony w toczącym postępowaniu. 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść wydanej decyzji: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy związanego z ustaleniem kręgu podmiotów które powinny występować w charakterze strony w toczącym się postępowaniu o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy oraz braku ustaleń faktycznych, zmierzających do określenia rzeczywistego wpływu planowanej inwestycji na korzystanie z nieruchomości przez stronę odwołującą się. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi powtórzono wcześniejszą argumentację. Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie SKO nie przeprowadziło odpowiedniej analizy okoliczności podniesionych w odwołaniu. Organ nie badał kwestii oddziaływania inwestycji na nieruchomość wnoszącego odwołanie przy uwzględnieniu, że inwestycja obejmuje m.in. budowę budynku mieszkalno-handlowo-usługowego i trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Powyższe nie zostało poddane analizie w kontekście interesu prawnego skarżącego. Organ powinien był zbadać, czy planowana inwestycja oddziałuje na interes prawny wnoszącego odwołanie oparty na normach regulujących prawo własności. SKO w [...] w odpowiedzi na skargę podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił że interes prawny jako warunek uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony może znajdować materialnoprawne uzasadnienie w stosunkach cywilnoprawnych, niemniej rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej musi mieć wpływ na ograniczenie lub zniesienie przysługującego uprawnienia albo zwiększenie rozmiaru dotychczasowego obowiązku lub obciążenie nowym obowiązkiem, bądź bezpośredni wpływ na sposób wykonywania prawa własności. W sprawie brak jest związku przyczynowego pomiędzy sporną decyzją a interesem prawnym skarżącego wywodzonym z art. 234 ustawy z dnie 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna. Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2019r., nr [...], o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2017r., nr [...], o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno - usługowo - handlowego oraz trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], [...], [...], ark. [...] obręb [...], położonych przy [...] w [...]. Tytułem wstępu wyjaśnić należy, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy uregulowane jest w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm. – dalej: u.p.z.p.). Decyzja o warunkach zabudowy ma odpowiedzieć na pytanie, czy na danym terenie dopuszczalna jest zabudowa określonego rodzaju. Generalną zasadą, którą należy kierować się odczytując treść normatywną przepisów u.p.z.p. jest przyjmowanie "ładu przestrzennego", jako podstawy działań w zakresie ustalania zasad i zagospodarowania terenów (art. 1 ust. 1 pkt 2). W świetle ustawy powinny być brane pod uwagę takie względy jak wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, oraz m.in. walory architektoniczne i krajobrazowe, jak i prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 2, 3 i 7). W decyzji o ustaleniu warunków zabudowy określa się podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę, unormowanym w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz w przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Kontrolowana obecnie decyzja pierwszoinstancyjna - decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2019r., nr [...], wydana została w trybie wznowienia postępowania, który jest jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. Przesłanki wznowienia postępowania zostały enumeratywnie określone przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. oraz art. 145a § 1 k.p.a. i art. 145b § 1 k.p.a. Warunkiem jego uruchomienia jest przede wszystkim funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji, której owo postępowanie miałoby dotyczyć, złożenie wniosku w tym przedmiocie przez uprawniony podmiot ze wskazaniem jednej z przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., art. 145a § 1 k.p.a., art. 145b § 1 k.p.a. oraz zachowanie terminu, o którym stanowi art. 148 k.p.a. Spełnienie łącznie wskazanych przesłanek stanowi podstawę do wydania przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 k.p.a., które stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Takie postanowienie właściwy w niniejszej sprawie Prezydent Miasta [...] wydał w dniu [...] grudnia 2018 r., wznawiając na wniosek skarżącego postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zespołu zabudowy z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: pkt 1 - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo pkt 2 - uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z powyższej regulacji wynika, że wznowienie postępowania administracyjnego samo w sobie nie otwiera możliwości ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, ponieważ w pierwszej kolejności nakierowane jest na zbadanie, czy w realiach konkretnej sprawy wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, czy też taka przesłanka nie wystąpiła. Pozytywne ustalenie przez organ wystąpienia (istnienia) przesłanki wznowienia, otwiera organowi drogę do ewentualnego uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, chyba że wystąpią okoliczności określone w art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 k.p.a. Natomiast negatywne ustalenia w tym zakresie, czyli stwierdzenie braku wystąpienia ustawowej przesłanki wznowienia postępowania, zamyka organowi drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że sens uregulowania zawartego w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. polega na braku możliwości przejścia do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, gdy stwierdzi się, że nie zaistniała żadna z podstaw wznowienia postępowania. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego, w wyniku którego jednoznacznie można stwierdzić, że nie istniały określone w k.p.a. podstawy wznowienia postępowania. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie to może bowiem odnosić się wyłącznie do kwestii ustalenia istnienia kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. i z tej przyczyny w jego toku organ nie można prowadzić rozważań materialnoprawnych. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Wydanie tej decyzji jest bowiem następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Ustalenie to pozbawia organ możliwości przystąpienia do oceny decyzji dotychczasowej, a w szczególności oceny, czy zapadła ona z naruszeniem prawa (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Lublinie z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 940/15, LEX nr 2117249; w Warszawie z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1672/14, LEX nr 1655246; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 768/09, LEX nr 597846). W rozpoznawanej sprawie skarżący żądał wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., twierdząc, że jako właściciel działki nr [...] obr. [...], położonej w obszarze oddziaływania inwestycji planowanej do realizacji na działkach nr [...], [...], [...], ark. [...] obręb [...], położonych przy [...] w [...], został bez swojej winy pozbawiony udziału w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Skarżący podnosił, że inwestycja koliduje z jego planami zagospodarowania działki nr [...], ograniczając możliwość jej zabudowania w związku z koniecznością nawiązania do wysokości budynku który ma być zlokalizowany od strony jego nieruchomości. Skarżący wskazał na możliwość zmiany stosunków wodnych na jego nieruchomości na skutek podwyższenia terenu działek inwestora w związku z budową parkingu podziemnego. Wskazywał na uciążliwości związane z sąsiedztwem tak dużej inwestycji, jak ta dla której wydano warunki zabudowy oraz na związany z tym spadek wartości jego nieruchomości. Po wznowieniu postępowania organ I instancji skoncentrował się na zbadaniu, czy skarżącemu przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wspomnianą wyżej decyzją i czy faktycznie podmiot ten bez swojej winy został w nim pominięty. W tym miejscu wskazać należy, iż stroną postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest właściciel lub wieczysty użytkownik nieruchomości, której dotyczy postępowanie. Za stronę postępowania zwykle uznaje się też właścicieli lub wieczystych użytkowników działek bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością, której dotyczy postępowanie, jednakże w przypadku takich nieruchomości, ich właściciele, wieczyści użytkownicy mogą być jego stroną po wykazaniu w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach tej sprawy przesłanek z art. 28 k.p.a. W myśl art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie "interesu prawnego" nie zostało dotychczas zdefiniowane w przepisach obowiązującego prawa, niemniej jednak w judykaturze sądów administracyjnych dominujące jest stanowisko, że interes prawny to osobisty, konkretny i aktualnie prawnie chroniony interes, który może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążący się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony. O istnieniu tego interesu można mówić, gdy istnieje związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu na gruncie administracyjnoprawnym. Od tak pojętego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację, w której dany podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie znajduje oparcia w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2148/14 - Lex nr 2083429, WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1622/15 - Lex nr 2113878 i w Olsztynie z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 77/17 - Lex nr 2247339). W przypadku postępowań o ustalenie warunków zabudowy krąg stron ustalany jest w oparciu o zasadę dobrego sąsiedztwa uregulowaną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 28 k.p.a. Zatem stroną takiego postępowania oprócz wnioskodawcy, który niekoniecznie musi być właścicielem terenu przeznaczonego pod inwestycję, mogą być właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio lub pośrednio z nieruchomością, na której planowana jest realizacja inwestycji. Przymiot strony tych podmiotów za każdym razem musi być jednak oceniany przez pryzmat wymogów wymienionych w art. 28 k.p.a. Sam fakt bycia właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą sąsiedniej nieruchomości nie przesądza o tym, że podmiot taki automatycznie staje się stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy. O interesie prawnym (art. 28 k.p.a.) tych osób przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości, przy czym ciężar wykazania takiego interesu obarcza podmiot który się nań powołuje (por. wyroki NSA z dnia: 29 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2665/14 - Lex nr 2083563, 29 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1358/14 - Lex nr 2034071 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Opolu z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Op 376/16 - Lex nr 2191074, Gdańsku z dnia 21 września 2016 r. sygn. akt II SA/Go 165/16 - Lex nr 2141770, Rzeszowie z dnia 28 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 111/14 - Lex nr 1479413, Krakowie z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1224/13 - Lex nr 1493081 oraz Łodzi z dnia 10 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 738/16 - Lex nr 2201988 i z dnia 21 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 1403/11 - Lex nr 1130447). Na gruncie rozpatrywanej sprawy Sąd podziela stanowisko organów, iż skarżący nie wykazał interesu prawnego, który legitymowałby go do udziału w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na działkach nr [...], [...], [...], ark. [...] obręb [...], co stanowiłby podstawę do uznania go za stronę. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, prawidłowo ocenionego przez organy obu instancji wynika, że skarżący jest właścicielem działki nr ewid.[...], nie graniczącej bezpośrednio z działkami inwestora nr [...], [...], [...], ark. [...] obręb [...]