I OSK 2320/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Mariola Kowalska (spr.) Sędzia NSA Karol Kiczka po rozpoznaniu w dniu 30 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 września 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 535/21 w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 16 września 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 535/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z 26 kwietnia 2021 r. Nr SKO-4110/294/21 w przedmiocie przyznania zasiłku celowego oddalił skargę w całości. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł M.S. Skarżący kasacyjnie zaskarżył wyrok w całości. Zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego: 1) art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (dalej: u.p.s.) przez błędną zawężającą wykładnię polegającą na przyjęciu, że niezbędną potrzebą bytową jest jedynie taka potrzeba, której niezaspokojenie niosłoby ze sobą zagrożenie dla bytu skarżącego, 2) art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i ust. 3 u.p.s. poprzez niezastosowanie w sprawie, w sytuacji, gdy skarżący jest osobą wymagającą wsparcia w celu zaspokojenia niezbędnych potrzeb bytowych i umożliwienia skarżącemu życia w warunkach odpowiadających godności człowieka; 3) art 39 ust. 1 i ust. 2 u.p.s. poprzez uznanie, iż zasiłek celowy uzyskany przez skarżącego zaspokoił jego niezbędne potrzeby bytowe; 4) art 39 ust. 1 i ust. 2 u.p.s. poprzez nadużycie pozostawionego przez ten przepis uznania administracyjnego, polegające na przyjęciu, że w okolicznościach sprawy decyzja organu II instancji mieściła się w zakresie tego uznania, podczas gdy analiza całokształtu okoliczności sprawy uprawnia wniosek przeciwny, 5) art. 3 ust. 3 i ust. 4 u.p.s. poprzez niezastosowanie zasady, że na organie ciąży obowiązek dostosowania rodzaju, formy i rozmiaru świadczenia do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, w tym sytuacji życiowej i zdrowotnej skarżącego. Skarżący kasacyjnie zarzucił również naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a oraz art. 80 k,p.a. poprzez niedopełnienie przez Sąd obowiązku rozpoznania skargi w granicach sprawy oraz błędną ocenę materiału dowodowego skutkujące uznaniem, że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy administracyjne obu instancji przeprowadzone było w sposób prawidłowy, podczas gdy przeprowadzone było w sprzeczności z zasadą prawdy obiektywnej w zakresie następujących ustaleń: a) przyjęcie ustalenia, że istnieją możliwości skarżącego do dokonania 50% dopłaty ze środków własnych do realizacji niezbędnych potrzeb bytowych skarżącego polegających na: - zakupie opału, - zakupie napełnienia butli gazowej, - doładowania licznika przedpłatowego energii elektrycznej na miesiąc styczeń i luty 2021 r., - opłacie bieżącego rachunku za wodę i ścieki. b) przyjęcie ustalenia braku możliwości finansowych organu udzielającego pomocy umożliwiających udzielenie pomocy w wyższej wysokości niż 280 zł. 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a poprzez oddalenie skargi, pomimo że organy administracyjne wadliwie przeprowadziły postępowanie dowodowe i w sprzeczności z zasadą prawdy obiektywnej, dokonując w konsekwencji dowolnych ustaleń faktycznych przez: a) przyjęcie, że istnieją możliwości finansowe skarżącego umożliwiające 50% dopłatę ze środków własnych skarżącego do realizacji niezbędnych potrzeb bytowych skarżącego polegających na : - zakupie opału, - zakupie napełnienia butli gazowej, - doładowania licznika przedpłatowego energii elektrycznej na miesiąc styczeń i luty 2021 r., - opłacie bieżącego rachunku za wodę i ścieki. b) poczynienie wadliwych ustaleń dotyczących rzeczywistych możliwości finansowych organu udzielającego pomocy w tej konkretnej sprawie. c) przyjęcie ustaleń, że wysokość przyznanego zasiłku celowego jest odpowiednia i zaspakaja niezbędne potrzeby skarżącego w warunkach odpowiadających godności człowieka; d) zaniechanie ustaleń czy wnioskowany drobny remont kuchni stanowi niezbędną potrzebę bytową skarżącego przy uwzględnieniu takich okoliczności jak: warunki panujące w mieszkaniu skarżącego, schorzenia wątrobowe skarżącego i konieczność przygotowywania posiłków w warunkach odpowiednich standardów higienicznych, 3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez Sąd wnioskowanych przez