II OSK 2180/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1571/17 w sprawie ze skargi S. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania oraz stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1571/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę S. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania oraz stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. ([...]) Starosta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. S. i M. S. pozwolenia na budowę obejmującego rozbiórkę części budynku mieszkalnego, rozbiórkę zbiornika na nieczystości ciekłe, budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, budowę murów oporowych na działkach nr ew. [...], [...] obręb ewidencyjny S., jednostka ewidencyjna S.. W dniu 24 kwietnia 2016 r. S. R. reprezentowana przez pełnomocnika H. R. złożyła datowane na dzień 20 kwietnia 2016 r. pismo zatytułowane "odwołanie" od decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. S. R. wskazała, że o toczącym się postępowaniu dowiedziała się w lutym 2016 r., a na początku kwietnia nieoficjalnie dowiedziała się o decyzji o pozwoleniu na budowę. S. R. wskazała błędy przy określeniu skali mapy do celów projektowych; na niezaznaczenie na mapie rurociągu wodnego; na brak możliwości zweryfikowania granicy działek nr [...] z [...] i [...]; na naruszenie przepisów poprzez samowolne wybudowanie budynku gospodarczego przez inwestorów w nieprawidłowej odległości miedzy budynkami sąsiednimi; brak określenia obszaru oddziaływania projektowanego budynku; na niedopuszczalność wykonania murów oporowych w krajobrazie P.; na nieprawidłowości stwierdzenia, że działka nie jest obciążona służebnością; błędne przyjęcie, że budynek opisany nr [...] jest budynkiem gospodarczym. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. Starosta S., traktując pismo S. R. z dnia 20 kwietnia 2016 r. jak wniosek o wznowienie postępowania, odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty S. z dnia [...] lutego 2016 r. znak: [...]. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Wojewoda Małopolski uchylił ww. postanowienie organu I instancji w całości i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. , na podstawie art. 145 §1 ust. 4 i art. 149 §1 K.p.a. Starosta S. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty S. z dnia [...] lutego 2016 r. ([...]). Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. ([...]), na podstawie art. 151 § 1 ust. 1 K.p.a. Starosta S. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. ([...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. S. i M. S. pozwolenia na budowę. Organ podał, że S. R. jest stroną w ww. postępowaniu oraz, że zachowano termin jednego miesiąca do złożenia wniosku liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. Organ stwierdził, że projektant, określając obszar oddziaływania obiektu budowlanego uznał, że całość oddziaływania projektowanej inwestycji zamyka się w granicach działek objętych pozwoleniem. W trakcie postępowania organ uznał jednak, że przedmiotowa inwestycja oddziałuje na nieruchomości sąsiednie, w tym na działkę nr ew. [...], której właścicielem jest S. R.. W związku z tym strona brała udział w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i otrzymała: zawiadomienie z dnia [...] stycznia 2016 r. (doręczone na podstawie art. 44 K.p.a.), postanowienie z dnia [...] lutego 2016 r. oraz decyzję z dnia [...] lutego 2016 r. (doręczona na podstawie art. 44 K.p.a.). Dodał, że z treści postanowienia z dnia [...] lutego 2016 r. odebranego osobiście przez stronę wynika, przez kogo i kiedy zostało wszczęte postępowanie oraz co jest jego przedmiotem. S. R. nie przedłożyła dokumentów, które kwestionowałyby przebieg granic wskazanych na mapie do celów projektowych sporządzonej przez uprawnionego geodetę mgr inż. J. W., przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa w dniu [...] marca 2015 r. pod numerem [...]. Nie przedłożyła również żadnych dowodów potwierdzających, że toczyło się urzędowe lub sądowe postępowanie w sprawie regulacji stanu prawnego granic działek objętych pozwoleniem na budowę, podczas gdy Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działek, na których ma być realizowana inwestycja. Właścicielem działek inwestycyjnych nr ew. [...] i [...], jak wynika z księgi wieczystej nr [...], jest i A. S.. Organ wyjaśnił również, że Wydział Architektury nie posiada kompetencji do przeprowadzenia rozgraniczenia/ustalenia przebiegu granic działek. Wszelkie zastrzeżenia co do przebiegu granic mogą być rozstrzygane jedynie na drodze cywilno-prawnej. Odnosząc się do zarzutów dotyczących rozwiązań projektowych Starosta wskazał, że za wszystkie rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym odpowiadają jego autorzy. W celu potwierdzenia prawidłowości przyjętych przez siebie rozwiązań projektanci, na podstawie art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ podał również, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska i stwierdził, że złożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami w/w miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska. Wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, wypełniając przepis art. 35 ust. 4 tej ustawy, organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła S. R., podnosząc, że nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. Podniosła, że jedynie po ustaleniu rzeczywistego przebiegu granic Starosta mógł wydać decyzję o pozwoleniu na budowę oraz powtórzyła podnoszone uprzednio uwagi. Decyzją z dnia [...] września 2017 r. ([...]) art. 138 § 1 pkt 2, 146 § 2 i 151 § 2 K.p.a. Wojewoda [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i w tym zakresie orzekł na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. o braku możliwości uchylenia decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. ([...]), ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej oraz stwierdził, że decyzja z dnia [...] lutego 2016 r. ([...]) została wydana z naruszeniem art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronie postępowania udziału na każdym etapie postępowania. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o pozwoleniu na rozbiórkę i budowę nowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, którego dotyczy wznowienie S. R., jako właścicielka działki nr [...] bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji, nie była reprezentowana przez pełnomocnika. Przesyłki kierowano na jej adres widniejący w ewidencji: W. [...] K.", z tym, że przed słowem W. wpisano skrót os. (osiedle), podczas gdy prawidłowo powinno być ul. (ulica). W K. jest ulica o nazwie W., a dawne osiedle W. zmieniło nazwę na B.. Jednak wśród mieszkańców Krakowa stara nazwa osiedla W. nadal jest stosowana w języku potocznym. Na nieprawidłowy adres wysłano zawiadomienie o wszczęciu postępowania, postanowienie o nałożeniu na inwestora obowiązku uzupełnienia wskazanych nieprawidłowości oraz decyzję kończącą postępowanie w sprawie pozwolenia na rozbiórkę i udzielenia pozwolenia na budowę z [...] lutego 2016 r. Tylko postanowienie o uzupełnieniu braków, pomimo nieprawidłowego adresu zostało doręczone do adresata. Pozostałe przesyłki wracały do nadawcy z adnotacją "zwrot, nie podjęto w terminie". W toku postępowania wznowionego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. zdaniem organu odwoławczego należało sprawdzić i wyjaśnić czy strona nie uczestniczyła w postępowaniu bez własnej winy. Podane powyżej fakty wskazują, że nie można potwierdzić udziału S. R. w całym toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji. Nie są prawidłowe ustalenia organu I instancji, że doręczenie korespondencji S. R., nastąpiło na podstawie art. 44 K.p.a. (doręczenie zastępcze), bowiem byłoby to możliwe jedynie w przypadku prawidłowego zaadresowania przesyłki. Wobec powyższego potwierdzona została okoliczność dająca podstawę do wznowienia postępowania, o czym mowa w art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., czyli możliwość uchylenia decyzji dotychczasowej i orzeczenia co do istoty sprawy. W sprawie tej, w ocenie organu odwoławczego nie występuje okoliczność, o której mowa w art., 146 § 1 K.p.a. Odnośnie do spełnienia przesłanki z art. 146 § 2 K.p.a. organ wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z analizy akt sprawy wynika, że w czasie wydawania zaskarżonej decyzji obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta S. (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] maja 2010 r.). Inwestycja zlokalizowana została w terenie oznaczonym symbolem L. 11MN/RM – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej. Inwestor złożył oświadczenie o dysponowaniu działkami objętymi inwestycją nr [...], [...] obręb S. na cele budowlane. Inwestor przedłożył cztery egzemplarze projektu budowlanego wykonanego przez uprawnionych projektantów. Oznacza to, że inwestor spełnił warunki wynikające z tego przepisu, a zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ww. ustawy właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnośnie do zarzutów podniesionych we wniosku o wznowienie postępowania, organ odwoławczy za prawidłowe uznał stanowisko wyrażone przez organ I instancji. Organ I instancji sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymogami ochrony środowiska i nie znaleziono uchybień w tym zakresie, jak również zweryfikował treść ksiąg wieczystych i potwierdził poprawność wcześniejszych ustaleń co do prawa inwestora do dysponowania na cele budowlane terenem inwestycji. Projektowany budynek zlokalizowany został w prawidłowych odległościach od granic działek budowlanych, nie będzie on wpływał na zmianę warunków nasłonecznienia i naturalnego oświetlenia budynków mieszkalnych sąsiednich z uwagi na znaczne odległości pomiędzy tymi obiektami i ich wzajemne położenie względem stron świata. Budynek nr [...] zabezpieczony jest pod względem przeciwpożarowym blachą, co powoduje niepalność przegród zewnętrznych, znajduje się w prawidłowej odległości od projektowanego budynku, a jego funkcja (stodoła czy też budynek gospodarczy) nie ma istotnego znaczenia. Natomiast uwaga dotycząca umieszczenia na rysunku projektu zagospodarowania dwóch sprzecznych informacji dotyczących zastosowanej na rysunku skali (1:500 i 1:100) jest słuszna. Jednak treść rysunku i dokonane przez organ odwoławczy ustalenia wskazują na oczywistą omyłkę popełnioną w metryce rysunku. Rysunek wykonano w skali 1:500, a błąd ten nie ma wpływu na prawidłowość opracowanego projektu zagospodarowania terenu inwestycji. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę złożyła S. R. podnosząc zarzuty naruszenia: – art. 77 § 1 K.p.a., art. 7 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; – art. 107 § 3 K.p.a. w ten sposób, iż ustalenia organów obu instancji nie znalazły dostatecznej argumentacji w treści uzasadnień kontrolowanych decyzji w zakresie tytułu prawnego inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; – art. 146 § 2 K.p.a. polegające na jego zastosowaniu i w konsekwencji odmowie uchylenia decyzji ostatecznej; – art. 6, 7, 8 K.p.a. z uwagi na prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób podważający zaufanie obywateli do państwa oraz naruszenie słusznego interesu prawnego odwołującej się; – art. 32 ust 4 pkt 2 ustawy Prawa budowlanego w zakresie, w jakim organ nie weryfikował oświadczenia inwestora o przysługującym mu prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zakwestionowane przedłożoną przez skarżącą dokumentacją tj. odpisem z księgi wieczystej nr [...] dla działki katastralnej [...] i mapą katastralną, z których wynika, że inwestycja obejmuje część działki katastralnej o nr. [...] oraz wskazany w mapie do celów projektowych obszar stanowiący część działki skarżącej o nr [...] został wykazany jako część nieruchomości inwestorów; – § 12 ust 3 pkt 1 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie w zakresie nieuwzględnienia wymaganej odległości 4 metrów budynku inwestorów od granicy z działką katastralną nr [...]. Zdaniem skarżącej uzasadnienie organu odsyłające do postępowań cywilnych w kwestii regulacji stanu prawnego granic jest całkowicie bezzasadne, gdyż to inwestor musi wykazać tytuł do dysponowania nieruchomością. Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem, że w sytuacji kwestionowania tego prawa organy nie mają kompetencji do badania tytułu. Skarżąca podniosła również, że organ lakonicznie stwierdził, że zostały spełnione wymagania określone prawem budowlanym tj. art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 35 ust. 4; zarówno w uzasadnieniu organu I jak i II instancji brak jest merytorycznego i szczegółowego uzasadnienia. Nadto organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich podnoszonych przez skarżącą zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1571/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania oraz stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że sprawa załatwiona została we właściwym trybie. Zdaniem Sądu, jest oczywiste, że w opisanych przez organ odwoławczy okolicznościach przyjąć należało, że pismo S. R. nazwane odwołaniem, złożone jednak po upływie terminu do jego wniesienia, należało potraktować jak wniosek o wznowienie postępowania. Taką też wolę potwierdziła sama skarżąca. Oczywiste jest też, że podstawa wznowieniowa wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. rzeczywiście miała miejsce, skoro skarżąca jest właścicielką nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji, a wszystkie pisma w toku postępowania zakończonego ostateczną decyzją – przez niedbałość organu – kierowano do niej na niewłaściwy adres. Sąd zauważył, że zarzuty sformułowane w skardze stanowią powielenie tych, które były prezentowane w toku postępowania administracyjnego. W głównej mierze sprowadzają się do zaprzeczenia prawidłowości przebiegu granic działek [...] i [...] składających się na teren inwestycji. Skarżąca, odwołując się do map katastralnych, twierdziła, że znaczne części tych działek nie stanowią własności inwestora (por. oznaczenia naniesione na kopie projektu zagospodarowania terenu – k. 42 akt. adm.), nadto, że są obciążone służebnościami. W skardze, jako istotne uchybienie organów, skarżąca wytknęła niezweryfikowanie oświadczenia inwestorów o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cel budowlany, jako że "inwestycja obejmuje część nieruchomości objętej kw [...], której nie są właścicielami". Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zasadą więc jest, że organ architektoniczno-budowlany sprawdza, czy wniosek o pozwolenie na budowę takie oświadczenie zawiera. Złożone przez inwestora oświadczenie jest skuteczne wówczas, gdy z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynikają dane sprzeczne z jego treścią. Oświadczenie takie stwarza domniemanie, że składającemu je podmiotowi przysługuje wskazane prawo, jednak domniemanie to może być obalone dowodem wskazującym, iż nie odpowiada ono rzeczywistości. Pogląd taki jest poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2015 r. II OSK 760/14). Sprawdzenie przez organ, czy inwestorowi przysługuje tytuł do nieruchomości nie oznacza jeszcze prawa do weryfikowania tego tytułu, a tego zdaje się oczekiwać skarżąca. W kompetencjach organu architektoniczno-budowlanego nie mieści się rozstrzyganie sporów o własność ani o jej zakres. Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie organ dokonał sprawdzenia księgi wieczystej kw [...], w której – jako właścicielka działek nr [...] i [...] wpisana jest A. S. i w której brak jest wpisów dotyczących służebności mających te działki obciążać. Granice obu działek zostały oznaczone na mapie wpisanej do powiatowego zasobu geodezyjnego i są aktualnie potwierdzone. W kontekście tych dokumentów organ nie miał żadnych podstaw do zakwestionowania tytułu inwestorów i to tylko dlatego, że według skarżącej granice dawnych parcel katastralnych przebiegały inaczej. Należy przy tym podkreślić, że omawiany zarzut nawet i w skardze nie został jasno wywiedziony: nie wiadomo bowiem, na jakiej podstawie faktycznej i prawnej opiera się twierdzenie o wadzie tytułu prawnego inwestorów. Przywołano co prawda numer kw [...], ale nie opisano w ogóle związku istniejących w niej wpisów ze stanem rozpoznawanej sprawy. W przeglądarce ksiąg wieczystych (na stronie BIP Ministerstwa Sprawiedliwości) stwierdzić zaś można, że w księdze tej, jako właściciele kilku parcel katastralnych (z przeniesienia z LWH) wpisane są osoby, wśród których skarżącej nie ma. Organ wypowiedział się także co do pozostałych zarzutów podnoszonych przez skarżącą. Stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z warunkami technicznymi, w szczególności odnośnie do wymagań odległościowych; to twierdzenie organu znajduje pełne odzwierciedlenie w dokumencie. Organ należycie wyjaśnił kwestię oczywistej omyłki w określeniu skali mapy w jej metryce: rzeczywiście omyłkę tę należało uznać za drobne, niemające żadnego wpływu na wynik sprawy, uchybienie. Zdaniem Sądu, prawidłowo też organ ocenił zgodność zamierzonej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, choć to stwierdzenie należałoby uzupełnić dodatkową uwagą. Organ bowiem ograniczył się do potwierdzenia zgodności inwestycji z planem wskazując, że "w czasie wydawania zaskarżonej decyzji obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego S. (uchwała [...] z dnia [...] maja 2010 r.)", wg. którego teren inwestycji znajdował się w obszarze L.11MN/RM zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej. Sąd sprecyzował, że przywołany miejscowy plan po dacie [...] maja 2010 r. ulegał zmianom, ale żadna z nich nie doprowadziła do zmian zapisów odnoszących się do obszaru L.11MN/RM i jego przeznaczenia, oraz zasad zagospodarowania (por. uchwały Rady Miejskiej w S. w sprawie: zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S.: Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., uchwała Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. (DZ.Urz.Woj.Mał.poz 5307-5310), Uchwała Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. (DZ.Urz.Woj.Mał.poz.614), Uchwała Nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. (DZ.Urz.Woj.Mał.poz.1185) Przeznaczenie ww. obszaru opisane zostało w § 17 planu jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zagrodowa. Jako nakaz sformułowano realizację zabudowy w formie budynków wolnostojących, bliźniaczych, z dachami dwu i wielospadowymi, dopuszczono nadbudowę i rozbudowę istniejących budynków. W § 36 określone zostały parametry zabudowy dla poszczególnych obszarów: dla L.11MN/RM ustalono powierzchnię zabudowy max. 35%, powierzchnię biologicznie czynną min. 45%, max. wysokość budynków 11 m, max. powierzchnię utwardzoną 20%. Przedłożony przez inwestorów projekt wszystkim tym warunkom odpowiada. Omawiany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje dla obszaru L.11MN/RM żadnych zakazów, w tym zakazu lokalizacji murów oporowych. Konstrukcje takie służą zabezpieczeniu gruntu przed osuwaniem się, a o potrzebie ich ulokowania w określonym miejscu decyduje właściciel nieruchomości. Projektant zaś odpowiada za to, że pod względem konstrukcyjnym mur oporowy spełni swe zadanie i nie naruszy interesów osób trzecich. Zadaniem organu jest jedynie sprawdzenie, czy lokalizacja muru nie jest sprzeczna z planem i z warunkami technicznymi. Pod tym względem organ błędu nie popełnił. Mur oporowy ma być wzniesiony nie od strony działki skarżącej, lecz od strony przeciwnej, z całą więc pewnością na interes skarżącej nie będzie oddziaływał. Podobnie rzecz ma się z obiektem oznaczonym w projekcie zagospodarowania nr [...]