II SA/Bk 660/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi P. SA w L. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr 581 Starosta Powiatu B. (dalej: "Starosta") zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. S.A. w Lublinie (dalej: "inwestor") pozwolenia na budowę kablowej linii SN-15kV i stacji transformatorowej kontenerowej, zlokalizowanych na działkach nr [...], [...], [...] i [...], położonych w obrębie ewidencyjnym S., gmina S.. Decyzja ta stała się ostateczna dnia 27 maja 2017 r. Wnioskiem z dnia 28 marca 2019 r., doprecyzowanym pismem z dnia 7 maja 2019 r., A.S. - będąca właścicielką działek nr [...] i [...], zwróciła się do Starosty o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem ww. decyzji. Podała, że na potrzeby budowy sieci elektroenergetycznej, na ww. działkach została ustanowiona w dniu [...] listopada 2015 r. (akt notarialny rep. A nr 9927/2015) służebność przesyłu o łącznej powierzchni 49 m2 (tj. obejmująca obszar o wymiarach 7 m x 2 m na działce nr [...] oraz obszar o wymiarach 7 m x 5 m na działce nr [...]) - wedle przebiegu uwidocznionego na załączniku graficznym, stanowiącym integralną część aktu notarialnego, którego kopię wnioskodawczyni przedłożyła wraz z wnioskiem. Wskazała, że podczas przeprowadzonych w dniu 7 marca 2019 r. pomiarów na potrzeby budowy planowanego ogrodzenia działki nr [...] okazało się, że stacja transformatorowa o szerokości 3,21 m, została zlokalizowana w odległości 4 m od granicy działki, a zatem niezgodnie z ustanowioną służebnością przesyłu, bowiem wykracza ona nie tylko poza obszar przeznaczony na jej lokalizację, ale również poza całkowity obszar służebności. Powołując się na zapisy aktu notarialnego wnioskodawczyni wskazała również, że na terenie objętym służebnością przesyłu powinny znajdować się linie kablowe wraz z wejściami i wyjściami, a także uziemienie stacji transformatorowej, które jednak zostało w części zlokalizowane poza obszarem służebności, podobnie jak utwardzenie terenu wokół stacji w postaci dwóch rzędów płytek chodnikowych. Na potwierdzenie powyższego wnioskodawczyni dokonała w dniu 14 marca 2019 r. wglądu do projektu zagospodarowania terenu - co umożliwiono jej w siedzibie białostockiego oddziału inwestora, sporządzając wówczas zdjęcia dokumentacji projektowej, które złożyła do akt wraz z pismem z dnia 7 maja 2019 r. Wnioskodawczyni wskazała, że wskutek wadliwej lokalizacji ww. obiektów infrastruktury technicznej, w chwili wydania decyzji z dnia [...] maja 2017 r. inwestor nie posiadał prawa dysponowania terenem na cele budowlane dla części inwestycji. Postanowieniem z dnia 20 maja 2019 r. nr AR.6740.2.9.26.2017 Starosta Powiatu Białostockiego wznowił na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., na wniosek A.S., postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] maja 2017 r., stwierdzając spełnienie formalnych warunków wszczęcia postępowania wznowieniowego. W wykonaniu wezwania Starosty do złożenia wyjaśnień co do okoliczności stanowiących podstawę wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] maja 2017 r., w piśmie z dnia 7 czerwca 2019 r. inwestor wyjaśnił, że stacja transformatorowa została wybudowana zgodnie z projektem budowlano-wykonawczym, a jej lokalizacja na działce nr [...] została uzgodniona z wnioskodawczynią na podstawie zarówno aktu notarialnego, którym określono obszar służebności zajęty pod budowę stacji, jak i na podstawie umowy z dnia [...] sierpnia 2016 r., na mocy której wnioskodawczyni wyraziła zgodę na udostępnienie nieruchomości w celu budowy urządzeń energetycznych. Kopię ww. umowy inwestor złożył do akt. Jednocześnie poinformował, że podjął działania zmierzające do wyjaśnienia i ewentualnego wprowadzenia zmian do uzyskania tytułu prawnego na całym obszarze zajętym przez wybudowaną stację transformatorową. Postanowieniem z dnia 8 lipca 2019 r. nr AR.6740.2.9.26.2017 Starosta nałożył na inwestora, na podstawie art. 35 ust. 3 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2019, poz. 1186, dalej: "P.b."), obowiązek wykazania prawa do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane w zakresie odpowiadającym obszarowi zajętemu pod zaprojektowaną na tej działce stację transformatorową wraz z wszystkimi jej elementami, przez przedłożenie stosownego dokumentu w terminie do dnia 31 października 2019 r. W uzasadnieniu postanowienia Starosta wskazał, że z dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że lokalizacja stacji w projekcie budowlanym nie pokrywa się z zakresem posiadanego na dzień [...] maja 2017 r. przez inwestora, prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bowiem wykracza poza obszar służebności przesyłu ustanowionej aktem notarialnym. Wykonując ww. postanowienie, inwestor wyjaśnił w piśmie z dnia 28 października, że posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które