II SA/Bd 592/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Olesińska (spr.) Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lipca 2021r. sprawy ze skargi E. sp. z o. o. w O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] listopada 2019 roku funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. w miejscowości Ś. Nad W., przeprowadzili kontrolę pojazdu przewożącego towar, który podlegał systemowi monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, tj. olej opałowy [...] w łącznej ilości 9 950,00 litrów. Podmiotem wysyłającym i przewoźnikiem towaru był [...] Sp. z o.o. z siedzibą w O. (Skarżąca, Strona, Spółka). Z akt sprawy, w tym z treści załączonego do Protokołu z kontroli przewozu towarów środkiem transportu określonym w art. 2 pkt 11 lit. a ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów z dnia [...] listopada 2019 r. formularza przewozu towarów, dotyczącego zgłoszenia przewozu wynika, iż przewoźnik w ww. formularzu w polu: informacje o środku transportu wpisał nr rejestracyjny środka transportu [...] i nr rejestracyjny przyczepy [...]. W trakcie kontroli ustalono, iż ww. towar przewożony był tylko pojazdem o nr rejestracyjnym [...], natomiast pusta przyczepa – cysterna znajdowała się na terenie Stacji Paliw [...]. Zgodnie z treścią adnotacji kontrolujących zamieszczoną w punkcie 8 Protokołu z kontroli, powyższe dane zostały zaktualizowane w trakcie trwania kontroli poprzez dokonanie weryfikacji ww. zgłoszenia SENT. Strona, poprzez pełnomocników D. T. i I. R., w dniu [...] grudnia 2019 r. złożyła pismo z dnia [...] grudnia 2019 roku, wyjaśnienie do Protokołu z kontroli zawierające wniosek o niewszczynanie postępowania względem ustaleń zawartych w ww. Protokole z kontroli z uwagi na ważny interes przewoźnika i ważny interes publiczny. Opisując zaistniałą sytuację wskazała, iż przyczyną naruszenia była omyłka ludzka, która nie przyczyniła się do uszczuplenia w podatku akcyzowym czy podatku od towarów i usług. W oparciu o wyniki przeprowadzonej kontroli Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T., postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia na przewoźnika – [...] Sp. z o.o. kary pieniężnej w związku z nieprawidłowościami dotyczącymi zgłoszenia przewozu, o którym mowa w art. 5 ust. 4 pkt. 1 lit. c ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (dalej ustawy SENT). Postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T., do akt prowadzonego postępowania włączył zgromadzone dokumenty. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T., postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r., wezwał Skarżącą do przedstawienia szczegółowych informacji i dokumentów świadczących o ewentualnym istnieniu ważnego interesu przewoźnika lub ważnego interesu publicznego uzasadniającego odstąpienie przez organ od nałożenia na nią kary pieniężnej. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik Strony, przesłał stanowisko wskazując, że w sześciu sprawach, których dotyczy wezwanie, nie zaszły przesłanki do nałożenia kary pieniężnej, gdyż wskazanie w zgłoszeniu SENT numeru przyczepy nie miało znaczenia w sytuacji, gdy w rzeczywistości przewóz był realizowany bez niej. Ponadto Strona podkreśliła, że w toku kontroli ustalono, iż wskazana w zgłoszeniu przyczepa (pusta) znajdowała się na terenie Stacji Paliw [...], a zgłoszenie SENT zostało zaktualizowane. W takim przypadku – zdaniem Strony – nie można stwierdzić, że zgłoszenia były niezgodne ze stanem faktycznym. Dodatkowo Strona wskazała na nieproporcjonalność i niesprawiedliwość w nakładaniu kary pieniężnej z tytułu nieprawidłowości dotyczących tego samego uchybienia w kilku zgłoszeniach SENT dotyczących przewozu towaru realizowanych tym samym transportem. Strona wskazała, że gdyby dokonała jednego zgłoszenia, a następnie dokonała kilku dostaw paliw w ramach jednego kursu, to prawdopodobnie zostałaby ukarana jedynie za błędy w jednym zgłoszeniu. W toku prowadzonego postępowania, w celu pozyskania aktualnej informacji o sytuacji finansowej Strony, Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. oraz do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. o udzielenie informacji o ewentualnych zaległościach Strony. Strona złożyła pismo z dnia [...] września 2020 r. wnosząc uwagi do zgromadzonego materiału dowodowego poprzez wskazanie wyjątków z wyroków sądów administracyjnych dotyczących odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, z uwagi na fakt, że nieprawidłowości nie doprowadziły do uszczuplenia dochodów budżetu państwa, ani nawet nie tworzyły ryzyka takiego uszczuplenia oraz, że Strona spełnia warunki do uzyskania odstąpienia od wymierzenia kary. W dniu [...] listopada 2020 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. decyzją wymierzył karę pieniężną w wysokości [...] PLN z tytułu naruszenia przez przewoźnika art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c w związku z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi. Od powyższej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie. Pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. organ odwoławczy wystąpił z zapytaniem do Referatu Analiz, Prognoz i Sprawozdawczości KPUCS w T. o udzielenie informacji nt. stwierdzonych w trakcie kontroli (na terenie całego kraju) naruszeń przepisów ustawy z dnia [...] marca 2017 r. o systemie drogowego i kolejowego przewozu towarów i wymierzonych w latach 2017-2020 kar pieniężnych wobec [...] Sp. z o.o. W dniu [...] stycznia 2021 r. za pismem Referatu Analiz, Prognoz i Sprawozdawczości KPUCS w T. przesłał żądane informacje w formie zestawienia. W dniu 9 lutego do organu wpłynęło pismo Strony z dnia [...] lutego 2021 r., w którym podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu. Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno- Skarbowego w T. z dnia [...] listopada 2020 r. W uzasadnieniu organ wskazał stosowne przepisy oraz przytoczył stan faktyczny sprawy. Podał, że w dniu [...] listopada 2019 r., w wyniku kontroli pojazdu przewożącego towar podlegający systemowi monitorowania drogowego udokumentowanej w Protokole z kontroli nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. wraz ze sporządzoną kopią dokumentacji towarzyszącej przewozowi, stanowiącej załącznik do protokołu wynika, iż przewoźnik w formularzu do zgłoszenia [...] w polu: informacje o środku transportu wpisał nr rejestracyjny środka transportu ciągnika: [...] i nr rejestracyjny przyczepy [...]. W rzeczywistości olej opałowy [...] przewożony był tylko pojazdem o nr rejestracyjnym [...], natomiast pusta przyczepa - cysterna o nr rejestracyjnym [...] znajdowała się na terenie Stacji Paliw [...]. Zgodnie z zapisem widniejącym w punkcie 8 protokołu stwierdzono nieprawidłowość polegającą na zgłoszeniu danych niezgodnie ze stanem faktycznym, inną niż dotyczącą towaru. Powyższe okoliczności bezsprzecznie wynikają z ustaleń zawartych w zgłoszeniu i protokole kontroli. Kierowca pojazdu Z. W., jak wynika z protokołu kontroli nie zgłosił żadnych uwag do jego treści. Bezspornym jest również to, że przewożony towar – olej opałowy kod [...] (objęty tym zgłoszeniem w ilości 3000 litrów), stosownie do treści art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy SENT, podlegał systemowi monitorowania przewozu i obrotu. Organ podał, że nie jest kwestionowana okoliczność, iż pojazd o numerze rejestracyjnym [...] to autocysterna. Stronie nie udało się również skutecznie zakwestionować faktu, że w zgłoszeniu [...], oprócz wskazanego powyżej środka transportu – autocysterny o nr rej. [...] wskazała również jako środek transportu przyczepę o nr rejestracyjnym [...], którą, co wynika z protokołu kontroli przedmiotowy towar nie był przewożony. Dyrektor Izby Skarbowej, wbrew podnoszonym przez Stronę zarzutom, że zgłoszony numer rejestracyjny przyczepy nie ma znaczenia i w tym przypadku nie można stwierdzić, że zgłoszenia były niezgodne ze stanem faktycznym, zgadza się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do wykładni i zastosowania art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT. Reasumując organ wskazał, że nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy twierdzenie, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów ustawy SENT. Do naruszenia doszło, co wynika z protokołu kontroli z dnia [...] listopada 2019 r., a jego usunięcie (zaktualizowanie w trakcie trwania kontroli poprzez dokonanie weryfikacji zgłoszenia SENT) na gruncie tych przepisów nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy. W sprawie nie ulega zatem wątpliwości organu, że Strona zgłosiła dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru. W ocenie organu odwoławczego ustalenie to zasadnie skutkowało nałożeniem na Stronę kary pieniężnej przewidzianej w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT w wysokości [...] zł decyzją Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. z dnia [...] listopada 2020 r. Zdaniem organu bez zmiany danych w systemie przewóz nie powinien być kontynuowany, gdyż tak jak zgłoszenie pierwotne musi być dokonane przed rozpoczęciem przewozu, tak również aktualizacja zgłoszenia w trakcie trwania przewozu winna być warunkiem jego kontynuacji. Podmiot zobowiązany przepisami ustawy SENT, do niezwłocznej aktualizacji danych zawartych w zgłoszeniu w przypadku stwierdzenia w trakcie kontroli danych niezgodnych ze zgłoszeniem naraża się na sankcję wynikającą z braku wypełnienia obowiązków ustawowych (por. wyrok WSA w Krakowie z 10 sierpnia 2018 r., III SA/Kr 616/18 - publikacja CBOSA). Odnosząc się do twierdzeń co do błędu ludzkiego oraz braku uszczupleń w podatku akcyzowym i podatku od towarów i usług, wskazać należy, że przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. wrażliwych towarów. Zostały przy tym ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym decyzją właściwego naczelnika urzędu celno-skarbowego są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu, czy też braku uszczupleń podatkowych. Nałożenie kary jest obligatoryjne. Organy decyzyjne nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, wśród których zdarzać się mogą przypadki naruszeń ustawy niezamierzone, będące skutkiem błędu, omyłki czy działania przyczyn zewnętrznych. Organ dodał, że wymierzona kara poprzez swoją dolegliwość, prócz funkcji sankcyjnej ma pełnić również rolę prewencyjną i oddziaływać w przyszłości na realizacje przez Stronę ustawowych obowiązków. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej ocenił, że Strona dopuściła się istotnych nieprawidłowości, gdyż mają one znaczenie analityczne w zakresie planowanych i podejmowanych czynności kontrolnych i nie może zgodzić się z poglądem, że stwierdzone uchybienia powinny stanowić argument przemawiający za uchyleniem wydanej decyzji, czy też do odstąpieniem od nałożenia kary. Tym samym za bezzasadny organ uznał zarzut odnoszący się do naruszenia art. 24 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy SENT poprzez niewłaściwe jego zastosowanie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 187, art. 191. art. 120, art. 121 i art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa przez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego, prowadzenia postępowania w sposób niepogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa i brak dążenia do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, należy je uznać za nieuzasadnione, z uwagi na to, iż bezspornym jest naruszenie przez Stronę przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, tj. art. 5 ust. 4 pkt. 1 lit. c w związku z art. 24 ust. 1 pkt. 2 ww. ustawy. Gruntowna analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności treści Protokołu z kontroli z dnia [...] listopada 2019 r wraz ze sporządzoną kopią dokumentacji towarzyszącej przewozowi doprowadziła organ do wniosku, iż w niniejszym przypadku zaistniały przesłanki do nałożenia w stosunku do przewoźnika [...] Sp. z o.o. kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Z zapisu widniejącego w pkt 8 przedmiotowego Protokołu z kontroli wynika, że przewoźnik w rzeczywistości realizował przewóz oleju opałowego jednym środkiem transportu -pojazdem o nr rejestracyjnym [...], natomiast w formularzu do zgłoszenia [...] przewoźnik wskazał numery rejestracyjne środka transportu o nr [...] i przyczepy o nr [...]. Transport realizowany był bez przyczepy cysterny o nr rejestracyjnym [...], która jak ustalili funkcjonariusze celno-skarbowi podczas kontroli była pusta i znajdowała się na terenie Stacji Paliw [...], czego nie kwestionowała Strona. Tak więc Strona przed rozpoczęciem przewozu nie dopełniła obowiązku wynikającego z art. 5 ust. 4 pkt 3 ustawy SENT, bowiem dokonana analiza wydruków zgłoszeń SENT dla przewozu w dniu [...] listopada 2019 r., a także treści jej aktualizacji ustaliła, że dane te uzupełniła i zaktualizowała dopiero w trakcie prowadzonej kontroli, w celu dalszego kontynuowania przewozu. Przewoźnik jako podmiot profesjonalnie zajmujący się przewozem towarów, miał ustawowy obowiązek sprawdzenia poprawności wpisanych danych przed rozpoczęciem przewozu. Powyższe uchybienie nie powstało na skutek awarii systemu, działania siły wyższej czy jakiejkolwiek okoliczności, na którą przewoźnik nie miał wpływu, lecz było wynikiem niedochowania należytej staranności. Zatem nie można mówić w tym przypadku o powstaniu nieprawidłowości z przyczyn niezależnych od firmy, na które nie miała wpływu. Organ dodał, że usunięcie nieprawidłowości po ich ujawnieniu w trakcie kontroli nie zwalnia przewoźnika z odpowiedzialności za naruszenia ustawy o systemie monitorowania. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej poczynione w sprawie ustalenia znajdują swoje uzasadnienie i podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym oraz – wbrew argumentacji Strony – zostały dokonane w granicach wyznaczonych zasadami prowadzonego postępowania, o których mowa w art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Materiał dowodowy jest zupełny dla rozstrzygnięcia sprawy i nie zachodziła – wbrew zarzutom – konieczność dalszego prowadzenia postępowania dowodowego. Ustalona przez organ podstawa faktyczna rozstrzygnięcia została oparta na dowodach, których ocena nie była sprzeczna z zasadami wyrażonymi w art. 191 Ordynacji podatkowej. Przepis ten nakazuje organowi dokonanie oceny wszystkich zebranych dowodów z rozważeniem wiarygodności i mocy dowodowej każdego z nich, a następnie ich uporządkowanie i powiązanie w spójną i logiczną całość. Podkreślić należy, że do naruszenia tego przepisu może dojść wówczas, gdy zostanie wykazane uchybienie podstawowym kryteriom oceny, tj. zasadom doświadczenia życiowego i innym źródłom wiedzy, regułom poprawności logicznej, właściwemu kojarzeniu faktów. W związku z tym tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie wykracza poza schematy logiki formalnej albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego nie uwzględnia związków przyczynowo-skutkowych, przeprowadzona przez organy ocena dowodów może być skutecznie podważona. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej sformułowanym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Wydana decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami prawa, a ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny został należycie przedstawiony i oceniony w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 121 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 24 ust. 3 ustawy SENT, przez niepodjęcie przez organ wszelkich działań mających na celu rozważenie zasadności odstąpienia od wymierzenia Spółce kary na podstawie przesłanki interesu publicznego oraz ważnego interesu przewoźnika organ wskazał, iż przed wydaniem decyzji przeanalizował możliwość zastosowania 24 ust. 3 ustawy SENT, prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe i ustalił stan faktyczny w tym zakresie, natomiast o naruszeniu normy umożliwiającej organom odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, nie może stanowić podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez Stronę. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż w rozpatrywanej sprawie odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, nie stanowi pomocy publicznej, bowiem: wysokość kary, od której organ zamierza odstąpić, nie jest pomocą mającą na celu uwolnienie przedsiębiorstwa od kosztów, które musi ono ponosić w ramach zwykłego zarządu lub działalności i nie zakłóca co do zasady, warunków konkurencji; wysokość kary, od której organ zamierza odstąpić, nie jest pomocą mającą wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi; 3) odstępując od nałożenia kary organ nie pomaga przewoźnikowi, a jedynie usuwa skutki wcześniejszych działań, a usuwanie tych działań nie jest pomocą publiczną i nie zakłóca konkurencji, a jedynie przywraca jej warunki do poziomu sprawiedliwego. Zatem skoro odstąpienie od nałożenia przedmiotowej kary nie stanowi pomocy publicznej, organ odwoławczy zaniechał przeprowadzenia analizy przesłanek udzielenia pomocy de minimis i podjął działania zmierzające do ustalenia, czy w analizowanej sprawie zachodzi przypadek uzasadniony ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaznaczył, że instytucja ulgi, jaką de facto jest odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, oparta jest na uznaniu administracyjnym, z istoty którego wynika pozostawienie organowi swobody wyboru konsekwencji prawnych. Organ podatkowy dysponuje pewnym marginesem swobody w odniesieniu do wykładni wyrażeń użytych w przepisie. Pojęcia te ograniczają zakres stosowanego uznania, wskazując sytuacje, w których można odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. W rozpatrywanej sprawie udzielenie wnioskowanej ulgi uzależnione jest od spełnienia przesłanki ważnego interesu strony lub interesu publicznego. Zarówno ustawa SENT, jak i ustawa Ordynacja podatkowa, której przepisy, w zakresie nieuregulowanym w ww. ustawie stosuje się odpowiednio do kar pieniężnych, nie definiują omawianych pojęć. Z uwagi na powyższe oraz mając na uwadze, że pojęcia te są nieostre, ich rozumienie ukształtowane zostało w znacznej mierze poprzez orzecznictwo i doktrynę. Organ odwoławczy podkreślił, że odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie kar, a nie zwalnianie z tego obowiązku. Zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. Skoro ustawodawca w art. 24 ust. 3 ustawy SENT wskazał na możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w przypadkach uzasadnionych między innymi interesem publicznym, to przewidział sytuacje, w których odstąpienie od dochodzenia należności będzie zbieżne z tym interesem. Ustalenie przez organ podatkowy kwestii istnienia przesłanki interesu publicznego wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest płacenie nałożonych kar administracyjnych, drugą – wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego - dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi. Dokonując "ważenia" obu wartości organ powinien uwzględnić nie tylko rachunek ekonomiczny, ale także inne dyrektywy, wspólne dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. O ile zaistnienie przesłanki "ważnego interesu" podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego lub przewoźnika może zostać wykazane w zasadzie wyłącznie we współpracy z tym podmiotem, o tyle przesłanka "interesu publicznego" w tym, aby nałożyć w realiach danej sprawy karę pieniężną na ww. podmiot, który dopuścił się podlegających karze uchybień, z urzędu powinno być przedmiotem rozważań organu podatkowego stosującego przepisy ustawy SENT z uwzględnieniem celów tej ustawy. Istotne przy tym jest, że odstąpienie od kary pieniężnej na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy SENT, ma charakter uznaniowy, co wynika z powołania się przez ustawodawcę na pojęcia "interesu publicznego" oraz "ważnego interesu przewoźnika", które nie zostały zdefiniowane w ustawie, a zatem wypełnienie ich treścią należy do organów orzekających. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, iż Strona nietrafnie upatruje podstaw do odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na ocenioną wg niej błahość naruszenia, które zostało określone jako oczywista omyłka, nie będąca wynikiem jej świadomego działania, co wskazuje na błąd ludzki. Ustawodawca poddał sankcji pieniężnej formalne błędy w zgłoszeniach bez względu na ich wagę. Podstawowe i zasadnicze uregulowania ustawy odnoszą się właśnie do konkretnych obowiązków nałożonych na różne podmioty, a w szczególności na przewoźnika. Ewentualny obowiązek uiszczenia kary pieniężnej określonej w ustawie nie jest następstwem realizacji przepisów, a jest wynikiem ich naruszenia. Przewidziane w ustawie sankcje administracyjne mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów -wymuszenie na przedsiębiorcy przestrzegania przepisów prawa. Jest więc zapowiedzią negatywnych konsekwencji, jakie nastąpią w przypadku naruszenia obowiązków wynikających z dyrektyw ustawowych. Poza tym organ zauważył, że stwierdzona niezgodność danych nie jest zwykłą omyłką pisarską. Nieprawidłowość ta polegała na nieprawidłowym podaniu do zgłoszenia SENT numeru rejestracyjnego środka transportu, którym de facto transport paliwa opałowego nie odbywał się. Przewoźnik jako podmiot profesjonalnie zajmujący się przewozem towarów, miał ustawowy obowiązek sprawdzenia poprawności wpisanych danych przed rozpoczęciem przewozu. Powyższe uchybienie nie powstało na skutek awarii systemu, działania siły wyższej czy jakiejkolwiek okoliczności, na którą przewoźnik nie miał wpływu, lecz było wynikiem niedochowania należytej staranności. Strona miała możliwość sprawdzenia poprawności wpisanych danych i dokonanie ich poprawienia, co wynika z dokonanej analizy wydruków zgłoszeń SENT dla przewozu w dniu [...] listopada 2019 r., a także treści jej aktualizacji. Z treści powyższych dokumentów wynika, że zgłoszenie przewozu [...] zostało utworzone [...] listopada 2019 r. o godz. [...]. kontrola przeprowadzona została w dniu następnym tj. [...] listopada 2019 r. w godzinach [...], natomiast aktualizacja numeru rejestracyjnego środka transportu w związku z modyfikacją zgłoszenia została dokonana w trakcie kontroli - [...] listopada 2019 roku o godz. [...]. Zatem nie można mówić w tym przypadku o powstaniu nieprawidłowości z przyczyn niezależnych od firmy, na które nie miała wpływu. Podanie prawidłowych danych do zgłoszenia SENT podczas trwania kontroli nie oznacza, że przewoźnik wywiązał się z obowiązku ustawowego, który wskazuje iż obowiązek uzupełnienia danych następuje przed rozpoczęciem przewozu towaru. Samo zaktualizowanie danych w zgłoszeniu SENT podczas kontroli nie mogło sprawić, że zniwelowane zostały w nim skutki błędu. Bez zmiany danych w systemie przewóz nie powinien być kontynuowany, gdyż tak jak zgłoszenie pierwotne musi być dokonane przed rozpoczęciem przewozu, tak również aktualizacja zgłoszenia w trakcie trwania przewozu winna być warunkiem jego kontynuacji. Podmiot zobowiązany przepisami ustawy SENT, do niezwłocznej aktualizacji danych zawartych w zgłoszeniu w przypadku stwierdzenia w trakcie kontroli danych niezgodnych ze zgłoszeniem naraża się na sankcję wynikającą z braku wypełnienia obowiązków ustawowych. Przepisy prawa regulujące obowiązek przestrzegania ustawy SENT wyłączają możliwość swobodnej interpretacji tych uregulowań przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak też przez organ prowadzący postępowanie administracyjne i nie przewidują jakiejkolwiek fakultatywności przy wymiarze wysokości kary. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. rozpatrując możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie znalazł wystarczających podstaw dla odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w przedmiotowej sprawie. Kwestia odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej mieści się w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, iż nawet ustalenie przez organ, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, nie zobowiązuje organu do odstąpienia od jej nałożenia. Zdaniem organu odwoławczego upatrywanie przez stronę "ważnego interesu podatnika", przez pryzmat braku wyrozumiałości organów dla przewoźnika poprzez okoliczność, że ustawa o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów nie uwzględnia zasady proporcjonalności i miarkowania wysokości kary w stosunku do wielkości przewinienia – nie stanowi przesłanki do odstąpienia od nałożonej kary. Organ wskazał, że zgodnie z informacjami zamieszczonymi na stronie internetowej Spółki wynika, że [...] Sp. z o.o. rozpoczęła swoją działalność już w 1991 roku, początkowo jako firma "[...]", prowadząc wówczas tylko sprzedaż detaliczną z jednej stacji paliwowej zlokalizowanej w [...]