II SA/Kr 133/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Agnieszka Nawara- Dubiel SWSA Mirosław Bator SWSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2021 r. sprawy ze skargi E. B., R. B., W. G., K. O.-G., A. G., J. G., K. K., R. K., G. Ł., J. P.- Ł., E. M., P. M., D. N., J. N., A. P., D. P., K. P., M. P., K. R., K. R., T. R., B. S., D. S., B. S., P. S., P. S., P. S., N. M.- W., B. W., K. S., W. S., M. D., G. D., W. D., K. D., D. K., A. B.- K., T. P. i K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r, [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego • skargę oddala Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 17.07.2020 r. orzekł o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego z wniosku Firmy Remontowo - Budowlanej [...] pn. "Rozbudowa sieci wodociągowej przy ul. [...] w K. na działce nr [...] obr. [...]". Po rozpatrzeniu odwołania E. B., R. B., W. G., K. O. - G., J. G. , A. G., K. K., R. K., G. Ł., J. P. - Ł., E. M., P. M., D. N., J. N., A. P., D. P., K. P., M. P., K. R., K. R., T. R., B. S., D. S., B. S., P. S., P. S., P. S., N. M. -W., B. W., K. S., W. S., M. D., G. D., W. D., K. D., D. K., A. B. - K., wniesionego od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 10 listopada 2020 r., znak [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 50, art. 53, art. 54, art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. 293 tj.) - dalej u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r, poz. 65 ze zm.) - dalej u.g.n. oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że w świetle art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) - każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Jednocześnie organ administracji publicznej nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, o czym stanowi art. 56 ustawy. W świetle z kolei art. 2 pkt 5 powyższej ustawy pod pojęciem "inwestycji celu publicznego" - należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65). Zgodnie z art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - celem publicznym jest między innymi budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania. Kolegium wskazało, że podziela w zupełności prezentowany w doktrynie pogląd, że pojęcie inwestycji celu publicznego jest w swojej istocie oparte na kryterium przedmiotowym, nie zaś podmiotowym czy funkcjonalnym. Oznacza to, że inwestycję tego typu stanowi każde działanie o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny. W świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może to być podmiot, którego główną podstawą działania są przepisy prawa publicznego (np. gmina, powiat, związek komunalny), jak i przepisy prawa prywatnego (np. spółka z o.o., spółka akcyjna, czy osoba fizyczna, także gdy działa jako przedsiębiorca). Nie ma tu również znaczenia zaangażowanie środków publicznych. Inwestycja celu publicznego może być finansowana równie dobrze w całości ze środków prywatnych, jak i publicznych, o ile tylko realizuje cele z art. 6 u.g.n. W ocenie Kolegium, niniejsze zamierzenie inwestycyjne zakwalifikowane być powinno właśnie z przedmiotowego punktu widzenia i wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie organu, z punktu widzenia powyższej regulacji przedmiotowe zamierzenie należy zakwalifikować do kategorii inwestycji celu publicznego, nawet jeżeli służyć będzie stosunkowo wąskiej grupie członków wspólnoty lokalnej (gminnej). Inwestycja tego rodzaju zaspokaja zazwyczaj zresztą potrzeby jedynie części mieszkańców. Należy podkreślić, że przedmiotowe zamierzenie po jego wybudowaniu przechodzi na własność odpowiedniej jednostki organizacyjnej i służyć będzie społeczności lokalnej. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego bezspornym jest, że budowa sieci wodociągowej stanowi działanie o znaczeniu lokalnym. Kolegium powołało się przy tym, na orzecznictwo, gdzie wyjaśnia się, że budowa fragmentu sieci kanalizacyjnej nawet dla potrzeb jednego właściciela, stanowi realizację celu publicznego (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 17.05.2018 r. sygn. akt II SA/Wr 152/18), stąd też zarzut odwołania, że zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem nie jest inwestycją celu publicznego, nie zasługuje na uwzględnienie. Organ nawiązał do poglądu wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 672/11, gdzie sąd ten wyjaśnił, iż inwestycja polegająca na rozbudowie sieci wodociągowej i kanalizacyjnej niewątpliwie mieści się w zakresie objętym pojęciem celu publicznego (m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń). Jeśli zaś chodzi o drugi element uznania inwestycji za inwestycję celu publicznego, decydujący w tym względzie