III SA/Lu 145/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie WSA Jerzy Drwal WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Protokolant referent Marcin Ścibor po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 maja 2019 r. sprawy ze skargi G. O. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Inspektor Transportu Drogowego na rzecz G. O. kwotę [...]zł ([...] złote) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2015 r. (nr [...] [...]) Główny Inspektor Transportu Drogowego – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego G. O. – utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2014 r. (nr [...]) o nałożeniu na G. O. kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w przedsiębiorstwie skarżącego prowadzącego działalność w zakresie usług transportowych przeprowadzona została kontrola za okres od dnia 1 lipca do 30 września 2013 r., której przedmiotem było przestrzeganie przepisów w zakresie czasu pracy kierowców, ustawy o transporcie drogowym, regulacji z zakresu wykonywania przewozów oraz przepisów ruchu drogowego. Decyzją z dnia [...] 2014 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym. Natomiast decyzją z dnia [...] 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach tej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że przeprowadzona kontrola wykazała naruszenia szeregu obowiązków: wczytywania danych z karty kierowcy dot. każdego kierowcy, nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawierała wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, gdyż na okazanej wykresówce brak było właściwych wpisów – miejsca lub daty końcowej użytkowania wykresówki, udostępnienie podczas kontroli niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy. Organ odwoławczy stwierdził, że nie zaistniały okoliczności, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć, wymienione w art. 92c z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, ze zm.), mogące wyłączyć jego odpowiedzialność za stwierdzone naruszenia. Nie znalazł również podstaw do zastosowania art. 92b tej ustawy. Skarżący nie przedłożył bowiem żadnych dokumentów wskazujących na prawidłową organizację zadań przewozowych, takich jak listy przewozowe, czy plany wykonywania zadań transportowych, które wskazywałyby na wykonywanie zadań zgodnie z prawem. Wyrokiem z dnia 31 marca 2016 r. (sygn. akt III SA/Lu 858/15), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę wniesioną przez skarżącego G. O. na wskazaną decyzję, jako bezzasadną. Sąd stwierdził, że wymierzając stronie administracyjną karę pieniężną organy nie naruszyły przepisów prawa, w tym również zasad dotyczących okresów pobierania danych z kart kierowców. Nie doszło również przy rozstrzyganiu sprawy do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (reguł proceduralnych). Skarżący G. O. wniósł na powyższy wyrok skargą kasacyjną, zaskarżając go w całości. Zarzucił temu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów: 1) postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 oraz pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez niezasadne przyjęcie, że błędne orzekanie przez organ odwoławczy w oparciu o przepisy, które nie miały zastosowania wobec skarżącego w dacie wydania decyzji nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy; 2) prawa materialnego, to jest postanowienia pkt 3 preambuły w zw. z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010, poprzez jego błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie maksymalnego okresu na wczytywanie danych na okres nie przekraczający 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy, bez uwzględnienia w tym okresie wyłącznie dni zarejestrowanej działalności, zgodnie z dyspozycją tego przepisu. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 grudnia 2018 r., w sprawie sygn. akt II GSK 4400/16 – uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania kasacyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego część zarzutów miała usprawiedliwione podstawy. Za niezasadny uznany został zarzut określony w pkt 1 skargi kasacyjnej, to jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, które – według kasatora – miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 oraz pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a., poprzez niezasadne przyjęcie, że błędne orzekanie przez organ odwoławczy w oparciu o przepisy, które nie miały zastosowania wobec skarżącego w dacie wydania decyzji nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia. W tym zakresie podzielone zostało stanowisko Sądu pierwszej instancji, który odnosząc się do tego samego zarzutu wskazanego we wniesionej do niego skardze zasadnie uznał, iż: "Skarżący zarzuca, że organ odwoławczy błędnie powołał rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L nr 60, z dnia 28 lutego 2014 r., str.1). Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie (...). Analizując naruszenia polegające na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, organ odwoławczy zwrócił wprawdzie uwagę na zmianę stanu prawnego w tym zakresie i wskazał, że rozporządzenie nr 3821/85 obowiązujące w dacie kontroli zostało zastąpione rozporządzeniem nr 165/2014, niemniej jednak w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołał oba rozporządzenia. Również wskazując na obowiązek rejestrowania dojazdu do miejscowości innej niż ta, w której zakończono używanie wykresówki, organ odwoławczy powołał art. 34 rozporządzenia nr 165/2014, przytoczył jednak treść art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85. Ponadto stwierdzone naruszenia, polegające na braku rejestracji aktywności kierowców (...)