I SA/Op 103/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A Spółka z o.o. w [...] na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 listopada 2017 r., nr [...], II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 357,00 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A Spółka z o.o. (dalej: Wnioskodawca, skarżąca, Spółka) złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług. Przedstawiając stan faktyczny Wnioskodawca podał, że jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług w [...]. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczy we własnym imieniu i na własny rachunek usługi [...], których dotyczy art. 119 ust. 1 ustawy VAT. Usługi[...] świadczone przez Wnioskodawcę organizowane są na terytorium Unii Europejskiej oraz poza terytorium Unii Europejskiej, przy czym występują sytuacje, gdy usługa [...] świadczona przez Wnioskodawcę zorganizowana jest zarówno na terytorium Unii Europejskiej, jak i poza tym terytorium (wówczas obejmuje pobyt w co najmniej dwóch państwach, z których co najmniej jedno jest położone na terytorium Unii Europejskiej i co najmniej jedno jest położone poza terytorium Unii Europejskiej). Wnioskodawca zawarł umowy z innymi podatnikami VAT (dalej: ,,Kontrahenci'"), na mocy których za wynagrodzeniem należnym od Wnioskodawcy Kontrahenci zawierają z turystami w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy umowy o świadczenie przez Wnioskodawcę usług [...]. Ponadto Wnioskodawca zawarł z każdym z tych Kontrahentów umowę w sprawie wystawiania przez Wnioskodawcę w imieniu i na rzecz danego Kontrahenta faktur VAT dokumentujących usługi świadczone przez tego Kontrahenta na rzecz Wnioskodawcy (tj. umowy o tzw. samofakturowanie, spełniające przesłanki z art. 106d ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm.; dalej: "u.p.t.u."). W związku z powyższym opisem Spółka zadała pytanie, według jakiej stawki VAT podlegają opodatkowaniu świadczone przez Kontrahentów na rzecz Wnioskodawcy usługi zawierania z turystami w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy umów o świadczenie przez Wnioskodawcę usług [...]? Postanowieniem z 24 listopada 2017 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odmówił skarżącej wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu Dyrektor wskazał, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie dotyczy sfery opodatkowania Wnioskodawcy, a zatem nie jest on podmiotem zainteresowanym w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, ze zm.; dalej: "O.p."). W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 14b § 1 oraz art. 165a § 2 w zw. z art. 14h O.p., poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, w wyniku błędnego uznania przez organ, że Spółce nie przysługuje status zainteresowanego w indywidualnej sprawie opisanej we wniosku. Uchybienie to spowodowało również naruszenie przez organ zasady legalności (art. 120 O.p.) oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), które to zasady na mocy art. 14h O.p. znajdują odpowiednie zastosowanie w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej. W związku z powyższymi zarzutami wniosła o uchylenie wydanego postanowienia, a w konsekwencji wydanie interpretacji podatkowej zgodnie ze złożonym wnioskiem. Postanowieniem z 3 stycznia 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy swoje poprzednie postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że skarżąca nie posiada statusu zainteresowanego i nie może wnioskować o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 1 O.p. w żądanym zakresie. Zdaniem organu "zainteresowanym" w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. jest podmiot, w odniesieniu do którego wykładnia znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów podatkowych może rzutować na prawidłowe określenie jego obowiązku podatkowego. Celem tej instytucji jest udzielenie rzetelnej i wiążącej informacji, w jaki sposób organ podatkowy zinterpretuje przepisy podatkowe w opisanym we wniosku stanie faktycznym, a w konsekwencji udzielenie informacji co do zasad obliczenia podatku (zob. wyrok: WSA w Gdańsku z 24 