II SA/Bd 1069/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi M. W. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] sierpnia 2019 r, nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o prace z radnym 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. zasądza od Rady Miasta na rzecz M. W. kwotę [...]([...]) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sadowego. Pismem z [...] lipca 2019 r. M. sp. z o.o. w W. (dalej określana jako Skarżąca lub Spółka) złożyła do Rady Miasta wniosek o wyrażenie zgody na rozwiązanie umowy o pracę z Radnym A. P. (dalej określany jako Radny). Uchwałą z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Rada Miasta odmówiła wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o pracę z Radnym. Spółka wniosła skargę na ww. uchwałę. Zaskarżonej uchwale Skarżąca zarzuciła: 1. istotne naruszenie prawa materialnego, tj. art. 14 ust. 1 usg w zw. z art. 25 ust. 2 usg w zw. z § 75 Statutu Miasta polegające na niepodpisaniu uzasadnienia uchwały przez osobę uprawnioną do podpisywania uchwał Rady Miasta, tj. przez Przewodniczącego lub stosownie do okoliczności Wiceprzewodniczącego Rady Miasta zgodnie z § 75 uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...]kwietnia 2012 r. (Dz. U. Województwa poz. [...]) w sprawie uchwalenia Statutu Miasta, które to naruszenie powoduje nieistnienie uzasadnienia uchwały; istotne naruszenie art. 25 ust. 2 usg w zw. z art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 kpa polegające na wadliwym uzasadnieniu uchwały i występowanie w jego treści niedających się usunąć sprzeczności uniemożliwiających stwierdzenie, czy odmowa udzielenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym jest motywowana stwierdzeniem zdarzeń związanych czy też niezwiązanych z wykonywaniem przez radnego mandatu, co uniemożliwia ocenę motywów podjęcia uchwały; naruszenie art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy wobec niewyczerpującego wyjaśnienia, jakie zdarzenia były podstawą do rozwiązania z pracownikiem stosunku pracy, tj. czy podstawą do rozwiązania z pracownikiem umowy o pracę były zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu czy też zdarzenia niezwiązane z wykonywaniem mandatu i w konsekwencji błędne ustalenie, że przyczyną wypowiedzenia radnemu umowy o pracę mogły być zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, podczas gdy Rada Miasta powinna była ustalić jednoznacznie, czy przyczyny te były związane z wykonywaniem mandatu radnego czy też nie; naruszenie art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez niewyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i błędne ustalenie, że przed objęciem przez Radnego funkcji pracodawca nie kierował w stosunku do niego zarzutów związanych z jakością wykonywanej pracy, podczas gdy z wniosku Skarżącej o wyrażenie zgody na rozwiązanie umowy o pracę z radnym jednoznacznie wynika, że pracodawca kierował uwagi do pracownika i informował go o obszarach wymagających poprawy przez pracownika co najmniej od 2015 r.; istotne naruszenie art. 25 ust. 2 usg poprzez błędne uznanie, że organ uprawniony jest do badania, czy przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę z pracownikiem wskazana przez pracodawcę, jest przyczyną rzeczywistą i konkretną, podczas gdy uprawnienie do badania wskazanych okoliczności należy wyłącznie do właściwości sądów powszechnych (sądu pracy), a organ uprawniony jest jedynie do zbadania, czy przyczyną planowanego rozwiązania stosunku pracy z pracownikiem - radnym są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu czy inne zdarzenia niezwiązane z pełnieniem mandatu; istotne naruszenie art. 25 ust. 2 usg poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na odmowie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym w sytuacji, w której okoliczności podane w uzasadnieniu uchwały nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy, a brak jest uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia w postaci wskazania faktów, które Rada Miasta uznała za decydujące oraz przyczyn, dla których inne okoliczności nie zostały uznane za relewantne, co uniemożliwia ocenę motywów podjęcia uchwały; 7. istotne naruszenie prawa materialnego, tj. art. 25 ust. 2 usg poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnej odmowie udzielenia zgody na rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę, pomimo że podstawą rozwiązania umowy o pracę wskazaną przez Skarżącą nie były zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, a zatem Rada Miasta była zobowiązana do wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o pracę z radnym. Wobec powyższego Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej chwały w całości, a także na podstawie art. 119 pkt 2 ppsa o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że powodem wystąpienia z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozwiązanie umowy o pracę z Radnym był brak poprawy w sposobie pracy i poziomu oczekiwanych kompetencji pracownika, co nie pozwala na realizację współpracy z klientami Spółki na oczekiwanym poziomie. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca poinformowała, że Radny jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony od [...] kwietnia 2002 r. na stanowisku przedstawiciela handlowego. Jak wynika z art. 14 ust. 1 usg, uchwały rady gminy zapadają zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu rady, w głosowaniu jawnym, chyba że ustawa stanowi inaczej. Mimo że ustawa nie wskazuje elementów, z jakich powinna składać się podjęta we wskazany sposób uchwała, zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że powinna ona zawierać zarówno faktyczne jak i prawne uzasadnienie. W niniejszej sprawie podmiot uprawniony do podpisywania uchwał Rady Miasta został wskazany § 75 uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] kwietnia 2012 r. w sprawie uchwalenia Statutu Miasta opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa, poz. [...] z późn. zm. Jak wynika z § 75 ust. 1 Statutu, "Uchwały Rady Miasta podpisuje Przewodniczący Rady, o ile ustany nie stanowią inaczej". Zgodnie natomiast z § 75 ust. 2 Statutu "Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do wyznaczonego Wiceprzewodniczącego prowadzącego obrady". Jak wynika z informacji opublikowanej w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta, funkcję Przewodniczącego Rady Miasta pełni S. W., podczas gdy Wiceprzewodniczącymi Rady są: J. H.-K., J. H. oraz K. Ł. Doręczone Skarżącej uzasadnienie zaskarżonej uchwały zostało podpisane przez radną M. G., która to radna, jak wynika z Biuletynu Informacji Publicznej, nie pełni obecnie funkcji Przewodniczącego lub Wiceprzewodniczącego Rady Miasta, z czego wynika, że nie jest i nie była w dniu podjęcia i podpisania uchwały osobą uprawnioną do podpisywania uzasadnień uchwał podejmowanych przez Radę. Jak wynika z orzecznictwa sądowego brak podpisu na uzasadnieniu do uchwały, jako integralnej jej części, powoduje, że brak jest podstaw do przyjęcia, że jest ono wyrazem woli rady miasta czyli, że nie ma ona waloru uzasadnienia stanowiska rady miasta.(...) Oznacza to bowiem w istocie, brak uzasadnienia prawnego i faktycznego tego rodzaju uchwały (...). Brak stosownego uzasadnienia odpowiednio legitymizowanego podmiotowo i przedmiotowo (a dowodem legitymizacji podmiotowej jest podpis przewodniczącego rady lub umocowanego wiceprzewodniczącego pod uzasadnieniem) rodzi istotne wątpliwości co do tego, czy rada miasta była odpowiednio legitymizowana przedmiotowo (wyrok NSA z 6.02.2007 r., II OSK 1667/06; wyrok WSA w Warszawie z 13.09.2007 r., IV SA/Wa 555/06, wyrok WSA w Olsztynie z 9.12.2008 r., II SA/Ol 818/08; wyrok WSA w Poznaniu IV SA/Po 117/10). Ze względu na brak uzasadnienia uchwały, stanowiący istotne naruszenie prawa materialnego, uchwały takie są uznawane w orzecznictwie za nieważne na zasadzie art. 147 § 1 ppsa. W dalszej części skargi Skarżąca uzasadniła również pozostałe jej zarzuty. Rada Miasta wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie. W uzasadnieniu Rada Miasta wskazała, że wnosi o odrzucenie skargi, mając na względzie zapis art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r. poz. 1302), zgodnie z którym, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie, to zachodzą podstawy do odrzucenia skargi. Strona skarżąca wskazała jako organ samorządu terytorialnego Radę Miasta. Organ powołał się na uchwałę 7 sędziów NSA z 13.11.2012 r., sygn. akt I OPS 3/12, w której stwierdzono, że "W postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawach skarg, których przedmiotem jest uchwała rady gminy, zdolność procesową (art. 26 § 1 w związku z art. 28 § 1 i art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) ma wójt (burmistrz, prezydent miasta), chyba że w sprawie zachodzą okoliczności szczególne, których nieuwzględnienie mogłoby prowadzić do pozbawienia rady gminy prawa do ochrony sądowej." Podmiotem władzy publicznej jest gmina, mająca osobowość prawną. Ma zatem zdolność sądową, dokonuje czynności w postępowaniu sądowym przez organy albo osoby upoważnione do dokonywania czynności w jej imieniu. W strukturze gminy organami są rada jako organ stanowiący i wójt (burmistrz, prezydent) jako organ wykonawczy. Zadania i kompetencje tych organów są ustawowo określone i rozdzielone i nie powinny być bez szczególnego uzasadnienia przenoszone między nimi. Z ustawy o samorządzie gminnym wynika, że organem, który reprezentuje gminę na zewnątrz w sferze publiczno i cywilnoprawnej, jest wójt, a jego kompetencje w tym zakresie nie są zawężone ani