., w postaci dojazdu do określonych miejscowości lub powrotu do miejsca zamieszkania nie zostały przez skarżącego w ogóle zakwestionowane. Naruszenia te są więc oczywiste i bezsporne. Błędne, dodatkowe odwołanie się przez organ odwoławczy do przepisów nowego rozporządzenia nie miało zatem wpływu na treść rozstrzygnięcia i nie dawało podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. NSA zauważył również, że okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy narusza zarówno przepis art. 15 rozporządzenia nr 3821/85, jak i przepis art. 34 rozporządzenia nr 165/2014.". Wbrew przekonaniu skarżącego kasacyjnie uznanie tego typu uchybień organu przez WSA za nie mające wpływu na rozstrzygnięcie sprawy było słuszne i nie stanowiło naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a. Natomiast w zakresie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest postanowienia pkt 3 preambuły w zw. z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010, poprzez jego błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie maksymalnego okresu na wczytywanie danych na okres nie przekraczający 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy, bez uwzględnienia w tym okresie wyłącznie dni zarejestrowanej działalności, zgodnie z dyspozycją tego przepisu, Naczelny Sąd Administracyjny za nietrafną uznał ocenę sprawy jakiej dokonał Sąd I instancji uznając, że organ dostatecznie wyjaśnił i rozważył sprawę w zakresie, w jakim na stronę skarżącą nałożono karę sklasyfikowaną w lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku składają się na okresy, w których nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, a więc nie są to dni zarejestrowanej działalności w rozumieniu pkt 3 preambuły. Wbrew twierdzeniu organu i aprobującego ten pogląd Sądu I instancji, przy realizacji obowiązku wczytywania danych, podmiot obowiązany powinien uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności kierowcy, którego dane mają zostać sczytane, nie zaś każdy dzień kalendarzowy. Nie można zatem wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg wczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. Stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) może wchodzić w grę tyko wówczas, gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy jedynie z czasem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu. Dlatego też organ powinien uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie, które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy (por. wyroki NSA z dnia: 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2396/14; 9 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2214/15; 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1924/16 oraz 15 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 1260/16). Odnosząc się do postawionej w motywach zaskarżonego wyroku tezy Sądu I instancji, że przepisy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w istocie ustanawiają krótsze terminy wczytywania danych, na co zezwala art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia (WE) 561/2006, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że o ile faktycznie ustalone w art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 581/2010 okresy do wczytania danych są okresami maksymalnymi, co oznacza, że państwo członkowskie może ustalić okresy krótsze, to jednak ustalone krótsze okresy muszą uwzględniać wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Sąd I instancji dokonując wykładni § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r., w myśl którego dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni, nie mógł pominąć treści pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji nr 581/2010 przy ustalaniu okresu, w jakim skarżący miał sczytywać dane z kart kierowców (por. wyroki NSA: z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2396/14; z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2677/14 oraz z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2214/15). Do stosowania przepisów rozporządzenia Komisji zobowiązywała organ treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada pierwszeństwa prawa unijnego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem unijnym. Według art. 2 rozporządzenia Komisji nr 581/2010, wiąże ono w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z traktatami. W takich okolicznościach sprawa została przekazana Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także kontroli prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 § 1 p.p.s.a., który stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jednocześnie Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie (art. 153 p.p.s.a.). Natomiast stosownie do art. 190 zd. 1 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając wskazane uregulowania na względzie wymaga zaakcentowania, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie bezwzględnie związany był zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 4 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 4400/16. W powołanym wyroku, na co wskazano już wyżej, w istocie uwzględniono skargę kasacyjną jedynie w niewielkiej części, odnoszącej się do rozmiaru naruszenia przez skarżącego obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę, a więc naruszenia określonego w lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni nieobowiązującego już, ale znajdującego w sprawie zastosowanie przepisu § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. Nr 159, poz. 1128, z późn. zm.). Zgodnie z tym uregulowaniem, dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Oznacza to, że wykładni tego unormowania należy dokonywać z uwzględnieniem treści pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji nr 581/2010 przy ustalaniu okresu, w jakim skarżący miał sczytywać dane z kart kierowców. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji według wskazanych reguł należało zatem stwierdzić, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa. Organ odwoławczy niedostatecznie bowiem wyjaśnił i rozważył sprawę w zakresie, w jakim na skarżącego nałożono karę przewidzianą w lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Wiążące jest w tym postępowaniu stanowisko co do tego, że ustalając okres, w którym należy wczytywać dane, nie bierze się pod uwagę dni nierejestrowanej działalności. Pod tym pojęciem należy zaś rozumieć wyłącznie okresy, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Jak wynika bowiem z zapisu pkt 3 preambuły do rozporządzenia nr 581/2010, określając maksymalne okresy na wczytanie danych należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Dniami zarejestrowanej działalności są dni, w których działalność kierowcy powinna być zarejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresu odpoczynku ustanowionych powoływanym już rozporządzeniem nr 561/2006. Okresami składającymi się z nierejestrowanej działalności są natomiast okresy, gdy nie można przedsiębiorcy przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku (poza judykaturą wskazaną przez NSA w cyt. wyżej wyroku z dnia 4 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 4400/16, zob. także przykł.: wyrok NSA z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 3732/17 oraz wyroki WSA w Rzeszowie: z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 875/16 i z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1556/14). Ponadto, z punktu 1 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 wynika, że regularne wczytywanie danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową i na karcie kierowcy jest niezbędne do skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Dlatego okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, w których nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Nie są to wszystkie dni kalendarzowe, czy też dni zarejestrowanej działalności samego przedsiębiorstwa. Nie można zatem wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg wczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. Organ w toku swych działań kontrolnych powinien brać pod uwagę jedynie dni rejestrowane, czyli takie które winny go interesować z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy. Przy tym, okresy wyłączone z obowiązku rejestracji powinny zostać należycie udokumentowane przez przedsiębiorcę (w wiarygodny sposób), tak aby możliwa była kontrola prawidłowości wykonywania obowiązku wczytywania danych, która – co do zasady – obciąża skarżącego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika w istocie, aby omawiana kwestia była przedmiotem szczegółowej analizy i oceny organu, a w konsekwencji, czy organ odwoławczy wziął pod uwagę jedynie dni rejestrowane, czyli takie które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy, czy też uwzględnione zostały także dni nierejestrowanej działalności, co mogło wpłynąć na wysokość wymierzonej skarżącemu kary pieniężnej z omawianego naruszenia ustawy o transporcie drogowym. Tym samym, ze względu na brak dostatecznych ustaleń w kwestii obowiązku należytego rejestrowania przez skarżącego danych w tym zakresie, postępowanie wymaga uzupełnienia. Ustalenia te mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż dotyczą tego, czy i ewentualnie w jakim zakresie doszło do naruszenia przez skarżącego § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 23 sierpnia 2007 r., w kontekście podstawy do zastosowania art. 92a ust. 1 u.t.d. i nałożenia kary pieniężnej określonej lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zatem w toku ponownego rozpoznania sprawy rzeczą organu odwoławczego będzie ocena, czy organ pierwszej instancji nakładając na skarżącego sankcje z tego tytułu uwzględniał wszystkie dni kalendarzowe, czy też okresy zarejestrowanej działalności kierowców z uwzględnieniem okresów odpoczynku. Jeżeli materiał dowodowy bez konieczności jego uzupełnienia na to pozwoli, organ odwoławczy wyda ponownie decyzję uwzględniającą powyższe uwagi, jeśli zaś dojdzie do przekonania, że wymagane jest uzupełnienie postępowania dowodowego w istotnej części, uwzględni przy rozstrzyganiu sprawy także i te okoliczność. Mając powyższe rozważania na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. – uchylił zaskarżoną decyzję, o czy orzekł w pkt I sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w pkt II sentencji wyroku uzasadnione jest przepisami art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Obejmują one uiszczony przez stronę wpis od skargi (450 zł), opłatę skarbową od pełnomocnictwa procesowego udzielonego przez skarżącego radcy prawnemu i opłatę od pełnomocnictwa substytucyjnego (34 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika procesowego (3.600 zł), ustalone na podstawie stawki minimalnej przewidzianej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 265).