II SA/Gd 695/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Dobek - Rak Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2021 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. G. na uchwałę Rady Gminy z dnia 29 sierpnia 2013 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu H. G. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. H. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę m.in. na uchwałę nr XXXIV/247/2013 Rady Gminy z 29 sierpnia 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w rejonie miejscowości [..] z przeznaczeniem pod budowę elektrowni wiatrowych. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z 11 września 2020 r. rozdzielono skargi zawarte w piśmie skarżącego z 7 sierpnia 2020 r. poprzez odrębne zarejestrowanie skargi na opisaną wyżej uchwałę pod sygnaturą akt II SA/Gd 695/20. W skardze wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały i wyeliminowanie jej z obiegu prawnego z powodu uchybień proceduralnych przy jej procedowaniu oraz błędów merytorycznych, którymi jest dotknięta. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wnioskiem z 3 lipca 2020 r. skarżący wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie uchwały, ponieważ narusza ona jego interes, a Rada Gminy nie zajęła stanowiska. Zdaniem skarżącego, zrealizowanie inwestycji, którą umożliwia uchwała, pociągać za sobą będzie zagrożenie życia i zdrowia. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały wskazano na fakt lokalizacji elektrowni wiatrowych w odległości 200-300 m od budynków mieszkalnych przy wysokości masztu ok. 100 m. W piśmie nadanym 14 października 2020 r. skarżący doprecyzował swoje zarzuty względem zaskarżonej uchwały zarzucając: - niezgodność ze studium - co stanowi naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm., dalej jako u.p.z.p.), - niezgodność z uchwałą nr XVII/127/2012 Rady Gminy z dnia 25 kwietnia 2012 r. (intencyjną) poprzez niezachowanie uciążliwości w granicach obszaru wskazanego do sporządzenia planu w uchwale intencyjnej. Poza granicami obszaru wskazanego do opracowania planu, m.in. tereny wsi D. znalazły się w obszarze ponadnormatywnego hałasu, co stanowi naruszenie art. 14 u.p.z.p., - brak stref ochronnych na rysunku planu w związku ze znaczącym oddziaływaniem elektrowni wiatrowych na środowisko - co stanowi naruszenie art. 15 ust. 3a u.p.z.p. W ocenie skarżącego, w stosunku do stanowiącej jego własność nieruchomości, tj. działki nr [..] ustalenia zaskarżonego miejscowego planu naruszają jego interes prawny i uprawnienia. Wskazano, że działka ta była i jest użytkowana jako teren zabudowy jednorodzinnej. Jak wykazano w prognozie oddziaływania na środowisko na str. 90 i 91 na teren działki skarżącego oddziaływać będzie hałas o wartości w porze nocnej 41.1 dB, czyli większy niż określony jako dopuszczalny w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Zdaniem skarżącego, jest to dowód na to, że uciążliwości związane z elektrowniami wykraczają poza granice obszaru wskazane w uchwale intencyjnej do sporządzenia planu, co jest niedopuszczalne i bezprawne, gdyż wszelkie ustalenia i w tym hałas od planowanych wiatraków winne odnosić się wyłącznie do obszaru objętego planem. Ponadto, skarżący wskazał na niezgodność planu ze studium przyjętym uchwałą nr VI/30/2001 Rady Gminy z 30 marca 2011 roku. Dla obszarów wskazanych na cele rozwoju farm wiatrowych zaproponowano zachowanie bezpiecznych odległości od siłowni wiatrowych do najbliższej zabudowy na poziomie obowiązujących przepisów. W studium określono podstawowe kierunki zagospodarowania jako rozwój budownictwa mieszkaniowego zagrodowego, zaś uzupełniające m.in. jako rozwój działalności gospodarczych rolniczych i nierolniczych. Powyższe ustalenia zobrazowano na rysunku. Wskazane na nim obszary dla farmy wiatrowej należy odczytywać zgodnie z wymogiem art. 10 ust. 2a ustawy jako "wraz ze strefami ochronnymi". Analizując zamieszczony na rysunku planu wyrys ze studium można zauważyć, że obszar planu znacznie wykracza poza granice obszaru wskazanego w studium na cele farm wiatrowych, co