VII SA/Wa 1424/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), sędzia WSA Monika Kramek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 września 2021 r. sprawy ze skargi S.D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2021 r. nr [...] Wojewoda [...] , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.), dalej: k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333), dalej: p.b., w wyniku rozpatrzenia odwołania S D utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...]października 2019 r. nr [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z [...]września 2010 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W L i M L pozwolenia na wykonanie robót budowanych zawiązanych z budową ogrodu zimowego przy lokalu mieszkalnym nr [...] i połączeniem lokali mieszkalnych nr [...] i [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] . W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, Wojewoda [...] stwierdził, że pismem z 3 stycznia 2012 r. SD , powołując się na art. 145 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a., wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] z [...] września 2010 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą W L i M L pozwolenia na wykonanie robót budowlanych zawiązanych z budową ogrodu zimowego przy lokalu mieszkalnym nr [...] i połączeniem lokali mieszkalnych nr [...] i [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...]. Prezydent [...] postanowieniem z [...] lipca 2012 r. wznowił postępowanie, a następnie decyzją z [...] listopada 2012 r. nr [...] , utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z [...] maja 2013 r. nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia własnej decyzji z [...] września 2010 r., nie stwierdzając zaistnienia w sprawie przyczyny wznowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku rozpoznania skargi S D wyrokiem z 19 grudnia 2013 r. sygn. VII SA/Wa 1498/13, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 5 stycznia 2016 r. sygn. II OSK 1068/14 oddalił skargę kasacyjną M L od powyższego orzeczenia. Prezydent [...] decyzją z [...] października 2019 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z [...] września 2010 r. Organ wskazał, że kierując się wytycznymi zawartymi w wyroku z 5 stycznia 2016 r. dokonał ponownej analizy akt administracyjnych oraz złożonego projektu budowlanego pod kątem prawidłowego ustalenia kręgu stron biorących udział we wskazanym postępowaniu administracyjnym. Powołując treść art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 p.b., Prezydent [...] wskazał, że w świetle definicji obszaru odziaływania obiektu oczywistym jest, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku, że lokale mieszkalne nr [...] i [...] stanowiące odrębną własność S D zlokalizowane w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji polegającej na budowie ogrodu zimowego przy lokalu mieszkalnym nr [...] i połączeniu lokali mieszkalnych nr [...] i [...] znajdujących się w tym samym budynku. Odnosząc się do kwestii tego, czy wnioskodawca posiada interes prawny związany z ewentualnym ujemnym wpływem na jego prawo jako współużytkownika wieczystego nieruchomości przy ul. [...] stanowiącej działkę nr ew. [...] obręb [...], zakresu zagospodarowania współużytkowanej nieruchomości związanego np. ze zmianą wielkości udziałów czy ograniczeniem korzystania z nieruchomości, organ zauważył, że kluczowe znaczenie mają w sprawie zasady dysponowania nieruchomością wspólną we wspólnocie mieszkaniowej. Ze znajdujących się w aktach sprawy wydruków komputerowych KW dotyczących lokali mieszkalnych nr [...] i [...]stanowiących odrębną własność wnioskodawcy wynika, że przysługuje mu udział w prawie użytkowania wieczystego działki gruntu jako prawa związanego z odrębną własnością ww. lokali w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2019 r. poz. 737), dalej: u.w.l. We wspólnotach dużych, w których liczba lokali wyodrębnionych wraz z lokalami niewyodrębnionymi jest większa niż siedem, współwłaściciele nieruchomości są obowiązani wybrać jednoosobowy lub kilkuosobowy zarząd wspólnoty, zgodnie z art. 20 ust. 1 u.w.l. W takim przypadku wybrany zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej, reprezentując ją na zewnątrz oraz w stosunkach miedzy wspólnotą a poszczególnymi członkami wspólnoty tj. właścicielami lokali. Do czynności podlegających zarządowi wspólnoty mieszkaniowej należy również udział w postępowaniach prowadzonych w sprawie udzielenia pozwolenia na nadbudowę i przebudowę budynku na nieruchomości wspólnej, w myśl art. 21 ust. 3 u.w.l. Zarząd na podstawie pełnomocnictwa, o którym mowa w art. 22 ust. 2, składa oświadczenia w celu wykonania uchwał w sprawach, o których mowa w art. 22 