II SA/Wr 695/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Protokolant: Kinga Bilska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 listopada 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych albo w zakresie ochrony przed bezdomnymi zwierzętami bądź w zakresie prowadzenia schroniska dla bezdomnych zwierząt, grzebowiska zwłok zwierzęcych i ich części, spalarni zwłok zwierzęcych oddala skargę w całości. Rada Miejska w [...] uchwałą nr [...] z [...].09.2013 r., zmienioną uchwałą nr [...] z [...].04.2017 r. określiła wymagania jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych albo w zakresie ochrony przed bezdomnymi zwierzętami bądź w zakresie prowadzenia schroniska dla bezdomnych zwierząt, grzebowiska zwłok zwierzęcych i ich części, spalarni zwłok zwierzęcych (dalej: zaskarżona uchwala). W § 1 pkt 4 uchwały postanowiono, że: "Przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych powinien wyposażyć samochody asenizacyjne w system monitoringu bazujący na systemie pozycjonowania satelitarnego, umożliwiający trwałe zapisywanie danych o położeniu pojazdu i miejscach postoju, a także posiadania oprogramowania oraz odpowiednich licencji umożliwiających odczyt, prezentację i weryfikację opisanych danych oraz przechowywanie ich przez okres 1 roku od dnia ich zapisania". Podstawę prawną uchwały stanowił art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594) – dalej: "u.s.g.", art. 7 ust. 3 i 3a ustawy z 13.09.1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. poz.1399 ze zm.) – dalej określana jako: "ustawa", § 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 14.03.2012 r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełnić przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (Dz. U. z 2012 r., poz. 299). – dalej także jako: "rozporządzenie z 14.03.2012 r.". Skargę na uchwałę w oznaczonym wyżej zakresie, po wcześniejszym wezwaniu do usunięcia naruszenia interesu prawnego, wniosła [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...], wnioskując o stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie obejmującym § 1 pkt 4 uchwały i zarzucając naruszenie prawa w postaci: art. 7 ust. 3a ustawy, polegające na wydaniu uchwały w zaskarżonym zakresie z wykroczeniem poza upoważnienie ustawowe udzielone radom gmin, poprzez określenie wymagań prowadzenia działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, podczas gdy powołany przepis upoważnia powołane organy samorządu gminnego jedynie do określenia wymagań dla przedsiębiorców ubiegających się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie powołanej działalności; 2) § 1 rozporządzenia z 14.03.2012 r. w związku z art. 7 ust. 3a oraz art. 7 ust. 7 ustawy, polegające na wydaniu uchwały w zaskarżonym zakresie z wykroczeniem poza zakres umocowania wynikający z powołanego rozporządzenia i powołanej ustawy odnośnie do określenia w zaskarżonej uchwale wymagań dotyczących pojazdów asenizacyjnych przeznaczonych do świadczenia usług; 3) art. 31 ust 3 Konstytucji RP poprzez wprowadzenie w zaskarżonej uchwale, mającej charakter uzupełniający wobec ustawy o utrzymaniu czystości i rozporządzeń wykonawczych, wymagań ograniczających konstytucyjną wolność działalności gospodarczej bez żadnej podstawy prawnej, na poziomie aktu prawa miejscowego oraz z pominięciem celu, ze względu na który takie ograniczenia mogłyby zostać wprowadzone; 4) § 115 i § 135 w związku z § 143 Załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Rozporządzenie) w związku z art. 7 Konstytucji poprzez odstąpienie od reguł techniki prawodawczej wskazanych w powołanych przepisach rozporządzenia i zamieszczenie w zaskarżonej uchwale przepisu regulującego sprawy nieprzekazane do unormowania w przepisie upoważniającym, co godzi w zasadę legalizmu wyrażoną w art. 7 Konstytucji; 5) § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.11.2002 