skarżącego dowodów z następujących dokumentów: • Zaświadczenie z MOPS z Kalisza z dnia 19 lutego 2020 r., znak: MOPS-DPŚ.0631,1.2021, • Opinia biegłego lekarza sądowego z dnia [...] stycznia 2017 r., • Zaświadczenia lekarskie z dnia [...] czerwca 2019 r., • Zaświadczenia lekarskie z dnia [...] stycznia 2020 r., • Zaświadczenia lekarskie z dnia [...] stycznia 2021 r, • Zaświadczenia lekarskie z dnia [...] sierpnia 2021 r. mimo iż skarżący wykazał, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w zakresie: istnienia możliwości finansowych organu do udzielenia skarżącemu pomocy finansowej w pełnej wysokości oraz trwałej niezdolności do pracy skarżącego, a nadto nie spowodowałoby to żadnego przedłużenia postępowania w sprawie. 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezawarcie w uzasadnieniu wyroku informacji czy Sąd przeprowadził dowód z zaświadczenia z MOPS z Kalisza z dnia 19 lutego 2020 r., znak: MOPS-DPŚ.0631.1.2021 czy też nie przeprowadził tego dowodu, jakie były przesłanki decyzji procesowej Sądu, a jeśli dowód został przeprowadzony przez Sąd, to do jakich doprowadził ustaleń w zakresie istnienia możliwości finansowych organu do udzielenia skarżącemu pomocy finansowej w pełnej wysokości. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz o przyznanie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wg norm przepisanych powiększonego o 23% podatku VAT, na które składa się opłata stanowiąca wynagrodzenie radcy prawnego. Na mocy art. 176 § 2 p.p.s.a skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie wniosła o jej przeprowadzenie. W tej sytuacji rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie została oparta na obydwu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co ma miejsce w okolicznościach faktycznych sprawy, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść bowiem dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powołany przepis określa elementy, z jakich powinno składać się uzasadnienie orzeczenia. Jest więc przepisem o charakterze formalnym. O jego naruszeniu można mówić przede wszystkim wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wyżej wymienionych warunków. Na gruncie uchwały 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 9/09 (ONSAiWSA 2010/3/39) przyjmuje się, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 672/09 - Lex nr 597768). Ponadto, aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09 - Lex nr 745670), a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (wyrok NSA z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09 - Lex nr 745098). Oznacza to, że orzeczenie sądu pierwszej instancji nie będzie się poddawało takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 986/09 - Lex nr 597986). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi i standardy, o których stanowi art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy oraz wskazano podstawę prawną oddalenia skargi. Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Wprawdzie nie odniósł się szczegółowo do wszystkich zarzutów skargi, jak również nie opisał wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie, jednakże nie ma to wpływu na poprawność rozstrzygnięcia. Nie budzi wątpliwości, że stan zdrowia skarżącego wynikający z dokumentów przedstawionych przez stronę i znajdujących się w aktach sprawy był Sądowi znany. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, które powodują, że zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Z tych względów polemika skarżącego kasacyjnie z merytorycznym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia powołanego przepisu. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni, bądź zastosowania prawa materialnego. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd nie dokonuje zatem nowych ustaleń faktycznych sprawy, a przeprowadzone przez sąd postępowanie dowodowe ma na celu prawidłowe odczytanie pozyskanego przez organy administracji materiału dowodowego. W tej sprawie nie budził wątpliwości stan zdrowia skarżącego. Nie było zatem potrzeby prowadzenia postępowania przez Sąd I instancji. Nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a. Uzasadnienie tych zarzutów opiera się na zaprzeczaniu ustaleń organów i oceny sądu w tym zakresie. Skarżący kasacyjnie nie wskazuje jednak jaki materiał dowodowy, istotny w sprawie i nieznany zarówno organom jak i Sądowi I instancji, winien znaleźć się w aktach sprawy. Tak jak wspomniano, wyżej stan zdrowia skarżącego był znany organom i, jak wynika z akt sprawy, został wzięty pod uwagę przy przyznaniu mu kwoty zasiłku celowego. Jeżeli skarżącemu znane były inne dowody wskazujące na jego sytuację bytową winien je przedstawić organom. Inicjatywa dowodowa, wbrew treści skargi kasacyjnej, obciąża w tej mierze również skarżącego. Nie sposób bowiem wymagać od organu by poszukiwał bliżej niesprecyzowanych dowodów w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnie z oczekiwaniami skarżącego. Zwłaszcza, gdy pełną wiedzę na ten temat posiada nie organ, lecz skarżący. Za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1508 ze zm.; "u.p.s."), poprzez jego błędną wykładnię. Zgodnie z art. 39 ust. 1 u.p.s. w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Może on być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Sąd I instancji dokonując wykładni powyższego przepisu wskazał, że nie jest niezbędną potrzebą bytową remont mający na celu podwyższenie standardu mieszkania. Naczelny Sąd Administracyjny co do zasady podziela powyższe stanowisko. Inną kwestią jest natomiast zastosowanie powyższego przepisu w warunkach tej sprawy. Mając na uwadze stan zdrowia skarżącego, remont taki może zostać uznany za mieszczący się w granicach niezbędnej potrzeby bytowej z uwagi na podwyższone wymagania związane ze standardami przygotowywania posiłków. Nie oznacza to jednak obowiązku zaspokojenia tej potrzeby w sytuacji, gdy wysokość środków finansowych organu na to nie pozwala. Potrzeby bytowe zostały w powyższym przepisie wymienione przykładowo i oczywista jest, przy braku możliwości zaspokojenia ich w pełni, gradacja tych potrzeb. W pierwszej kolejności winny być dofinansowane te potrzeby, które bezpośrednio wiążą się z ochroną życia i zdrowia. Drobne remonty z reguły mają związek pośredni z tymi dobrami. Niezasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy o pomocy społecznej przez niewłaściwe zastosowanie. Ustawa o pomocy społecznej nie określa wysokości zasiłku celowego i nie podaje kryteriów ustalenia tej wysokości. Decyzja o przyznaniu pomocy w formie zasiłku celowego, wydawana jest w ramach uznania administracyjnego, o czym przesądza użyty w art. 39 ust. 1 ustawy zapis, że tego rodzaju zasiłek "może być przyznany". Ustawa o pomocy społecznej w art. 2 ust. 1 stanowi, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.s. pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Przepis ten w ust. 3 stanowi, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. W myśl zaś art. 3 ust. 4 u.p.s. potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Organ nie ma obowiązku spełnienia każdego żądania osoby ubiegającej się o pomoc, gdyż uwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych oznacza z jednej strony uwzględnienie sytuacji materialnej, rodzinnej i zdrowotnej świadczeniobiorcy, z drugiej zaś uwzględnienie możliwości finansowych organu pomocy społecznej. Wydanie decyzji w ramach uznania administracyjnego oznacza również, że nawet spełnienie przez wnioskodawcę ustawowych kryteriów, nie oznacza automatycznego obowiązku przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego i to w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Z przepisów regulujących tryb przyznania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, o czym stanowi art. 3 ust. 3 u.p.s., jak również uwzględnia potrzeby osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej, co wynika z art. 3 ust. 4 u.p.s. (por. m. in. wyroki NSA z 19 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 1464/06; z 25 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 698/16; z 16 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 836/12 – orzeczenia powołane w uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Celem pomocy społecznej nie jest stałe dostarczanie środków utrzymania i zaspakajanie wszystkich potrzeb jej beneficjentów, lecz pomoc ta ma stanowić wsparcie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwić im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, jak to wynika z art. 3 ust. 1 u.p.s. Pomoc ta nie może zatem polegać na stałym zapewnieniu środków utrzymania i ma jedynie subsydiarny charakter w stosunku do aktywności