ust. 3 pkt 5, 5a i 6 u.w.l., ze skutkiem w stosunku do właścicieli wszystkich lokali. Właściciel lokalu nie ma w takim przypadku interesu prawnego do udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na nadbudowę, rozbudowę czy przebudowę budynku na nieruchomości wspólnej, mając jedynie możliwość zaskarżenia uchwały zarządu wspólnoty mieszkaniowej do sądu z powodu jej niezgodności z przepisami prawa lub z umową właścicieli lokali albo jeśli narusza ona zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną lub w inny sposób narusza jego interesy, o czym mowa w art. 25 ust. 1 u.w.l. Organ dodał, że w orzecznictwie podkreśla się, iż właściciel lokalu mieszkalnego wyodrębnionego w budynku objętym wspólnotą w sprawach z zakresu prawa budowlanego nie ma legitymacji do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony, chyba że posiada własny interes prawny podlegający ochronie na podstawie przepisów prawa cywilnego lub prawa administracyjnego niezależny i odmienny niż sama wspólnota. Odnosząc się do rozpatrywanej sprawy, Prezydent m. [...] zauważył, że z załączonych do akt postępowania wydruków z informacji rejestru gruntów z [...] sierpnia 2019 r. oraz z 1 października 2019 r. wynika, iż Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] składa się z 68 wyodrębnionych lokali, stanowiąc tym samym wspólnotę dużą. W przedmiotowej sprawie Wspólnota Mieszkaniowa "[...] budynku przy ul. [...] , reprezentowana przez jej zarząd, brała udział w postępowaniu administracyjnym związanym z zatwierdzeniem projektu budowlanego i uzyskaniem przez członków wspólnoty - W i M L pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z budową ogrodu zimowego przy lokalu mieszkalnym nr [...] i połączeniem lokali mieszkalnych nr [...] i [...] w budynku. Powołane przez wnioskodawcę okoliczności, jak dodał organ, nie mogły stanowić podstawy do uznania, że posiada on interes prawny upoważniający go do uczestnictwa samodzielnie w przedmiotowym postępowaniu w charakterze strony, odrębny od interesu Wspólnoty Mieszkaniowej, której jest członkiem. Opisane uciążliwości związane z ograniczeniem widoku z sypialni i salonu lokalu nr [...] oraz z balkonu i salonu lokalu nr [...] na teren zielony stanowiący własność Wspólnoty, z możliwością zbierania się zabrudzeń na dachu projektowanego ogrodu zimowego, czy zakłóceniem prywatności właściciela powyższych lokali spowodowanym myciem dachu ogrodu zimowego i zakłóceniem komfortu przebywania w lokalu mają bowiem charakter ogólny. W takiej sytuacji w istocie każdy z członków Wspólnoty mógłby powoływać się na wskazane okoliczności, co jednak nie dowodzi istnienia po jego stronie interesu prawnego do występowania w niniejszej sprawie w charakterze strony. Organ zauważył, że kontrola dokumentacji dołączanej do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę nie obejmuje możliwości weryfikacji przez organy administracji architektoniczno-budowlanej prawdziwości złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestorzy do wniosku o pozwolenie na budowę dołączyli wszystkie wymagane prawem dokumenty, w tym oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W złożonym oświadczeniu inwestorzy powołali się na posiadaną zgodę na wykonanie robót budowlanych na części nieruchomości wspólnej. Pismem z 25 października 2019 r., uzupełnionym pismem z 18 listopada 2019 r., odwołanie od powyższej decyzji złożył S D, wnosząc o wydanie przez organ odwoławczy decyzji merytorycznej poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z uchyleniem zaskarżonej decyzji i wydanie nowej decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji celem ponownego jej rozpoznania. Odwołujący zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. poprzez uznanie, że inwestorzy posiadali tytuł do nieruchomości; 2) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 p.b. w zw. z § 4 pkt 1 oraz § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej: rozporządzenia MI, poprzez ich pominięcie wobec dowolnego przyjęcia, iż odwołujący nie wskazał przepisów prawa materialnego pozwalającego na udział w postępowaniu o pozwolenie na budowę; 3) art. 28 ust. 2 p.b. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 i art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293) oraz art. 21 ust. 2 i art. 64 ust. 3 Konstytucji i art 140 k.c. poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że odwołujący nie wykazał interesu prawnego; 4) art. 40 ust. 