r. w sprawie wymagań dla pojazdów asenizacyjnych (rozporządzenie w sprawie pojazdów asenizacyjnych) poprzez nałożenie obowiązku w zakresie wyposażenia dodatkowego pojazdów asenizacyjnych, wykraczającego poza katalog wyposażenia dodatkowego dla pojazdów asenizacyjnych zawartego w tym przepisie. Uzasadniając zarzut przekroczenia przez Radę przy uchwaleniu § 1 pkt 4 uchwały upoważniania wynikającego z art. 7 ust. 3a ustawy, autor skargi wskazał, że na podstawie tego przepisu Rada upoważniona została do określenia w zaskarżonej uchwale jedynie wymogów, jakie spełniać musi przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie zezwolenia. Artykuł 7 ust. 3a ustawy nie upoważniał natomiast Rady do określenia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca prowadzący już działalność objętą zezwoleniem. Powyższe stanowisko zgodne jest z wykładnią systemową. Przepis art. 7 ust. 3 a ustawy znajduje się bowiem w rozdziale 4 zatytułowanym: Warunki udzielania zezwoleń na świadczenie usług. Ponadto zauważono, że takie stanowisko jest zgodne z poglądami sądów administracyjnych (m.in. wyroki: WSA we Wrocławiu z 11.10.2007 r., sygn. akt II SA/Wr 326/07, WSA w Olsztynie z 31.08.2010 r., sygn. akt II SA/Ol 616/10, WSA w Łodzi z 19.10.2011 r., sygn. akt II SA/Łd 819/11). Podano także, że prezentowane stanowisko znajduje potwierdzenie w rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewody [...] z [...].10.2009r., [...], w którym wskazano, że "czym innym jest wykonywanie działalności gospodarczej od uzyskania zezwolenia na tą działalność. Warunki, jakie musi spełnić przedsiębiorca ubiegający się o wydania zezwolenia (art. 7 ust 3a ustawy), są inne od warunków, jakim podlega już samo wykonywanie tej działalności". Tymczasem zdaniem spółki, treść § 1 pkt 4 zaskarżonej uchwały nie pozostawia wątpliwości, że dotyczy on przedsiębiorców prowadzących na terenie miasta i gminy działalność gospodarczą objętą zezwoleniem, a więc podmiotów, którym udzielone zostało już zezwolenie. Na uzasadnienie zarzutu polegającego na wykroczeniu poza zakres umocowania wynikającego z rozporządzenia z 14.03.2012 r. skarżąca spółka zwróciła uwagę, że ustawodawca nie pozostawił Radzie możliwości swobodnego kształtowania treści wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia. Świadczy o tym treść art. 7 ust. 7 ustawy, gdzie przewidziano, że szczegółowy sposób określania takich wymagań, kierując się potrzebą zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa dla środowiska i mieszkańców oraz dążąc do ujednolicenia kryteriów wydawania odpowiednich zezwoleń, określić ma w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw środowiska. Wydanym na tej podstawie rozporządzeniu z 14.03.2012 r., w § 1 wskazano zakres przedmiotowy wymagań do uzyskania zezwolenia, które miały obejmować: 1) opis wyposażenia technicznego zawierający wymagania odnośnie do: a) pojazdów asenizacyjnych przeznaczonych do świadczenia usług, b) bazy transportowej; 2) zabiegi sanitarne i porządkowe związane ze świadczonymi usługami; 3) miejsca przekazywania nieczystości ciekłych, przy czym wymagania te określa się w sposób precyzyjny, zrozumiały, niedyskryminujący, nieograniczający konkurencji oraz nieutrudniający dostępu do rynku przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych oraz zapewniający należytą ochronę zdrowia i życia ludzi oraz środowiska. Zdaniem skarżącego, z określenia zakresu przedmiotowego wymagań, w kwestii pojazdów asenizacyjnych zaskarżona uchwała mogła odnosić się jedynie do wymagań technicznych, jakie powinno spełniać wyposażenie pojazdów asenizacyjnych, przy czym wymagania te w szczególności winny mieć na celu należytą ochronę zdrowia i życia ludzi oraz środowiska, jak też nieograniczanie konkurencji i nieutrudnianie dostępu do rynku przedmiotowych usługą. W kontekście powyższego wskazano, że określony w § 1 pkt 4 uchwały obowiązek wyposażenia samochodów asenizacyjnych w system monitoringu, jak też posiadania oprogramowania oraz odpowiednich licencji, nie dotyczy standardowych wymagań technicznych wyposażenia pojazdów asenizacyjnych, niezbędnych do realizacji zadań. Przepis § 1 pkt 4 zaskarżonej uchwały zobowiązuje bowiem jedynie do dodatkowego wyposażenia samochodów asenizacyjnych w urządzenia monitorujące w oparciu o system pozycjonowania satelitarnego. Nie sposób uznać, aby takie urządzenia były niezbędne do prowadzenia przedmiotowej działalności, co przeczy art. 7 ust. 3a ustawy, zgodnie z którym zaskarżona uchwała powinna zawierać opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań. Ponadto, opis wyposażenia technicznego winien uwzględniać wpływ na jakość świadczonych usług, jak też odnosić się do technicznych aspektów wykonywania działalności. Tymczasem obowiązek prowadzenia działalności przy użyciu pojazdów wyposażonych w dodatkowe urządzenia monitorujące w żaden sposób nie wpływa na jakość usług świadczonych przez skarżącego na rzecz właścicieli nieruchomości położonych na terenie miasta i gminy, a jedynie ma charakter kontrolno-sprawozdawczy i nakłada na skarżącego ograniczenie dotyczące pojazdów, z których może on korzystać przy prowadzeniu działalności objętej zezwoleniem. Ponadto spółka podkreśliła, że nałożony w § 1 pkt 4 uchwały obowiązek posiadania oprogramowania oraz odpowiednich licencji umożliwiających odczyt, prezentację i weryfikację wskazanych danych oraz przechowywanie ich przez okres 1 roku od dnia ich zapisania w ogóle nie dotyczy wyposażenia technicznego odnośnie pojazdów asenizacyjnych, a jedynie ma charakter ściśle sprawozdawczy i dokumentacyjny. Dowodziła dalej, że przedstawione stanowisko znajduje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] z [...].01.2013 r., znak [...]. W dalszej części skargi jej autor formułując zarzut niezgodności zaskarżonej uchwały z Konstytucją RP, dowodził, że wprowadzenie w zaskarżonej uchwale, mającej charakter uzupełniający wobec ustawy o czystości i rozporządzeń wykonawczych, wymagań ograniczających konstytucyjną wolność działalności gospodarczej (art. 31 ust. 1 Konstytucji), bez żadnej podstawy prawnej, na poziomie aktu prawa miejscowego oraz z pominięciem celu, ze względu na który takie ograniczenia mogłyby zostać wprowadzone, było niedopuszczalne i stanowiło naruszenie konstytucyjnych warunków legalności tego aktu prawa miejscowego. Z kolei wskazując, że wymagania zawarte w § 1 pkt 4 zaskarżonej uchwały nie znajdują podstawy w rozporządzeniu w sprawie pojazdów asenizacyjnych, regulującym w sposób wyczerpujący wymagania, jakie powinny spełniać pojazdy asenizacyjne, autor skargi zauważył, że akt ten wyczerpująco odnosi się do norm technicznych pojazdów asenizacyjnych, jak również zawiera wymogi dotyczące nieczystości ciekłych, sposobów napełniania i opróżniania zbiornika oraz dodatkowych zabezpieczeń. W szczególności w § 2 tego rozporządzenia w sposób szczegółowy określone zostało wyposażenie dodatkowe, jakie powinny zawierać pojazdy asenizacyjne. Wśród 11 urządzeń wymienionych w tym katalogu brak jest jakichkolwiek urządzeń monitorujących, z tego też powodu wymogi wynikające z § 1 pkt 4 uchwały należy uznać za nałożone z naruszeniem § 2 rozporządzenia w sprawie pojazdów asenizacyjnych. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ podniósł, że zaskarżona uchwała była przedmiotem postępowania nadzorczego Wojewody [...], który stwierdził nieważność poszczególnych, wskazanych w rozstrzygnięciu nadzorczym nr [...] z [...].10.2013 r. zapisów uchwały. Skarżony § 1 pkt 4 uchwały nie został objęty rozstrzygnięciem nadzorczym. Ponadto organ w obszernym uzasadnieniu odniósł się do zarzutów skargi, wskazując chociażby na to, że powołane w skardze orzeczenia dotyczą innych stanów faktycznych, niż przedmiotowy. Co więcej organ wskazał, że uchwała jako unormowanie nie wykraczające poza udzielone radzie gminy upoważnienie a zatem nienaruszające normy upoważniającej, nie stanowi tym samym naruszenia konstytucyjnych warunków legalności aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie przepisu ustawowego. Dopuszczalne jest bowiem ograniczenie swobody działalności gospodarczej, dokonane na podstawie przepisów prawa i zgodnie z tymi przepisami, co nastąpiło w przypadku skarżonej uchwały. Postanowieniem z 3.10.2017 r., sygn. akt II SA/Wr 473/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił opisaną skargę. Sąd uznał, że skarżąca spółka nie wykazała, że zaskarżoną uchwałą naruszono jej interes prawny, czego wymaga skarga wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Prawidłowość orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji zakwestionowała spółka. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej NSA postanowieniem z 20.06.2018 r., sygn. akt II GSK 108/18 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu. Sąd kasacyjny uznał, że interes prawny, uzasadniający merytoryczne rozpoznanie złożonej przez spółkę skargi wynika z § 1 ust. 4 uchwały. Stwierdzono, że jest on bezpośredni i realny, bowiem na skutek nie spełnienia określonego tam warunku, odmówiono skarżącej udzielenia zezwolenia, co wpłynęło na realizację jej praw, uniemożliwiając uzyskanie zezwolenia. Tym samym skarżąca posiada interes prawny, w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Na rozprawie w [...].11.2018 r. pełnomocnik skarżącej spółki przedłożył odpisy wyroków sądów administracyjnych (sygn. akt: IV SA/Wa 1508/17, IV SA/Wa 1595/17, II SA/Łd 336/18, IV SA/Łd 862/17) na potwierdzenie przedstawionej w skardze argumentacji, jednocześnie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Oceniając legalność przepisu § 1 pkt 4 uchwały, nakładającego na przedsiębiorcę ubiegającego się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych wymóg wyposażenia samochodów asenizacyjnych w system monitoringu bazujący na systemie pozycjonowania satelitarnego, umożliwiający trwałe zapisywanie danych o położeniu pojazdu i miejscach postoju, a także posiadania oprogramowania oraz odpowiednich licencji umożliwiających odczyt, prezentację i weryfikację opisanych danych oraz przechowywanie ich przez okres 1 roku od dnia ich zapisania, wypada przede wszystkim zaznaczyć, że z treść art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (zwanej dalej ustawą) wynika, że na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych wymagane jest uzyskanie zezwolenia, którego udziela wójt. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 3a ustawy rada gminy określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, uwzględniając opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań. Z kolei, stosownie do § 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 marca 2012r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (Dz. U. z 2012 r., poz. 299) wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych dotyczące: 1) opisu wyposażenia technicznego zawierającego wymagania odnośnie do: a) pojazdów asenizacyjnych przeznaczonych do świadczenia usług, b) bazy transportowej, 2) zabiegów sanitarnych i porządkowych związanych ze świadczonymi usługami, 3) miejsc przekazywania nieczystości ciekłych - określa się w sposób precyzyjny, zrozumiały, niedyskryminujący, nieograniczający konkurencji oraz nieutrudniający dostępu do rynku przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych oraz zapewniający należytą ochronę zdrowia i życia ludzi oraz środowiska. Nadmienić przy tym trzeba, że cyt. rozporządzenie zostało wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 7 ust. 7 ustawy. Analizując treść zaskarżonego § 1 pkt 4 uchwały – pod kątem zgodności z cyt. powyżej przepisami – Sąd nie stwierdził, aby Rada Miejska przekroczyła w tym zakresie umocowanie ustawowe. Zakres kompetencji Rady sprowadza się bowiem do określenia wymagań stawianych przedsiębiorcy ubiegającemu się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie precyzyjnie określonego rodzaju działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, uwzględniając opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań. Ustawodawca nie pozostawił przy tym Radzie swobodnej możliwości ukształtowania treści takich wymagań. W art. 7 ust. 7 ustawy przewidziano szczegółowy sposób określenia takich wymagań, kierując się potrzebą zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa dla środowiska i mieszkańców oraz dążąc do ujednolicenia kryteriów wydawania zezwoleń. W § 1 rozporządzenia z 14.03.2012 r. wskazano natomiast zakres przedmiotowy tych wymagań, w tym: 1) opis wyposażenia technicznego zawierający wymagania odnośnie: a) pojazdów asenizacyjnych przeznaczonych do świadczenia usług. Niewątpliwym w sprawie jest to, że Rada wprowadzając kwestionowane przez skarżącą spółkę rozwiązanie, miała na uwadze konieczność zapewnienia należytej ochrony zdrowia i życia ludzi oraz środowiska, uzupełniając obowiązujące w tym zakresie regulacje wynikające z rozporządzenia z 12.11.2002 r. w sprawie wymagań dla pojazdów asenizacyjnych (vide: stanowisko Rady zawarte w odpowiedzi na skargę). Nałożony przez Radę obowiązek dotyczy wyposażenia technicznego takich pojazdów przeznaczonych do świadczenia usług. W ocenie Sądu, takie działanie Rady Miejskiej mieściło się w granicach udzielonej delegacji ustawowej, bez powtórzenia innych obowiązujących w tym zakresie przepisów. Treść przepisu § 1 pkt 4 należy ocenić jako precyzyjną i zrozumiałą dla jego adresatów. Spełnia on niewątpliwe wymóg opisu wyposażenia technicznego pojazdów asenizacyjnych, który zapewnia należytą ochronę zdrowia i życia ludzi oraz środowiska. W tym zakresie stanowisko tut. Sądu jest zbieżne z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie sądowym w sprawach dotyczących kontroli zbliżonych regulacji zawartych w aktach prawa miejscowego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25.02.2013 r., sygn. akt II SA/Gl 85/13 i WSA w Kielcach z dnia 29.09.2016 r., sygn. akt II SA/Ke 546/16). Powołane natomiast przez skarżącą spółkę wyroki sądów, zarówno w samej skardze oraz później na rozprawie w dniu [...].11.2018 r., nie odnoszą się bezpośrednio do zagadnienia wyposażenia pojazdów asenizacyjnych w system umożliwiający monitorowanie położenia takich pojazdów. Wyroki zapadłe w sprawach IV SA/Wa 1508/17, IV SA/Wa 1595/17, II SA/Łd 336/18 i II SA/Łd 336/18 dotyczyły zapisów uchwał odnoszących się do obowiązków dotyczących wystawiania dowodów wykonania usługi (rachunku lub faktury) wraz z uwzględnieniem ilości odebranych nieczystości ciekłych, prowadzenia ewidencji zawartych z właścicielami nieruchomości umów oraz przedkładania tej ewidencji wójtowi, czy też prowadzenia ewidencji ilości wywiezionych nieczystości ciekłych oddzielnie dla każdego właściciela nieruchomości). Podobnie należy ocenić przydatność dla sprawy materii rozstrzyganej powołanymi w skardze rozstrzygnięciami nadzorczymi. Zgodzić się należy natomiast z tym, że określenie takich obowiązków nie jest w żaden sposób związane z wymaganiami określonymi w pkt. 1-3 § 1 rozporządzenia z 14.03.2012 r. Zwłaszcza nie dotyczą one opisu wyposażenia technicznego zawierającego wymagania odnośnie pojazdów asenizacyjnych przeznaczonych do świadczenia usług. Określają one obowiązki, które dotyczą już wykonywanej działalności, czyli odnoszą się do przedsiębiorcy prowadzącego działalność w przedmiotowym zakresie, co jest możliwe dopiero po uzyskaniu zezwolenia i tym samym stanowi przekroczenie ustawowego upoważnienia z art. 7 ust. 3a ustawy. Poruszana w tym miejscu problematyka dotyczy rozróżnienia wymogów związanych z obowiązkami powstającymi w trakcie realizacji zadań, czyli w wyniku uzyskania zezwolenia od tych jakie musi spełnić przedsiębiorca dopiero ubiegający się o takie zezwolenia. Nie zawsze w tego rodzaju sprawach pożądany efekt przynieść może odwoływanie się do istoty obowiązków, wskazując na ich powtarzający się charakter oraz wykonywanie w trakcie prowadzenia działalności. Jak bowiem wówczas zakwalifikować wynikający z rozporządzenia w sprawie wymagań dla pojazdów asenizacyjnych wymóg wyposażenia takiego pojazdu, np. w szczelną instalację, szczelny zbiornik oraz w sprawy układ sterowania systemem napełniania i opróżniania zbiornika, czy też zabezpieczenia miejsc, w których może nastąpić przeciek nieczystości, dodatkowo rynną odprowadzającą przecieki do dodatkowego zbiornika (§ 3). Z kolei zgodnie z § 10 tego rozporządzenia nakazuje się po dokonaniu opróżnienia zbiornika w takich pojazdach odkazi część spustową zbiornika, a po zakończeniu pracy pojazdy te powinny być umyte. Biorąc natomiast pod uwagę zbliżony charakter materii regulowanej rozporządzeniem w sprawie wymagań dla pojazdów asenizacyjnych o tym, że w kompetencji rady przyznanej na podstawie art. 7 ust. 3a ustawy mieści się w ramach opisu wyposażenia technicznego pojazdów asenizacyjnych przeznaczonych do świadczenia usług, nałożenie na przedsiębiorcę ubiegającego się o takie zezwolenie wymogu wyposażenia tego rodzaju pojazdów w środki techniczne służące do przekazywania informacji drogą elektroniczną, dowodzić może na zasadzie analogii regulacja późniejszego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11.01.2013 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. W przepisie § 5 ust. 1 pkt 2 tego aktu - w zakresie wymagań technicznych dotyczących wyposażenia pojazdów normodawca wprost bowiem nałożył obowiązek wyposażenia pojazdów w system: a) monitoringu bazującego na systemie pozycjonowania satelitarnego, umożliwiającego trwałe zapisywanie, przechowywanie i odczytywanie danych o położeniu pojazdu i miejsca postoju oraz b) czajników zapisujących dane o miejscu wyładunku odpadów. W oby rozpatrywanych przypadkach normatywnych wymagania odnoszą się wyłączenie do kwestii technicznych związanych bezpośrednio z realizacją odbierania odpadów bytowych (ciekłych i stałych). Z tych też powodów rozpatrywany w niniejszej sprawie obowiązek różni się od zakwestionowanego wyrokiem WSA w Gliwicach z 05.11.2018 r., sygn. akt III SA/Gl 711/18 obowiązku posiadania biura wyposażonego w sprzęt informatyczny wraz z oprogramowaniem pozwalającym na przekazywanie do gminy drogą elektroniczną informacji wymaganych przepisami. W przekonaniu Sądu, brak jest zatem podstaw aby stwierdzić, że kwestionowana regulacja uchwały adresowana jest do przedsiębiorców prowadzących już działalność objętą zezwoleniem. Wniosku takiego nie można wywieść z analizy treści kwestionowanego przepisu, posługując się regułami interpretacyjnymi tekstu prawnego. Nie można się również zgodzić z zarzutem dotyczącymi przekroczenia upoważnienia ustawowego z art. 7 ust. 3a ustawy, poprzez stanowienie warunków, jakim polegać ma już samo wykonywanie działalności objętej zezwoleniem. Wbrew zarzutom skargi treść § 1 pkt 4 uchwały odnosi się do warunków dopuszczalności prowadzenia przedmiotowej działaności, do której określania Rada została upoważniona. Sporna materia uchwały nie odnosi się do zagadnień kontrolno-sprawozdawczych lecz kwestii technicznych związanych bezpośrednio z wyposażeniem pojazdów asenizacyjnych. Nieuzasadnionymi tym samym okazały się pozostałe zarzuty skargi polegające na naruszeniu art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz § 115 i 135 w związku z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie Zasad techniki prawodawczej w związku z art. 7 Konstytucji. W tych okolicznościach sprawy skargę oddalono na postawie art. 151 p.p.s.a.