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 541/09, WSA w Białymstoku z 25 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Bk 91/11, WSA w Warszawie z 11 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 1353/09, WSA w Warszawie z 1 1 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 1355/09, WSA w Warszawie z 11 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 1350/09, WSA w Szczecinie z 12 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Sz 133/11- publikowane na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak dalsze powoływane orzeczenia). W świetle powyższego osobami zainteresowanymi, które mogą wystąpić z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego są: 1) podatnicy, płatnicy, inkasenci, osoby trzecie odpowiedzialne za zobowiązania podatników - niezależnie od tego, czy interpretacja dotyczy ich obecnej, czy też przyszłej sytuacji, 2) osoby, u których wystąpiła lub może wystąpić zaległość podatkowa, o której mowa w art. 52 § 1 O.p., 3) osoby planujące utworzenie spółki - w sprawach związanych z przyszłą sytuacją tej spółki, 4) przedsiębiorcy zamierzający utworzyć oddział lub przedstawicielstwo - w sprawach związanych z przyszłą sytuacją tego oddziału lub przedstawicielstwa, 5) spółki planujące utworzenie podatkowej grupy kapitałowej, w zakresie działalności tej podatkowej grupy kapitałowej. Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej zwróciła się Spółka, formułując pytanie dotyczące stawki podatku na świadczone przez Kontrahentów na rzecz Wnioskodawcy usługi. Tak sformułowany zakres wniosku oraz przedstawione pytanie nie dotyczą zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Wnioskodawcy, lecz odrębnego podmiotu. Organ podkreślił, że z przepisów art. 106d-106e u.p.t.u. nie można wywieść, że doszło do "przerzucenia" na Spółkę obowiązków związanych z prawidłowym rozliczeniem podatku VAT z tytułu transakcji świadczonych usług przez Kontrahentów na rzecz Spółki. Ponadto, Spółka nie wykazała, aby wadliwe zastosowanie stawki podatku w związku z wystawioną fakturą w trybie "samofakturowania" wprost wpływało na możliwość prawidłowego rozliczenia się Spółki z tytułu nabycia tej usługi. Wnioskodawca byłby zainteresowanym, w rozumieniu art. 14b § 1 O.p., w kontekście możliwości odliczenia podatku naliczonego od nabycia przedmiotowych usług. Jednakże we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie zadał on organowi pytania w przedmiocie możliwości odliczenia podatku naliczonego, jak również nie wskazał przepisu prawa podatkowego regulującego tę kwestię. W związku z tym, doszukiwanie się we wniosku, pytania o możliwość odliczenia podatku naliczonego nie znajduje w ocenie organu żadnego uzasadnienia. Dodatkowo Dyrektor odwołał się do orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2010 r., sygn. akt II FSK 923/09, w którym Sąd wskazał, że: "Organ interpretacyjny nie będzie badał więc wprost interesu prawnego danego podmiotu w uzyskaniu dochodzonej przezeń interpretacji, ale tylko: czy jest on "zainteresowany" w uzyskaniu interpretacji, z uwagi na skutki w zakresie odpowiedzialności podatkowej, które przedstawiany stan faktyczny w jego sprawie, bądź (wyjątkowo) w odniesieniu do planowanej spółki albo oddziału lub przedstawicielstwa, może spowodować". Zatem, zdaniem organu, skoro Spółka oczekiwała rozstrzygnięcia w przedmiocie stawki podatku na świadczone przez Kontrahentów na rzecz Wnioskodawcy usługi zasadnym było wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdyż Wnioskodawca nie występuje w tym zakresie jako zainteresowany podmiot - w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. Organ odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu podkreślił, że Wnioskodawca może wystąpić z wnioskiem o interpretację indywidualną w zakresie swoich praw i obowiązków wynikających z ustaw podatkowych. Natomiast, wskazanie na przepisy ustawy Kodeks karny skarbowy, a w szczególności na przepis art. 62 § 5 ww. ustawy i możliwość podlegania karze grzywny za wykroczenie skarbowe jest niewystarczające by Wnioskodawca stał się, w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej, podmiotem zainteresowanym do złożenia