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 21 u.w.l., "gdyż stroną powinien być zarząd wspólnoty a nie poszczególni członkowie tym bardziej, że w aktach brak jakiegokolwiek upoważnienia dla p. K"; 5) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez poczynienie przez organ dowolnych i nie popartych zebranym w sprawie materiałem dowodowym ustaleń faktycznych, szczególnie w zakresie tytułu inwestorów do nieruchomości oraz pełnomocnictw dla p. K, w tym pominięcia wniosków dowodowych zawartych w piśmie z dnia [...] września 2012 r. oraz danych zawartych w KW nr [...] nr [...] , nr [...] oraz [...]; 6) art. 11 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia podjętej decyzji, a w szczególności brak wyczerpującego odniesienia się do argumentów odwołującego i złożonych wniosków dowodowych; 7) art. 170 p.p.s.a. poprzez pominięcie związania ustaleniami i wytycznymi zawartymi w wyrokach WSA w Warszawie z 19 grudnia 2013 r. sygn. VII SA/Wa 1498/13 oraz NSA z 5 stycznia 2016 r. sygn. II OSK 1068/14. Odwołujący zwrócił uwagę również na sprzeczność decyzji Prezydenta [...] z [...] września 2010 r. z decyzją z [...] września 2009 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla spornego przedsięwzięcia. Decyzję Wojewody [...]z [...]lipca 2020 r. nr [...], którą organ odwoławczy na podstawie art 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję Prezydenta [...] z [...]października 2019 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji uchylił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 3 marca 2021 r. sygn. VII SA/Wa 228/21, uwzględniając sprzeciw od niej wniesiony przez M L. Sąd wyjaśniając powody uchylenie zaskarżonego aktu, wskazał, ze organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazał, jakie elementy ustaleń faktycznych składających się na określenie "zasad zarządu nieruchomością wspólną" nie zostały ustalone, co stanowiło uzasadnienie wydania decyzji kasacyjnej. Sąd zauważył, że organ I instancji przyjął, iż celem zweryfikowania interesu prawnego wnioskodawcy dla podjęcia zgodnego z prawem (art. 153 p.p.s.a.) rozstrzygnięcia powinien odwołać się do ustawowych zasad zarządu nieruchomością wspólną. Takim wnioskiem organ niewątpliwie mógł się posłużyć, albowiem, jak stwierdził Sąd, w treści założonej dla nieruchomości księgi wieczystej (KW nr [...]) nie został ujawniony umowny sposób jej zarządu, co w świetle art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2019 r. poz. 2204), dalej: u.k.w.h., nakazywało oprzeć się na domniemaniu, że sposób zarządu w tym przypadku wynika z ustawy. Jeżeli w sprawie znajdował zastosowanie art. 21 ust. 1 u.w.l., to zdaniem Prezydenta [...], mając na uwadze dotyczące tejże kwestii stanowisko NSA, należało stwierdzić, że w postępowaniu zakończonym sporną decyzją z [...]września 2010 r. wnioskodawca był reprezentowany przez zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] i brak jego odrębnego (indywidualnego) udziału w tym postępowaniu nie stanowił wadliwości, którą można odnosić do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W ramach tego zapatrywania przyjmuje się, że zasady organizacji zarządu nieruchomością wspólną zakładają, iż kierowanie sprawami wspólnoty i reprezentowanie jej na zewnątrz należy do zarządu wspólnoty (art. 20 i 21 u.w.l.), zaś podejmowanie decyzji w sprawach z zakresu czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu należy do (ogółu) właścicieli lokali, niemniej swoją wolę osoby te wyrażają pod postacią uchwał (art. 22 ust. 2–4 u.w.l.). Powyższy wniosek, na co zwrócił uwagę Sąd, organ I instancji uzupełnił stwierdzeniem, że kategorią prawną pozostawania przez nieruchomość w "obszarze oddziaływania obiektu" z uwagi na przedmiot sprawy nie mógł się posłużyć, co miało znajdować potwierdzenie w treści podjętego 5 stycznia 2016 r. przez NSA wyroku. Kompetencja przysługująca Wojewodzie [...] wynikająca z wniesienia przez S D odwołania od decyzji z [...] października 2019 r. w tych warunkach powinna była mieć na uwadze potrzebę zweryfikowania prawidłowości tak sformułowanego stanowiska Prezydenta [...]. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji konfrontowana z aktami sprawy i stanowiskiem ujawnionym w prawomocnym orzeczeniu sądowym każe bowiem przyjąć, że podstawę postawionego organowi I instancji zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 p.b. stanowił nie tyle błąd wynikający z niezgromadzenia w sprawie materiału dowodowego wymaganego do podjęcia rozstrzygnięcia, ile kwestionowanie prawidłowości odczytania przez organ I instancji oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku NSA z 5 stycznia 2016 r. sygn. II OSK 1068/14, co, jak przyjął Sąd, wykraczało poza dozwolony zakres stosowania art. 138 § 2 k.p.a. W wydanej ponownie decyzji z [...] maja 2021 r. utrzymującej w mocy decyzję z [...]października 2019 r. Wojewoda [...]przywołał treść art. 153 p.p.s.a. oraz ocenę prawną zamieszczoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 stycznia 2016 r. sygn.11 OSK 1068/14, stwierdzając, że z jego treści