II SA/Go 1075/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi J.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej J.S. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez J.S. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2017 roku, którym na podstawie art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1659 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) oraz art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017, poz. 1073), utrzymano w mocy postanowienie Burmistrza Miasta z dnia [...] czerwca 2017 roku w sprawie zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla dz. nr [...] - do dnia [...] marca 2018 roku. Powyższe postanowienie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Wnioskiem z dnia [...] maja 2017 roku J.S. wystąpiła zwnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji planowanej na działce o nr ewidencyjnym [...] położonej przy ulicy [...], polegającej na nadbudowie, przebudowie, rozbudowie i remoncie istniejącego budynku dawnego internatu wraz z wewnętrznymi instalacjami, budowie infrastruktury technicznej w tym obsługi komunikacyjnej, zmianie sposobu użytkowania budynku na zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oraz rozbiórce obiektów: łącznika - niższej części budynku (dawna stołówka), budynku dawnej stróżówki i wiaty samochodowej, wielostanowiskowej. Teren, na którym projektowana jest inwestycja, znajduje się w obszarze w odniesieniu do którego Rada Miasta podjęła w dniu [...] października 2016 roku uchwałę nr XXIII/171/16 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie strefy Śródmiejskiej i plan ten jest w trakcie opracowania. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 roku, Burmistrz Miasta zawiesił postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla dz. nr [...] — do dnia [...] marca 2018 roku. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji powołując się na wskazaną wyżej uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazał, iż przewiduje się, że w terminie kilku miesięcy zostanie przedłożony wstępny projekt planu miejscowego. Zdaniem Burmistrza zawieszenie przedmiotowego postępowania jest zasadne, gdyż wniosek inwestora obejmuje tylko część zagospodarowania terenu, a wstępny projekt planu określi docelowe zagospodarowanie całości dz. nr [...]. Powyższe, zdaniem organu, w oparciu o art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzasadniało zawieszenie postepowania administracyjnego do dnia [...] marca 2018 roku. Na powyższe postanowienie, w ustawowym terminie, zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyła J.S.. W uzasadnieniu zażalenia strona po przytoczeniu stanu faktycznego sprawy wskazała, że zgadza się z twierdzeniem organu I instancji, iż dla przedmiotowej inwestycji została rozpoczęta procedura planistyczna polegająca na przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w oparciu o uchwałę Rady Miasta z dnia [...] października 2016 r. nr XXIII/171/16 w sprawie przystąpienia do sporządzania miejskiego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie strefy Śródmiejskiej w [...]. Jest to jednak już ponowne przystąpienie Rady Miasta do uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru. Strona podniosła, iż uprzednio Rada Miasta uchwałą nr XXX/235/13 z dnia [...] czerwca 2013 roku przystąpiła do sporządzania zmiany miejscowego panu zagospodarowania przestrzennego strefy Śródmiejskiej oraz sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów ograniczonych ulicami [...] (skarżąca załączyła wydruk ww. uchwały), która swoim zasięgiem obejmowała również przedmiotową nieruchomość. Jak zaznaczyła dalej skarżąca, powyższe sporządzanie miejscowego planu poza ogłoszeniem Burmistrza Miasta (na stronie BIP miasta pismo bez daty) o możliwości wniesienia uwag i wniosków nie miało dalszego ciągu. Procedura nie została przeprowadzona w całości i po jakimś czasie całkowicie zaniechano dalszych prac nad miejscowym planem, po czym w dniu [...] października 2016 roku Rada Miasta podjęta uchwałę nr XXIII/171/16 o przystąpieniu do sporządzania nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o nazwie "rejon strefy [...]". Powyższe działania budzą wątpliwości skarżącej czy obecnie trwające prace nad uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego również nie zakończą się we wskazany powyżej sposób, a zawieszenie postępowania w sprawie wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy będzie stanowiło jedynie niepotrzebną stratę czasu i zaangażowania inwestora w realizację zamierzenia