. Nieruchomość skarżącego oddalona jest od granicy terenu inwestycji o ok. 20 m. Jak zostało to już wcześniej podniesione, sam fakt usytuowania nieruchomości w graniach terenu analizowanego, jak i w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji, nie przesądza automatycznie o posiadaniu przez konkretny podmiot przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Konieczne jest bowiem przeanalizowanie przez organ rodzaju inwestycji oraz zasięgu jej ewentualnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. W tej sprawie na działkach nr [...], [...], [...] inwestor planuje budowę budynku mieszkalno - usługowo - handlowego oraz trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Zabudowa tego rodzaju występuje w obszarze analizowanym oraz jest zbieżna z zabudową występującą na działkach sąsiednich. Co do planowanej inwestycji stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.2017 r. nr [...] – w aktach admin.). Zatem uciążliwości jakie wiążą się z funkcjonowaniem wnioskowanej zabudowy na zurbanizowanym obszarze miejskim, a więc predestynowanym dla tego rodzaju zabudowy, nie mają znaczenia dla oceny statusu skarżącego na etapie ustalania warunków zabudowy. Skarżący swój interes prawny w pierwszej kolejności wywodzi z planów inwestycyjnych jakie ma w stosunku do działki nr [...], której jest współwłaścicielem. Podnosi również, że inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na jego nieruchomość, co z kolei spowoduje spadek jej wartości. W tym zakresie skarżący wskazał na już występujące uciążliwości związane ze zmianą stosunków wodnych na jego działce na skutek działań, które już wykonano na nieruchomościach sąsiednich. Wskazując na brak określenia rzędnych terenu w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy skarżący podniósł, że w wyniku realizacji spornej inwestycji może dojść do podwyższenia terenu nią objętych, co może spowodować spływ wód gruntowych na teren jego nieruchomości. Swój interes prawny w postepowaniu skarżący wywodzi z przepisów art. 140 i 144 k.c. oraz na podstawie art. 234 ustawy Prawo wodne. Odnosząc się do tej argumentacji wskazać należy, że decyzja o warunkach zabudowy określa jedynie, czy dana inwestycja jest w danym miejscu możliwa i jeśli tak - jakie warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy są dopuszczalne. Z faktu jej wydania nie można wyprowadzać istnienia ograniczeń w sposobie zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. Decyzja o warunkach zabudowy, nie rodzi także praw do terenu oraz nie narusza prawa własności ani uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 u.p.z.p.). Samo wydanie decyzji nie tworzy zatem zmiany w sferze praw rzeczowych (art. 140 i art. 144 k.c.), dotyczy to również podmiotów znajdujących się w kręgu oddziaływań inwestycji. Na tym etapie ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona i nie obejmuje badania inwestycji w zakresie poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Ocena wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie i jej zgodności z wymogami techniczno-budowlanymi oraz z zasadami wiedzy technicznej, nie mieszczą się w granicach postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. Organ rozstrzygający w sprawie warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje innych organów, w tym organu administracyjno-budowlanego, który ocenia czy przedmiotowy obiekt spełnia warunki określone prawem budowlanymi w przepisach wykonawczych. W opinii Sądu prawidłowe jest również stanowisko organów, iż interesu prawnego skarżącego nie sposób wywodzić na podstawie art. 234 ustawy Prawo wodne. W tym miejscu wskazać należy, że skarżący sam wskazuje, iż do zmiany ukształtowania terenu oddziałującej na stosunki wodne na jego nieruchomości doszło wcześniej, na skutek działań podjętych przez właścicieli innych nieruchomości, aniżeli objętych decyzją, której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania. Natomiast ocena, jakie będą skutki wykonania zaplanowanego parkingu podziemnego oraz w jaki sposób zagospodarowany zostanie teren inwestycyjny, pozostają poza kontrolą organu urbanistyczno-architektonicznego na etapie ustalania warunków zabudowy. Zatem nie można zarzucić, że wydając decyzję o ustaleniu warunków zabudowy naruszono interes prawny skarżącego, wywiedziony z przysługującego mu prawa własności nieruchomości położonej w sąsiedztwie nieruchomości inwestora. Zarzuty dotyczące spadku wartości nieruchomości, mające charakter subiektywny, nie stanowią warunku sine qua non do przyznania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym. W świetle powyższego przytoczone powyżej argumenty skarżącego nie pozwalają uznać, że na ich podstawie możliwe jest wykazanie istnienia po jego stronie interesu prawnego w postępowaniu zakończonym decyzją, której dotyczyło postępowanie wznowieniowe. Zarzuty przedstawione w odwołaniu i skardze wyraźnie wskazują na interes faktyczny skarżącego, który jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. Jak podkreślono jednak wyżej – od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który nie daje przymiotu strony. Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Zatem skoro organy obu instancji trafnie oceniły, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w zasięgu oddziaływania inwestycji, to w toku postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla tejże inwestycji nie przysługiwał mu przymiot strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. W konsekwencji nie można stwierdzić, że skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Wobec powyższego poprawne jest ustalenie przez organy orzekające w sprawie, iż w realiach tej konkretnej sprawy nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, o której stanowi art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co obligowało organ I instancji do wydania decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. o odmowie uchylenia własnej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2017r., nr [...], a organ odwoławczy do utrzymania tej decyzji w mocy. W związku z powyższym zaskarżona decyzja, podobnie jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji - wbrew przekonaniu skarżącego - nie naruszają przepisów obowiązującego prawa. Sąd nie dopatrzył się również uchybień przepisom postępowania. Argumenty przedstawione przez skarżącego zostały przez organy administracji rozpatrzone, co znalazło wyraz w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji. Stronie skarżącej zapewniono czynny udział w postępowaniu, dochowano tym samym obowiązków wynikających z art. 10 k.p.a. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.