wynika z aktu notarialnego z dnia [...] listopada 2015 r. oraz z umowy z dnia [...] sierpnia 2016 r. Powołując się przy tym na treść § 4 ust. 1 aktu notarialnego, regulującego zakres ustanowionej służebności, wskazał, że nie określono tam w sposób precyzyjny jej wymiarów (tj. długości i szerokości) oraz, że nie determinuje ich również załącznik graficzny do aktu notarialnego, na którym oznaczono kolorem niebieskim zakres służebności, zaś kolorem czerwonym teren zajęty pod stację transformatorową, bowiem brzmienie § 4 ust. 1 aktu notarialnego nie odnosi się do opisu rysunku zawartego w ww. załączniku. Inwestor podniósł również, że z załącznika do umowy z dnia [...] sierpnia 2016 r. stanowiącego zatwierdzony przez wnioskodawczynię plan lokalizacji urządzeń na działce nr [...] wynika, że stacja transformatorowa miała być usytuowana w odległości 4 m od granicy z działką nr 366, co jest zgodne ze stanem faktycznym na gruncie. Inwestor stanął zatem na stanowisku, że powierzchnia zajęcia nieruchomości (49 m2) oraz powierzchnia stacji (12,66 m2), nie zostały przekroczone ponad wartości wskazane w akcie notarialnym, a zatem stacja transformatorowa została usytuowana zgodnie z zakresem służebności przesyłu. Decyzją z dnia 17 lutego 2020 r. nr AR.6740.2.9.26.2017, wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., Starosta uchylił własną decyzję z dnia [...] maja 2017 r. nr 581 w części dotyczącej pozwolenia na budowę stacji transformatorowej kontenerowej zlokalizowanej na działce nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym S., gmina S. (pkt I) oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę stacji transformatorowej kontenerowej, zlokalizowanej na działce nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym S., gmina S.. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że w wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, ustalił, że lokalizacja części stacji transformatorowej z wszystkimi je elementami, nastąpiła z przekroczeniem posiadanego przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b., którego zakres ukształtowany został w treści aktu notarialnego i ujawniony w księdze wieczystej - zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część aktu notarialnego. Organ wskazał ponadto, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu i opisem technicznym, zaprojektowano stację transformatorową zasilaną kablem SN-15kV ze słupa nr 5 napowietrznej linii SN-15kV, stanowiącej odgałęzienie od linii głównej RPZ-9-B2, o następujących gabarytach: długość 3,19 m, szerokość 2,62 m i wysokość 2,5 m. Wokół stacji przewidziano wykonanie uziemienia w odległości 1 m od fundamentu na głębokości 0,7 m, a także opaskę chodnikową z płyt chodnikowych o wymiarach: 50 cm x 50 cm x 3 cm wokół stacji transformatorowej. Bazując na wymiarach naniesionych na projekcie zagospodarowania terenu organ przyjął, że stację transformatorową zlokalizowano w odległości 4 m od granicy działki nr [...] oraz w odległości 1 m od granicy działki nr [...]. Przyjmując ww. wymiary stacji transformatorowej z wszystkimi jej elementami, tj. uziemieniem i opaską chodnikową, organ stwierdził, że jej lokalizacja wykracza o 0,69 m poza obszar służebności przesyłu ustanowionej na działce nr [...], której długość wynosi 7 m. Starosta wskazał ponadto, że wobec uchylenia własnej decyzji z dnia [...] maja 2017 r. nr 581 w wyniku wznowionego postępowania, sprawa powróciła do zwykłego postępowania instancyjnego, co rodziło konieczność ponownego rozpatrzenia wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę ww. obiektu infrastruktury technicznej. W wyniku zaś ponownego rozpatrzenia tego wniosku organ doszedł do przekonania, że w sprawie nie został spełniony warunek z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b., bowiem stacja transformatorowa została zaprojektowana z przekroczeniem posiadanego przez inwestora tytułu prawnego do zabudowania nieruchomości. Starosta wskazał przy tym, że ocena posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w przedmiotowej sprawie, powinna odbywać się wyłącznie w oparciu o instytucję służebności przesyłu oraz, że nie zgadza się ze stanowiskiem inwestora jakoby oceniając jaki fragment działki wnioskodawczyni jest objęty służebnością, należy brać pod uwagę wyłącznie widniejące w złączniku graficznym do aktu notarialnego oznaczenia liniami koloru niebieskiego (całkowity teren służebności) i koloru czerwonego (teren służebności zajęty pod stację transformatorową), z pominięciem znajdującego się tam opisu. Organ wskazał, że skoro obie strony ustalając służebność zdecydowały się na zwymiarowanie zakresu służebności na mapie, to nieprawidłowe jest stwierdzenie, że przy ustalaniu zakresu służebności, zapisy te można pominąć. W ocenie Starosty mapa stanowi integralną cześć aktu notarialnego, a zatem