inwestycyjnego na przedmiotowej działce. Strona wskazała, iż uprzednio inwestor czekał 3 lata na uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w rezultacie nie doszedł do skutku, a procedurę rozpoczęto na nowo. Powyższe działania w ocenie żalącej stanowczo naruszają zasadę zaufania do działania organu. Następnie skarżąca wskazała, że powołany w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia art. 60 ust. 1 u.p.z.p. przewiduje jedynie możliwość zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, tym samym tworzy możliwość fakultatywnego, a nie obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Dalej żaląca podniosła, iż to, że określony przepis poddaje rozstrzygnięcie organu uznaniu administracyjnemu nie oznacza jednocześnie całkowitej dowolności w podjęciu decyzji. Niezbędnym jest w jej ocenie wskazanie jasnych i konkretnych przyczyn, z powodu których organ prowadzący postępowanie uznał za celowe i uzasadnione jego zawieszenie. W przeciwnym razie, zdaniem strony, podjęte rozstrzygnięcie obarczone jest wadą dowolności prowadzonego postępowania. W ocenie skarżącej brak jest takiego wyjaśnienia w zaskarżonym postanowieniu. Organ wskazał jedynie, że procedura sporządzania planu jest w trakcie realizacji z przewidzianym kilkumiesięcznym, bliżej nieokreślonym, terminem zakończenia prac .Skarżąca zwróciła również uwagę, że w procesie stosowania prawa administracyjnego organ nie może pomijać słusznego interesu obywateli (w tym przede wszystkim strony postępowania jaką jest wnioskodawca) o czym stanowi art. 7 k.p.a. formułując zasadę prawdy obiektywnej. Strona wskazała, iż należy wyważyć zarówno słuszny interes strony - w tym przypadku chęć realizacji inwestycji, jak również interes publiczny wyrażający się prawie do określenia przeznaczenia terenu i sposobu zagospodarowania przez daną jednostkę samorządu terytorialnego w drodze planu miejscowego. W przypadku zaskarżonego postanowienia w przedmiocie wydania decyzji o ustalenie warunków zabudowy zdaniem skarżącej organ skupił się jedynie na trwającej procedurze planistycznej z pominięciem słusznego interesu wnioskodawcy w dążeniu do otrzymanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy, w chwili kiedy procedura planistyczna jest jeszcze na bardzo wczesnym stadium realizacji. Postanowieniem z dnia z dnia [...] sierpnia 2017 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12.10.1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1659 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) oraz art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017, poz. 1073), utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium na wstępie stwierdziło, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest postępowaniem administracyjnym, do którego w pełni znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257). Zawieszenie postępowania administracyjnego następuje z przyczyn wymienionych w art. 97 § 1 k.p.a. (zawieszenie obligatoryjne). Postępowanie może też ulec zawieszeniu na zasadach i w trybie określonym w art. 98 k.p,a. (zawieszenie fakultatywne). Niezależnie od powyższych regulacji zawieszenie postępowania w sprawie może też nastąpić na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017, poz. 1073 zwanej dalej "u.p.z.p."), który to przepis stanowi, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku oustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: w ciągu w dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Użyty w cytowanym przepisie zwrot "można zawiesić" świadczy o tym, że ustawodawca pozostawił sprawę zawieszenia postępowania uznaniu organu prowadzącego postępowanie, co nie oznacza jednak niczym nieograniczonej swobody decydowania o wstrzymaniu biegu postępowania. Uznanie administracyjne, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, jest ograniczone zasadami ogólnymi k.p.a., jak również musi być uzasadnione w każdym konkretnym przypadku. Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny. Musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Następnie Kolegium powołując się na wyrok z dnia 29 lipca 2008 roku w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 844/08 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uznało, że przepis art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym upoważnia organ do zawieszenia postępowania na podstawie samej tylko prognozy (której prawdopodobieństwa przepis nie nakazuje w żaden sposób wykazywać i która nie musi się ziścić), iż w nieodległej przyszłości plan zostanie uchwalony (a nawet, że dopiero wszczęta zostanie procedura planistyczna), co nie zwalnia go jednak z obowiązku respektowania naczelnych zasad rządzących się postępowaniem administracyjnym. Korzystanie z art. 62 ust. 1 ustawy nie może następować mechaniczne, tj. w ten sposób, iż w perspektywie uchwalenia planu miejscowego organ zawiesza postępowanie w sprawie nie analizując tego, czy istotne przesądzenie charakteru terenu inwestycji z punktu widzenia ładu przestrzennego bez obowiązującego planu napotyka na istotne przeszkody. O przeszkodach tego rodzaju mówić należy w szczególności wtedy, gdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy obejmuje inwestycję sprzeczną z tym, co zawiera projekt planu zagospodarowania przestrzennego, albo też istnieją uzasadnione wątpliwości co do tego, jaki może być ostatecznie kształt postanowień planistycznych. Następnie organ II instancji podniósł, że najnowsze orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, iż konstrukcja art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie o ustaleniu warunków zabudowy podstawę prawną do fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań, co do przesłanek zawieszenia, jednocześnie nie zezwalając na podważenie tego uprawnienia organu. Możliwość zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy, jaką daje przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. z uwagi na rozpoczęte i kontynuowane prace planistyczne jest wyrazem prymatu planu miejscowego nad konkretnymi wymogami, jakie spełnić musi projektowa inwestycja i skutecznie zabezpiecza realizację władztwa planistycznego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7.06.2017 r. sygn. akt II SA/Łd 131/17). Dalej organ wskazał, że w niektórych bardziej liberalnych orzeczeniach sądów administracyjnych art. 62 ust. 1u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia, przy czym przepis ten nie uzależnia podjęcia postanowienia o zawieszeniu postępowania od przystąpienia do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem nie ma znaczenia, czy taka uchwała zostaje podjęta ( np. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 02.10.2007 r. II OSK 1287/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyrokach z dnia 08.11.2007r. II SA/Bk 593/07 i z dnia 21.01.2010r. II SA/Bk 643/09). Odnosząc te rozważania do niniejszej sprawy Kolegium uznało, iż zawieszenie przez organ I instancji postępowania w oparciu o art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest uzasadnione. Organ I instancji wykazał, że teren na którym znajduje się projektowana inwestycja, znajduje się w obszarze, w odniesieniu do którego Rada Miasta podjęła [...] października 2016 roku Uchwałę Nr XXIII/171/16 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie strefy [...]. Plan ten będzie obejmował teren całej działki [...] i jak wskazał organ I instancji zostanie sporządzony z rozpatrzeniem wniosków złożonych przez zainteresowane strony. Na obecnym etapie projektowania miejscowego planu nie można bezspornie stwierdzić, jakie będzie przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu obejmującego przedmiotową działkę nr ewid. [...], objętą zamierzeniem inwestycyjnym. Tym samym, w celu zapobieżenia wydania decyzji o warunkach zabudowy, która mogłaby być odmienna od opracowywanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zasadnym było zawieszenie postępowania w sprawie na okres wskazany w zaskarżonym postanowieniem. Zasadą jest bowiem, by ład przestrzenny regulowany był za pomocą planów miejscowych, które stanowią podstawowy instrument planowania i zagospodarowania przestrzennego, a nie decyzjami o warunkach zabudowy, które mają jedynie charakter środka zastępczego. Zasada pierwszeństwa panu miejscowego znajduje wyraz m.in. w art. 62 ust. 1 ww. ustawy z dnia 27 marca 2003 roku, o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła J.S. wnosząc na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwroty kosztów postepowania według norm przepisanych. W skardze podniesiona zarzuty dotyczące naruszenia: a) art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego naruszenie w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy polegające na zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy wobec prowadzenia przez organy gminy procedury planistycznej nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego: – w sytuacji gdy nie zachodzi chociażby potencjalna sprzeczność pomiędzy planowanym przez inwestora zagospodarowaniem nieruchomości z projektowanymi ustaleniami miejscowego planu, – stan zaawansowania prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak i dotychczasowe zakończone niepowodzeniem próby jego uchwalenia dla obszaru objętego wnioskiem skarżącej wskazują, iż nie jest możliwe przeprowadzenie i zakończenie procedury uchwalenia planu w terminie zawieszenia postępowania, b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich naruszenie w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na orzekaniu w granicach uznania administracyjnego, przy jednoczesnym zaniechaniu jakiegokolwiek uwzględnienia słusznego interesu inwestora, polegającego na realizacji prawa do zabudowy i uzyskania w tym celu decyzji o warunkach zabudowy oraz niczym nieuzasadnionym przyznaniem pierwszeństwa interesowi publicznemu (władztwu planistycznemu), oraz z ostrożności procesowej także: c) art. 124 § 1 i 2 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. oraz w z. z art. 8 k.p.a. i w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez ich naruszenie w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niesporządzeniu uzasadnienia postanowienia w sposób odpowiadający zasadom ogólnym k.p.a. z uwzględnieniem faktu orzekania w niniejszej sprawie w granicach uznania administracyjnego tj. zaniechania przeprowadzenia w treści uzasadnienia jakiejkolwiek analizy przesłanek przemawiających za zawieszeniem postępowania, w szczególności brak wskazania w treści uzasadnienia jakichkolwiek przesłanek świadczących o możliwej sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z treścią projektu opracowanego planu zagospodarowania , co skutkuje wyłączeniem możliwości kontroli zaskarżonego aktu, wobec braku przedstawienia motywów podjętego rozstrzygnięcia, w stopniu wymagającym usunięcie aktu z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.) stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 ustawy). Zasadą powinno być więc kształtowanie ładu przestrzennego na terenie gminy poprzez akty prawa miejscowego jakimi są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Wyjątkiem od tej zasady powinno być określanie sposobów zagospodarowania terenu decyzjami administracyjnymi. Konsekwencją zasady wyrażonej w art. 4 ust. 1 ustawy jest unormowanie zawarte w art. 62 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Adresatem przepisu art. 62 ust. 1 u.p.z.p. jest organ prowadzący postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy. Konstrukcja prawna zawieszenia postępowania, zastosowana w tym przepisie, daje organowi podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu. Art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nie nakłada na organ administracyjny obowiązku zawieszenia postępowania w sytuacji podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz daje organowi możliwość rozważenia zasadności zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Skoro ustawodawca w treści art. 62 ust. 1 u.p.z.p. posłużył się zwrotem "można zawiesić" to pozostawił sprawę zawieszenia postepowania uznaniu organu prowadzącego postępowanie. Działanie w granicach uznania administracyjnego oznacza natomiast, że wybór rozstrzygnięcia musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia okoliczności sprawy, w szczególności z wyważenia interesu prywatnego i publicznego. Zawieszenie postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. winno zatem zależeć nie tylko od samego podjęcia procedury planistycznej, ale także w szczególności od oceny czy dokumentacja planistyczna wskazuje na sprzeczność przeznaczenia terenu objętego planowaną inwestycją z możliwymi postanowieniami projektowanego planu miejscowego, na jakim etapie są prace planistyczne, czy istnieje możliwość zakończenia tych prac w terminie wynikającym z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Słusznie zatem wskazała strona skarżąca, że skorzystanie przez organ z możliwości zawieszenia postępowania powinno być uzależnione od wyniku ustaleń organu w kontekście wystąpienia realnych, obiektywnie weryfikowalnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W praktyce stosowania art. 62 ust. 1 u.p.z.p. oraz w orzecznictwie sądowym pojawia się rozbieżność w ocenie czy zawieszenie postępowania administracyjnego o wydanie warunków zabudowy z powodu toczącej się procedury planistycznej organ powinien wskazać prawdopodobieństwo uchwalenia planu w ciągu 9 miesięcy od złożenia wniosku, czy też wystarczy samo powołanie się na fakt sporządzania planu. Należy w tym miejscu wyraźnie wskazać, że art. 62 ust. 1 wprowadza wyjątek od zasady szybkości postępowania i jest dla wnioskodawcy bardzo dotkliwy, z uwagi na długotrwałe przerwanie tego postępowania. Organ winien zatem ustalić, na jakim etapie jest procedura sporządzania planu, w jakim tempie się toczy, i uprawdopodobnić w uzasadnieniu postanowienia o zawieszeniu postępowania, że plan może zostać uchwalony przed upływem terminu zawieszenia. Za nieuzasadnione należy uznać zawieszenie postępowania, jeżeli procedura uchwalania planu jest na wstępnym etapie, albo została dawno temu przerwana. Prawdopodobieństwo uchwalenia planu przed upływem okresu zawieszenia postępowania powinno być badane przez organ odwoławczy w sposób obiektywny, nie tylko w oparciu o oświadczenia organu sporządzającego plan miejscowy (Komentarze Becka. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego wydanie 6 str. 528). Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie za koniecznością poczynienia powyższych ustaleń przez organy przed wydaniem postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. przemawia również brzmienie art. 62 ust. 2 tejże ustawy, gdzie ustawodawca jednoznacznie stwierdził obowiązek zawieszenia postępowania w przypadku jeżeli wniosek o ustalenia warunków zabudowy dotyczy obszaru w odniesieniu, do którego istniej obowiązek sporządzenia planu miejscowego. W niniejszej sprawie zarówno organ I instancji jak i II instancji przyjęły, że przesłanką przemawiającą za zawieszeniem postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w oparciu o art. 62 ust. 1 jest podjęcie przez Radę Miasta w dniu [...] października 2016 roku uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego między innymi działkę objętą wnioskiem o ustalenia warunków zabudowy. Organ odwoławczy rozpatrując zażalenie inwestora podzielając pogląd organu I instancji nie ustosunkował się, nie rozważył zarzutów zawartych w tym zażaleniu, następnie powtórzonych w skardze, a dotyczących braku możliwości uchwalenia przez uprawniony organ planu w terminie do 5 marca 2018 roku z uwagi na brak podjęcia innych czynności zmierzających do jego uchwalenia za wyjątkiem podjęcia powołanej wyżej uchwały i obwieszczenia o możliwości składania wniosków, zgodności zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem z postanowieniami studium uchwalonego dla tego terenu nie tylko co do przeznaczenia podstawowego, ale także podstawowych parametrów budynków jakie mogą być wznoszone na tym terenie oraz pominięcie przez organ, że planowana inwestycja stanowi kontynuację istniejącej już na tej działce zabudowy, za wyjątkiem nadbudowania dwóch kondygnacji, ale wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej nie przekroczy tej wysokości określonej dla tego terenu w studium (przy zachowaniu powierzchni zabudowy, geometrii dachu szerokości elewacji frontowej, która zostanie zgodnie z wnioskiem jedynie zwiększona z 39,50 m do 40, 73 m). Nadto dokonując oceny zasadności zawieszenia postępowania przez organ I instancji Kolegium nie ustosunkowało się do regulacji zawartej w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., który nakłada na organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy stwierdzenia jej wygaśnięcia jeżeli dla danego tereny uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Rolą tego przepisu - czego nie uwzględniło Kolegium - jest realizacja zasady określonej w art. 4 ust. 1 u.p.z.p. zgodnie z którą ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Powyższy przepis uwzględnia zarówno interes indywidualny inwestora jak i interes publiczny. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy, jeżeli dla danego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji nie może bowiem nastąpić tylko w sytuacji gdy została wydana ostateczna decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 2 art. 65 cytowanej ustawy). Mając powyższe na uwadze w oparciu o art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a orzeczono jak w punkcie I wyroku. Rozpatrując ponownie odwołanie Kolegium winno uwzględnić powyższe rozważania, a w szczególności, że uznaniowy charakter zawieszenia postępowania w oparciu o art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nie oznacza dowolności ze strony organu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzono od organu na rzecz strony skarżącej tytułem zwrotu kosztów kwotę 597 zł tj. 200 zł tytułem uiszczonego wpisu, 17 zł tytułem zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa oraz 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym ustalonego w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. z 2015r., poz. 1804 ze zm.) - § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c.