stanowi niezgodność panu z ustaleniami studium, w tym odnoszącymi się do kierunków zagospodarowania objętego planem terenu. Dodatkowo, nie został zachowany obligatoryjny wymóg ustawy dot. ustaleń studium jako wiążących organ gminy przy sporządzaniu planów. W zaskarżonym planie nie pokazano (określono) jakichkolwiek stref związanych z ograniczeniami, o których mowa w art. 15 ust. 3a ustawy. Zarówno w części opisowej i graficznej brak informacji i ustaleń na ten temat. Jedynie w prognozie oddziaływania na środowisko (na stronach 90-91) zamieszczone rysunki wskazują granice negatywnego oddziaływania hałasu na środowisko (wyznaczone izofoną 40dB) w wyniku ustaleń zawartych w planie, które wielokrotnie wykraczają poza granice planu i które obejmują istniejącą zabudowę jednorodzinną w miejscowości D., w tym skarżącego. Niepokazanie ich na rysunku planu stanowi istotne naruszenie zasad sporządzenia planu i ukrycie zasięgu negatywnego oddziaływania elektrowni na otoczenie, w tym na obszar nieobjęty planem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje również akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest, będąca aktem prawa miejscowego, uchwała nr XXXIV/247/2013 Rady Gminy z 29 sierpnia 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w rejonie miejscowości [..] z przeznaczeniem pod budowę elektrowni wiatrowych. Skarga została wniesiona w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 713 ze zm.), zwanej dalej u.s.g., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r. (vide: art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. poz. 935). W związku z tym, w sprawie znajdują zastosowanie przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (p.p.s.a., przyp. sądu) oraz przepisy ustawy zmienianej w art. 2 (u.s.g., przyp. sądu), w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją. Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g., w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Akta sprawy potwierdzają, że skarga spełnia wymogi formalne, gdyż skarżący, stosownie do przepisów mających zastosowanie w odniesieniu do uchwał podjętych przed 1 czerwca 2017 r., poprzedził jej terminowe wniesienie do sądu wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę planu. Przed przystąpieniem do kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 u.g.n., sąd zobowiązany jest zbadać czy akt ten narusza interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej, co konstytuuje jej legitymację procesową do wniesienia skargi i otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. Wskazać przy tym należy, że na przeszkodzie weryfikacji naruszonego interesu prawnego skarżącego postanowieniami zaskarżonego planu nie mógł stać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 25 czerwca 2014 r., II SA/Gd 132/14, którym oddalono skargę Wojewody na tę samą uchwałę. Zgodnie bowiem z art. 101 ust. 2 u.s.g., przepisu art. 101 ust. 1 tej ustawy, przewidującego możliwość zaskarżenia uchwał lub zarządzeń organów gminy do sądu, nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. W takiej sytuacji dopuszczalność skargi bada się w granicach, w jakich nie była ona rozpoznawana wcześniej, to jest naruszenia indywidualnego interesu skarżącego. Jak szczegółowo wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 1883/07 i w postanowieniach z 29 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 737/09 oraz z 24 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 181/09, zawierających wykładnię art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, "powaga rzeczy osądzonej, o której stanowi norma art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, dotyczy sprawy, w której sąd administracyjny rzeczywiście orzekał i skargę oddalił, z wyłączeniem oceny naruszeń indywidualnych praw poszczególnych podmiotów, a zwłaszcza ewentualnego nadużycia wobec nich władztwa planistycznego gminy. Konsekwencją tego jest związanie sądu orzekającego o legalności aktu prawa miejscowego, po jego wcześniejszej kontroli sądowej ze skargi innego podmiotu, tymi ocenami wyroku oddalającego skargę na ten akt, które odnoszą się do ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów oraz obowiązek sądu rozpoznania tych zarzutów, które mając charakter indywidualny nie mogły być przedmiotem rozpoznania sądu wcześniej orzekającego o legalności aktu, o którym mowa. To oznacza, że jeżeli o legalności aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to sąd ten orzekając później, ze skargi innego podmiotu, jest związany dokonanymi wcześniej ocenami w zakresie, o którym mowa, a kolejną skargę może rozpoznać w granicach, w jakich nie była rozpoznawana wcześniej, to jest naruszenia indywidualnego interesu skarżącego". Biorąc pod uwagę powyższe sąd miał podstawy do weryfikacji naruszenia interesu prawnego skarżącego w niniejszej sprawie zainicjowanej jego indywidulaną skargą w granicach wyznaczonych tym interesem. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i w doktrynie wskazuje się, że przepis art. 101 u.s.g. określający legitymację skargową do zaskarżenia uchwały organu gminy z zakresu administracji publicznej, nakłada na stronę skarżącą obowiązek wykazania naruszenia indywidualnego interesu prawnego polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jej własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. Interes ten powinien mieć charakter bezpośredni, konkretny i realny (zob. wyroki NSA z 3 września 2004 r., OSK 476/04, z dnia 23 listopada 2005 r., I OSK 715/05, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega uchwała organu gminy nie tylko niezgodna z prawem, ale i jednocześnie godząca w sferę prawną podmiotu, który wnosi skargę, czyli wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne, np. zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego (zob. wyrok NSA z 9 maja 2017 r., II OSK 2239/15, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Ciężar wykazania naruszenia interesu prawnego spoczywa na stronie skarżącej. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wynikać z norm prawa materialnego kształtujących sytuację prawną skarżącego. Podstawę legitymacji procesowej strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Z wyjaśnień udzielonych w toku postępowania przez skarżącego wynika, że jest on właścicielem działki nr [..] użytkowanej jako teren zabudowy jednorodzinnej, zlokalizowaną poza granicami planu, w odległości 834 m od najbliższej zaplanowanej elektrowni wiatrowej. Skarżący upatruje naruszenia swojego interesu prawnego w ponadnormatywnym, przewidywanym w prognozie oddziaływania na środowisko sporządzonej w toku procedowania zaskarżonego planu, oddziaływaniu akustycznym przewidzianych w planie elektrowni wiatrowych na jego nieruchomość. W przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zasadniczo podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia są właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości położonych na terenie objętym planem. W orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszcza się możliwość wniesienia skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez właścicieli nieruchomości, które wprawdzie nie są objęte granicami planu miejscowego, lecz ustalenia planu mogą naruszać interes prawny lub uprawnienie właścicieli tych nieruchomości. Niewykluczone bowiem, że z uwagi na określone przeznaczenie terenu w granicach planu prawa właściciela nieruchomości sąsiedniej leżącej poza granicami planu będą ograniczone w stopniu mającym wpływ na sposób zagospodarowania takiej nieruchomości (por. wyroki NSA: z 17 listopada 2016 r., II OSK 333/15, z 2 grudnia 2010 r., II OSK 1940/10, z 1 września 2009 r., II OSK 900/09, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zakres tego wpływu wyznaczają w niniejszej sprawie postanowienia kwestionowanego planu, określające sposób zagospodarowania terenów rolniczych z dopuszczeniem lokalizacji farmy wiatrowej, przez co zgodnie z planem należy rozumieć elektrownie wiatrowe wraz z infrastrukturą towarzyszącą, objętych kartą terenu R/EW i szczegółowymi symbolami cyfrowo – literowymi. Zgodnie z § 10 ust. 2 planu, w ramach określania zasad kształtowania ładu