. Po pierwsze nie jest błędem określenie tego obiektu budynkiem gospodarczym, bo nazwa ta obejmuje budynki przeznaczone do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych (§ 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U.2015/1422). Po wtóre istotne jest to, że budynek ten, zabezpieczony materiałem niepalnym, położony jest w odległości 8 m od naroża mającego powstać budynku mieszkalnego, co sprawia, że nie zachodzi sprzeczność z wymaganiami co do odległości w jakich należy sytuować projektowane budynki (§12, § 271 i nast. ww. rozporządzenia). Zdaniem Sądu, przyznać również należy rację organowi odwoławczemu, że w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją doszło do naruszenia prawa poprzez brak zapewnienia skarżącej pełnego w nim udziału, ale jednocześnie brak jest podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania i tak wydana byłaby decyzja tożsama. Prawidłowo organ odwoławczy wydał swą decyzję na podstawie art. 146 § 2 K.p.a., zgodnie z którym nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Stosownie zaś do art. 151 § 2 K.p.a. w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną wniosła S. R. podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 3 ust 1 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7 i 8 K.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie tj. nieuwzględnienie interesu wszystkich stron postępowania, zwłaszcza zastrzeżeń skarżącej, co do zakresu inwestycji oraz pobieżne i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i ustosunkowanie się do zarzutów skargi, 2. art. 3 ust 1 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i 80 K.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. zaakceptowanie przez Sąd błędnie ustalonego przez organ stanu faktycznego i zaniechanie wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i nie wyjaśnienie wszystkich zarzutów zgłoszonych przez skarżącą oraz nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza, w związku z brakiem wyjaśnienia kwestii związanej z ustaleniem prawdziwości złożonego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 3. art. 32 ust 4 pkt 2 ustawy Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię tj. w zakresie w jakim organ nie zweryfikował oświadczenia inwestora o przysługującym mu prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zakwestionowane przedłożoną przez skarżącą dokumentacją tj. odpisem z księgi wieczystej nr [...] dla działki katastralnej [...] i mapą katastralną, z których wynika, że inwestycja obejmuje część działki katastralnej o nr. [...] oraz wskazany w mapie do celów projektowych obszar stanowiący część działki skarżącej o nr [...] został wykazany jako część nieruchomości inwestorów i uznanie, że organ nie jest władny do weryfikowania prawdziwości oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 4. § 12 ust 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie nie uwzględnienia wymaganej odległości 4 metrów budynku inwestorów od granicy z działką katastralną nr [...]. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie i dopuszczenie dowodu z dokumentów na okoliczność ich treści. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, nie można podzielić zaprezentowanego przez Sąd stanowiska, iż we wznowionym postępowaniu, niepowiadomienie skarżącej, będącej właścicielką działki o nr ew. [...] obr. S. o prowadzonym postępowaniu, którego dotyczyła objęta wnioskiem o wznowienie postępowania decyzja o pozwoleniu na budowę, stanowiło w tym przypadku naruszenie prawa, jednakże nie stanowiące podstawy do uchylenia wydanej w jego wyniku decyzji, albowiem w sprawie musiałaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej. Stanowisko to – w ocenie skarżącej kasacyjnie – uznać należy za nieprawidłowe, albowiem nie uwzględnia wszystkich okoliczności sprawy podnoszonych przez skarżącą w skardze a w wcześniej we wniosku o wznowienie postępowania jak i w odwołaniu od wydanej w jego wyniku decyzji organu I instancji. Sąd powielił stanowisko organów, w zakresie zarzutów stawianych przez skarżącą, oraz przedkładanych przez nią w toku postępowania administracyjnego dowodów na poparcie jej twierdzeń, a brak dokonania stosownych wyjaśnień i zaakceptowanie przez Sąd nieustalonego prawidłowo stanu faktycznego znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu wyroku sądu, który min. nie odniósł się do zarzutu że z przedłożonej mapy do celów projektowych wynika również, iż część działki skarżącej o nr [...] została wykazana jako część nieruchomości inwestorów, a także nie dostrzegł związku pomiędzy oświadczeniem inwestorów o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane a przedłożonym odpisem z księgi wieczystej nr [...] oraz mapą katastralną, o czym świadczy stwierdzenie "nie wiadomo bowiem, na jakiej podstawie faktycznej i prawnej opiera się twierdzenie o wadzie tytułu prawnego inwestorów, powołano co prawda numer kw [...], ale nie opisano w ogóle związku istniejących w niej wpisów ze stanem rozpoznawanej sprawy:" Tymczasem akta postępowania administracyjnego wskazują, iż skarżąca w toku postępowania podnosiła, że inwestycja obejmuje część nieruchomości objętej kw [...], której nie są właścicielami ani współwłaścicielami, a dokładniej obejmuje część działki katastralnej nr [...]