II GZ 205/21

Dnia 29 czerwca 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. sp. z o.o. sp. k. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1460/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. sp. k. w B. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie uznania w części sprzeciwu w sprawie zgłoszenia znaku towarowego słowno-graficznego postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 września 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1460/20 na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej zwanej: p.p.s.a.), odrzucił skargę [A] sp. z o.o. sp. k. w [...] na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie uznania w części sprzeciwu w sprawie zgłoszenia znaku towarowego słowno-graficznego. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że zarządzeniem z dnia 28 lipca 2020 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz dokumentu potwierdzającego umocowanie osób udzielających pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej na dzień udzielenia pełnomocnictwa, to jest kopii pełnego odpisu z KRS. Pismo wzywające skarżącą do usunięcia ww. braków zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 24 sierpnia 2020 r. W zakreślonym przez Sąd terminie ww. braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. Dlatego skarga podlegała odrzuceniu. W zażaleniu z dnia 14 października 2020 r. skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji celem nadania skardze dalszego biegu oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 3 § 1, art. 58, art. 197 § 2 i art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez ich błędne zastosowanie polegające na odstąpieniu od kontynuowania ustawowego obowiązku kontroli działalności administracji publicznej, niezapoznaniu się ze sprawą i nieuzasadnionym odrzuceniu skargi w sytuacji, gdy w aktach administracyjnych sprawy znajdowało się pełnomocnictwo do występowania w imieniu skarżącej przed Urzędem Patentowym i sądami administracyjnymi. Ponadto, zdaniem skarżącej, skoro opłata od skargi została przez nią uiszczona, to odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. było nieuzasadnione. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca stwierdziła, że w zaistniałej sytuacji brak jest podstaw do odstąpienia przez Sąd od kontynuowania ustawowego obowiązku kontroli działalności administracji publicznej. Do zażalenia dołączyła wydruk informacji pobranej w trybie art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 1142 ze zm.). Do pisma z dnia 27 października 2020 r. stanowiącego uzupełnienie zażalenia skarżąca dołączyła natomiast uwierzytelnioną kopię pełnomocnictwa złożonego do akt administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stanowiącego podstawę odrzucenia skargi w tej sprawie, jeżeli strona nie uzupełniła braków formalnych skargi, podlega ona odrzuceniu. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykonała zarządzenia wzywającego do nadesłania kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego oraz pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej. W oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo stwierdził, że niewykonanie przez pełnomocnika skarżącej w wyznaczonym terminie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi skutkować musiało jej odrzuceniem. Stosownie bowiem do treści art. 28 § 1 w zw. z art. 29 p.p.s.a., (powołanych również w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia) osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Zaniechanie w tym zakresie stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. i w sytuacji, gdy strona nie uzupełni w tym terminie braków formalnych skargi, Sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W imieniu strony skarżącej w tej sprawie występuje pełnomocnik profesjonalny – rzecznik patentowy. Zgodnie z treścią art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Stosownie zaś do treści art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Niezłożenie wraz ze skargą pełnomocnictwa jest brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a., a konsekwencją nieuzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi jest jej odrzucenie, o czym stanowi wyżej cytowany art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skoro art. 37 § 1 p.p.s.a. nakłada obowiązek dołączenia pełnomocnictwa do akt sprawy, oznacza to obowiązek dołączenia pełnomocnictwa do akt sprawy sądowoadministracyjnej, prowadzonej przez sąd administracyjny, a nie do akt administracyjnych, prowadzonych przez organ administracji. Od obowiązku tego nie zwalnia wcześniejsze złożenie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym, a fakt złożenia takiego pełnomocnictwa może mieć tylko takie znaczenie, że pełnomocnik może wywiązać się z omawianego obowiązku przez sporządzenie uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa znajdującego się w aktach administracyjnych i złożenie tego odpisu do akt sądowoadministracyjnych, o ile umocowanie obejmuje także reprezentację strony przed sądem administracyjnym (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt I FSK 536/08, z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 1466/08). W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano przy tym nieskuteczność pełnomocnictwa złożonego w postępowaniu administracyjnym w postępowaniu przed sądem administracyjnym (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 1379/16, z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3627/14, z dnia 25 stycznia 2021 r., sygn. akt I OZ 1155/20). Skarżąca spółka nie uzupełniła również braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu wykazującego uprawnienie do działania w jej imieniu. Z akt sprawy wynika, że takiego dokumentu w wyznaczonym terminie nie złożono, a tym samym odrzucenie skargi było usprawiedliwione. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych i pełnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, o których mowa w ust. 3. Z treści tego przepisu wynika, że strona może przedstawić samodzielnie pobrany wydruk komputerowy z rejestru, zamiast załączać dokument wydany przez Centralną Informację. Skoro ustawodawca zrównuje moc wydruku komputerowego z rejestru przedsiębiorców z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, to wystarczającym było przesłanie do Sądu I instancji wydruku informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców, dotyczący Spółki, czego jednak nie uczyniono, a co wprost zostało określone w treści wezwania. Przedstawione natomiast na etapie zażalenia argumenty strony – poparte zresztą wydrukiem informacji pobranej w trybie powołanego art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym na dzień 14 października 2020 r., nie miały (jako spóźnione i bez wniosku o przywrócenie terminu do ich złożenia) znaczenia na tym etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, którego zadaniem jest badanie legalności postanowienia Sądu I instancji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. akt II FZ 716/16). Odnosząc powyższe uwagi do sytuacji zaistniałej w tej sprawie stwierdzić należy raz jeszcze, że profesjonalny pełnomocnik skarżącej – rzecznik patentowy, pomimo wezwania, nie złożył do akt sądowych ani pełnomocnictwa procesowego, ani uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa złożonego do akt administracyjnych, ani odpisu (wydruku informacji) z KRS skarżącej spółki. Z przyczyn wskazanych na wstępie nie ma więc znaczenia to, że – jak podnosi pełnomocnik skarżącej w zażaleniu – złożył on dokument pełnomocnictwa w toku postępowania administracyjnego. Skoro dokument pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie został złożony wraz ze skargą, zasadnie wezwano skarżącą do uzupełnienia tego braku. Podobnie w kwestii brakującego i nienadesłanego na wezwanie Sądu odpisu (wydruku informacji) z KRS skarżącej Spółki. Skoro w wyznaczonym terminie braków tych nie uzupełniono, obligowało to Wojewódzki Sąd Administracyjny do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W zaistniałej sytuacji, Sąd I instancji prawidłowo odrzucił więc skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., z uwagi na nieusunięcie jej braków formalnych. Nie mógł zatem ze wszystkich wskazanych powodów odnieść skutku zarzut zażalenia, jakoby Sąd I instancji z naruszeniem art. art. 3 § 1 p.p.s.a. uchylił się od wykonania ustawowego obowiązku kontroli działalności administracji publicznej, skoro – jak trafnie stwierdził to Sąd I instancji w uzasadnieniu kontrolowanego postanowienia – merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Z kolei zarzut naruszenia art. 220 § 3 p.p.s.a. i przedstawiona na jego poparcie argumentacja należało ocenić jako zupełnie nieprzydatny i nieadekwatny, a przez to nieskuteczny w zakresie kontroli zaskarżonego postanowienia, skoro przepis ten nie stanowił podstawy jego wydania. Ze wszystkich wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.