I SA/Bd 133/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Olesińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 05 maja 2021r. sprawy ze skargi K. C. na postanowienie Naczelnika K. – P. U. C. - Skarbowego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę P. z dnia [...] listopada 2020 r. pełnomocnik skarżącego - A. C. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika K. Urzędu Celno-Skarbowego w T. z dnia [...] października 2020 r. Wskazując na przepisy art. 162 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p.") pełnomocnik wyjaśniła, iż w piątek miała kontakt z osobą podejrzaną o zakażenie wirusem SARS-CoV-2, a w niedzielę ([...] listopada 2020 r.) zaczęła odczuwać silne dolegliwości, które się nasilały. Wyjaśniła też, że od [...] października 2020 r., na podstawie polecenia swojego pracodawcy, celem przeciwdziałania rozprzestrzenianiu się COVID-19, świadczy pracę w trybie zdalnym. Podkreśliła, że z uwagi na pogarszający się stan zdrowia i wprowadzoną pracę zdalną, a także utrudniony kontakt z personelem medycznym, podjęła decyzję o samoizolacji oraz poprosiła "w poniedziałek - [...] listopada 2020 r." o nadanie odwołania przez pracownika personelu administracyjnego. Ze względu na natłok obowiązków oraz reorganizację pracy związaną z pandemią koronawirusa, pracownik personelu administracyjnego pomylił koperty i odwołanie zostało nadane w placówce pocztowej dopiero w dniu [...] listopada 2020 r., po interwencji pełnomocnika. Pełnomocnik wyjaśniła również, że w związku z utrzymującymi się objawami i utrudnioną możliwością wykonania testu w ramach podstawowej opieki zdrowotnej, wykonała domowy test i profilaktycznie pozostała w domu. Podkreśliła, że ustępowanie objawów klinicznych związanych z przebytą infekcją, pozwoliło na złożenie niniejszego wniosku. W opinii pełnomocnika uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy i było spowodowane nagłym zachorowaniem, przyczyną nie do przewidzenia i nie do przezwyciężenia przy użyciu maksymalnego w danych warunkach wysiłku oraz faktem pomyłki pracownika personelu administracyjnego, spowodowaną trudną sytuacją związaną z panującą epidemią, co czyni złożony wniosek zasadnym. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. Naczelnik K.-P. Urzędu Celno-Skarbowego w T. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji tego organu z dnia [...] października 2020 r. Organ podkreślił, że w sprawie poza sporem pozostaje fakt wniesienia odwołania z uchybieniem terminu. Strona bowiem nie neguje, iż decyzja z dnia [...] października 2020r. została doręczona w dniu [...] października 2020 r. na elektroniczny adres pełnomocnika - A. C.. W konsekwencji, termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem [...] listopada 2020 r. Organ podkreślił również, że nie stanowi kwestii spornej data nadania sporządzonych i podpisanych przez pełnomocnika strony dwóch tożsamych odwołań w dniu [...] listopada 2020 r. Z uzasadnienia wniosku z dnia [...] listopada 2020 r. wynika ponadto, że pełnomocnik strony powzięła wiedzę o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania w dniu [...] listopada 2020 r., bowiem jak podkreśliła, to w wyniku jej interwencji kancelaria w tym dniu nadała za pośrednictwem operatora pocztowego dwa tożsame odwołania sporządzone przez A. C. w dniu [...] listopada 2020 r. [...] jednak w opinii Naczelnika kluczową w niniejszej sprawie pozostaje kwestia uprawdopodobnienia braku istnienia winy strony w uchybieniu terminu. Organ podkreślił, że w przypadku, kiedy za stronę działa pełnomocnik o wadach oświadczenia woli, dobrej lub złej wierze, czy zachowaniu należytej staranności należy rozstrzygać na podstawie okoliczności zachodzących po stronie pełnomocnika, a nie mocodawcy. Organ zauważył również, że art. 162 § 1 O.p. nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia co oznacza, że każdy - nawet najlżejszy - stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji, przy czym profesjonalny pełnomocnik odpowiada także za zaniechanie bądź nienależyte działanie osób, którym zleca wykonanie pojedynczych czynności związanych, na przykład z nadaniem w placówce pocztowej odwołania. Organ zaznaczył, że w niniejszej sprawie, z uwagi na fakt, iż strona reprezentowana była i jest nadal przez profesjonalnych pełnomocników - radcę prawnego D. R. - W. oraz doradcę podatkowego A. C., wskazaną również jako pełnomocnik do doręczeń, uprawdopodobnienie istnienia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania winno odnosić się do pełnomocnika sporządzającego i wnoszącego w imieniu strony odwołanie oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania - A. C.. Zatem, wnosząc o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] października 2020 r., pełnomocnik winien uwiarygodnić dochowanie należytej staranności i brak