. Jak wynika z przedłożonego odpisu księgi wieczystej ujawnionymi w niej współwłaścicielami nieruchomości są min. J. L. tj. babka ojczysta skarżącej S. R., której ojciec, H. R. przekazał całe otrzymane od matki (J. L.) gospodarstwo rolne wraz z wszystkim nieruchomościami. Z mapy ewidencyjnej i wypisu z ewidencji gruntów wynika, iż działki inwestorów graniczą z działkami ewidencyjnymi [...] i [...], będącymi we władaniu Gminy S., których właściciel nie został ustalony. Faktycznie te ostanie działki wraz z częścią działki inwestorów powstały z działki [...] opisanej w kw [...] i uwidocznionej w mapie katastralnej. Pełnomocnik skarżącej podjął działania mające na celu ustalenie przyczyn takiego stanu min. bezskutecznie zwracając się do Starostwa Powiatowego w S. o wydanie kopi ustalenia stanu władania ww. działek, jednak dopiero ramach prowadzonego postępowania przygotowawczego uzyskał dostęp do ww. dokumentu. Powołując się na aktualne brzmienie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, zdaniem skarżącej kasacyjnie, stwierdzić należy, że choć przepis ten złagodził wymogi związane z uzyskaniem pozwolenia na budowę ponieważ odstąpiono od wymogu wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to nie jest uprawniony wniosek, że składane wraz z wnioskiem oświadczenie nie podlega weryfikacji przez właściwy organ. Organ rozstrzygający sprawę o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę nie bada, czy rzeczywiście wnioskodawca posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jeżeli dysponuje tylko oświadczeniem strony odpowiadającym wymogom art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego. Natomiast w przypadku wątpliwości, co do posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane lub jego zakwestionowania, nie wystarczy już samo dostarczenie oświadczenia o posiadanym prawie, lecz konieczne jest wyjaśnienie tych wątpliwości przez organ administracyjny. Wynika to z tego, że takie oświadczenie zastępuje dowody istnienia tego prawa, gdyż stwarza domniemanie, że rzeczywiście przysługuje ono osobie składającej takie oświadczenie. Jest ono skuteczne do tego czasu, gdy inna osoba zakwestionuje jego zgodność z rzeczywistością i przedstawi dowody podważające jego treść (por. wyroki NSA: z dnia 11 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 775/06, LEX nr 336711; z dnia 8 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1288/10, LEX nr 966245). Organ, do którego wpływa wniosek o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę wraz z załączonym oświadczeniem nie jest zatem związany jego treścią, jako że oświadczenie to nosi cechy środka dowodowego przewidzianego w art. 75 § 2 K.p.a. Wymaga jednak zwrócenia szczególnej uwagi, że organ może przyjąć informacje zawarte w oświadczeniu za zgodne ze stanem faktycznym lub prawnym tylko wówczas, gdy nie są one sprzeczne z innymi dowodami pozostającymi w dyspozycji organu lub faktami znanymi organowi z urzędu. Domniemanie może być bowiem w każdym czasie obalone dowodami, z których wynika wniosek przeciwny i to nie tylko przez organ administracji, ale również na etapie postępowania sądowoadministracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1618/07, niepubl., czy z dnia 11 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 775/06, LEX 336711). Oceny, że przy rozstrzyganiu o legalności wydania pozwolenia na budowę organy administracji władne są do ustalenia, czy inwestor posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie zmienia to, że prawdziwość takiego oświadczenia może być ustalana przez sąd kamy pod rygorem odpowiedzialności karnej z przestępstwo określone w art. 233 § 6 Kodeksu karnego. W ocenie skarżącej kasacyjnie, nie ulega wątpliwości, że oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w analizowanym stanie faktycznym, zostało zakwestionowane przez skarżącą, a więc rolą organu było wyjaśnienie spornej między stronami okoliczności. Nadto, prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane musi być wykazane w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Utrwalone w tej kwestii orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego uznaje, że brak wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowi rażące naruszenie przepisów ustawy, które wymagają od inwestora spełnienia tego kryterium (wyroki NSA: IV SA 1092/00 z dnia 27 lutego 2002 r.; IV SA 2045/01 z dnia 18 marca 2003 r.; IV SA 779/97 z dnia 23 lutego 1998 r., IV SA 700/01 z dnia 4 grudnia 2002 r.). W sytuacji, gdy podmiot, któremu w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę przysługiwałby przymiot strony (co w niniejszej sprawie nie jest kwestionowane), a który bez własnej winy