jest charakter zamierzenia inwestycyjnego – musi to być inwestycja o zasięgu co najmniej lokalnym. Inwestycja lokalna to nie tylko inwestycja służąca całej gminie jako podmiotowi władzy lokalnej. Może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy we wskazanym rozumieniu. Budowa wodociągu miejskiego w określonym rejonie ma znaczenie dla tego rejonu, ale pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja także jej potrzeby jako całości – służąc tym samym nie tylko interesom grupowym. Powołano się także na Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w wyroku z dnia 1 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1444/12 zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt. 3 ustawy o samorządzie gminnym zadaniem własnym gminy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w tym sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę. Zatem budowa odcinka sieci wodociągowej ma znaczenie lokalne bądź ponadlokalne bowiem inwestycja ta mieści się zarówno w katalogu celów publicznych wymienionych w ustawie o gospodarce nieruchomościami jak i w katalogu zadań własnych gminy. Inwestycja lokalna to nie tylko inwestycja służąca całej gminie, może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy. Przechodząc do dalszych rozważań organu II instancji, konkretyzacja obowiązków organu administracji w postępowaniu wyjaśniającym w przedmiocie lokalizacji danej inwestycji celu publicznego, wyrażona została wprost w art. 53 ust. 3 cyt. u.o.p.z.p., stanowiącym o kierunku merytorycznego rozpoznania sprawy (a więc o dopuszczalności ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, zgodnie z wnioskiem inwestora), w myśl którego, właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Wynik postępowania wyjaśniającego znajduje swoje odzwierciedlenie w treści decyzji, zgodnie z art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego decyzja o ustaleniu inwestycji, powinna m.in. określać: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Kolegium Odwoławcze podało, że obowiązane jest z urzędu dokonać oceny zaskarżonej decyzji, jak również prawidłowości prowadzonego postępowania, niezależnie od treści zarzutów odwołania. Projekt decyzji sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów, a w toku postępowania sporządzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Oczywistym jest, że tego rodzaju analiza odbiega pod względem formalnym od analizy architektoniczno - urbanistycznej sporządzanej na potrzeby ustalenia warunków zabudowy, niemniej jednak należy podkreślić, że w niniejszej sprawie dokonano oceny zarówno stanu faktycznego oraz prawnego. Poza powyższym organ podkreślił, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w tym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczania cudzych praw do nieruchomości. Wskazana powyżej zasada nienaruszania cudzych praw związanych z nieruchomością, wynika również z istoty decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odzwierciedla to przepis art. 52 ustawy określający wymogi formalne wniosku, który nie wymaga przedłożenia jakiegokolwiek dokumentu dotyczącego wykazania praw do nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym. Nawiązując do zarzutu w sprawie nieprawidłowego sporządzenia projektu rozbudowy sieci wodociągowej, Kolegium wyjaśniło, że element ten będzie przedmiotem szczegółowej analizy w kolejnym etapie procesu inwestycyjnego. W tym właśnie postępowaniu organ administracji architektoniczno-budowlanej dokona szczegółowej weryfikacji projektu budowlanego mając na uwadze właściwe w zakresie prawa budowlanego przepisy materialnoprawne. Podsumowując, zaskarżona decyzja jest, w ocenie organu II instancji, zgodna z regulacją ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również z regulacją ustaw szczególnych, a przeprowadzone postępowanie wyjaśniające uwzględnia wymogi procedury administracyjnej. W szczególności zrealizowana jest zasada prawdy obiektywnej (art. 7 w związku z art. 77 K.p.a.). Zdaniem Kolegium - w świetle powyższego oraz mając na uwadze materiał dowodowy sprawy - zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Brak jest również jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że zaskarżona decyzja organu I instancji narusza art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., ponieważ decyzja ta została w sposób prawidłowy uzasadniona, zarówno pod względem prawnym, jak i weryfikacji stanu faktycznego. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: - E. B., - A. B.-K., - R. B., - G. D., - M. D., - W. D., - K. D., - W. G., - A. G., - J. G., - K. K., - R. K., - D. K., - G. Ł., - N. M.-W., - E. M., - P. M., - J. N., - D. N., - K. O.