wniosku o wydanie interpelacji indywidualnej, ponieważ te przepisy nie wskazują na jakiekolwiek prawa czy obowiązki Wnioskodawcy, a jedynie regulują kwestie sankcji. Przepisy ustawy Kodeks karny skarbowy nie są przepisami prawa podatkowego, a więc nie mają zastosowania przy wydawaniu interpretacji indywidualnych. W skardze złożonej na ww. postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającego go postanowienia z 24 listopada 2017 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu, podobnie jak w zażaleniu, zarzuciła naruszenie art. 14b § 1 oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., polegające na błędnym uznaniu przez organ, że skarżącej nie przysługuje status zainteresowanego w indywidualnej sprawie. W uzasadnieniu skargi podkreśliła, że zasadnicze znaczenia ma okoliczność, że skarżąca zawarła z każdym z kontrahentów umowę o tzw. samofakturowanie, spełniające przesłanki z art. 106d ust. 1 u.p.t.u. W związku z tym to skarżąca jest zobowiązana do wystawiania faktur VAT dokumentujących dokonanie przez Kontrahentów skarżącej opodatkowanej sprzedaży na rzecz Spółki. Stąd to skarżąca jest zainteresowana uzyskaniem odpowiedzi organu według jakiej stawki VAT podlegają opodatkowaniu świadczone przez Kontrahentów skarżącej na rzecz Spółki usługi zawierania z turystami w imieniu i na rzecz skarżącej umów o świadczenie przez Spółkę usług [...]. Ponadto wskazano, że skarżącej przysługuje prawo od odliczenia podatku VAT naliczonego wykazanego na fakturze. Z okoliczności tej wynika w sposób oczywisty, iż właściwe ustalenie stawki VAT dla przedmiotowych usług świadczonych na rzecz skarżącej bezpośrednio przekłada się na prawidłowość rozliczenia VAT przez Spółkę jako podatnika VAT, co tym samym oznacza, że sprawa przedstawiona we wniosku o wydanie interpretacji dotyczy sfery praw i obowiązków podatkowych skarżącej. Powyższą argumentację w ocenie Spółki potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych (wyrok NSA: z 19 maja 2017 r., sygn. FSK 1407/15, z 20 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK 728/15). Niezależnie od powyższego wskazano w skardze, że skarżąca jest zainteresowana uzyskaniem wnioskowanej interpretacji indywidualnej również z tego względu, że wystawienie na podstawie umów o samofakturowanie faktur VAT zawierających błędną stawkę podatku VAT może być uznane w niektórych przypadkach za wykroczenie skarbowe z art. 62 § 5 Kodeksu karnego skarbowego. W związku z tym skarżąca zgodnie z art. 14k § 3 O.p. w przypadku uzyskania interpretacji indywidualnej od organu w zakresie prawidłowej stawki VAT uzyska ochronę przed wszczęciem postępowania w sprawach o ww. wykroczenie skarbowe w przypadku zastosowania się przez skarżącą do tej interpretacji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 28 marca 2018 r. skarżąca podtrzymała zarzuty i argumentację skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) w związku z art. 1 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, w myśl przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (nie mającym zastosowania w sprawie). Zgodnie z treścią art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że akt ten narusza prawo w zakresie powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego, a zatem skargę należało uznać za zasługującą na uwzględnienie. Naruszono przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a.). W związku z powyższym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 135 P.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie wydane przez organ w I instancji, ponieważ są one obarczone jednakowymi wadami prawnymi. Przedmiotem zaskarżonego postanowienia jest odmowa wszczęcia postępowania, dla której jako podstawę prawną organ wskazał art. 165a § 1 O.p. Przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej na podstawie odesłania zawartego w art. 14h O.p. W ocenie organu wydanie powyższego postanowienia było uzasadnione, gdyż Spółce nie przysługuje status zainteresowanego w indywidualnej sprawie opisanej we wniosku. Na tle przedstawionego stanu faktycznego Spółka zadała bowiem pytanie dotyczące stawki podatku na świadczone przez