nie brał udziału w tym postępowaniu i w postępowaniu wznowieniowym kwestionuje prawo inwestorów do dysponowania daną nieruchomością na cele budowlane, organ zobowiązany był na podstawie art. 7 K.p.a. zweryfikować oświadczenia inwestora i dopiero wówczas mógłby dokonać oceny, czy w sprawie mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, jak stanowi przyjęty tu za podstawę rozstrzygnięcia art. 146 § 2 K.p.a. Jest to bowiem istotny element postępowania dowodowego, od którego zależy wynik sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę uznać należy, że rozpoznając sprawę organ II instancji naruszył w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy zasady postępowania wyrażone w art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., bowiem w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny nie został prawidłowo ustalony a kwestia sporna między stronami nie została rozpoznana. Tym samym nie jest możliwym prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, poprzez wydanie pozwolenia na budowę lub poprzez odmowę jego wydania wobec braku ustaleń w powyższym zakresie. W świetle powyższego zarzutu uznać należy, iż organ winien zbadać złożone przez inwestorów oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cel budowlane, z uwzględnieniem stawianych przez skarżącą kasacyjnie zarzutów. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, nie można zgodzić się również z organem II instancji, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, także z uwagi na to, że nie potwierdziły się wskazane przez stronę zarzuty dotyczące nieprawidłowości postępowania i samej decyzji, która zdaniem skarżącej, została wydana z naruszeniem prawa. Sąd w sposób lakoniczny odniósł się również co do zarzutów podnoszonych przez skarżącą dotyczących uchybień postępowań wynikających z niezachowania warunków technicznych. Zarówno jednak w uzasadnieniu organu I jak i II instancji a w końcu samego wyroku nie można odnaleźć merytorycznego i szczegółowego uzasadnienia przyjętego stanowiska w zakresie powyższych zarzutów. Brak poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie prawa do dysponowania nieruchomością przez inwestora wpływa na ocenę pozostałych zarzutów skarżącej, co dotyczy zwłaszcza sformułowanego uchybienia wymaganej odległości 4 metrów budynku od granicy z sąsiednią nieruchomością, gdyż zarzut ten jest zasadny przy uwzględnieniu zarzutu skarżącej, iż inwestycja wykracza w części poza obszar stanowiący własność inwestora. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Stwierdzić również należy, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Mając na uwadze intensyfikację rozwoju epidemii, w związku z czym przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących oraz, że nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez S. R. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej w istocie sprowadzają się do twierdzenia, że część nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja, nie stanowi własności inwestorów. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, wynika to z tego, że granica między działkami przebiega inaczej niż to zostało uwidocznione na mapie będącej częścią projektu budowlanego. W ocenie skarżącej kasacyjnie organ administracji wydający pozwolenie na budowę powinien wziąć tę okoliczność pod uwagę badając kwestię posiadania przez inwestorów tytułu prawnego uprawniającego ich wykorzystania nieruchomości na cele budowlane. Opisane wyżej stanowisko, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznać należy za niezasadne. W toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę inwestor potwierdza prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane składając oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z treścią tego przepisu inwestor ubiegając się o pozwolenie na budowę ma obowiązek złożyć oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Złożenie takiego oświadczenia samo w sobie jest wystarczające do uznania przez organ administracji, że inwestor posiada prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jeśli pojawią się uzasadnione wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością tego oświadczenia organ administracji może podjąć czynności w celu jego weryfikacji. Weryfikacja ta nie może jednak polegać na podejmowaniu czynności w celu weryfikacji przebiegu granicy między nieruchomościami. Weryfikacja przebiegu granicy między nieruchomościami następuje w wyniku postępowania rozgraniczającego (rozdział 6 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne). W toku postepowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę projektant nie sporządzał samodzielnie mapy zawierającej dane o przebiegu granicy działek, tylko korzystał z mapy wydawanej przez Wydział Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego w S.. Mapa ta zawiera aktualne dane obrazujące przebieg granicy między działkami. Dane zawarte na tej