. Dystrybucja i sprzedaż hurtowa paliw była i jest konsekwencją dalszego rozwoju firmy i stanowi obecnie główny kierunek jej działania. Spółka od [...] lutego 2012 r. posiada koncesję na obrót paliwami ciekłymi. Powyższe oznacza, że Strona od wielu lat dokonuje obrotu paliwami ciekłymi, tj. działa w obszarze zwiększonego ryzyka gospodarczego. Każdy uczestnik obrotu prowadzący działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży paliw i produktów pochodnych, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, powinien podjąć takie działania, które każdorazowo będą minimalizowały ryzyko występowania nieprawidłowości narażające na dodatkowe obciążenia podatkowe/sankcyjne. [...] Sp. z o.o. jest profesjonalnym podmiotem w swojej branży, zatem w sytuacji, gdy przewóz objęty jest systemem monitorowania SENT, powinien mieć świadomość konsekwencji związanych z niedopełnieniem obowiązków nałożonych przepisami prawa, wobec czego powinien dołożyć szczególnej staranności w zakresie deklarowania do systemu nadzorowanego przez organy danych zgodnych ze stanem faktycznym. Nałożenie kary jest obligatoryjne, co oznacza, że organy decyzyjne nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, wśród których zdarzać się mogą przypadki naruszeń ustawy niezamierzone, będące skutkiem błędu czy omyłki. W niniejszej sprawie miało miejsce podanie do zgłoszenia SENT nieprawdziwych danych dotyczących numeru rejestracyjnego środka transportu. Sytuacja taka, z punktu widzenia systemu monitorowania przewozu towarów wrażliwych, uniemożliwiała organom prawidłowe monitorowanie w systemie przewozu towaru poprzez błędne wskazanie w zgłoszeniu SENT dodatkowo przyczepy o nr rejestracyjnym [...], która jak wykazała kontrola w dniu [...] listopada 2019 roku, nie uczestniczyła w przewozie oleju opałowego. Zgłoszenie takie naruszało jeden z celów ustawy, bowiem utrudniało poprawne dokonywanie analiz przez organy KAS schematów działań podmiotów biorących udział w przewozie towarów wrażliwych, a w związku z czym godziło w interes publiczny, uwzględniając wartości wspólne dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie wystąpiła dyrektywa interesu publicznego. Nie ulega wątpliwości, że odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w przedstawionym stanie faktycznym godziłoby w podstawowe zasady sprawiedliwości, równości wobec prawa i powszechności ponoszenia kar za niedopełnienie obowiązków płynących z ustawy. Każdy z przewoźników dokonując przewozu, o którym mowa w ustawie SENT obowiązany jest zgłosić dane zgodne ze stanem faktycznym i w interesie publicznym jest powszechne, prawidłowe stosowanie przez nich przepisów prawa. Ustawodawca w art. 24 ust. 3 użył słowa "ważny", zatem przez użycie tego słowa podkreślona została wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na ten interes. W ocenie organu odwoławczego zwrot "ważny interes przewoźnika" nie dotyczy tylko nadzwyczajnych okoliczności, ale powinien uwzględniać również trudną sytuację ekonomiczną przewoźnika. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wezwał Stronę do przedstawienia szczegółowych informacji i dokumentów świadczących o ewentualnym istnieniu ważnego interesu przewoźnika lub ważnego interesu publicznego uzasadniającego odstąpienie przez organ od nałożenia na Stronę kary pieniężnej. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik Strony za pismem z dnia [...] maja 2020 roku. przesłał stanowisko wskazując, że w sześciu sprawach, których dotyczy wezwanie, nie zaszły przesłanki do nałożenia kary pieniężnej, gdyż wskazanie w zgłoszeniu SENT numeru przyczepy nie miało znaczenia w sytuacji, gdy w rzeczywistości przewóz był realizowany bez niej. Ponadto Strona podkreśliła, że w toku kontroli ustalono, iż wskazana w zgłoszeniu przyczepa (pusta) znajdowała się na terenie Stacji Paliw [...], a zgłoszenie SENT zostało zaktualizowane. W takim przypadku – zdaniem Strony – nie można stwierdzić, że zgłoszenia były niezgodne ze stanem faktycznym. Dodatkowo Strona wskazała na nieproporcjonalność i niesprawiedliwość w nakładaniu kary pieniężnej z tytułu nieprawidłowości dotyczących tego samego uchybienia w kilku zgłoszeniach SENT dotyczących przewozu towaru realizowanych tym samym transportem. Strona wskazuje, że gdyby dokonała jednego zgłoszenia, a następnie dokonała kilku dostaw paliw w ramach jednego kursu, to prawdopodobnie zostałaby ukarana jedynie za błędy w jednym zgłoszeniu. Jednocześnie przedmiotowym pismem pełnomocnik Strony wniósł o włączenie do materiału dowodowego przekazanych dokumentów w postaci: faktur sprzedaży paliwa, którego dotyczyły zgłoszenia, dokumentów przyjęcia międzymagazynowego przedmiotowego paliwa, deklaracji VAT-7 za listopad 2019 r., faktury nabycia paliwa potwierdzające, że podatek akcyzowy został uiszczony, dokumentów potwierdzające wydanie Spółce towaru, dowodu nalewu paliwa przy nabyciu go przez Spółkę, atestów, opisu oględzin przyczepy zawartych w protokole kontroli, potwierdzającego brak w przyczepie oleju grzewczego, na okoliczność udowodnienia, że zarówno podatek akcyzowy jak i podatek od towarów i usług, związane z przedmiotowym paliwem, zostały uiszczone. Dodatkowo pełnomocnik Strony wniósł o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na ważny interes strony oraz interes publiczny. Wraz z ww. pismem Strona złożyła do Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. dokumenty finansowe w postaci: bilansów na dzień [...] października 2017 r. (aktywa i pasywa), bilansów na dzień [...] października 2018 r. (aktywa i pasywa), bilansów na dzień [...] października 2019 r. (aktywa i pasywa), rachunku zysków i strat za okres od [...] stycznia 2016 r. do [...] października 2017 r., rachunku zysków i strat za okres od [...] listopada 2017 r. do [...] października 2018 r., rachunku zysków i strat za okres od [...] listopada 2018 r. do [...] października 2019 r., sprawozdanie o przychodach, kosztach i wyniku finansowym oraz o nakładach na środki trwałe za I kwartał 2020 r. Ponadto pełnomocnik Strony w ww. piśmie wskazał, iż w związku z panującą pandemią koronawirusa COVID-19 Spółka notuje w miesiącach marcu, kwietniu oraz maju 2020 r. zmniejszenie obrotu. Z przesłanej przez pełnomocnika Strony dnia [...] maja 2020 r. dokumentacji finansowej firmy [...] Sp. z o.o., tj. bilansów na dzień [...] października 2017 r. (aktywa i pasywa), bilansów na dzień [...] października 2018 r. (aktywa i pasywa), bilansów na dzień [...] października 2019 r. (aktywa i pasywa), rachunku zysków i strat za okres od [...] stycznia 2016 r. do [...] października 2017 r., rachunku zysków i strat za okres od [...] listopada 2017 r. do [...] października 2018 r., rachunku zysków i strat za okres od [...] listopada 2018 r. do [...] października 2019 r., sprawozdania o przychodach, kosztach i wyniku finansowym oraz o nakładach na środki trwałe za 1 kwartał 2020 r. wynika, że firma posiada środki trwałe na dzień [...] października 2019 r. o wartości [...] zł oraz uzyskała dochody z prowadzonej działalności - za okres od [...] stycznia 2016 r. do [...] października 2017 r. w kwocie [...]zł zysku netto, za okres od [...] listopada 2017 r. do [...] października 2018 r. w kwocie [...]zł zysku netto, a za okres od [...] listopada 2018 r. do [...] października 2019 r. w kwocie [...]zł zysku netto. Natomiast z danych zawartych w ww. piśmie nadesłanym przez pełnomocnika Strony wynika, iż firma w pierwszym kwartale 2020 r. uzyskała przychody ze sprzedaży produktów w kwocie [...]zł. Koszty działalności operacyjnej wynosiły [...] zł. Natomiast zysk ze sprzedaży wyniósł [...] zł. Dodatkowo w celu pozyskania aktualnej informacji o sytuacji finansowej Strony Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. oraz do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. o udzielenie informacji o ewentualnych zaległościach Strony. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś., pismem z dnia [...] maja 2020 r. przekazał zapytanie zgodnie z właściwością do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B.. W piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. poinformował m.in., że Strona nie posiada zaległości podatkowych i nie są wobec niej prowadzone postępowania egzekucyjne oraz. że zgodnie z zestawieniem dochodów podatnika z deklaracji CIT-8 w okresie od [...] listopada 2018 r. do [...] października 2019 r. podatnik osiągnął dochód w wysokości [...] zł. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Pile, w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. poinformował, że płatnik nie posiada zaległości. Oceniając sytuację materialną [...] Sp. z o.o. na podstawie wyżej wskazanych informacji organ stwierdził, iż nie wynika z nich, aby Strona miała problem z uregulowaniem ewentualnie nałożonej kary pieniężnej określonej w art. 24 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy i zapłata jej nie doprowadzi do zagrożenia egzystencji firmy. Zaznaczył przy tym, że Strona nie wykazała wpływu czynnika losowego na jej sytuację finansową i związany z tym brak możliwości uregulowania ewentualnie nałożonej kary pieniężnej. Strona nie przedstawiła też konkretnych, indywidualnych okoliczności, w oparciu o które organ mógłby powziąć przypuszczenie, że uiszczenie kary z wysokim prawdopodobieństwem uczyni z ukaranego beneficjenta pomocy publicznej. Spółka ubiegała się o odstąpienie od wymierzenia kary nie tylko ze względu na aspekty ściśle ekonomiczne, tzn. sytuację gospodarczą Spółki, ale ze względów słusznościowych, bo w jej ocenie interes przedsiębiorcy nie ogranicza się wyłącznie do aspektów ekonomicznych. W związku z powyższym, analizując całokształt sprawy organy nie znalazły podstaw do przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka ważnego interesu Strony, dająca podstawę do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Zdaniem organu zaistniały stan faktyczny bez wątpienia nie jest skutkiem ponadprzeciętnych i losowych okoliczności, natomiast konieczność prawidłowego wypełniania obowiązków nałożonych ustawą o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów była powszechnie znana przewoźnikom. Nie jest to zatem sytuacja nadzwyczajna i w praktyce tego typu przypadki są udziałem wielu podmiotów w [...], którzy pomimo tego wywiązują się z ciążących na nich obowiązków bądź regulują kary nałożone za ich niewykonanie bądź nieprawidłowe wykonanie. Podane przez Stronę argumenty nie mieszczą się w pojęciu ważnego interesu, który mógłby uzasadniać odstąpienie od nałożenia kary. W konsekwencji zabrakło merytorycznych podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. W przedmiotowej sprawie pozyskano z Referatu Analiz, Prognoz i Sprawozdawczości [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. informacje o wydaniu przez ten organ łącznie 7 decyzji nakładających na Stronę karę pieniężną z tytułu naruszenia przepisów ustawy SENT w latach 2017-2020. Przedmiotowe decyzje w wyniku złożonych przez Spółkę odwołań były przedmiotem rozpatrzenia przez organ II instancji w wyniku czego organ utrzymał w mocy trzy decyzje natomiast cztery zostały uchylone i przekazane organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Do akt sprawy włączono decyzje wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w wyniku rozpoznania odwołań oraz jedno postanowienie pozostawiające odwołanie bez rozpatrzenia. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. w okresie 2017-2020 nałożył na Stronę kary pieniężne z tytułu naruszenia przepisów ustawy SENT na podstawie następujących decyzji: [...] z dnia [...] lipca 2017 r. (decyzja Dyrektora IAS w B. nr [...] z dnia [...] października 2017 roku utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji - kara pieniężna w kwocie [...]zł) – prawomocny wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 15 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Bd 1040/17 odrzucający skargę, [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. (decyzja Dyrektora IAS w B. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] – uchylająca w całości decyzję organu I instancji – kara pieniężna [...] zł, decyzja organu I instancji z dnia [...] grudnia 2018 roku nr [...] – kara pieniężna [...] zł, decyzja Dyrektora IAS w B. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] – utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji) – prawomocny wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 10 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Bd 261/19 uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji, decyzja Dyrektora IAS w B. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] – uchylająca w całości decyzję organu I instancji, [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. (decyzja Dyrektora IAS w B. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] – utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji – kara pieniężna w kwocie [...]zł) – nieprawomocny wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 27 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Bd 1398/18 oddalający skargę, skarga kasacyjna, [...] z dnia [...] lipca 2018 r. (postanowienie Dyrektora IAS w B. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] – pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia – kara pieniężna w kwocie [...]zł, postanowienie Dyrektora IAS w B. z dnia [...] listopada 2018 roku nr [...] – odmawiające przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych odwołania, postanowienie Dyrektora IAS w B. z dnia [...] lutego 2019 roku nr [...] – utrzymujące zaskarżone postępowanie w mocy) – prawomocny wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 12 czerwca 2019 r. sygn. akt I SA/Bd 203/19 oddalający skargę. [...] z dnia [...] maja 2018 r. (decyzja Dyrektora IAS w B. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] – uchylająca w całości decyzję organu I instancji – kara pieniężna w kwocie [...]zł), [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. (decyzja Dyrektora IAS w B. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] – uchylająca w całości decyzję organu I instancji – kara pieniężna w kwocie [...]zł). Z powyższego zestawienia wynika, iż Strona na przestrzeni lat 2017-2020 kilkakrotnie naruszała przepisy ustawy SENT. Ponadto w toku postępowania odwoławczego ustalono, że [...] Sp. z o.o. w okresie od [...] kwietnia 2017 roku do [...] stycznia 2021 roku dokonał: 95.958 zgłoszeń do systemu jako przewoźnik, 80.005 zgłoszeń do systemu jako podmiot wysyłający, 24.988 zgłoszeń jako podmiot odbierający. Mając na uwadze powyższą przedstawioną statystykę przewozów w ramach ustawy SENT należy zauważyć, że Strona jako profesjonalny przedsiębiorca zajmujący się obrotem towarami wrażliwymi, powinna dysponować stosowną wiedzą na temat obowiązków, jakie nakładają na nią przepisy prawa. Wypełnienie obowiązku właściwego uzupełnienia zgłoszenia SENT przed rozpoczęciem przewozu po drodze publicznej przez przewoźnika, nie wymaga wiedzy specjalistycznej, a jedynie odpowiedniej organizacji czynności związanych z konkretną dostawą. Jednocześnie organ wskazał, iż zawodowy przewoźnik powinien tak zorganizować pracę przedsiębiorstwa, aby wypełnić obowiązki przewidziane przez ustawodawcę w sposób prawidłowy, co dotyczy również sprawowania odpowiedniej kontroli nad prawidłowością przekazywania aktualnych danych przez osoby, którym te czynności zlecono. Na przewoźniku ciąży bowiem obowiązek uzupełnienia danych w zgłoszenia SENT, o których mowa w art. 5 ust. 4 i to przed rozpoczęciem przewozu towaru. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że w trakcie kontroli w dniu [...] listopada 2019 r. ustalono, że tym samym środkiem transportu, oprócz zgłoszenia [...], realizowany był również przewóz oleju opałowego na podstawie pięciu innych zgłoszeń o numerach referencyjnych: [...] – dotyczącego przewozu 950 litrów oleju opałowego, gdzie podmiotem wysyłającym i przewoźnikiem była [...] Sp. z o.o. a podmiotem odbierającym – [...] Sp. z o.o., ul. [...], [...] C.. Ustalenia dotyczące tego przewozu opisane zostały w tym samym protokole kontroli z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...]