II SA/Ke 162/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Asesor WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2020 r. sprawy ze skargi A. B. na uchwałę Rady Miasta Skarżyska - Kamiennej z dnia 29 czerwca 2015 r. nr XI/83/2015 w przedmiocie wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na terenie gminy oddala skargę. W dniu 29 czerwca 2015 r. Rada Miasta Skarżyska-Kamiennej, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 oraz art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), dalej jako "u.s.g.", art. 7 ust. 3a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. 2013 r. poz. 1399 ze zm.), zwanej dalej ustawą, podjęła uchwałę nr XI/83/2015 w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na terenie Gminy Skarżysko-Kamienna. W załączniku do ww. uchwały zawarto m.in. następujące regulacje: - § 1 ust. 2 pkt 5, który stanowi, że "Pojazdy asenizacyjne stosowane do opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych powinny być wyposażone w urządzenia monitorujące umożliwiające automatyczne zapisywanie w nieulotnej pamięci: aktualnej lokalizacji i przebytej drogi pojazdów co do 6 sekund lub częściej, rzeczywistego czasu pracy wraz z jednoznacznie wykazanym wykonywaniem czynności (załadowanie i wyładowanie nieczystości ciekłych)"; - § 1 ust. 3, zgodnie z którym "Przedsiębiorca winien posiadać system umożliwiający Gminie Skarżysko-Kamienna monitorowanie pracy sprzętu w całym okresie wykonywania działalności objętej zezwoleniem polegającym na: a) bieżącym śledzeniu pozycji pojazdów w oparciu o wykorzystanie systemu GPS i komunikowanie się z nimi w dowolnym momencie w celu odczytu ww. danych; b) przechowywaniu i odczytywaniu pamięci danych minimum przez okres 60 dni, przy czym odczytanie danych nie może powodować kasowania zawartości pamięci urządzenia monitorującego; c) odtwarzaniu aktualnej pozycji i przebytej trasy pojazdu na cyfrowej mapie Skarżyska -Kamiennej, z dokładnością umożliwiającą jednoznaczne określenie miejsca (adresu) wykonywania prac; c) odtwarzaniu i analizie "historii" pracy sprzętu z okresu realizacji umowy w celu weryfikacji wykonania przedmiotu umowy; d) eksportu danych z monitoringu w formacie uzgodnionym z Gminą Skarżysko-Kamienna oraz przekazanie na żądanie, wyeksportowanych danych Gminie Skarżysko-Kamienna w ciągu 24 godzin". W dniu 24 października 2019 r. [...] (zwana dalej Spółką) wezwała organ do usunięcia naruszenia swojego interesu prawnego – poprzez uchylenie regulacji § 1 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ww. załącznika. W dniu 20 grudnia 2019 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożyła Spółka, kwestionując regulacje § 1 ust. 2 pkt 5 oraz § 1 ust. 3 załącznika do ww. uchwały i podnosząc w tym zakresie zarzuty naruszenia przepisów: 1. art. 7 ust. 3a ustawy, polegające na wydaniu uchwały w zaskarżonym zakresie z wykroczeniem poza upoważnienie ustawowe udzielone radom gmin – poprzez określenie wymagań prowadzenia działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, podczas gdy powołany przepis upoważnia powołane organy samorządu gminnego jedynie do określenia wymagań dla przedsiębiorców ubiegających się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie powołanej działalności; 2. § 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 marca 2012 r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (Dz. U. z 2012 r. poz. 299), dalej jako "rozporządzenie z 14 marca 2012 r.", w związku z art. 7 ust. 3a i art. 7 ust. 7 ustawy, polegające na wydaniu ww. aktu w zaskarżonym zakresie z wykroczeniem poza zakres umocowania wynikający z tego rozporządzenia i ustawy odnośnie określenia w zaskarżonej uchwale wymagań dotyczących pojazdów asenizacyjnych przeznaczonych do świadczenia usług, w szczególności z pominięciem wymogu niezbędności i celowości; 3. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez wprowadzenie w zaskarżonej uchwale, mającej charakter uzupełniający wobec ustawy i rozporządzeń wykonawczych, wymagań ograniczających konstytucyjną wolność działalności gospodarczej – bez żadnej podstawy prawnej, na poziomie aktu prawa miejscowego oraz z pominięciem celu, ze względu na który takie ograniczenia mogłyby zostać wprowadzone; 4. § 115 i § 135 w związku z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" w związku z art. 7 Konstytucji poprzez odstąpienie od reguł techniki prawodawczej wskazanych w powołanych przepisach tego rozporządzenia i zamieszczenie w zaskarżonej uchwale przepisu regulującego sprawy nieprzekazane do unormowania w przepisie upoważniającym – co godzi w zasadę legalizmu wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP; 5. § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 listopada 2002 r. w sprawie wymagań dla pojazdów asenizacyjnych (Dz.U. Nr 193 poz. 1617), dalej jako "rozporządzenie z 12 listopada 2012 r.", poprzez nałożenie obowiązku w zakresie wyposażenia dodatkowego pojazdów asenizacyjnych wykraczającego poza katalog wyposażenia dodatkowego dla pojazdów asenizacyjnych zawartego w tym przepisie. Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o: 1. dopuszczenie dowodów z załączonych dokumentów na okoliczności odpowiednio wskazane w uzasadnieniu skargi; 2. stwierdzenie nieważności ww. uchwały w zaskarżonej części; 3. zasądzenie na swoją rzecz od organu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej w stosunku do Rady Miasta Skarżyska-Kamiennej oraz o jej odrzucenie jako bezpodstawnej w stosunku do Prezydenta Miasta Skarżyska-Kamiennej, a także o zasądzenie na swoją rzecz kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżona uchwała była już przedmiotem kontroli organu nadzoru, który nie dopatrzył się naruszenia prawa przy jej podejmowaniu. Ponadto, prawodawca lokalny posiada uprawnienie do wprowadzenia do porządku prawnego nowych przepisów wyłącznie wówczas, jeżeli albo w ogóle nie mają one odpowiednika w przepisach już obowiązujących, albo uszczegółowiają już istniejące regulacje, oczywiście w ramach ustawowych upoważnień. Reasumując, stwierdzono że Rada Miasta podejmując zaskarżoną uchwałę nie wykroczyła poza delegację ustawową zawartą w art. 7 ust. 3a ustawy, ani nie naruszyła regulacji § 1 rozporządzenia z 12 listopada 2012 r. W replice Spółka zarzuciła organowi, że w odpowiedzi na skargę nie odniósł się zasadniczo merytorycznie do podniesionych przez stronę zarzutów, a jedynie ogólnie wskazał, że argumentacja ta jest niezasadna, zaś wszystkie przepisy zawarte w zaskarżonej uchwale dotyczą przedsiębiorców, którzy dopiero ubiegają się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych oraz zostały wydane w oparciu o delegację ustawową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie należało powołać powyższy przepis w tak przytoczonym brzmieniu, obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r., albowiem jak wynika z treści art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017r. poz. 935), przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (tj. ustawy p.p.s.a.), w brzmieniu nadanym ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (u.s.g.), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. (art. 18 ustawy zmieniającej p.p.s.a. z dnia 7 kwietnia 2017 r.). Zakwestionowana uchwała z dnia 29 czerwca 2015 r. została podjęta przed dniem 1 czerwca 2017r. – wobec czego skarżąca Spółka była zobowiązana do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i obowiązku tego dochowała (k. 54-59, 103-104 akt sądowych). Został także zachowany termin do wniesienia skargi, określony w art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. Poza tym Spółka posiada interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta odmówił skarżącej Spółce udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych – z powołaniem się na niespełnienie wymogów określonych właśnie w zaskarżonych przepisach uchwały. Wyjaśnić należy, odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o odrzucenie skargi wobec Prezydenta Miasta, że w niniejszym przypadku została wniesiona jedna skarga, a skarżonym organem była niewątpliwie Rada Miasta Skarżyska-Kamiennej i jako taki został oznaczony ten organ. Nie było zatem potrzeby odrębnego rozstrzygania o skardze skierowanej przeciwko Prezydentowi Miasta. Przechodząc do merytorycznej oceny skargi w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że z treści art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 września 2005 r., IV SA/Wa 821/05). Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 7 ust. 3a ustawy, zgodnie z którym rada gminy określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, uwzględniając opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań. Wskazany ust. 1 pkt 2 dotyczy działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 7 ustawy minister właściwy do spraw klimatu, kierując się potrzebą zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa dla środowiska i mieszkańców oraz dążąc do ujednolicenia kryteriów wydawania zezwoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 2, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób określania wymagań, o których mowa w ust. 3a. W wydanym na tej podstawie rozporządzeniu z dnia 14 marca 2012 r. Minister Środowiska wskazał, że wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych dotyczące: 1) opisu wyposażenia technicznego zawierającego wymagania odnośnie do: a) pojazdów asenizacyjnych przeznaczonych do świadczenia usług, b) bazy transportowej, 2) zabiegów sanitarnych i porządkowych związanych ze świadczonymi usługami, 3) miejsc przekazywania nieczystości ciekłych - określa się w sposób precyzyjny, zrozumiały, niedyskryminujący, nieograniczający konkurencji oraz nieutrudniający dostępu do rynku przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych oraz zapewniający należytą ochronę zdrowia i życia ludzi oraz środowiska. Jakkolwiek zgodzić się należy z twierdzeniem skarżącej Spółki, że przepis art. 7 ust. 3a ustawy ogranicza kompetencje stanowiące organu gminy wyłącznie do ustalenia wymagań w stosunku do przedsiębiorców ubiegających się dopiero o uzyskanie zezwolenia, a tym samym nie obejmuje kwestii związanych z obowiązkami tych podmiotów powstającymi w trakcie realizacji wymienionych zadań, o tyle nie można podzielić zapatrywania, że sytuacja taka (tj. określenie wymagań dotyczących nie etapu ubiegania się o zezwolenie, ale etapu realizacji zadań) ma miejsce w przypadku zaskarżonych zapisów uchwały. Dotychczas w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ze wskazanego właśnie powodu kwestionowano regulacje dotyczące np. obowiązku wystawiania właścicielom nieruchomości rachunku lub faktury potwierdzającej wykonanie usługi wraz z uwzględnieniem ilości odebranych nieczystości ciekłych, świadczenia usług odbierania nieczystości ciekłych od właścicieli nieruchomości wyłącznie na podstawie umowy i na warunkach w niej określonych czy prowadzenia ewidencji ilości wywiezionych nieczystości ciekłych. Ewidentnie są to wymogi, które odnoszą się już (i wyłącznie) do fazy realizacji umowy, nie zaś do etapu ubiegania się o uzyskanie zezwolenia. Z kolei wymogi przewidziane w zaskarżonych zapisach dotyczą właśnie tego ostatniego etapu. Już wówczas bowiem organ udzielający zezwolenia ma możliwość oceny, czy dany pojazd asenizacyjny spełnia kryteria techniczne wskazane w tych przepisach. Rzecz jasna wymogi te będą musiały być spełnione także w trakcie realizacji umowy. Naturalne jest jednak, że wymogi techniczne, także te wymienione w rozporządzeniu z dnia 12 listopada 2002 r. (np. dotyczące wyposażenia w pływakowy zawór regulacyjny umieszczony w najwyższym punkcie zbiornika dla zabezpieczenia przed przepływem nieczystości ze zbiornika do układu ssącego, odstojnik – w celu niedopuszczenia do zalania pompy próżniowej itd.), muszą być spełnione zarówno na etapie ubiegania się o zezwolenie, jak i później w czasie realizacji umowy (por. też m.in. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. II SA/Wr 695/18). Nie można także zgodzić się z zarzutem naruszenia § 1 rozporządzenia z dnia 14 marca 2012 r. w związku z art. 7 ust. 3a i art. 7 ust. 7 ustawy poprzez podjęcie uchwały w zaskarżonym zakresie z wykroczeniem poza zakres umocowania wynikający z tych przepisów odnośnie określenia w zaskarżonej uchwale wymagań dotyczących pojazdów asenizacyjnych przeznaczonych do świadczenia usług, w szczególności z pominięciem wymogu niezbędności i celowości. Istotnie, przepis delegacyjny zawarty w art. 7 ust. 3a ustawy przewiduje, że określenie w uchwale wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, winno uwzględniać opis wyposażenia niezbędnego do realizacji zadań. Ustawodawca nie pozostawił przy tym radzie swobodnej możliwości ukształtowania treści takich wymagań. W art. 7 ust. 7 ustawy przewidziano szczegółowy sposób ich określenia, kierując się potrzebą zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa dla środowiska i mieszkańców oraz dążąc do ujednolicenia kryteriów wydawania zezwoleń. W § 1 rozporządzenia z 14 marca 2012 r. wskazano natomiast zakres przedmiotowy tych wymagań, wymieniając m.in. opis wyposażenia technicznego zawierający wymagania odnośnie pojazdów asenizacyjnych przeznaczonych do świadczenia usług. Wymagania te – zgodnie z tym przepisem – określa się w sposób precyzyjny, zrozumiały, niedyskryminujący, nieograniczający konkurencji oraz nieutrudniający dostępu do rynku przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych oraz zapewniający należytą ochronę zdrowia i życia ludzi oraz środowiska. Wymogi wprowadzone w zaskarżonych przepisach wypełniają w ocenie Sądu tak określony sposób regulacji. W uzasadnieniu kwestionowanej uchwały – powołując się na pismo Ministerstwa Środowiska – podniesiono, że wymóg wyposażenia pojazdów w czujniki stanowi opis wyposażenia technicznego pojazdów asenizacyjnych i zapewnia ochronę życia i zdrowia ludzi, a także środowiska. Istotnie, nie można zaprzeczyć, że wprowadzony w zaskarżonych przepisach system, opisany w sposób precyzyjny i zrozumiały, ma zapewnić monitorowanie przewozu nieczystości i zapobieganie ich pozbywaniu się w miejscach do tego nieprzeznaczonych, co mogłoby zagrażać zarówno środowisku, jak i życiu oraz zdrowiu ludzi. Należy zauważyć, że rozporządzenie w sprawie wymagań dla pojazdów asenizacyjnych pochodzi z dnia 12 listopada 2002 r. i przewiduje określony katalog wyposażenia, jakie powinny posiadać tego rodzaju pojazdy. Mimo to ustawodawca wprowadził w 2005 r. (na mocy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw; Dz.U. Nr 175 poz. 1458) delegację ustawową zarówno wynikającą z art. 7 ust. 3a ustawy, przewidującą możliwość określenia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, z uwzględnieniem opisu wyposażenia technicznego pojazdów asenizacyjnych, jak i w art. 7 ust. 7 ustawy – dla określenia w rozporządzeniu szczegółowego sposobu określania wymagań, o których mowa w ust. 3a, z położeniem nacisku m.in. na zapewnienie maksymalnego bezpieczeństwa dla środowiska i mieszkańców. Zakładając racjonalność ustawodawcy należy przyjąć, że wymogi ustalane na podstawie delegacji wynikającej z art. 7 ust. 3a ustawy nie mogą wyłącznie dublować i powielać tych wynikających z rozporządzenia z dnia 12 listopada 2002 r., oraz że ustawodawca za pomocą tego rodzaju regulacji dąży do uzupełnienia – w określonym kierunku – wymogów technicznych dla pojazdów asenizacyjnych, przewidzianych w ostatnio wymienionym rozporządzeniu. To zaś dowodzi, że wyposażenie "niezbędne do realizacji zadań" musi uwzględniać cele przewidziane w art. 7 ust. 7 ustawy i § 1 rozporządzenia z 14 marca 2012 r., w tym zapewnienie należytej ochrony zdrowia i życia ludzi oraz środowiska, stanowiąc uzupełnienie obowiązujących regulacji wynikających z rozporządzenia z dnia 12 listopada 2002 r. Kwestionowane przez Spółkę regulacje uchwały mieszczą się zatem w ocenie Sądu w granicach udzielonej delegacji ustawowej, bez powtórzenia obowiązujących w tym zakresie przepisów. Nie doszło także w tej sytuacji do naruszenia § 115 i § 135 w związku z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" w związku z art. 7 Konstytucji RP (por. też wyrok WSA w Kielcach z dnia 29 września 2016 r., sygn. II SA/Ke 546/16, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 lutego 2013 r., sygn. II SA/Gl 85/13). Nie można również uznać, że przedmiotowe regulacje naruszają przepis art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczając bez podstawy prawnej wolność prowadzenia działalności gospodarczej. Jak wykazano, uchwałodawca lokalny działał na podstawie wyraźnego upoważnienia ustawowego, którego granic nie przekroczył. Wymogi przewidziane w uchwale dotyczą w równym stopniu wszystkich podmiotów ubiegających się o zezwolenie. Trudno zaś uznać zaskarżone regulacje za dyskryminujące z tego powodu, że określony podmiot, prowadząc w innych regionach podobną działalność i nie korzystając z tego rodzaju rozwiązań technicznych (wobec braku podobnych regulacji), na terenie tej konkretnej gminy – dla uzyskania zezwolenia – winien wyposażyć pojazd w takie rozwiązania. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.