Kontrahentów na rzecz Wnioskodawcy usługi (zawierania z turystami w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy umów o świadczenie usług [...]). Skarżąca uważała natomiast, że wyrażone przez organ stanowisko jest błędne, gdyż bez wątpienia zakres wniosku o wydanie interpretacji oraz przedstawione w nim pytanie dotyczą indywidualnej sprawy skarżącej. Zgodnie z treścią przepisu art. 14b § 1 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Przepis art. 14 § 2a O.p. stanowi, że przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych. Z kolei w myśl przepisu art. 165a § 1 O.p. (stosowanego odpowiednio w sprawach dotyczących interpretacji na podstawie art. 14h O.p.), gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W ocenie Sądu organ interpretacyjny naruszył przywołane wyżej przepisy art. 14b § 1 O.p. oraz art. 165a § 1 O.p., a zatem bezzasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sytuacji, w której powinien był wydać interpretację przepisów prawa podatkowego. Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do rozstrzygnięcia czy skarżąca ma legitymację procesową do złożenia wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego a zatem czy spełnia warunek "zainteresowanego" w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano, że osoba zainteresowana w rozumieniu art. 14b § 1 O.p., to każda osoba, która chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego w celu wyjaśnienia i/lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny, który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 czerwca 2015 r., sygn. akt I FSK 533/15 oraz z 9 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1137/13). W ocenie Sądu nie ma racji organ podnosząc, że zakres wniosku oraz przedstawione pytanie nie dotyczą zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Wnioskodawcy, lecz odrębnego podmiotu – Kontrahentów Spółki. Organ dokonał nadmiernego i nieuprawnionego uproszczenia. Nie dostrzegł w sposób prawidłowy jaki skonkretyzowany problem podatkowy został objęty wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej i czy faktycznie w przedstawionych okolicznościach nie mógł on być problemem Spółki wpływającym bezpośrednio na dotyczące Spółki określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego - realizację praw lub obowiązków w podatku VAT. Wnioskodawca zadając pytanie o stawkę podatku VAT na usługi świadczone na jego rzecz przez Kontrahentów skarżącej wskazał we wniosku o wydanie interpretacji, że skarżąca zawarła z każdym z Kontrahentów umowę w sprawie wystawiania przez skarżącą w imieniu i na rzecz danego Kontrahenta faktur VAT dokumentujących usługi świadczone przez tego Kontrahenta na rzecz skarżącej, tj. umowy o tzw. samofakturowanie (art. 106d ust. 1 u.p.t.u.). Ta okoliczność ma istotne znaczenie w sprawie, bowiem jak zasadnie podniesiono w skardze to skarżąca, a nie jej opisani we wniosku Kontrahenci, jest zobowiązana - zgodnie z zawartymi umowami o samofakturowanie - do wystawiania faktur VAT dokumentujących dokonanie przez Kontrahentów skarżącej opodatkowanej sprzedaży na rzecz Spółki. Zatem to Spółka wystawiając faktury podaje w nich stawkę podatku VAT (art. 106e ust. 1 pkt 12 u.p.t.u.). W takich okolicznościach trudno jest przyjąć, że Spółka nie posiada przymiotu "zainteresowanego" w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. Spółka mająca status podatnika VAT (określiła się we wniosku jako "podatnik") może ponosić odpowiedzialność podatkową z tego tytułu, gdyż faktura wystawiona przez skarżącą w imieniu i na rzecz Kontrahentów jest fakturą rodzącą konsekwencje podatkowe nie tylko po stronie Kontrahentów skarżącej (jako usługodawców) – ale także po stronie Spółki (jako usługobiorcy). Skarżącej przysługuje bowiem na podstawie art. 86 ust. 1 u.p.t.u. prawo od odliczenia podatku VAT naliczonego w zakresie w jakim usługi świadczone przez Kontrahentów na rzecz skarżącej są wykorzystywane przez nią do wykonywania czynności opodatkowanych. Nie ma przy tym znaczenia, że skarżąca wystawiając faktury na podstawie umowy o tzw. samofakurowanie nie ponosi odpowiedzialności podatkowej za zobowiązania Kontrahenta. Istotny