jest on zobligowany uwzględnić wszystkie znajdujące się na niej informacje, tym bardziej, że są one kluczowe przy ocenie prawidłowości posadowienia inwestycji względem posiadanego przez inwestora prawa do dysponowania działką na cele budowlane. W wyniku rozpatrzenia odwołania inwestora od ww. decyzji, Wojewoda P. (dalej: "Wojewoda") decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] uchylił ww. decyzję w całości i orzekł co do istoty sprawy: uchylając decyzję Starosty z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], wydaną w sprawie [...] (pkt I); zatwierdzając projekt budowlany i udzielając inwestorowi pozwolenia na budowę linii SN-15kV kablowej zlokalizowanej na działkach nr [...], [...], [...] i [...], położonych w obrębie ewidencyjnym S., gmina S. (pkt II) oraz odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę stacji transformatorowej kontenerowej, zlokalizowanej na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym S., gmina S. (pkt III). W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, że wezwał wnioskodawczynię do złożenia wyjaśnień w zakresie terminu, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, wskazując, że w jego ocenie terminem tym jest data dowiedzenia się że stacja transformatorowa ma być posadowiona w odległości 4 m od granicy działki nr [...], bowiem samo już zaprojektowanie stacji w takiej odległości oznaczało przekroczenie obszaru służebności przesyłu. Z odpowiedzi uzyskanej od wnioskodawczyni wynika zaś, że podczas budowy stacji działka nr [...] nie stanowiła miejsca jej zamieszkania, lecz "pole", na którym nie było żadnego punktu odniesienia, względem którego można by stwierdzić w jakiej odległości od działki nr [...] obiekt został posadowiony. Wnioskodawczyni podtrzymała uprzednie stanowisko, że nieprawidłowości w lokalizacji stacji dostrzegła podczas mierzenia i wytyczenia granic planowanego ogrodzenia działki nr [...], co miało miejsce dnia [...] marca 2019 r. Dalej Wojewoda podzielił ustalenia organu I instancji, wskazując, że porównanie części opisowej i graficznej aktu notarialnego z częścią rysunkową projektu zagospodarowania terenu, znajdującego się w zatwierdzonym projekcie budowalnym, potwierdza stanowisko, że stacja transformatorowa została zaprojektowana z przekroczeniem służebności przesyłu. Posiłkując się zawartymi tam danymi, stwierdził, że zaprojektowana inwestycja przekracza ustanowioną służebność przesyłu o 1,19 m. Wskazując ponadto na rozbieżności w wymiarach stacji podanych na rysunku stanowiącym załącznik do umowy z dnia [...] sierpnia 2016 r., względem wymiarów z projektu budowlanego, Wojewoda wskazał, że również umowa ta nie stanowi podstawy do uznania, że inwestor posiada prawo do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane w niezbędnym zakresie. Okoliczności rozpatrywanej sprawy uzasadniały w ocenie Wojewody wyeliminowanie we wznowionym postępowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] maja 2017 r. i wydanie nowej decyzji odmownej w części stacji transformatorowej kontenerowej na działce nr [...], a pozytywnej w części linii kablowej SN-15kV. Z tego też względu organ odwoławczy stwierdził potrzebę zreformowania zaskarżonej decyzji Starosty, który wznowił postępowanie administracyjne odnośnie całej własnej decyzji z dnia [...] maja 2017 r. jednak orzekł jedynie o części inwestycji, tzn. o stacji transformatorowej, nie rozstrzygając jednocześnie o pozostałej części jaką jest linia kablowa SN-15kV. Skargę na ww. decyzję wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku inwestor, zaskarżając ją w części, tj. w zakresie pkt I i III oraz zarzucając jej: 1) rażące naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. rażące naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 P.b. przez uznanie, że inwestycja polegająca na budowie stacji transformatorowej została zaprojektowana z przekroczeniem posiadanego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy z dokumentów przedłożonych w sprawie, w tym załączonych do pisma z dnia [...] października 2019 r. wynika, że inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością nr [...] na cele budowlane w zakresie wskazanym w projekcie budowlanym i zgodnym ze stanem rzeczywistym na gruncie, mając na uwadze, ze art. 3 pkt 11 P.b. nie ustanawia prymatu jednych tytułów prawnych nad drugimi; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj.: – naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a przez uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę w części dotyczącej stacji transformatorowej kontenerowej i wydanie decyzji odmawiającej pozwolenia na budowę w tej części, podczas gdy nie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania, a tym samym do uchylenia decyzji i wydania w jej miejsce nowej, albowiem nie ujawniły się nowe okoliczności sprawy, uzasadniające wznowienie postępowania, a skarżąca wykazała posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości wnioskodawczyni w zakresie projektu budowlanego oraz posadowionej stacji transformatorowej na nieruchomości o nr [...]; – rażące naruszenie art. 148 § 1 k.p.a. przez wznowienie postępowania pomimo, że podanie o wznowienie postępowania wnioskodawczyni złożyła z przekroczeniem jednomiesięcznego terminu na od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania; – rażące naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niedokonanie oceny materiału dowodowego w sposób kompleksowy i rzetelny, w szczególności pominięcie w przedmiotowej sprawie wyjaśnień i dowodów przedłożonych przez skarżącą w piśmie z dnia 28 października 2019 r., podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że w sprawie nie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania bowiem nie pojawiły się nowe okoliczności w sprawie rzutujące na rozstrzygnięcie; – naruszenie art. 8 k.p.a., tj. zasady zaufania obywateli do organów administracji, przez wadliwe rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji, jak również wskazanie błędnego prawnie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, podczas gdy od organu administracji w szczególności wymaga się znajomości obowiązujących przepisów prawa i ich właściwego stosowania; – rażące naruszenie art. 6 k.p.a., tj. zasady legalności działania przez wydanie decyzji sprzecznej z prawem. Mając na uwadze powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części, ewentualnie zaś w całości, a ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci: podania A. S. z dnia 14 lutego 2018 r., oświadczenia wykonawcy z dnia 14 lutego 2018 r.; zobowiązania z dnia 14 lutego 2018 r.; potwierdzenia możliwości świadczenia usługi dystrybucyjnej z dnia 14 lutego 2018 r. oraz zlecenia OT nr 839/U/2018 z dnia 19 lutego 2018 r. - dla stwierdzenia faktu, że A.S. dowiedziała się o okoliczności będącej ewentualnie podstawą do wznowienia postępowania w lutym 2018 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz odpowiadając na zarzuty strony skarżącej, które uznał za bezzasadne. W piśmie z dnia 14 października 2020 r. uczestniczka postępowania A.S. zawarła odpowiedź na skargę, wnosząc o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz podzielając stanowisko organu, a także ustosunkowując się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że skarga została rozpoznana przez sąd w dniu 17 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) w zw. z § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym, o czym z wyprzedzeniem powiadomiono strony postępowania oraz uczestników. Zaskarżona decyzja została wydana wskutek wznowienia postępowania, będącym nadzwyczajnym trybem weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwarza on bowiem możliwość ponownego rozstrzygnięcia ostatecznie zakończonej sprawy administracyjnej, w sytuacji gdy postępowanie, w którym ta decyzja zapadła, okazało się być dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a § 1 k.p.a. i w art. 145b § 1 k.p.a. Wady te uznawane są wady istotne, zaś decyzje nimi dotknięte funkcjonują w obrocie prawnym do czasu ich wyeliminowania, co odróżnia ten tryb od stwierdzenia nieważności decyzji, w którym w wyniku stwierdzenia wystąpienia jednej z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., skutki prawne nieważnej decyzji uchylone zostają ex tunc. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, składa się z dwóch etapów. Pierwszy z nich polega na badaniu przez organ, który wydał decyzję w I instancji, formalnych podstaw wznowienia, tj. czy wniosek o wznowienie wniosła strona w rozumieniu art. 28 k.p.a., czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia, (o których mowa w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a.), czy dotyczy on decyzji ostatecznej oraz, czy został wniesiony w miesięcznym terminie określonym w art. 148 k.p.a. Pozytywne ustalenia w ww. zakresie uzasadniają wydanie, na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. - niepodlegającego odrębnemu zaskarżeniu - postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego, które stanowi podstawę do przeprowadzenia drugiego etapu postępowania wznowieniowego - co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, o czym stanowi art. 149 § 2 k.p.a. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania może zostać zatem wszczęte jedynie po uprzednim zweryfikowaniu dopuszczalności wznowienia, zaś wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania oznacza, że organ zmierza do merytorycznego rozpoznania sprawy, która może zakończyć się wyłącznie jednym z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 i 2 k.p.a. (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 maja 2018 r., II SA/Gd 51/18, Lex nr 2500085), tj.: uchyleniem decyzji dotychczasowej, w przypadku stwierdzenia istnienia podstaw do jej uchylenia i wydaniem nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.), odmową uchylenia decyzji dotychczasowej w przypadku stwierdzenia braku podstaw do jej uchylenia (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.) lub stwierdzeniem wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa wraz ze wskazaniem okoliczności, z powodu których nie uchylono tej decyzji, w przypadku gdy nie można jej uchylić na skutek okoliczności z art. 146 k.p.a. (art. 151 § 2 k.p.a.). Podkreślić przy tym należy, że tryb wznowienia postępowania stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a. i z tego powodu, może być stosowany jedynie w przypadkach ściśle określonych w ustawie oraz po spełnieniu opisanych tam warunków (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 8 sierpnia 2012 r., VII SA/Wa 198/12, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA"). Podstawą wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] maja 2017 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę kablowej linii SN-15kV i stacji transformatorowej kontenerowej, zlokalizowanych na działkach nr [...], [...], [...] i [...], położonych w obrębie ewidencyjnym S., gmina S., była przesłanka opisana w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wedle tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak wskazuje się w orzecznictwie, zastosowanie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga łącznego zaistnienia czterech wymogów: po pierwsze, aby ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody były istotne dla sprawy; po drugie, aby były one nowe; po trzecie, aby istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; a po czwarte, aby nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. m.in. wyrok NSA z 19 września 2017 r., II GSK 1418/17, CBOSA). Przez nowy istotny dowód lub nową istotną okoliczność dla sprawy, należy rozumieć dowód lub okoliczność, które mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (por. m.in. wyrok NSA z 26 kwietnia 2018 r., II OSK 1631/16, CBOSA; wyrok WSA w Krakowie z 7 kwietnia 2017 r., III SA/Kr 1549/16, Lex nr 2274649, wyrok NSA z dnia 12 maja 2016 r., II OSK 2124/14 Lex nr 2083426). Nową okolicznością faktyczną, w oparciu o którą nastąpiło wznowienie postępowania zakończonego wyżej opisaną decyzją, było usytuowanie stacji transformatorowej na działce nr [...] niezgodnie z ustanowioną przez A.S. na rzecz inwestora służebnością przesyłu, tzn. w sposób wykraczający poza obszar tej służebności. Przeprowadzone bowiem przez nią w dniu 7 marca 2019 r. pomiary na gruncie wykazały, że stację zaprojektowano, a następnie zlokalizowano w odległości 4 m od granicy z działką nr [...], co świadczyło, zarówno w ocenie wnioskodawczyni, jak i Starosty (por. postanowienie Starosty z dnia 20 maja 2019 r.), o przekroczeniu służebności, której granice zostały oznaczone na mapie stanowiącej załącznik do aktu notarialnego z dnia [...] listopada 2015 r. rep. A nr 9927/2015. To zaś, z uwagi na konieczność wykazania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przed uzyskaniem przez niego prawa do zabudowy nieruchomości gruntowej (w myśl art. 4 P.b.), zrodziło wątpliwości co do tego, czy inwestor legitymował się w dniu [...] maja 2017 r. prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie obejmującym realizację całego zamierzenia budowlanego, a tym samym czy spełniał on wówczas wszystkie wymagania niezbędne dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przypomnieć w tym względzie należy, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto m.in. złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przez które w myśl art. 3 pkt 11 P.b. należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Wedle art. 35 ust. 4 P.b. przy jednoczesnym spełnieniu warunków wymienionych w art. 32 ust. 4 P.b. i w art. 35 ust. 1 P.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji słusznie Starosta uznał, że zaistnienie wątpliwości co do tego, czy inwestor w dniu [...] maja 2017 r. legitymował się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w pełnym zakresie, tj., obejmującym w niniejszej sprawie realizację całej inwestycji na obszarze pokrywającym się z ustanowioną służebnością przesyłu, stanowiło okoliczność istotną dla sprawy, bowiem w przypadku jej potwierdzenia mogłoby skutkować wydaniem decyzji negatywnie rozpatrującej wniosek inwestora z dnia [...] kwietnia 2017 r. o udzielenie pozwolenia na budowę. Biorąc zaś pod uwagę fakt ustanowienia służebności przesyłu w dniu [...] listopada 2015 r., nie ulega wątpliwości, że okoliczność powyższa istniała w chwili wydania decyzji z dnia [...] maja 2017 r., jednakże nie była wówczas znana organowi, który dowiedział się o niej w dniu [...] marca 2019 r. z wniosku A.S. inicjującego postępowanie wznowieniowe. Wniosek ten został zaś złożony w ustawowym miesięcznym terminie, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., bowiem wnioskodawczyni o ww. okoliczności dowiedziała się w dniu [...] marca 2019 r. podczas prowadzanych pomiarów na potrzeby planowanej budowy ogrodzenia działki nr [...]. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez stronę (vide: k. 30 akt adm.) oraz, że dotyczył decyzji ostatecznej (vide: k. 31 akt adm.). Spełnienie formalnych warunków wznowienia, uzasadniało zatem przeprowadzone postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z powyższymi ustaleniami, stanowiącymi podstawę postanowienia Starosty z dnia 20 maja 2019 r., nie zgadza się skarżący inwestor, w którego ocenie w sprawie niniejszej nie zaistniała opisana w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. podstawa do wznowienia postępowania, bowiem wykazał on tytuł prawny do działki nr [...] w zakresie obejmującym całą inwestycję, legitymując się zarówno służebnością przesyłu ustanowioną aktem notarialnym z dnia [...] listopada 2015 r., który, wbrew twierdzeniom wnioskodawczyni oraz organów obu instancji, nie precyzuje granic służebności, jak i umową z dnia [...] sierpnia 2016 r., na mocy której A.S. wyraziła zgodę na udostępnienie inwestorowi ww. nieruchomości w celu budowy urządzeń energetycznych w lokalizacji zatwierdzonej w planie stanowiącym załącznik do tej umowy i faktycznie zrealizowanej na gruncie. W ocenie sądu, wbrew przekonaniu strony skarżącej, w przedmiotowej sprawie inwestor nie wykazał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie pokrywającym się z realizacją obiektów infrastruktury technicznej. Sąd nie zgadza się przy tym z twierdzeniem strony skarżącej, jakoby opis tekstowy części graficznej stanowiącej załącznik do aktu notarialnego z dnia [...] listopada 2015 r. nie stanowił integralnej części tego aktu, a tym samym, aby nie mógł on być brany pod uwagę, przy określaniu zakresu terytorialnego ustanowionej służebności przesyłu. Zgodnie z brzmieniem § 4.1 aktu notarialnego z dnia [...] listopada 2015 r., A.S. ustanowiła na rzecz inwestora oraz jego następcy prawnego nieodpłatną służebność przesyłu na działkach nr [...] i [...] położonych w S., polegającą m.in. na znoszeniu istnienia posadowionych na obciążonej nieruchomości urządzeń elektroenergetycznych w postaci kontenerowej stacji transformatorowej 15kV/0,4kV (o powierzchni zajęcia 12,66 m2) wraz z wejściami i wyjściami kablowymi – o łącznej powierzchni zajęcia około 49 m2, którą objęty jest teren, w którym znajdować się będą linie kablowe wraz z wejściami i wyjściami oraz uziemienie ww. stacji, służące do przesyłu energii elektrycznej i prowadzenia za pomocą tych urządzeń dystrybucji energii elektrycznej. W treści ww. zapisu aktu notarialnego wskazano również, że zakres służebności uwidoczniony został linią koloru niebieskiego na mapie załączonej do aktu notarialnego oraz, że teren zajęty pod stację transformatorową uwidoczniono na tej mapie linią koloru czerwonego (k. 65 akt adm.). Z mapy stanowiącej ww. załącznik do aktu notarialnego wynika, że oznaczony niebieską linią obszar działki nr [...], na którym ustanowiono służebności przesyłu, obejmuje jej narożną część graniczącą z działkami nr [...] i nr [...] oraz, że oznaczony czerwoną linią obszar lokalizacji stacji transformatorowej, znajduje się w całości na obszarze służebności wyznaczonym linią niebieską. Dodatkowo na ww. mapę pismem odręcznym naniesiono lokalizację linii kablowej, a także m.in. następujące informacje: "(-) działka 7 m x 5 m = 35 m2; (-) stacja: 4,76 m x 2,66 m = 12,66 m2, (...), (-) działka 7 m x 2 m = 14 m2" (k. 63 akt adm.). Zauważyć w tym względzie należy, że zsumowanie tak obliczonych powierzchni służebności ustanowionej na obu ww. działkach A.S. daje powierzchnię 49 m2, a zatem pokrywającą się z treścią § 4.1. aktu notarialnego, co tyczy się również powierzchni stacji transformatorowej. W związku z tym, że ani w zapisie § 4.1 aktu notarialnego, ani bezpośrednio przy liniach wyznaczających na ww. mapie obszar służebności, nie zamieszczono informacji stanowiących podstawę do wyliczenia powierzchni służebności na każdej z ww. działek, natomiast informacje te zostały zawarte w opisie na ww. mapie, to w ocenie sądu, informacji tych nie należy pomijać przy określaniu zakresu ustanowionej służebności przesyłu na gruncie. Co więcej, skoro ustalenie zakresu (linii granicznych) służebności, bez posiłkowania się opisem tekstowym zamieszczonym obok rysunku na mapie, nie jest możliwe, opis ten należy traktować jako integralną część aktu notarialnego. Jego strony, umawiając się bowiem na obciążenie nieruchomości ograniczonym prawem rzeczowym, przyjęły do określenia jej powierzchni pewne wartości, które powinny stanowić w niniejszej sprawie podstawę do ustalenia zakresu przysługującego inwestorowi prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Posiłkując się zatem ww. wartościami, stwierdzić należy, że na szerokości 7 m teren działki nr [...] objęty służebnością przesyłu graniczy z działką nr [...], zaś na długości 5 m z działką nr [...], z kolei obszar przewidziany do zajęcia przez stację transformatorową ma wymiary 4,76 m x 2,66 m. Tymczasem, jak wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego oraz projektu zagospodarowania terenu, załączonych do akt sprawy, stację transformatorową o wymiarach 3,19 m x 2,62 m (gabaryty stacji – str. 7 projektu budowlanego) zlokalizowano w odległości 4 m od granicy z działką nr [...] (wymiar widniejący w projekcie zagospodarowania terenu), a ponadto wokół stacji, w odległości 1 m od jej fundamentu i na głębokości 0,7 m, zaprojektowano uziemienie oraz opaskę chodnikową z płyt chodnikowych od wymiarach 50 cm x 50 cm x 3 cm (str. 8 projektu budowlanego). W konsekwencji po zsumowaniu: 4 m odległości od działki nr [...], długości stacji wynoszącej 3,19 m oraz 1 m przeznaczonego na uziemienie stacji i opaskę chodnikową, okazuje się, że uzyskany wynik 8,19 m wykracza o 1,19 m poza 7-metrową szerokość ustanowionej służebności. W takiej zaś sytuacji, zaprojektowanie, a następnie zajęcie przez inwestora pod ww. stację pasa gruntu o wymiarach 1,19 m x 5 m i powierzchni 5,95 m2, nastąpiło z przekroczeniem granic przysługującej mu służebności przesyłu. W konsekwencji nie ma racji strona skarżąca kiedy twierdzi, że stacja transformatorowa została posadowiona zgodnie z przysługującą jej służebnością przesyłu, co wywodzi z braku literalnego odniesienia w § 4.1 aktu notarialnego do opisu rysunku na mapie stanowiącej załącznik do aktu notarialnego z [...] listopada 2015 r. Akt ten należy bowiem interpretować kompleksowo, biorąc pod uwagę wszelkie jego zapisy i odniesienia, które pozwalają na ustalenie parametrów obszaru służebności na gruncie, który strony miały na względzie tą umowę zawierając. Skoro zatem informacje zawarte w § 4.1. aktu notarialnego oraz w załączniku do tego aktu, odczytane łącznie umożliwiają dokonanie ww. ustaleń, nie należy pomijać żadnej z nich. W konsekwencji inwestor wywodzący prawo do dysponowania nieruchomością z treści przysługującej mu służebności przesyłu, powinien wykazać na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę, że zrealizuje inwestycję na obszarze pokrywającym się z ustanowioną służebnością, nie przekraczając jej granic. Słusznie więc Starosta wezwał inwestora w dniu [...] maja 2019 r. do udzielenia wyjaśnień w kwestii zlokalizowania stacji transformatorowej niezgodnie z ustanowioną służebnością przesyłu, zaś wskutek udzielonej odpowiedzi, w której inwestor powołał się na zapisy ww. aktu notarialnego, a także na umowę z dnia [...] sierpnia 2016 r., w której A.S. wyraziła zgodę na udostępnienie nieruchomości w celach budowlanych, zasadnie nałożył na inwestora na podstawie art. 35 ust. 3 P.b. obowiązek wykazania prawa do dysponowania działką nr [...] w zakresie odpowiadającym obszarowi zajętemu pod stację transformatorową wraz z wszystkimi jej elementami. Zauważyć przy tym należy, że wobec ustanowienia przez A.S. służebności przesyłu na działce nr [...], nie można z umowy z dnia [...] sierpnia 2016 r. wyprowadzać takiego wniosku, że wyrażając zgodę na prowadzenie prac budowlanych na ww. działce, wyraziła ona jednocześnie zgodę na zmianę lokalizacji stacji transformatorowej, co więcej w sposób wykraczający poza ustanowione przez nią ograniczone prawo rzeczowe. Z załącznika do tej umowy wynika bowiem, że stacja kontenerowa o wymiarach 3 m x 2,7 m miała zostać usytuowana w odległości 4 m od granicy z działką nr [...]. Abstrahując od faktu, że ww. wymiary stacji nie odpowiadają jej rzeczywistym gabarytom, co świadczy o odstąpieniu przez inwestora od realizacji inwestycji o ww. parametrach, podkreślić należy, że umowa ta nie została zawarta w celu doprecyzowania lub zmiany lokalizacji stacji transformatorowej, względem tej ustalonej w akcie notarialnym, lecz jedynie w celu uzyskania przez inwestora zgody właścicielki nieruchomości na prowadzone w obrębie tej nieruchomości roboty budowlane. Celu tego nie można tracić z pola widzenia dokonując wykładni jej zapisów. Mając zaś na względzie treść obu ww. umów, na które powołuje się inwestor, wykazując przysługujące mu prawo do dysponowania działką nr [...] w pełnym zakresie odpowiadającym zrealizowanej na niej infrastrukturze energetycznej, uznać należy, że jedynie akt notarialny zawiera zapisy wyznaczające zakres tego prawa. Zapisy te jednak nie pokrywają się z wybudowanymi na ww. działce obiektami budowlanymi, co uzasadniało uchylenie decyzji Starosty z dnia [...] maja 2017 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., z uwagi na brak spełnienia przez inwestora wymogu z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. w zakresie odpowiadającym całej zrealizowanej na gruncie inwestycji. Jakkolwiek niesłusznie Wojewoda stwierdził, że Starosta orzekł jedynie o części inwestycji dotyczącej stacji transformatorowej, pomijając pozostałą cześć odnoszącą się do budowy linii kablowej SN-15kV, bowiem w punkcie I decyzji Starosty wprost wskazano, że uchylenie decyzji z dnia [...] maja 2017 r. nastąpiło jedynie w części dotyczącej przedmiotowej stacji, to jednak ze względu na fakt, że sentencja zaskarżonej decyzji, wywołuje w istocie skutek analogiczny do sentencji decyzji Starosty, a przy tym odpowiada prawu, sąd uznał to uchybienie za niemające istotnego wpływu na wynik sprawy. Stwierdzenie zaistnienia przesłanek wznowienia postępowania, uzasadniających uchylenie dotychczasowej decyzji, obligowało organ do rozstrzygnięcia sprawy na nowo, a więc do przeprowadzenia pełnego postępowania wyjaśniającego oraz wydania nowego aktu prawnego, załatwiającego sprawę zakończoną decyzją ostateczną, uchyloną w trybie wznowienia. Uchylenie decyzji w trybie wznowienia postępowania, powoduje bowiem powrót sprawy do odpowiedniego stadium postępowania zwykłego, zaś nowa decyzja wydawana jest tak jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana (por. m.in. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 1984 r., sygn. akt I SA 86/84, ONSA 1984/1/5, czy wyrok WSA w Warszawie z 30 listopada 2010 r. VII SA/Wa 1649/10, Lex nr 760030). Obowiązek ten został w niniejszej sprawie zrealizowany. Wyjaśnić przy tym należy, że dołączając do wniosku o pozwolenie na budowę oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 P.b., inwestor nie ma obowiązku przedkładania organowi dokumentu, z którego wywodzi to prawo. W tym względzie ww. przepisy wymagają jedynie złożenia oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej, które jest środkiem dowodowym mającym na celu wykazanie posiadania przez inwestora przedmiotowego prawa. Oświadczenie to podlega badaniu przez organ jedynie w razie powzięcia wątpliwości co do tego, czy inwestor rzeczywiście legitymuje się takim prawem, a więc np. wówczas, gdy w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę wyjdą na jaw okoliczności podważające wiarygodność tego oświadczenia (por. m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 czerwca 2020 r., II SA/Kr, CBOSA, wyrok NSA z dnia 12 lutego 2020 r., II OSK 586/18, Lex nr 3022248 lub wyrok WSA w Gdańsku z dnia 26 lutego 2020 r., II SA/Gd 432/19, CBOSA). Skoro te zaś ujawniły się w toku wznowionego postępowania, organy zasadnie dążyły do ich wyjaśnienia dodatkowym materiałem dowodowym, który nie dał jednak podstaw do zaaprobowania stanowiska inwestora, a tym samym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia mu pozwolenia na budowę w zakresie obejmującym budowę kontenerowej stacji transformatorowej na działce nr [...] w S., gmina S.. W konsekwencji wszystkie podniesione przez stronę skarżącą zarzuty, sprowadzające się w istocie do zanegowania ustaleń faktycznych organu odwoławczego, nie zasługują na uwzględnienie. Przeprowadzone bowiem postępowanie wznowieniowe nie naruszało przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ bowiem właściwie ocenił cały zebrany materiał dowodowy, w tym zgodnie zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, prawidłowo ustalając stan faktyczny sprawy. Powyższej oceny nie zdołała skutecznie podważyć argumentacja podniesiona w skardze, sprowadzająca się w istocie do polemiki z powyższymi ustaleniami, a także załączone do skargi na jej poparcie dowody, które nie odnoszą się do ustanowionej na gruncie służebności przesyłu, ani też nie wskazują na jej zakres lub modyfikację. Stanowią one jedynie potwierdzenie faktu, że w 2018 r. na przedmiotowej nieruchomości budowany był dom mieszkalny, dla którego inwestor zapewnił możliwość zaopatrzenia w energię elektryczną. Podkreślić przy tym należy, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają obowiązku oceny zgromadzonych w sprawie dowodów zgodnie z intencją jednej ze stron, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem. Skarga natomiast, poza zaprezentowaną w jej treści polemiką z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez organy, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko. Należy przy tym zauważyć, że ani niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji (co więcej nie poparte żadnymi logicznymi argumentami lub dowodami), nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Sąd doszedł zatem do wniosku, że w zaistniałym stanie faktycznym nie nastąpiło naruszenie powołanych w skardze przepisów prawa, a zatem wszystkie podniesione zarzuty, okazały się niezasadne. Sąd zaś nie doszukał się innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tych też powodów sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r. poz. 2325).