ograniczone. Pogląd, że gmina nie ma jednego organu, który reprezentuje ją na zewnątrz, nie jest uprawniony. Takie stanowisko nie oznacza jednak, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym - w szczególnych sytuacjach, na gruncie konkretnej sprawy - w sprawach ze skarg na uchwały rady gminy gmina nie może być reprezentowana w postępowaniu sądowym przez przewodniczącego (vide: wyrok WSA w Rzeszowie z 10.09.2019 r. ll SA/Rz 749/19, postanowienie WSA w Bydgoszczy z 28.05.2019 r., II SA/Bd 190/19). Mając na względzie powyższe, zdaniem organu, zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi. W przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi, Rada Miasta wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu tego wniosku wskazała, że z wyjaśnień przedłożonych przez Radnego wynika, że nie zgadza się on z zarzutami stawianymi mu przez Spółkę. Ustalony przez Komisję Porządku Prawnego i Publicznego stan faktyczny pozwala na postawienie tezy, że przyczyną wypowiedzenia Radnemu umowy o pracę mogą być zdarzenia związane z wykonywaniem przez niego mandatu. Rada Miasta kierując się wskazaniami Komisji odmówiła wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o pracę z Radnym. Podejmując ww. uchwałę Rada Miasta dokonała analizy stanu faktycznego i szczegółowo uzasadniła przyczyny zasadności wniosku wniesionego przez stronę. Na wyjaśnienie zasługuje, że zgodnie z § 72 ust. 1 pkt 3 Statutu Miasta inicjatywa uchwałodawcza przysługuje Komisji Rady. Stąd też wniosek strony skarżącej skierowany został pod obrady komisji stałej Rady Miasta, która rozpatrzyła przedmiotowe zagadnienie, precyzując swoje stanowisko w uzasadnieniu projektu uchwały, które podpisała Wiceprzewodnicząca Komisji Porządku Prawnego i Publicznego. Natomiast uchwały podejmowane przez Radę Miasta zgodnie z treścią § 75 Statutu Miasta podpisuje Przewodniczący Rady Miasta lub odpowiednio Wiceprzewodniczący prowadzący obrady. W piśmie z [...].02.2020 r. Skarżąca podtrzymała w całości swoje stanowisko, odnosząc się przy tym do zarzutów zawartych w odpowiedzi na skargę. Sąd zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu. W pierwszej kolejności, odnosząc się do tego zarzutu podniesionego przez organ, dotyczącego braku zdolności procesowej Rady Miasta, przede wszystkim należy odwołać się do regulacji zawartej w art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 poz. 506, dalej powoływana jako "usg"), zgodnie z którą wójt (burmistrz, prezydent miasta) kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Z mocy art. 31 usg wójt (burmistrz, prezydent miasta) jest reprezentantem gminy i w jego gestii leży przejawianie woli gminy na zewnątrz. Reprezentacja ta obejmuje także upoważnienie do działania w imieniu gminy i jej organów w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zauważyć także należy, że rada nie dysponuje własnymi środkami finansowymi, a ustawowy zakres kompetencji jej przewodniczącego nie pozwala na przypisanie mu obligatoryjnych funkcji dodatkowych. Tak więc w sprawach skarg wnoszonych na podstawie art. 101 usg do reprezentowania gminy przed sądem administracyjnym i do udzielenia pełnomocnictw w tym zakresie, co do zasady właściwy jest wójt (burmistrz, prezydent) jako podmiot reprezentujący gminę, chyba że w sprawie zachodzą okoliczności szczególne, których nieuwzględnienie mogłoby prowadzić do pozbawienia rady gminy prawa do ochrony sądowej (por. uchwałę 7 sędziów NSA z 13.11.2012 r., sygn. I OPS 3/12). Zatem Skarżąca prawidłowo oznaczyła jako organ Radę Miasta, natomiast w toku postępowania przed sądem administracyjnym jest ona reprezentowana przez Prezydenta Miasta Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej powoływana jako "ppsa"), sąd odrzuca skargę, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. W niniejszej sprawie Rada Miasta ma zdolność sądową i działa za nią umocowany do tego Prezydent Miasta. Stosownie do art. 101 ust. 1 usg, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Bezspornie zaskarżona uchwała narusza interes prawny Spółki, zatem skarga podlegała rozpoznaniu. Zgodnie z art. 147 ppsa, sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza nieważność uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że uchwała wydana została z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Zasadnym jest zatem sięgnięcie do przepisów usg, gdzie przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 usg). Zgodnie z przepisem art. 91 ust. 1 zd. 1 usg, uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 usg). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do takich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (zob. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, str. 101-102). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wówczas, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Natomiast w przypadku nieistotnego naruszenia nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie należy podzielić stanowisko wyrażone przez Skarżącą i niewątpliwie zasadny był zarzut dotyczący braku podpisania uzasadnienia zaskarżonej uchwały przez osobę do tego uprawnioną. Jak wynika z treści uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia [...] kwietnia 2012 r. w sprawie uchwalenia Statutu Miasta (Dz. Urz. Woj. z 2012 r. poz. [...]), uchwały podpisuje Przewodniczący Rady, o ile ustawy nie stanową inaczej (w pewnych przypadkach również Wiceprzewodniczący, vide § 75 Statutu). W niniejszej sprawie uchwała została podpisana przez Przewodniczącego Rady Miasta, natomiast jej uzasadnienie zostało podpisane przez Wiceprzewodniczącą Komisji Porządku Prawnego i Publicznego. Niewątpliwie integralną częścią uchwały jest jej uzasadnienie wyjaśniające powody podjętej uchwały przez kolegialny organ gminy. Jeżeli zatem uchwała zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne jako przejaw woli rady gminy w formie pisemnej, to nie tylko uchwała, ale również jej uzasadnianie wymaga podpisania przez przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego organu. W przeciwnym razie brak podpisu na uzasadnieniu do uchwały, jako integralnej jej części powoduje, że brak jest podstaw do przyjęcia, że jest ono wyrazem woli organu, a zatem nie ma waloru uzasadnienia stanowiska rady gminy (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 13.09.2007 r., sygn. IV SA/Wa 555/06). W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że jeżeli uchwała zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne jako przejaw woli rady miasta wyrażony w formie pisemnej, to nie tylko uchwała, lecz także jej uzasadnienie wymaga podpisania przez przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego (vide wyroki NSA 6.02.2007 r., sygn. II OSK 1667/06; WSA w Poznaniu z 23.06.2010 r., IV SA/Po 117/10). Rada gminy jest bowiem organem kolegialnym, wyrażającym swoją wolę w formie uchwały, przy czym podmioty uprawnione do podpisywania uchwały w imieniu rady gminy (miasta) określa regulamin rady. Cyt. wcześniej § 75 Statutu Miasta stanowi, że uchwały Rady Miasta podpisuje Przewodniczący Rady Miasta. Skoro w rozpatrywanej sprawie uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie zawiera podpisu Przewodniczącego Rady Miasta, z tego względu uzasadnienie to nie ma bytu prawnego. To zaś powoduje nieważność zaskarżonej uchwały jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślić należy, że z art. 7 Konstytucji, stanowiącego, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa oraz wiążącej się z nim zasady zaufania do Państwa, wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) wynika obowiązek uzasadniania podejmowanych przez organy władzy publicznej rozstrzygnięć, w tym uchwał rad gmin. Działanie organu władzy publicznej, mieszczące się w jego prawem określonych kompetencjach, ale noszące znamiona arbitralności i niepoddające się kontroli i nadzorowi, nie może być bowiem uznane za zgodne z prawem. Obowiązek działania na podstawie prawa, w połączeniu z zasadą zaufania, stwarza po stronie organów władzy publicznej leży obowiązek rzetelnego uzasadniania ich rozstrzygnięć. Obowiązek taki jest zaliczany do standardów demokratycznego państwa prawnego. Obowiązek uzasadniania uchwał rady gminy jest też elementem zasady jawności działania władzy publicznej. Prawny obowiązek sporządzenia uzasadnienia uchwały przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego wynika także z konstytucyjnej funkcji sądownictwa administracyjnego. Zgodnie z art. 184 Konstytucji kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu. Organ jednostki samorządu terytorialnego, podejmujący uchwałę, ma obowiązek sporządzenia jej uzasadnienia, gdyż takie uzasadnienie warunkuje kontrolę sprawowaną przez sąd administracyjny (por. wyroki NSA z 8.06.2006 r., sygn. II OSK 410/06, Lex nr 247924 oraz WSA w Białymstoku z 13.04.2006 r., sygn. II SA/Bk 83/06, Lex nr 192856). Mając powyższe na uwadze w oparciu art. 147 § 1 ppsa orzeczono jak w sentencji. Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query. Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić trzeba, że pozostałe zarzuty skargi nie mogły podlegać rozpatrzeniu, ponieważ wiązały się one z treścią uzasadnienia zaskarżonej uchwały. Z uwagi na brak podpisu uprawnionej osoby pod uzasadnieniem uchwały stwierdzić trzeba, że de facto nie istnieje ona, zatem nie ma możliwości ustosunkowania się do jej treści i oceny zasadności innych zarzutów zawartych w skardze. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) z uwzględnieniem uiszczonych przez Skarżącą wpisu w kwocie 300 zł (§ 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.