przestrzennego, parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów obiektów: 1) dopuszczono łącznie lokalizację nie więcej niż 6 elektrowni wiatrowych o mocy nie większej niż 5,0 MW każda, ich orientacyjne rozmieszczanie pokazano na rysunku planu, 2) wysokość całkowita wieży elektrowni wiatrowej wraz z łopatą wirnika w pozycji pionowej skierowanej ku górze: nie więcej niż 220,0 m ponad poziom terenu, 3) dopuszczono lokalizowanie wież elektrowni wiatrowych na granicy nieruchomości z zastrzeżeniem pkt 3 ust. 2 poza gruntami rolnymi stanowiącymi użytki rolne klas I-III, 4) ostateczna ilość, parametry i szczegółowa lokalizacja poszczególnych wież elektrowni wiatrowych ustalone zostaną w projekcie budowlanym, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko; o ostatecznej lokalizacji zadecyduje szczegółowa analiza wykonana po wyborze producenta elektrowni wiatrowych, w oparciu o jej parametry techniczne. W ramach określonych zasad ochrony środowiska, przyrody i zdrowia ludzi w § 10 ust. 3 pkt 2 planu przewidziano, że usytuowanie wież elektrowni wiatrowych w stosunku do istniejącej okolicznej zabudowy oraz planowanej zabudowy w planach miejscowych obowiązujących w dniu podejmowania niniejszej uchwały musi zapewniać zachowanie dopuszczalnego poziomu hałasu wymaganego przepisami odrębnymi. W § 10 ust. 3 pkt 4 planu określono, że planowany zespół elektrowni wiatrowych jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - zgodnie z przepisami odrębnymi. W świetle powyższych przepisów ustalić należało, czy realizacja elektrowni wiatrowych zgodnie z planem i ich późniejsza eksploatacja będzie wiązać się z negatywnym oddziaływaniem na zabudowaną nieruchomość skarżącego, w sposób kwalifikowany jako naruszenie jego interesu prawnego. Przypomnieć należy, że w planie przewidziano zlokalizowanie w strefach R/EW 6 elektrowni wiatrowych, których rozmieszczenie na rysunku planu pokazano wyłącznie orientacyjnie. Dopuszczono lokalizowanie wież elektrowni wiatrowych na granicy nieruchomości pod warunkiem zapewnienia zachowania dopuszczalnego poziomu hałasu wymaganego przepisami odrębnymi. Ostateczna ilość, parametry i szczegółowa lokalizacja poszczególnych wież elektrowni wiatrowych zależeć będzie od wyników postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzonego już w oparciu o konkretne parametry techniczne elektrowni. Wobec tego, oddziaływanie akustyczne planowanych elektrowni wiatrowych, w ich orientacyjnej wyłącznie lokalizacji, przewidziane w sporządzonej prognozie oddziaływania na środowisko miało walor informacyjny, stanowiący materiał specjalistyczny i punkt wyjścia do takiego ukształtowania postanowień planu, które mogłyby przyczyniać się do ograniczania skutków negatywnych oddziaływań na środowisko przy realizacji funkcji dopuszczonych w planie. Sporządzona, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 247), prognoza oddziaływania na środowisko określa bowiem, analizuje i ocenia przewidywane znaczące oddziaływania na środowisko oraz przedstawia rozwiązania mające na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, mogących być rezultatem realizacji projektowanego dokumentu. Jak wynika z postanowień zaskarżonej uchwały, skonkretyzowany kształt inwestycji, w tym usytuowanie poszczególnych elektrowni wiatrowych i zakres ich oddziaływania, zależeć będzie od wyników postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w toku którego diagnozuje się źródła i zasięg oddziaływania przedsięwzięcia na wszystkie komponenty środowiska. Przy tym, co najistotniejsze z punktu widzenia zabezpieczenia interesów skarżącego, usytuowanie wież elektrowni wiatrowych w stosunku do istniejącej okolicznej zabudowy oraz planowanej zabudowy w planach miejscowych obowiązujących w dniu podejmowania uchwały musi zapewniać zachowanie dopuszczalnego poziomu hałasu wymaganego przepisami odrębnymi. Nie ma zatem prawnych możliwości, aby w zgodzie z postanowieniami kwestionowanego planu zaprojektować elektrownie wiatrowe, których oddziaływanie na okoliczne nieruchomości zabudowane będzie przekraczało normy hałasu określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 112), w brzmieniu aktualnym w dacie przygotowywania inwestycji. Plan wymaga bowiem, aby parametry i usytuowanie elektrowni wiatrowych dostosować do aktualnych wymagań hałasowych. Postanowienia planu we wskazanym zakresie nie mogą zatem naruszać interesu prawnego skarżącego, wbrew obawom którego poziom hałasu - niezależnie od usytuowania w przyszłości elektrowni wiatrowej realizowanej w oparciu o ten plan - nie może przekraczać dopuszczalnych norm. W tej sytuacji realizacja inwestycji, na podstawie decyzji Starosty z 14 października 2015 r., nr [.], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia obejmującego budowę farmy wiatrowej w D. w zakresie 6 elektrowni wiatrowych, wydanej w stanie prawnym obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 981), zwanej dalej u.i.e.w., ale w oparciu o ustalenia kwestionowanego planu, nie spowoduje naruszenia interesów prawnych skarżącego. Kształt inwestycji objętej wskazaną decyzją musi być bowiem zgodny z planem i wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o czym stanowi art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), co oznacza również, że jej oddziaływanie nie może naruszać norm hałasowych. Również przepisy przejściowe u.i.e.w. zabezpieczają interes prawny skarżącego, w art. 15 ust. 2 i 3 stanowiąc, że jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 (obowiązującym w dniu wejścia w życie ustawy, zachowującym moc) lub w ust. 7 pkt 1, przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4 (określającego minimalną odległość elektrowni wiatrowej od budynku mieszkalnego). Mechanizm ten zabezpiecza interesy prawne osób posiadających zabudowania w sąsiedztwie planowanych elektrowni wiatrowych. W tej sytuacji stwierdzić należy, że zarówno postanowienia planu, jak i przepisy u.i.e.w. chronią interes prawny skarżącego, nie narażając go na jakiekolwiek negatywne konsekwencje w postaci zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jej uprawnień. Reasumując, sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał istnienia przesłanki naruszenia interesu prawnego postanowieniami skarżonego planu. Chcąc doprowadzić do wzruszenia zaskarżonej uchwały, w ślad za powołanymi przepisami, skarżący winien był wykazać bezpośredni, negatywny wpływ dostrzeżonych w planie nieprawidłowości na sferę jego uprawnień. Temu obowiązkowi natomiast skarżący nie sprostał. Z kolei brak wykazania naruszenia interesu prawnego przez skarżącego przesądził o niedopuszczalności analizy podniesionych zarzutów z perspektywy przesłanek stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w przedmiocie planu miejscowego, wynikających z art. 28 u.p.z.p., w granicach w jakich, nie były one przedmiotem rozpoznania w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 132/14. Sąd bowiem, na podstawie art. 101 ust. 2 u.s.g., jest związany stanowiskiem tutejszego sądu wyrażonym w sprawie ze skargi Wojewody na tą samą uchwałę w kwestii zgodności planu ze studium oraz braku możliwości przekroczenia norm hałasowych. Podkreślić należy, że dopuszczalność kontroli jest uzależniona od naruszenia interesu prawnego skarżącego i odbywa się w granicach naruszenia. Niezachowanie podstawowej relacji pomiędzy interesem prawnym, normą prawa materialnego oraz zaistnieniem uchybienia godzącego w sferę uprawnień skarżącego, przesądziło o niedopuszczalności wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Mając to wszystko na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., skargę odrzucił. O zwrocie z urzędu uiszczonego wpisu sądowego od skargi sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzyosobowym. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.) stanowi zaś, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Nadto, w dniu 19 października 2020 r. Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydał zarządzenia nr 49/2020 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały powiadomione. Ponadto, dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (dostępna na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).