-G., - T. P., - K. P., - D. P., - A. P., - J. P.- Ł., - M. P., - K. P., - K. R., - T. R., - K. R., - B. S., - D. S., - P. S., - B. S., - K. S., - W. S., - P. S., - P. S., - B. W., reprezentowani przez pełnomocnika prawidłowo umocowanego (skuteczne pełnomocnictwa w aktach sądowych i administracyjnych) Zaskarżonej decyzji zarzucili obrazę: - art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegającą na barku przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczności ustalenia czy zamierzenie inwestycyjne ma znaczenie co najmniej lokalne (gminne), w tym m. in. po przez ustalenie kręgu potencjalnych beneficjantów przeprowadzenia zamierzenia inwestycyjnego; -art. 2 pkt 5 w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegającą na uznaniu, że zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem jest inwestycją celu publicznego, co skutkowało wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, pomimo iż projektowane zamierzenie inwestycyjne nie ma znaczenia lokalnego (gminnego), a co za tym idzie nie może zostać zakwalifikowane, jako inwestycja celu publicznego w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; 2. zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz każdego ze skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 kwietnia 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Skarga podlegała oddaleniu. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości rozstrzygnięć organów administracji publicznej w przedmiocie ustalenia lokalizacji dla inwestycji celu publicznego polegającej na rozbudowie sieci wodociągowej, planowanej do realizacji na działce nr [...] przy ul. [...] w K. obr. [...]. Kwestią sporną było przede wszystkim to, czy tak określone prace mogą być uznane za realizujące cel publiczny. Na wstępie jednak należy zauważyć, że przedmiotowe działania wymagały wydania decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie bowiem do treści art. 50 ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budowa sieci, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, 2127 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 11, 234 i 282), wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie budziło żadnych wątpliwości, ani nie było też przez nikogo kwestionowane, że dla przedmiotowego terenu nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie, przedmiotem zamierzenia inwestycyjnego była budowa (a ściślej: rozbudowa) sieci wodociągowej. Działanie takie expressis verbis wymienione jest w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, gdzie mowa jest właśnie o budowie sieci, m.in. wodociągowych. W takich okolicznościach faktycznych sama potrzeba wydania decyzji we wspomnianym przedmiocie jest oczywista. Ocenie przez sąd winna podlegać więc jedynie jej zgodność z przepisami prawa, a konkretnie spełnienie ustawowych przesłanek, które warunkują wydanie decyzji o treści pozytywnej (tj. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego). Podkreślenia wymaga, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w danym miejscu nie podlega swobodnej ocenie organu, a tym bardziej nie jest zależna od woli właścicieli i innych osób, które w ogóle nie mają prawa do nieruchomości, na których inwestycja jest lokalizowana i co najwyżej może oddziaływać na ich nieruchomości. Sama bowiem decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji nie wkracza w takim wypadku w sferę wykonywania praw przysługujących do takich nieruchomości – poza warunkami, które wynikają wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 2082/07). Jak wynika z art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w niniejszej sprawie organy I i II instancji prawidłowo dokonały analizy wspomnianych warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także ustaliły stan faktyczny i prawny terenu. Należy przy tym zauważyć, że trafnie organy obu instancji wskazują, że projekt decyzji sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów, zaś w jej treści znalazły się wszystkie wymagane prawem elementy. Decyzje wydano w oparciu o prawidłowo sporządzoną analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, osobno ustalono także stan faktyczny i prawny terenu. Dokonano stosownych uzgodnień. Analiza wykonana została w uproszczonej wersji (w porównaniu do analizy właściwej dla ustalania warunków zabudowy), jednakże w żadnym stopniu nie wpływa to na jej prawidłowość i przydatność dla potrzeb niniejszego postępowania. Co więcej, uproszczona wersja analizy uzasadniona jest rozmiarem planowanej inwestycji – polegać ona ma wszak na rozbudowie sieci wodociągowej na odcinku o długości zaledwie ok. 10 m. Decyzja organu I instancji zawiera wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 54 u.p.z.p., które ujęto w załączniku nr 1 do decyzji. Prawidłowo (tj. w niezbędnej skali) sporządzono mapę dołączoną do decyzji, w oparciu o wniosek złożony przez inwestora, która zawiera graficzne odzwierciedlenie planowanej inwestycji. Brak jest jakichkolwiek uchybień w omawianym zakresie. Skarżący kwestionują zasadność przyjęcia przez organy administracji, że planowane zamierzenie ma charakter inwestycji celu publicznego. Zgodnie treścią art. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pod pojęciem inwestycji celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 oraz z 2021 r. poz. 11 i 234). W katalogu celów publicznych wymienionych w tym ostatnim przepisie znajduje się m.in. budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania (zob. art. 6 pkt 3 u.g.n.). Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że rozbudowa sieci wodociągowej, jeśli ma chociażby minimalne znaczenie dla społeczności lokalnej, służy realizacji celu publicznego. Warto przy tym zauważyć, że ustawa nie różnicuje tu pojęcia inwestycji celu publicznego, w zależności od tego, czy np. dana inwestycja ta ma znaczenie bezpośrednie czy jedynie pośrednie dla lokalnej społeczności; dalej, czy znaczenie ma dla gminy, jako całości czy dla jej mniejszego fragmentu (np. ulicy); a wreszcie czy inwestycja ta jest realizowana ze środków publicznych czy prywatnych. Wszelkie podobne czynniki są irrelewantne z punktu widzenia przesłanek zakwalifikowania danej inwestycji, jako realizującej cel społeczny. Powyższy pogląd reprezentowany jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, gdzie trafnie wskazuje się, że budowa lub przebudowa fragmentu (jakiegoś elementu) sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej, o ile chociażby pośrednio ma znaczenie dla społeczności lokalnej (gminy lub jej części - danej miejscowości, dzielnicy miasta, osiedla, ulicy czy nawet jeszcze mniejszego fragmentu), służy realizacji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. i to niezależnie od osoby inwestora (tak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrok z 3 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 341/19). Nawet, jeżeli tego rodzaju zadanie stanowi inwestycję służącą węższej grupie mieszkańców lub nawet tylko jednemu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2013 r. sygn. akt II OSK 1280/13) – to nie zmienia to zasadniczo kwalifikacji tego rodzaju zadania, bowiem gminną sieć wodno-kanalizacyjną można ujmować w kategoriach zespołu naczyń połączonych. Dla przykładu warto wskazać także na to, że usprawnienie pracy wodociągu lub kanalizacji na danym odcinku może mieć bezpośredni wpływ na całość funkcjonowania takiej sieci (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 29 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Po 588/17). Jak wynika z akt niniejszej sprawy, przedmiotowe zamierzenie polegać ma na rozbudowie sieci wodociągowej, planowanej do realizacji na działce nr [...] przy ul. [...] w K. obr[...]. Jednoznacznie wskazano, że planowana inwestycja polegać będzie na budowie sieci wodociągowej w zakresie tej konkretnej nieruchomości. Oczywisty jest, zatem krąg beneficjentów zamierzonego przedsięwzięcia, którymi w pierwszej kolejności będą właściciele wskazanej nieruchomości. Organy poczyniły w niniejszej sprawie rzetelne i wystarczające ustalenia faktyczne. Jak już wspomniano, nawet tak niewielka inwestycja powinna być zaliczana do inwestycji celu publicznego. Dobudowanie nawet małego fragmentu sieci wodociągowej wpływa na funkcjonowanie całego systemu zaopatrywania ludności w wodę. Wodociągowa sieć gminna jest w tym wypadku jedną, acz złożoną i wieloelementową, całością, której efektywność i przydatność należy rozpatrywać w świetle jej terytorialnego zasięgu oraz liczby odbiorców – zarówno tych aktualnych i przyszłych. Sąd zauważa, że budowa stwarza przecież potencjalne korzyści także dla innych osób, które w przyszłości będą chciały podłączyć się do sieci miejskiej. Przymiotu realizacji celu publicznego nie odbiera okoliczność, że widoczną korzyść na razie odniesie tylko właściciel jednej nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...]. W tym stanie rzeczy, w przekonaniu sądu, inwestycja nie realizuje wyłącznie interesu prywatnego (indywidualnego lub grupowego), ale służy zaspokojeniu interesu publicznego. Konkludując, w świetle powyższych rozważań, nie budzi wątpliwości, że zaliczenie przedmiotowej inwestycji do inwestycji służących realizacji celu publicznego jest uzasadnione. Zarzuty skargi, takie zapatrywanie negujące, nie mogły być uwzględnione. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.