samego zainteresowanego (zob. m. in. wyrok NSA z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2224/15). Dlatego też, rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy społecznej, organ winien brać pod uwagę zarówno cele tej pomocy określone w ustawie, jak i możliwości finansowe organu. Winien on uwzględniać sytuację ubiegającego się o przyznanie świadczenia, jego zaangażowanie w zakresie współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, jak i zakres pomocy udzielonej mu ze środków publicznych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji właściwie ustalił, że przy rozpatrzeniu sprawy wzięto pod uwagę wskazane wyżej kryteria. Organy rozpatrujące sprawę miały na względzie stan zdrowia skarżącego, jego sytuację rodzinną, mieszkaniową i zdrowotną. Nie budzi wątpliwości, że organy znały w szczególności sytuację finansową skarżącego, wyjaśniły bowiem, że skarżącemu przyznano zasiłek stały w kwocie [...] zł miesięcznie. Nie jest to pierwsza sprawa z wniosku skarżącego, zatem należało przyjąć, że organom było znane również orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności na okres do 30 kwietnia 2023 r., zwłaszcza, że wiązało się to z przyznaniem zasiłku stałego. Istotny w sprawie jest fakt, że skarżącemu przyznano zasiłek celowy z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu opału na sezon grzewczy 2020/2021, napełnienia butli gazowej, doładowania licznika przedpłatowego energii elektrycznej oraz uregulowania rachunku za zużycie wody i odprowadzenie ścieków. Skarżący kwestionuje jedynie wysokość przyznanego zasiłku. Taka polemika jest jednak z założenia nieskuteczna, skoro celem pomocy społecznej nie jest utrzymywanie osób i rodzin, lecz jedynie wspieranie ich w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych przy uwzględnieniu sytuacji wnioskodawcy oraz zasobów finansowych organu pomocy społecznej, które są upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe. W ramach pomocy społecznej nie jest zatem możliwe zaspokojenie wszystkich potrzeb, tym bardziej, że skarżący otrzymuje taką pomoc również na podstawie innych, wydawanych na jego rzecz decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, powołując się na ograniczone środki finansowe, którymi dysponuje oraz sposób ich wydatkowania, że posiadane przez niego środki finansowe pozwalają jedynie na częściowe dofinansowanie do realizacji podstawowych potrzeb życiowych osób i rodzin spełniających kryterium dochodowe określone w ustawie o pomocy społecznej. Z uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób jednoznaczny wynika, że przyznana skarżącemu kwota [...] zł zasiłku celowego stanowi dofinansowanie do zakupu opału, napełnienia butli gazowej, doładowania licznika przedpłatowego energii elektrycznej oraz uregulowania rachunku za zużycie wody i odprowadzenie ścieków., a nie - jakby to wynikało z zarzutów skargi kasacyjnej i oczekiwań skarżącego kasacyjnie - sfinansowanie tych potrzeb, uznając je za najbardziej istotne z punktu widzenia potrzeb skarżącego kasacyjnie. Decyzja wydawana na podstawie art. 39 ust. 1 u.p.s.a ma charakter uznaniowy, o czym była już mowa wyżej. Zauważyć należy, że dokonywana przez sąd kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów. Sąd orzekający w sprawie w pierwszej instancji przeprowadził kontrolę legalności podjętych w sprawie decyzji administracyjnych w tak określonych granicach i prawidłowo uznał, że rozstrzygając o przyznaniu skarżącemu świadczenia pieniężnego w kwocie [...] zł organy obu instancji dokonały wystarczających ustaleń, co do stanu faktycznego sprawy oraz trafnie oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie administracyjne, a więc zgodnie z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Na tej podstawie prawidłowo uznano, że ustalone i uwzględnione okoliczności, mające wpływ na podjęte rozstrzygnięcie, uzasadniały przyznanie skarżącemu wnioskowanego świadczenia w kwocie [...] zł. Wydane w sprawie decyzje, wydane w ramach uznania administracyjnego, znalazły oparcie w materiale dowodowym sprawy, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika ustanowionego dla skarżącego kasacyjnie w ramach prawa pomocy o przyznanie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu albowiem zgodnie z art. 254 § 1 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego