III FSK 4090/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Dalkowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia WSA (del.) Jacek Pruszyński, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Wojewody S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 1380/20 w sprawie ze skargi Gminy R. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody S. z dnia 2 września 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały rady miasta w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrok sądu pierwszej instancji. 1.1. Wyrokiem z 3 lutego 2020 r., I SA/Gl 1380/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody S. z dnia 2 września 2020 r. nr [...] stwierdzające nieważność uchwały nr [...] Rady Miasta R. z dnia 29 lipca 2020 r. w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych i zagospodarowania tych odpadów w zamian za uiszczoną przez właścicieli nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w całości, jako sprzecznej z art. 6r ust. 3 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 888 ze zm., dalej: u.c.p.g.) (pkt I) oraz zasądził od Wojewody Śląskiego na rzecz strony skarżącej Gminy R. kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). 1.2. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że Sąd uznał, iż badane rozstrzygniecie nadzorcze nie spełnia wymogów wskazanych w art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1372 ze zm., dalej u.s.g.). Obligatoryjnym elementem rozstrzygnięcia nadzorczego jest wywód dotyczący rodzaju (charakteru) naruszenia prawa. "Istotność" naruszenia powinna być przez organ nadzoru wykazana i wyjaśniona w sposób niebudzący wątpliwości. W ocenie Sądu organ nadzoru poprzestał na stwierdzeniu, że skoro kontrolowana uchwała ma być spójna z regulaminem utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, to stwierdzenie nieważności tego regulaminu determinuje wyeliminowanie z obrotu prawnego tej uchwały. Organ nadzoru nie dostrzegł, że kontrolowana uchwała (podobnie jak regulamin, którego nieważność stwierdzono) miała wejść w życie z dniem 1 stycznia 2021 r. Konieczne było ponowne uchwalenie regulaminu przed tą datą, co nastąpiło. W obrocie prawnym pozostaje podjęta w dniu 28 października 2020 r. uchwała Rady Miasta R. nr [...] w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy R. (niezakwestionowana przez organ nadzoru). W tym stanie rzeczy stwierdzenie nieważności uchwały było co najmniej przedwczesne. Na skutek stwierdzenia nieważności Regulaminu uchwalonego w dniu 29 lipca 2020 r., obowiązywała uchwała nr [...] Rady Miasta R. z dnia 26 czerwca 2019 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy R., pomimo tego organ nadzoru nie przeprowadził żadnej analizy spójności kontrolowanego aktu z tym Regulaminem. Zestawienie zakresu regulowanego na podstawie art. 6r ust. 3 i art. 4 ust. 2 u.c.p.g. nie pozwala jednak a priori stwierdzić, że – tak jak przyjął Wojewoda - legalność regulaminu warunkuje legalność uchwały z art. 6r ust. 3 u.c.p.g. 2. Skarga kasacyjna. 2.1. Skarżący działając na podstawie art. 173 § 1 i art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku, zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie: I. prawa materialnego, tj.: 1. art. 91 ust. 1 u.s.g. − poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez Sąd, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane przedwcześnie, podczas gdy z art. 91 ust. 1 zd. 2 u.s.g. wynika, że termin wydania rozstrzygnięcia nadzorczego jest przewidziany ustawowo i wynosi 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia; 2. art. 91 ust. 1 i 3 u.s.g. − poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez Sąd, że w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewoda nie wykazał istotnego naruszenia prawa przez Radę Gminy i stwierdzeniu, że jest to wystarczający powód do uchylenia rozstrzygnięcia, podczas gdy w ocenie skarżącego w rozstrzygnięciu nadzorczym wykazano istotne naruszenie prawa, które zostało szczegółowo umotywowane w jego uzasadnieniu faktycznym i prawnym, w związku z czym brak było wystarczającej przyczyny do uchylenia rozstrzygnięcia nadzorczego; II. prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 151 w zw. z art. 148 p.p.s.a. − poprzez uznanie skargi za zasadną i uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego. Skarżący wniósł o uchylenie w całości i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że organ nadzoru jest władny do oceny legalności uchwały w terminie materialnym z art. 91 ust. 1 zd. 2 u.s.g., który nie może być przedłużany ani przywrócony. Ocena dokonywana jest według stanu prawnego i faktycznego z dnia podjęcia uchwały. Sama perspektywa podjęcia uchwały w przyszłości nie może wpływać na ocenę organu nadzoru. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie uwzględnił zmian, jakie w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zostały wprowadzone w zakresie rodzajów frakcji odpadów na podstawie ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1579 ze zm., dalej nowela z 2019 r.). W związku z wyeliminowaniem w całości z obrotu uchwały nr [...] Rady Miasta R. z dnia 9 lipca 2020 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy R., na terenie Gminy obowiązywała poprzednia uchwała wprowadzająca regulamin utrzymania czystości i porządku w Gminie, która nie uwzględniała zmian wprowadzonych nowelą z 2019 r. To z kolei nie zapewniało spójności regulacji. Brak spójności ww. uchwał stanowiło istotne naruszenie art. 6r ust. 3 w zw. z art. 4 ust. 2 u.c.p.g. 2.2. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. 3.2. Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.: "Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów" (art. 182 § 3 p.p.s.a.). Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia, Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym. 3.3. Zarzuty skargi kasacyjnej odnoszą się do dwóch zagadnień, tj. charakteru terminu wydania rozstrzygnięcia nadzorczego wskazanego w art. 91 ust. 1 zd. 2 u.s.g. oraz kwestii wykazania przez organ nadzorczy istotnego naruszenia prawa przez Radę Gminy w rozumieniu art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g., które uprawniało do stwierdzenia przez Sąd, że jest to wystarczający powód do uchylenia rozstrzygnięcia nadzorczego. 3.3. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że sformułowanymi zarzutami w zakresie naruszenia przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie art. 151 w zw. z art. 148 p.p.s.a. − poprzez uznanie skargi za zasadną i uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego. Pokreślić jednak należy, że przepisy te jako przepisy wynikowe stanowią jedynie prawną podstawę orzeczenia odpowiednio uchylającego decyzję lub oddalającego skargę. Okoliczność, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami Skarżącego nie stanowi jeszcze o naruszeniu tych przepisów. Ponadto należy podkreślić, że w skardze kasacyjnej nie wskazano w jaki sposób naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem ze względu na związanie granicami skargi kasacyjnej stawiane zarzuty muszą być formułowane precyzyjnie, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej. 3.4. W zakresie pierwszej z podniesionych kwestii dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię należy wskazać, że zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g. o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 u.s.g. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że termin wydania rozstrzygnięcia nadzorczego jest określony ustawowo i wynosi 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zrządzenia i nie może być przedłużany (zob. wyrok NSA wyrok z dnia 31 stycznia 2017 r., I OSK 1674/16). Wyznaczenie w ustawie o samorządzie gminnym terminu do podjęcia rozstrzygnięcia powoduje, że jest to termin ustawowy, a po jego upływie kompetencja nadzorcza wygasa, termin ten nie może zostać przedłużony. A zatem, akt nadzoru stwierdzający nieważność, wydany po terminie jest rozstrzygnięciem zapadłym z naruszeniem przepisów o właściwości (zob. wyrok NSA wyrok z dnia 17 kwietnia 2018 r., II OSK 658/18 oraz z dnia 18 lutego 2016 r., I OSK 2707/15). O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały w trybie określonym w art. 90 u.s.g. Termin ten jest terminem ustawowym, bezwzględnie wiążącym, wobec czego nie jest dopuszczalne jego przedłużenie. Termin ma charakter maksymalny, stąd po jego przekroczeniu organ nadzoru traci uprawnienie do stwierdzenia nieważności uchwały (zarządzenia). Omawiany termin trzeba uznać za termin prekluzyjny prawa materialnego, którego nie można przywrócić (zob. kom. do art. 91 u.s.g., w: red. B. Dolnicki Bogdan, Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, LEX/El. 2021). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że Rada Miasta R. przyjęła dnia 29 lipca 2020 r. uchwałę nr [...] w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych i zagospodarowania tych odpadów w zamian za uiszczoną przez właścicieli nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Następnie, dnia 28 sierpnia 2020 r., zostało wydane zawiadomienie o wszczęciu postępowania nadzorczego w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] (nr [...]). Tego samego dnia (tj. 28 sierpnia 2020 r.) zostało wszczęte postępowanie nadzorcze (nr [...]) wobec uchwały nr [...] z dnia 9 lipca 2020 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy R. (stwierdzenie nieważności nastąpiło dnia 2 września 2020 r.). W dniu 28 października 2020 r. została podjęta przez Radę Gminy R. uchwała nr [...] w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy R.. Skoro termin podjęcia nadzorczego upływał w dniu 2 września 2020 r. (czego organ Gminy nie kwestionował), to działanie organu nadzorczego nie można uznać za "przedwczesne", jak przyjął Sąd w uzasadnieniu wyroku. Samo bowiem prawdopodobieństwo wyeliminowania niezgodnych z prawem regulacji na skutek uchwalenia uchwały nr [...] nie uprawniało organu nadzorczego do wstrzymania się w stwierdzeniu niezgodności z prawem uchwały nr [...]. 3.5. Niezależnie od powyższych wywodów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny rozstrzygnięcia nadzorczego. Rację ma Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, stwierdzając, że organ nadzoru poprzestał na stwierdzeniu, że skoro kontrolowana uchwała ma być spójna z regulaminem utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, to stwierdzenie nieważności tego regulaminu determinuje wyeliminowanie z obrotu prawnego tej uchwały. Organ nadzoru nie dostrzegł, że kontrolowana uchwała (podobnie jak regulamin, którego nieważność stwierdzono) miała wejść w życie z dniem 1 stycznia 2021 r. Konieczne było ponowne uchwalenie regulaminu przed tą datą, co nastąpiło. W dniu 28 października 2020 r. podjęto uchwałę Rady Miasta R. nr [...] w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy R. (niezakwestionowana przez organ nadzoru). Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że kluczową kwestią była ocena poddanego nadzorowi aktu prawa miejscowego z uwzględnieniem daty jego wejścia w życie. Poddana nadzorowi uchwała miała wejść w życie w dniu 1 stycznia 2021, natomiast rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody S. zapadło w dnia 2 września 2020 r. Rację ma również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, że stwierdzenie nieważności uchwały przed datą jej wejścia w życie było co najmniej przedwczesne. Wskazać również trzeba, że na skutek stwierdzenia nieważności Regulaminu uchwalonego w dniu 29 lipca 2020 r., obowiązywała uchwała nr [...] Rady Miasta R. z dnia 26 czerwca 2019 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy R., pomimo tego organ nadzoru nie przeprowadził żadnej analizy spójności kontrolowanego aktu z tym Regulaminem. Zestawienie zakresu regulowanego na podstawie art. 6r ust. 3 i art. 4 ust. 2 u.c.p.g. nie pozwala jednak a priori stwierdzić, że – tak jak przyjął Wojewoda - legalność regulaminu warunkuje legalność uchwały z art. 6r ust. 3 u.c.p.g. W tym zatem zakresie zarzut skargi kasacyjnej należało uznać za nieuzasadniony. 3.6 Dokonując oceny kolejnego zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego tj. kwestii "istotnego" charakteru naruszenia w rozumieniu art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że nie jest on uzasadniony. Z treści art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest istotne naruszenie prawa. Do takich istotnych naruszeń, skutkujących nieważnością uchwały, zalicza się naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię, a także przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał. Do tej kategorii uchybień nie zalicza się braku wskazania podstawy prawnej uchwały organu samorządu terytorialnego a także wskazania niewłaściwej lub niepełnej podstawy prawnej, o ile istnieje przepis prawa stanowiący umocowanie do jej podjęcia (wyrok NSA z dnia 17 lutego 2016 r., II FSK 3595/13). Ponadto, nieważność ma miejsce w przypadku sprzeczności z prawem, wydanie z naruszeniem prawa w przypadku nieistotnego naruszenia prawa. W każdym jednak przypadku należy uprzednio stwierdzić, że określone naruszenie miało miejsce, wskazując konkretne naruszone przepisy (wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2021 r., I OSK 284/21). O stwierdzeniu nieważności uchwały przez wojewodę można mówić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonymi przepisami prawa i gdy wynika to wprost z treści tego przepisu, bądź w przypadku braku stosownej normy prawnej do podjęcia uchwały, gdyż podstawy takiej nie można domniemywać. Istotne jest też przy tym to, że sprzeczność z prawem stanowiąca przesłankę czynności nadzorczej określonej w art. 91 ust. 1 u.s.g. jest pojęciem nieostrym. Z tych względów powołanie się na nią przy orzekaniu w trybie nadzoru wymaga wykazania, że sprzeczność z prawem jest oczywista i bezpośrednia. W rezultacie stanowisko Wojewody o konieczności wyeliminowania z systemu prawa całej uchwały, byłoby zasadne gdyby uchwała pozostawała w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa w całości lub bez przepisów istotnie naruszających prawo nie mogłaby funkcjonować w systemie prawa. Zatem rozstrzygając o zakresie nieważności uchwały należy wziąć pod uwagę charakter naruszeń prawa i ich zakres (wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2021 r., III OSK 3457/21; z dnia 15 maja 2019 r., II OSK 721/19). Z treści rozstrzygnięcia nadzorczego wynika, że organ uznał, iż uchwała jest niezgodna z prawem z uwagi na brzmienie art. 6r ust. 3 oraz art. 4 ust. 2 u.c.p.g. Wyjaśniono, że w stosunku do uchwały nr [...] Rady Miasta R. z dnia 29 lipca 2020 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy R., którą Rada Miasta dostosowała regulamin utrzymania czystości i porządku w Gminie do stanu prawnego wprowadzonego przepisami ustawy z dnia 19 lipca 2019 r., zostało wszczęte postępowanie nadzorcze (nr [...]). W przypadku wydania rozstrzygnięcia nadzorczego, z obrotu prawnego wyeliminowana zostanie uchwała z dnia 29 lipca 2020 r. nr [...] w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy R.. Oznacza to, że na terenie Gminy R. będzie obowiązywał dotychczasowy regulamin utrzymania czystości i porządku, który nie uwzględnia zmian wprowadzonych ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. Powyższe wskazuje na to, że organ nadzorczy − uzasadniając (istotne jego zdaniem) naruszenie prawa − w dniu podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego w sprawie uchwały nr [...] wskazał na pewien stan hipotetyczny ("w przypadku wydania rozstrzygnięcia nadzorczego, z obrotu prawnego wyeliminowana zostanie uchwała w sprawie regulaminu utrzymania porządku i czystości w gminie"). Organ nadzoru w uzasadnieniu "niezgodności z prawem" ograniczył się jednakże wyłącznie do wskazania, że "uchwała Rady Miasta dostosowała regulamin utrzymania czystości i porządku w gminie do stanu prawnego wprowadzonego przepisami ustawy z dnia 19 lipca 2019 r.", a zatem przy uchyleniu uchwały nr [...] będzie obowiązywał "dotychczasowy regulamin utrzymania czystości i porządku nieuwzględniający zmian wprowadzonych ustawą z dnia 19 lipca 2019 r." Organ nadzoru, jak słusznie wskazała Rada Gminy, nie wskazał szczegółowych rozbieżności między treścią uchwały nr [...] a poprzednim regulaminem, który miał obowiązywać na skutek wyeliminowania z obrotu uchwały nr [...]. Kluczowe jest zatem ustalenie, czy taki sposób sformułowania uzasadnienia rozstrzygnięcia nadzorczego odpowiada wymaganiom z art. 91 ust. 3 u.s.g. Przepis ten wskazuje, że rozstrzygnięcie nadzorcze powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uzasadnienie rozstrzygnięcia nadzorczego narusza ten przepis, gdyż nie wyjaśnia, na czym polega sprzeczność z prawem uchwały rady gminy w stopniu na tyle istotnym, że warunkującym stwierdzenie jej nieważności. Artykuł 91 ust. 3 u.s.g. determinuje bowiem obowiązek organu nadzoru do zawarcia w rozstrzygnięciu nadzorczym uzasadnienia, z którego treści będzie wynikała argumentacja organu nadzoru, dlaczego uznał on dany akt lub jego część za nieważną. Uzasadnienie prawne aktu nadzoru powinno więc zawierać wyjaśnienie przepisów, których naruszenia zarzuca danemu organowi oraz ustalenie ciężaru gatunkowego (rodzaju) stwierdzonego naruszenia (zob. wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2018 r., I OSK 686/18). Uzasadnienie rozstrzygnięcia nadzorczego jest nieprawidłowe, gdy nie wyjaśnia, na czym polega sprzeczność z prawem uchwały rady gminy w stopniu na tyle istotnym, że warunkującym stwierdzenie jej nieważności. Jedynie w oczywistych sytuacjach można by uznać, że sąd administracyjny mógłby oddalić skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze, które mimo niepełnego uzasadnienia odpowiada prawu. Nie jest to jednakże dopuszczalne wówczas, gdy naruszenie prawa nie jest oczywiste i gmina podejmuje skuteczną z tym zarzutem polemikę (zob. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2018 r., II OSK 786/18). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie rozstrzygnięcia nadzorczego nie spełnia wymogów z art. 91 ust. 3 u.s.g. Ogranicza się ono jedynie ogólnikowo do stwierdzenia o niezgodności uchwały nr [...] z poprzednio obowiązującym regulaminem utrzymania porządku i czystości, który na skutek stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] miał nadal w Gminie R. obowiązywać. Organ nadzorczy nie wskazał przy tym w uzasadnieniu żadnych postanowień tego regulaminu, które pozostawałyby w sprzeczności z uchwałą nr [...]. Nie odwołał się do treści regulaminu, nie porównał jego przepisów z przepisami badanej uchwały. Pozostawił jedynie w domyśle konkluzję, że skoro na mocy ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. wprowadzono do ustawy szereg szczegółowych wymogów, to regulamin uchwalony w poprzednim stanie prawnym, z pewnością wymogów tych nie spełnia. Reasumując zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. nie jest uzasadniony. 4. Mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie miała uzasadnionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Jacek Pruszyński Anna Dalkowska Tomasz Zborzyński