winy, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna. W ocenie Naczelnika pełnomocnik nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] października 2020 r. Organ podkreślił, że powołując się na "nagłe zachorowanie" jako przesłankę uprawdopodabniającą brak winy, pełnomocnik nie przedłożyła żadnych dowodów potwierdzających, że jej stan zdrowia uniemożliwił podejmowanie jakichkolwiek działań w zakresie skutecznego złożenia odwołania, jak też nie przedłożyła żadnych dowodów, iż odwołania nie mógł nadać drugi z umocowanych pełnomocników - radca prawny D. R. - W.. Dowodem potwierdzającym brak winy nie jest, w ocenie organu, także dołączona do wniosku faktura VAT, która potwierdza jedynie fakt telekonsultacji medycznej (z testem A. ), z datą sprzedaży usługi dopiero w dniu [...] listopada 2020 r. Nadto organ zauważył, że skoro stan zdrowia nie uniemożliwił pełnomocnikowi kontaktować się z pracownikiem administracyjnym w celu zlecenia wysyłki odwołania, to jednocześnie nie było przeszkód do nadania odwołania w formie elektronicznej za pośrednictwem platformy e-PUAP, tym bardziej, że we wniosku z dnia [...] listopada 2020r. pełnomocnik wniosła, by wszelką korespondencję kierować drogą elektroniczną. W ocenie organu wyjaśnienia pełnomocnika są mało wiarygodne także dlatego, że pełnomocnik, znając terminy, świadomie podjął decyzję o przygotowaniu odwołania w ostatnim dniu, próbując obarczyć odpowiedzialnością osobę postronną. Naczelnik podkreślił, że profesjonalny pełnomocnik powinien tak zorganizować pracę, aby strona nie poniosła szkody, bowiem odpowiada za należytą jej reprezentację, w tym także za potencjalne zaniechanie bądź nienależyte działanie osób, którym zleca wykonanie pojedynczych czynności związanych, na przykład z nadaniem w placówce pocztowej odwołania, które bez przeszkód mógł nadać elektronicznie za pośrednictwem platformy e-PUAP. Zdaniem Naczelnika, to w wyniku niedochowania należytej staranności profesjonalnego pełnomocnika odwołanie zostało złożone z uchybieniem ustawowego terminu, a w złożonym drogą elektroniczną wniosku z dnia [...] listopada 2020 r. o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] października 2020 r., nie podano wiarygodnych argumentów i okoliczności, które uniemożliwiły złożenie odwołania w terminie. Nie wskazano też żadnych okoliczności świadczących o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. W skardze do tut. Sądu skarżący zarzucił postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 162 § 1 O.p. przez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, pomimo uprawdopodobnienia braku winy przy uchybieniu tego terminu, przy jednoczesnym braku możliwości wykonywania pracy oraz nadzorowania składania odwołania przez pełnomocnika strony, ze względu na nadzwyczajną sytuację epidemiologiczną na terenie [...] oraz nagłe objawy związane z chorobą, 2) art. 162 § 1 O.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nagła i nieprzewidziana choroba pełnomocnika stanowi przejaw jego winy i nie uzasadnia przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, 3) art. 162 § 1 O.p. przez uznanie, że pełnomocnik winien był "wykazać", czy też udowodnić, że choroba uniemożliwiła złożenie w terminie odwołania, podczas gdy ustawodawca nakazuje żądającemu przywrócenia terminu uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia przyczyn niedochowania terminu, a zasady doświadczenia życiowego wskazują, że w czasie choroby brak jest możliwości wykonywania czynności zawodowych, w tym sporządzania pism procesowych, 4) art. 123 w zw. z 200 § 1 O.p. przez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu dotyczącym przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz możliwości wypowiedzenia się w zakresie wątpliwości powziętych przez organ w zakresie wniosku złożonego przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie, 5) art. 121 § 1 O.p. przez naruszenie zasady zaufania polegające na ustaleniu stanu faktycznego i istotnych dla niego okoliczności bez wskazywania materiałów dowodowych, na których organ się oparł, 6) art. 122 O.p. przez niedostateczne i niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz brak przeprowadzenia wnikliwej analizy na okoliczność uprawdopodobnienia braku winy przy uchybieniu terminu pełnomocnika skarżącego, 7) art. 121, art. 122, art. 124 i art. 125 O.p. poprzez niewyjaśnienie w całości stanu faktycznego oraz wadliwe uzasadnienie przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, przy jednoczesnym nieuwzględnieniu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów. W związku z powyższymi zarzutami strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. ze zm.) wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest przy tym niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., II OSK 1867/17). Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że postanowienie to nie narusza prawa. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] października 2020 r. Naczelnik K.-P. Urzędu Celno-Skarbowego w T. określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi w dniu [...] października 2020 r., na wskazany w pełnomocnictwie elektroniczny adres do doręczeń. Termin do wniesienia odwołania od powyższej decyzji mijał w dniu [...] listopada 2020 r. Tymczasem odwołanie od decyzji zostało nadane za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu [...] listopada 2020 r., a zatem po upływie ustawowego (14-dniowego) terminu do jego wniesienia. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. Naczelnik K.-P. Urzędu Celno-Skarbowego w T. stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. P. z dnia [...] listopada 2020 r. pełnomocnik skarżącego wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] października 2020 r. Jako przyczynę uchybienia terminu wskazała nagłą chorobę – silne dolegliwości zdrowotne spowodowane kontaktem w dniu [...] października 2020 r. z osobą podejrzaną o zakażenie wirusem SARS-COV-2. Dlatego podjęła decyzję o samoizolacji. Dla uprawdopodobnienia tej okoliczności przedłożyła fakturę z dnia [...] listopada 2020 r. z telekonsultacji lekarskiej, z testem [...]. Ze stanu faktycznego wynika też, że odwołanie od wskazanej decyzji zostało sporządzone przez pełnomocnika skarżącego w dniu [...] listopada 2020 r. i w tym dniu podpisane przez nią podpisane. Nadto w dniu [...] listopada 2020 r. pełnomocnik zleciła pracownikowi personelu administracyjnego nadanie odwołania. Ze względu na natłok obowiązków i reorganizację pracy w kancelarii, pracownik pomylił koperty i odwołanie zostało nadane dopiero w dniu [...] listopada 2020 r., po interwencji pełnomocnika. Wskazać należy, że zgodnie z art. 162 § 1 i § 2 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Z powyższego przepisu wynika, iż przywrócenie terminu uzależnione jest od równoczesnego spełnienia czterech przesłanek: 1) uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku jej winy, 2) wniesienia przez osobę zainteresowaną wniosku o przywrócenie terminu, 3) dochowania siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku, 4) dopełnienia czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy organ podatkowy prawidłowo uznał, iż pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. W odniesieniu do tej spornej przesłanki w piśmiennictwie przyjmuje się, że winę należy pojmować w sposób obiektywny, wymagając od strony staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu przez stronę. Należyta staranność w prowadzeniu swych spraw wymaga, aby w warunkach z jakiegokolwiek powodu niekorzystnych zachować szczególną dbałość i ostrożność, zwłaszcza w dokonywaniu istotnych czynności urzędowych (por. E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1970 r., s. 136). Również w orzecznictwie wskazuje się, że brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r., sygn. akt III CRN 448/71). Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1579/20). Przywrócenie terminu będzie uznane za niezawinione, jeśli doszło do niego na skutek przeszkód nie do przezwyciężenia. Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2020 r., sygn. akt II GSK 3655/17). Jako przyczynę uzasadniająca przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej wskazuje się np. nagłą chorobę, jeżeli było to schorzenie uniemożliwiające dokonanie tej czynności samodzielnie oraz gdy jednocześnie nie można było przy dokonaniu tej czynności wyręczyć się innymi osobami (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1920/20). W przypadku, kiedy za stronę działa pełnomocnik o zachowaniu należytej staranności należy rozstrzygać na podstawie okoliczności zachodzących po stronie pełnomocnika, a nie mocodawcy. Podkreślenia wymaga, że ustanowienie przez stronę zawodowego pełnomocnika ma na celu należyte zabezpieczenie przysługujących jej praw (por. postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt II OZ 207/17). Trzeba przy tym wskazać na ugruntowany w orzecznictwie sądowym pogląd, zgodnie z którym od profesjonalnego pełnomocnika oczekuje się dochowania należytej staranności, wynikającej z zawodowego charakteru prowadzonej działalności. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika. Odpowiedzialność pełnomocnika obejmuje przy tym nie tylko jego osobiste działania, ale także działania wszystkich osób, którymi posługuje się wykonując swój zawód (por. postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt II FZ 96/18). W postanowieniu z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt II OZ 1091/17 NSA wprost wskazał, że od profesjonalnego pełnomocnika wymaga się maksimum staranności, bowiem to na pełnomocniku spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Od profesjonalnego pełnomocnika wymaga się wyższego stopnia staranności w dokonywanych przez niego czynnościach, w tym ze względu na fakt, że posiada on wiedzę z zakresu prawa oraz zna procedurę sądową (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2020 r., sygn. akt II GSK 3330/17). Zdaniem Sądu w okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobniła, by przy zachowaniu maksimum staranności i dołożeniu największego w danych warunkach wysiłku, była pozbawiona możliwości terminowego wniesienia odwołania. Sąd nie neguje przy tym, że zwlekanie z dokonaniem czynności do ostatniego dnia terminu, tj. [...] listopada 2020 r., nie jest zawinionym działaniem pełnomocnika strony. Dlatego, jeżeli zdarzenia uniemożliwiające dokonanie czynności procesowej w terminie przewidzianym w przepisach prawa, nastąpiły nawet w ostatnim dniu tego terminu, niedokonanie czynności jest niezawinione (por. wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2224/18). Jednakże, zdaniem Sądu, nie można przyjąć, aby stan zdrowia pełnomocnika wykluczał dokonanie materialno-technicznej czynności w postaci wysłania odwołania. Jak bowiem wynika ze stanu faktycznego odwołanie od decyzji zostało sporządzone w dniu [...] listopada 2020 r., co potwierdza też widniejąca na nim data. Chodziło więc tylko o nadanie korespondencji na poczcie. Wysłanie pisma można dokonać za pomocą osób trzecich. Pełnomocnik zleciła dokonanie tej czynności pracownikowi kancelarii. Z powodu jednak natłoku obowiązków i reorganizacji pracy w kancelarii, pracownik pomylił koperty i odwołanie zostało nadane w dniu [...] listopada 2020 r. Nie można przyjąć, by uchybienie terminowi nastąpiło bez winy pełnomocnika, jeżeli przyczyną tego była działalność osoby, którą pełnomocnik się posługuje przy dokonaniu czynności procesowej. To pełnomocnik ponosi konsekwencje błędu popełnionego przez pracownika. Sprawa wysyłki korespondencji jest sprawą wewnętrznej organizacji danego podmiotu. Trudno przyjąć, aby stan zdrowia pełnomocnika był przeszkodą w prawidłowej organizacji w kancelarii ekspedycji korespondencji. Zdaniem Sądu, stan zdrowia pełnomocnika nie wykluczał też możliwości sprawdzenia przez niego, czy odwołanie zostało przez pracownika kancelarii wysłane w dniu [...] listopada 2020 r. Jest to tym bardziej uzasadnione, że stan zdrowia nie uniemożliwiał pełnomocnikowi sporządzenie w dniu [...] listopada 2020 r. odwołania i podpisania go, przeprowadzenia w dniu [...] listopada 2020 r. rozmowy z pracownikiem kancelarii i zweryfikowania w dniu [...] listopada 2020 r., czy odwołanie zostało wysłane. Trudno uznać, aby powyższe działania – jak to stwierdzono w skardze – świadczyły o "trwającym ciężkim stanie zdrowia, skutkującym całkowitą niezdolnością do pracy zarobkowej". Pełnomocnik nie przedłożyła też żadnych dowodów świadczących o tym, że odwołania nie mógł nadać drugi z pełnomocników umocowany w sprawie określenia skarżącemu wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych – radca prawny D. R.-W.. Słusznie również organ wskazał, że pełnomocnik mogła nadać odwołanie za pośrednictwem platformy e-PUAP. W konsekwencji organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów O.p. Organ podatkowy zgromadził w sprawie wystarczający materiał dowodowy do podjęcia rozstrzygnięcia. Rozpatrując ten materiał, nie pominięto żadnych istotnych dowodów. Za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, organ wykazał bezpodstawność twierdzeń strony i wyjaśnił w przekonujący sposób motywy podjętego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu okoliczność, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jest dla strony niekorzystna, nie oznacza, że została naruszona zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Nadto, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w uzasadnieniu decyzji przytoczył zarówno zastosowane przepisy prawne, jak i wskazując na ich treść odwołał się do konkretnych elementów stanu faktycznego sprawy. Nie można także zgodzić się z twierdzeniem, że organ naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, z uwagi na to, że pełnomocnik nie miała możliwości wypowiedzenia się w sprawie powziętych przez organ wątpliwości. Należy podkreślić, że nie jest rolą organu poszukiwanie argumentów, czy też gromadzenie dowodów na poparcie braku winy strony w uchybieniu terminu, gdyż ciężar uprawdopodobnienia braku winy, zgodnie z art. 162 § 1 O.p., spoczywa na pełnomocniku (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2020 r., sygn. akt I FSK 514/20). Ani w toku postępowania, ani w skardze nie przedstawiono przekonujących argumentów i dowodów wskazujących na to, że działanie pełnomocnika było niezawinione. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę. s.H.Adamczewska-Wasilewicz s.L.Kleczkowski s.A.Olesińska