jest fakt, że niewątpliwie od udzielenia odpowiedzi na postawione przez Wnioskodawcę pytanie zależy jego indywidualna sytuacja na gruncie prawa podatkowego. W szczególności trafnie wskazała skarżąca, że przyjęcie przez nią niewłaściwej stawki podatku VAT na fakturach wystawianych przez Spółkę w imieniu i na rzecz Kontrahentów na podstawie umów o samofakturowanie może skutkować odliczeniem przez skarżącą podatku naliczonego w niewłaściwej wysokości, wynikającej z tych faktur. Aby temu zapobiec skarżąca musi posiadać wiedzę co do prawidłowej stawki VAT, którą może uzyskać poprzez otrzymanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Zatem to okoliczności konkretnego przypadku (zwłaszcza wystawianie przez skarżącą faktur na podstawie umów o samofakturowanie) a nie tylko status Spółki jako podatnika podatku VAT i konstrukcja podatku VAT miały wpływ na to, że skarżąca była uprawniona do złożenia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego W świetle powyższego zdaniem Sądu, organ zobowiązany był udzielić odpowiedzi na pytanie skarżącej, a tym samym wydać interpretację indywidualną. Nie można bowiem podzielić stanowiska organu, według którego stan faktyczny przedstawiony przez skarżącą we wniosku o interpretację nie kształtuje praw i obowiązków podatnika, a tym samym, że wydanie takiej interpretacji nie spełniałoby funkcji ochronnej względem skarżącej. W świetle powyższego brak było podstaw prawnych do formalnego zakończenia postępowania poprzez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Zdaniem Sądu skoro mimo wynikającego z art. 14b § 1 O.p. obowiązku wydania interpretacji podatkowej organ odmówił wszczęcia postępowania doszło do naruszenia art. 120 O.p. (zasady legalizmu) oraz art. 121 O.p. (zasady wzbudzania zaufania do organów podatkowych). W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie jak też poprzedzające je postanowienie z 24 listopada 2017 r. należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Naruszenie powołanych przepisów O.p. było bowiem tego rodzaju, że miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ ich prawidłowe zastosowanie skutkowałoby całkowicie odmiennym działaniem organu, a mianowicie wydaniem interpretacji indywidualnej. Końcowo odnosząc się do argumentacji Spółki, że skarżąca jest zainteresowana uzyskaniem wnioskowanej interpretacji indywidualnej również z tego względu, iż wystawienie na podstawie umów o samofakturowanie faktur VAT zawierających błędną stawkę podatku VAT może być uznane w niektórych przypadkach za wykroczenie skarbowe z art. 62 § 5 Kodeksu karnego skarbowego, Sąd uznaje, że nie jest ona zasadna. Sąd podziela pogląd prezentowany w literaturze i orzecznictwie, że zastosowanie się do indywidualnej interpretacji prawa podatkowego wywołuje skutek ochronny wyłącznie w zakresie materialnego prawa podatkowego (por. J.Brolik, w "Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego", Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2013 r., s. 57, także wyrok NSA z 7 czerwca 2016 r., sygn. II FSK 1477/14). Z okoliczności, że podatnik nie powinien ponosić konsekwencji karnych skarbowych w przypadku zastosowania się do interpretacji indywidualnej (zob. wyrok NSA z 7 października 2009 r., sygn. akt II FSK 737/08) nie można wysnuć wniosku, że to grożąca podatnikowi odpowiedzialność karna skarbowa powoduje, że ma on legitymację do wystąpienia z wnioskiem o wydanie interpretacji. Jak już podkreślono powyżej, osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny, który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego, zatem nie prawa karnego skarbowego. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 i § 4 P.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 357 zł złożyła się równowartość wpisu sądowego (100 zł), opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenia doradcy podatkowego (240,00 zł) ustalonego zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U Nr 31, poz. 153 ze zm.). Rozpoznając sprawę ponownie organ interpretacyjny uwzględni przedstawione wyżej wywody i udzieli odpowiedzi na pytanie skarżącej, a tym samym wyda interpretację indywidualną.