mapie mogą być podważane tylko poprzez przyjęcie do Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego nowej mapy zawierającej inne dane na temat przebiegu granic. Wcześniejsze mapy zawierające dane o odmiennym przebiegu granic nie mają znaczenia dla oceny przydatności dowodowej aktualnej mapy. Oczywistym jest, że przebieg granic w międzyczasie mógł ulegać zmianie z różnych przyczyn. W niniejszej sprawie organy administracji zasadnie uznały, że nie zachodziły żadne uzasadnione podstawy do kwestionowania danych dotyczących przebiegu granic między działkami zawartych na mapie załączonej do projektu budowlanego. Ponownie stwierdzić należy, że weryfikacja przebiegu granicy między nieruchomościami może nastąpić tylko w odrębnym postępowaniu nie zaś w ramach postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie takie postępowanie nie zostało wszczęte. Co więcej, jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, nie została dokonana aktualizacja wpisów w księdze wieczystej prowadzonej dla działki o nr ew. [...], w której jako właściciel nieruchomości nadal figuruje babcia skarżącej kasacyjnie. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd I instancji uznał, że sprawa została należycie wyjaśniona i zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Brak jest tym samym podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 3 ust 1 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i 80 K.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji nie wyraził poglądu, że nie jest dopuszczalne dokonywanie przez organy administracji weryfikacji złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Na str. 8 uzasadnienia wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że złożone przez inwestora oświadczenie jest skuteczne wówczas, gdy z materiału dowodowego w sprawie nie wynikają dane sprzeczne z jego treścią. Sąd I instancji stwierdził natomiast, że nie należy do kompetencji organu architektoniczno-budowlanego rozstrzyganie sporów o własność ani o jej zakres. Pogląd ten należy w pełni podzielić. Organ administracji może stwierdzić, że inwestor nie jest właścicielem nieruchomości, jeśli wynika to z posiadanych przez niego dokumentów np. orzeczenia sądu powszechnego stwierdzającego nabycie prawa własności nieruchomości poprzez zasiedzenie. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma natomiast uprawnień do dokonywania w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę ustaleń w np. kwestii przebiegu granicy między nieruchomościami i stwierdzania, że właścicielem części nieruchomości jest inny podmiot. Z mapy załączonej do projektu budowlanego wynika, że z działkami inwestorów nie graniczy działka o nr ew. [...]. Sama skarżąca kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przyznaje ten fakt stwierdzając, że działki ewidencyjne o nr ew. [...] i [...] będące we władaniu Gminy S. wraz z częścią działki inwestorów powstały z działki [...]. Działka o nr ew. ew. [...] jest drogą graniczącą z działką inwestorów. Wymóg sytuowania budynku ścianą z oknami lub drzwiami w odległości 4 m od granicy z sąsiednią działką odnosi się do odległości od działek budowlanych. Ponieważ działka o nr ew. [...] nie jest działką budowlaną wymóg wynikający z § 12 ust 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 t.j.) nie może mieć zastosowania. Z kolei działka o nr ew. [...] również jest drogą, która nie graniczy z działką inwestorów. Wymóg wynikający z § 12 ust 3 pkt 1 ww. rozporządzenia także nie będzie miał zastosowania. Nadto stwierdzić należy, że w oparciu o dane zawarte w wypisach z ewidencji gruntów wynika, że działki o nr ew. [...] i [...] znajdują się we władaniu Gminy S. zaś ich właściciel jest nieustalony. Nie jest rolą organu administracji zajmującego się sprawą wydania pozwolenia na budowę dokonywanie ustaleń mających wyjaśnić, czy skarżąca kasacyjnie jest właścicielką tych działek. Odnośnie do odległości budynku od działki o nr ew. [...] stwierdzić należy, że wymóg wynikający z § 12 ust 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych również nie został naruszony. Twierdzenie skarżącej kasacyjnie, że doszło do naruszenia tego wymogu opiera się na przyjętym przez skarżącą kasacyjnie założeniu, że w innym miejscu przebiega granica między działką skarżącej kasacyjnie i działką inwestorów. Twierdzenie to, jak to zostało już wyżej wskazane nie znajduje uzasadnienia. Organy administracji ustalając przebieg granicy opierały się na wydanej przez właściwy urząd mapie geodezyjnej. Kwestia prawidłowości przebiegu granicy może być wyjaśniona wyłączenie w odrębnym postępowaniu. Z powyższych względów nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 32 ust 4 pkt 2 ustawy Prawa budowlanego oraz § 12 ust 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organy administracji zasadnie uznały, że brak było podstaw do uchylenia pozwolenia na budowę albowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.