. Postępowanie w tej sprawie zostało zakończone wydaniem przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. decyzji z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] nakładającej na Stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia art. 24 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 4 pkt 1c ustawy SENT; [...] - dotyczącego przewozu 2000 litrów oleju opałowego, gdzie podmiotem wysyłającym i przewoźnikiem była [...] Sp. z o.o. a podmiotem odbierającym – [...] Sp. z o.o., [...], [...] Ś.. Ustalenia dotyczące tego przewozu opisane zostały w tym samym protokole kontroli z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...]. Postępowanie w tej sprawie zostało zakończone wydaniem przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. decyzji z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] nakładającej na Stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia art. 24 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust.4 pkt 1c ustawy SENT; [...] – dotyczącego przewozu 1000 litrów oleju opałowego, gdzie podmiotem wysyłającym i przewoźnikiem była [...] Sp. z o.o. a podmiotem odbierającym - "[...]" Sp. z o.o., ul. [...], [...] B.. Ustalenia dotyczące tego przewozu opisane zostały w tym samym protokole kontroli z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...]. Postępowanie w tej sprawie zostało zakończone wydaniem przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. decyzji z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] nakładającej na Stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia art. 24 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 4 pkt 1c ustawy SENT; [...] – dotyczącego przewozu 1000 litrów oleju opałowego, gdzie podmiotem wysyłającym i przewoźnikiem była [...] Sp. z o.o. a podmiotem odbierającym – [...] Sp. z o.o., ul. [...], [...] W.. Ustalenia dotyczące tego przewozu opisane zostały w tym samym protokole kontroli z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...]. Postępowanie w tej sprawie zostało zakończone wydaniem przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. decyzji z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] nakładającej na Stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia art. 24 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 4 pkt 1c ustawy SENT; [...] – dotyczącego przewozu 1000 litrów oleju opałowego, gdzie podmiotem wysyłającym i przewoźnikiem była [...] Sp. z o.o. a podmiotem odbierającym - "[...]" Sp. z o.o., ul. [...], [...] B.. Ustalenia dotyczące tego przewozu opisane zostały w tym samym protokole kontroli z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...]. Postępowanie w tej sprawie zostało zakończone wydaniem przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. decyzji z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] nakładającej na Stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia art. 24 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 4 pkt 1c ustawy SENT. Z powyższego wynika, że do każdego z tych sześciu przewozów zostało wygenerowane odrębne zgłoszenie do rejestru zgłoszeń. Wobec stwierdzenia naruszenia przez przewoźnika art. 24 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 5 ust. 4 pkt 1 c ustawy o SENT, Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. wydał sześć odrębnych decyzji nakładających na Stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł (łącznie [...] zł). W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, w przedmiotowej sprawie, w sytuacji, gdy jednym środkiem transportu realizowanych było kilka przewozów przez tego samego przewoźnika do kilku różnych odbiorców, a w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono naruszenie art. 5 ust. 4 pkt 1 c ustawy SENT, można poprzestać na nałożeniu jednej kary pieniężnej i zastosować instytucję odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w stosunku do pozostałych zgłoszeń objętych tym samym przewozem, z uwagi na fakt, że przewóz realizowany był tym samym środkiem transportu, a stwierdzone naruszenie ustawy SENT miało wpływ na każde ze zgłoszeń. Dyrektor Izby Skarbowej stanął na stanowisku, że w stosunku do Strony charakter prewencyjny oraz dyscyplinujący w odniesieniu do kolejnych przewozów spełni utrzymanie w mocy decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. z dnia [...] listopada 2020 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia art. 5 ust. 4 pkt 1 c w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT, a w pozostałych pięciu przypadkach zasadnym będzie odstąpienie od jej nałożenia. W zaistniałym stanie faktycznym sprawy zatem trudno doszukać się naruszenia zasady proporcjonalności, co przekłada się na odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej w łącznej kwocie [...]zł w odniesieniu do pozostałych pięciu decyzji wydanych przez organ I instancji. Na podstawie analizy całokształtu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił zarzutów odwołania i stwierdził, że Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. prawidłowo zastosował w sprawie przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, wyprowadzając z ich treści i w oparciu o poczynione ustalenia, obowiązek nałożenia na Stronę kary pieniężnej przewidzianej art. 24 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Przepisy te bez wątpienia miały zastosowanie w sprawie. Jednocześnie nie stwierdzono przesłanek umożliwiających odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. W skardze do tut. Sądu Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T.. Zarzuciła naruszenie: - art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 roku o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz.U. z 2020 r., poz. 859, zwanej dalej "ustawą SENT") przez niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na Spółkę [...] Sp. z o.o. kary pieniężnej, mimo iż nie było ku temu podstaw, gdyż przewoźnik umieścił wszystkie dane wymagane przepisami prawa w zgłoszeniu SENT, a jedynym zarzutem jest to, że w zgłoszeniu podano omyłkowo dodatkowy numer przyczepy, podczas gdy zaistniała sytuacja nie miała wpływu na prawidłowość zgłoszenia, jak i nie pozwalała stwierdzić, że Spółka nie dopełniła obowiązków wynikających z ustawy SENT, - art. 121§1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325, zwanej dalej "o.p.") w związku z art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. (Dz.U. z 2019 r., poz. 1292) Prawo przedsiębiorców oraz art. 24 ust. 3 ustawy SENT, przez niepodjęcie przez organ wszelkich działań mających na celu rozważanie zasadności odstąpienia od wymierzenia Spółce kary na podstawie przesłanki interesu publicznego oraz ważnego interesu przewoźnika, co pozostaje w sprzeczności z zasadą zaufania i zasadą prawdy obiektywnej, - art. 24 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT przez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nieodstąpienie od wymierzenia kary pomimo tego, że w niniejszej sprawie istnieje ważny interes przewoźnika, a ponadto w zgodzie z interesem publicznym pozostaje w szczególności niekaranie podmiotów działających legalnie i to w sytuacji, gdy nie doszło do uszczuplenia należności w podatku akcyzowym i w podatku od towarów i usług, a także zgodne z interesem publicznym jest zapewnienie zaufania do organów państwowych, - art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej – zasady proporcjonalności – przejawiającym się niewspółmiernością zastosowanych środków (kary) względem celu, jaki ma osiągnąć ustawa SENT i nieuwzględnieniem innych mniej uciążliwych dla strony rozwiązań przewidzianych przez tę ustawę, - błędną wykładnię art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji z pominięciem dyrektyw wykładni celowościowej i funkcjonalnej przepisów ustawy SENT, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej, której wysokość jest niewspółmierna do naruszenia Strony, podczas gdy nie doszło do żadnych uszczupleń należności publicznoprawnych, - pominięcie ratio legis przepisów ustawy SENT, którym jest przeciwdziałanie nadużyciom w handlu paliwem oraz likwidacja tzw. "szarej strefy". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej: "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Ponadto stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r. poz. 1829), począwszy od 17 października 2020 r. miasto na prawach powiatu Bydgoszcz, będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. W związku z tym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lipca 2021 r., zarządzenie to znajduje się w aktach sądowych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 22 października 2020 r. sygn. akt II FSK 1389/18 i II FSK 1600/18 w sytuacji objęcia strefą czerwoną, skierowanie sprawy celem rozpoznana na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od zgody lub sprzeciwu strony. Podobnie orzekł NSA w postanowieniu z 1 grudnia 2020 r. sygn. akt II FSK 2207/18. Powyższe znajduje także oparcie w poglądzie zaprezentowanym w uchwale NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19. Sąd w obecnym składzie ww. poglądy podziela. W konsekwencji skierowanie niniejszej sprawy na posiedzenie niejawne nie ma charakteru dowolnego. Oceniając zaskarżoną decyzję według podanych kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa, dlatego skarga podlegała oddaleniu. Stan faktyczny sprawy został przez organ ustalony prawidłowo i nie jest on przedmiotem sporu. Spółka [...] Sp. z o.o. dokonywała przewozu oleju opałowego, a nieprawidłowość polegała na tym, że przewoźnik w zgłoszeniu podał numer rejestracyjny pojazdu oraz numer przyczepy, podczas gdy w rzeczywistości przewozu dokonywano bez udziału przyczepy, która stała w ustalonym przez organ miejscu, bez paliwa (cysterna o nr rejestracyjnym [...] znajdowała się na terenie Stacji Paliw [...]). Zdaniem Skarżącej ta – jak to ujmuje Skarżąca - "omyłka" polegająca na podaniu w zgłoszeniu również numeru przyczepy, która nie uczestniczyła w przewozie, nie powinna stanowić podstawy do nałożenia kary. W ocenie organu zostały natomiast spełnione przesłanki nałożenia kary i Sąd to stanowisko organu podziela. Transport przewożonego towaru odbywał się z naruszeniem przepisów ustawy SENT. Bezspornym jest to, że przewożony towar – olej opałowy kod [...] (objęty tym zgłoszeniem w ilości 3000 litrów), stosownie do treści art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy SENT, podlegał systemowi monitorowania przewozu i obrotu. W myśl art. 24 ust. 1 ustawy o SENT, przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik: 1) nie wykona obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 1, albo 2) zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru - odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości [...] zł. Zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko organu, że podanie nr rejestracyjnego przyczepy-cysterny, mimo że nie brała ona udziału w przewozie, stanowi podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, innych niż dotyczące towaru. Sankcjonowane jest, jak wynika z treści zacytowanego przepisu, nie tylko podanie niezgodnych ze stanem faktycznym danych dotyczących paliwa, lecz także inne niezgodności. Nie ma znaczenia podnoszona przez Skarżącą okoliczność, że "omyłka" była oczywista oraz została skorygowana według jej oceny niezwłocznie. Przepisy ustawy o SENT mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. towarów wrażliwych. Zostały przy tym ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym decyzją właściwego naczelnika urzędu celno–skarbowego są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Nałożenie kary jest obligatoryjne. Organy decyzyjne nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, wśród których zdarzać się mogą przypadki naruszeń ustawy niezamierzone, będące skutkiem błędu, omyłki, czy działania przyczyn zewnętrznych. Stanowisko takie jest prezentowane zarówno w orzecznictwie tutejszego sądu (vide np. wyrok w sprawie II SA/Bk 591/18 z dnia 11 grudnia 2018 r., wyrok w sprawie II SA/Bd 1398/18 z 27 marca 2019 r., wyrok II SA/Bd 489/19 z 4 września 2019 r., dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako CBOSA), jak i w orzecznictwie innych sądów administracyjnych (np. wyrok w sprawie III SA/Gd 52/18 z dnia 25 maja 2018 r., CBOSA) oraz w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego – zob. wyrok z 15 lutego 2018 r., II GSK 1260/16. WSA w Gdańsku w powołanym wyżej wyroku wskazał, że "W uzasadnieniu projektu ustawy o monitorowaniu drogowego przewozu towarów, zapisano, że nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjne na podmioty, dokonujące przewozu towarów. Sankcjami zostali objęci wszyscy uczestnicy dokonywanego przewozu, tzw. uczestnicy "łańcucha dostaw" podlegającego systemowi monitorowania, a wysokość kar została uzależniona od ich roli i obowiązków na nich nałożonych. System kar z uwagi na sposób ich wymierzania, jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty (nieprawidłowość = kara administracyjna albo grzywna w określonej wysokości). Kara jest wysoka, tak by niedopełnienie obowiązku rejestracji, uzupełniania i aktualizacji wpisów było dla podmiotów "nieopłacalne". Nakładanie wysokich kar pieniężnych albo grzywien będzie miało również działanie odstraszające i prewencyjne. Ustawa weszła w życie w dniu 18 kwietnia 2017 r., za wyjątkiem przepisów dotyczących nakładania na podmioty kar pieniężnych i mandatów, które zaczęły obowiązywać z dniem 1 maja 2017 r. Ustawodawca przewidział więc okres przejściowy, w którym nie karano uczestników przewozu towarów za naruszenia przepisów. Konstrukcja oraz sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązek przestrzegania norm związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów jest na tyle precyzyjny i jednoznaczny, że wyklucza możliwość swobodnej interpretacji tych uregulowań zarówno przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak też przez organy prowadzące postępowania". Skarżąca domagała się odstąpienia od nałożenia na nią kary i w skardze stoi na stanowisku, że organ naruszył prawo nie odstępując od jej wymierzenia. Zarzut naruszenia art. 24 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT przez jego niezastosowanie, zdaniem Sądu jest bezzasadny. Z prawidłowo zgromadzonego i ocenionego materiału nie wynika, aby w sprawie zaistniał "ważny interes przewoźnika" w nienakładaniu sankcji. Nie jest tu decydująca okoliczność, że nie doszło do uszczuplenia należności w podatku akcyzowym i w podatku od towarów i usług. Przepisy ustawy o SENT uregulowały w sposób bardzo wąski możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na poszczególne podmioty odpowiedzialne, uczestniczące w procedurze monitorowania przewozu towarów (art. 21 ust. 3, art. 22 ust. 3 i 24 ust. 3 ustawy). Skarżąca powołuje się na art. 24 ust. 3 ustawy o SENT, zgodnie z którym "W przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, podmiotu nabywającego albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, podmiotu nabywającego albo przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-1b, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3." Zgodnie zaś z art. 26 ust. 3 pkt 1 - 3 ustawy o SENT, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej albo gdy stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo gdy stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach rozporządzenia określającego szczegółowe warunki odstąpienia od nałożenia kar pieniężnych. Sąd stwierdza, że do dnia dzisiejszego nie zostało wydane rozporządzenie, o którym mowa w art. 26 ust. 4. W ocenie Sądu podniesione przez Skarżącą zarzuty oraz twierdzenia wywiedzione na ich poparcie, sprowadzające się do wyeksponowania braku uszczuplenia podatku oraz naruszenia zasady proporcjonalności, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Po pierwsze, odstąpienie od kary pieniężnej na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy o SENT, ma charakter uznaniowy, co wynika z powołania się przez ustawodawcę na pojęcia "interesu publicznego" oraz "ważnego interesu przewoźnika". Sąd przyznaje, że zawarte w ustawie kary pieniężne są sankcjami surowymi. Zauważyć jednak należy, że zadaniem ustawy o SENT jest ochrona legalnego handlu towarami uznanymi za "wrażliwe", jak też ułatwienie walki z tzw. szarą strefą, zwłaszcza w przypadku tego rodzaju towarów, w obrocie którymi dochodzić może do znacznych uszczupleń dla budżetu państwa w podatku od towarów i usługi i podatku akcyzowym. Istnieje więc uzasadniona konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu towarów. Mając na uwadze szczególny charakter tego obrotu i cele przewidziane przez ustawodawcę, wysokość kary powinna być adekwatna do roli, jaką kara ma pełnić, w szczególności roli prewencyjnej. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 26 marca 2002 r. w sprawie SK 2/10, wysokość kary administracyjnej, aby mogła pełnić rolę prewencyjną nie może być zbyt niska, a zasada proporcjonalności nie może służyć za podstawę ochrony interesu wynikającego z naruszenia prawa (OTK ZU nr 2/A/2002, poz. 15). Zauważyć przy tym należy, że w świetle przepisów ustawy SENT, całkowity brak dokonania zgłoszenia przez podmiot odbierający oraz stwierdzenie, że towar nie odpowiada co do rodzaju, ilości, masy lub objętości towarowi wskazanemu przez podmiot odbierający w zgłoszeniu są sankcjonowane najwyższą karą minimalną w wysokości [...] zł (art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o SENT), zaś w przypadku naruszenia przepisów takiego jakiego dopuściła się Skarżąca - grozi kara niższa, tj. wynosząca [...] zł (art. 24 ust. 1 ustawy o SENT). Zasada proporcjonalności została zatem przez ustawodawcę zachowana, natomiast dotkliwość ww. kar, ma na celu zobligowanie uczestników transportu do rygorystycznego i skrupulatnego przestrzegania regulacji ustawowych. Innymi słowy, zasada proporcjonalności została uwzględniona w wysokości ustalonych ustawowo kar i nie może ona służyć jako argument do odstąpienia od wymierzenia kary w sytuacji, gdy naruszenie jest niewątpliwie (a tym bardziej przyznane przez ukaranego). Zauważyć również należy, że o istnieniu ważnego interesu podmiotu odbierającego, uprawniającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie decyduje subiektywne przekonanie strony, ale kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy, przy czym użycie kwalifikatora "ważny" podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary. Zdaniem sądu, ów "ważny interes " nie wyczerpuje się przy tym wyłącznie w wystąpieniu nadzwyczajnych okoliczności, ale powinien uwzględniać również normalną, aczkolwiek trudną sytuację ekonomiczną podmiotu (wysokość uzyskiwanych dochodów, wydatków, ich wzajemne proporcje itp.). Nie każde przy tym trudności finansowe mogą uzasadniać zastosowanie ulg, lecz tylko takie, które w okolicznościach sprawy wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego. Zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje, aby w wypadku Skarżącej istniały okoliczności uzasadniające szczegółowe rozważanie i ocenę jej sytuacji majątkowej. Nie wskazywała ona w szczególności na groźbę utraty płynności finansowej, brak możliwości regulowania zobowiązań, zadłużenie oraz to, jak wysokość kary ma się do obrotów i obciążeń spółki (powoływano się jedynie ogólnie na spadek obrotów wywołany pandemią koronawirusa). W sytuacji, gdy ukarany na tego rodzaju okoliczności się nie powołuje brak jest podstaw aby wymagać od organu szczegółowych rozważań w kontekście oceny sytuacji ekonomicznej ukaranej spółki, czy poszukiwania przez niego takich okoliczności z urzędu. Zawarte w art. 21 ust. 3 ustawy o SENT sformułowanie "z urzędu" nie oznacza, że także w sytuacji braku jakichkolwiek podstaw do oceny sytuacji ekonomicznej ukaranego, jako trudnej, należy poszukiwać przesłanek do odstąpienia od ukarania z uwagi na "ważny interes podmiotu". W aktach sprawy brak jest również informacji, z których wynikałoby, że uiszczenie kary pieniężnej przez Skarżącą, byłoby sprzeczne z interesem publicznym, w którego pojęciu mieści się zaufanie obywatela do organów państwa. W ocenie Sądu, pojęcie to powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. Innymi słowy, interes publiczny powinien być rozumiany w tym wypadku, jako sytuacja, gdy dokonanie zapłaty kary pieniężnej spowodowałoby takie pogorszenie sytuacji ekonomicznej ukaranego, że na skutek zapłaty kary stałby się beneficjentem pomocy publicznej. Efekt przysporzenia do budżetu państwa na skutek uiszczenia kary byłby wówczas pozorny. Tymczasem w interesie publicznym jest, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa i ponosili ich konsekwencje ale nie w taki sposób, że konsekwencje te prowadziłyby do sięgania po pomoc publiczną. Jeszcze raz wskazać należy, że wskazywany już wcześniej cel ustawy o SENT, jakim jest m.in. prewencja, nie pozwala utożsamić interesu publicznego z koniecznością odstąpienia od wymierzenia kary tylko dlatego, że nie doszło do uszczuplenia podatku. Skarżąca nie wskazuje na okoliczności związane z jej sytuacją ekonomiczną, ta zaś nie wynika również z materiału dowodowego. W kontekście zarzutu odnoszącego się do nieodstąpienia od wymierzenia kary należy też zauważyć, że organ pierwszej instancji zastosował karę sześciokrotnie – w stosunku do każdego z sześciu przewozów, co do których zostało wygenerowane odrębne (wadliwe) zgłoszenie do rejestru zgłoszeń. Wobec stwierdzenia naruszenia przez przewoźnika art. 24 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 5 ust. 4 pkt 1 c ustawy o SENT, Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. wydał sześć odrębnych decyzji nakładających na Stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł (łącznie [...] zł). Organ odwoławczy natomiast to stanowisko organu pierwszej instancji znacząco złagodził. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, w przedmiotowej sprawie, w sytuacji, gdy jednym środkiem transportu realizowanych było kilka przewozów przez tego samego przewoźnika do kilku różnych odbiorców, a w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono naruszenie art. 5 ust. 4 pkt 1 c ustawy SENT, wystarczające było poprzestanie na nałożeniu jednej kary pieniężnej i zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w stosunku do pozostałych pięciu zgłoszeń objętych tym samym przewozem, z uwagi na fakt, że przewóz realizowany był tym samym środkiem transportu, a stwierdzone naruszenie ustawy SENT miało wpływ na każde ze zgłoszeń. Dyrektor Izby Skarbowej stanął na stanowisku, że w stosunku do Strony charakter prewencyjny oraz dyscyplinujący w odniesieniu do kolejnych przewozów spełni utrzymanie w mocy decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. z dnia [...] listopada 2020 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia art. 5 ust. 4 pkt 1 c w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT, a w pozostałych pięciu przypadkach zasadnym będzie odstąpienie od jej nałożenia. Sąd podziela zatem stanowisko organu, że w zaistniałym stanie faktycznym sprawy nie wystąpiło naruszenie zasady proporcjonalności, skoro organ odstąpił od wymierzenia kary pieniężnej w łącznej kwocie [...]zł w odniesieniu do pozostałych pięciu decyzji wydanych przez organ I instancji. W obrocie prawnym pozostało zatem jedno nałożenie kary – to, które jest przedmiotem skargi w niniejszej sprawie. Niezasadny jest też w świetle powyższego zarzut błędnej wykładni art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji "z pominięciem dyrektyw wykładni celowościowej i funkcjonalnej przepisów ustawy SENT" – albowiem przesłanki do nałożenia kary bezspornie zaistniały, a celem ustawy jest nie tylko nałożenie kar na uchybienia przekładające się na realne uszczuplenie, lecz ustawa pełni także funkcje dyscyplinująca i prewencyjną. Sąd nie uważa, aby wysokość wymierzonej kary pieniężnej była niewspółmierna do naruszenia prawa. Niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia przepisów art. 121 § 1 O.p., podniesione przez Skarżącą w związku z art. 12 ustawy – Prawo przedsiębiorców oraz 24 ust. 3 ustawy o SENT. Organy podjęły działania mające na celu rozważenie zasadności odstąpienia od wymierzenia kary, czemu dano wyraz w decyzji. Sąd nie dopatrzył się zarzucanych uchybień procesowych. Organy oparły swoje rozstrzygnięcie na kompletnym materiale dowodowym, który należycie oceniły zgodnie z zasadą prawy materialnej, prawidłowo ustalając okoliczności faktyczne zaistniałe w sprawie. Postępowanie było zaś prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji, odnoszą się do istotnych w sprawie okoliczności i przedstawiają sposób rozumowania organu dokonującego oceny zaistniałych okoliczności oraz przeprowadzonej subsumcji. Ponownie należy przypomnieć, że organ odstąpił od wymierzenia kary w pozostałych pięciu przypadkach, a poprzestał na jednokrotnym wymierzeniu kary, co znalazło wyraz w zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.