wynika, iż warunkiem zastosowania art. 21 ust. 1 u.w.l., a w konsekwencji ustalenia kręgu stron w rozpoznawanej sprawie, jest uprzednie ustalenie jakie zasady zarządu nieruchomością wspólną obowiązują w odniesieniu do działki nr ew. [...] z obrębu [...], na której wybudowano ogród zimowy. Zdaniem organu odwoławczego, zgodnie z treścią art. 24 ust. 2 u.k.w.h., w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, w której własność lokali została wyodrębniona, ujawnia się sposób zarządu tą nieruchomością określony w umowie, a w razie nieujawnienia domniemywa się sposób zarządu wynikający z ustawy. Z treści założonej dla działki inwestycyjnej nr ew. [...]księgi wieczystej (KW nr [...]), wynika po pierwsze, że w budynku przy ul. [...] zostało wyodrębnionych 68 lokali i po drugie, że nie został ujawniony umowny sposób zarządu Wspólnoty, co w światle art. 24 ust. 2 u.k.w.h. nakazuje oprzeć się na domniemaniu, że sposób zarządu wynika w tym przypadku z u.w.l. Zgodnie zaś z treścią art. 21 ust. 1 u.w.l., zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. W konsekwencji, w sprawach dotyczących tzw. dużej wspólnoty, co ma miejsce w niniejszym postępowaniu, nie działają poszczególni jej członkowie, lecz zarząd, który może samodzielnie działać w sprawach mieszczących się w zakresie zwykłego zarządu, a w pozostałych sprawach przekraczających zakres zwykłego zarządu opiera się na zgodzie właścicieli lokali wyrażonej w uchwale. Z dokumentacji sprawy wynika, jak zauważył organ odwoławczy, że Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] , reprezentowana przez Zarząd (w składzie: PR , S R, K A, J K, E K, J S) brała udział w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia W L i M L pozwolenia na wykonanie robót budowanych zawiązanych z budową ogrodu zimowego przy lokalu mieszkalnym nr [...] i połączeniem lokali mieszkalnych nr [...] i [...]w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...]. Oznacza to, że w postępowaniu zakończonym sporną decyzją Prezydenta [...] nr [...] wnioskodawca był reprezentowany przez Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] i brak jego odrębnego (indywidualnego) udziału w tym postępowaniu nie stanowi wadliwości, którą można odnieść do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Brak zaistnienia przyczyny wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. skutkuje niemożnością procedowania w postępowaniu wznowionym na wniosek osoby nie będącej stroną odnośnie do ewentualnego wystąpienia innych przyczyn wznowienia wskazanych w art. 145 § 1 k.p.a., w tym wskazanej przez wnioskodawcę przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ odwoławczy, ustosunkowując się do zarzutów odwołania, podkreślił, że weryfikacja twierdzeń wnoszącego podanie o wznowienie opartych na pominięciu jako strony następuje w fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane co do zasady zwalnia organy administracji z konieczności dowodzenia istnienia takiego prawa. Gdy z zebranego w sprawie materiału nie wynika wniosek przeciwny albo istotne wątpliwości co do jego zgodności z rzeczywistym stanem prawnym, takie oświadczenie jest skuteczne. W postępowaniu zakończonym decyzją nr [...] jak zauważył Wojewoda, brała udział Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] reprezentowana przez Zarząd, który nie podniósł żadnych zastrzeżeń odnośnie do tejże kwestii. Nieprawidłowe w ocenie wnioskodawcy działania Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej mogą zostać zweryfikowane na gruncie przepisów prawa cywilnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody [...] z [...]maja 2021 r. złożył S D zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie, jak też uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: - art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 p.b. w związku z § 4 pkt 1 oraz 8 rozporządzenia MI oraz § 271 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), dalej: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, poprzez ich pominięcie wobec dowolnego przyjęcia, iż skarżący nie wskazał przepisów prawa materialnego pozwalającego na udział w postępowaniu o pozwolenie na budowę, - art. 28 ust. 2 p.b. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 i art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293), dalej: u.p.z.p. oraz art. 21 ust. 2 i art. 64 ust. 3 Konstytucji i art. 140 k.c. poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że skarżący nie wykazał interesu prawnego, - art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. poprzez uznanie, że inwestorzy posiadali tytuł do nieruchomości, a organ nie ma obowiązku badania wątpliwego oświadczenia inwestorów, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez poczynienie przez organ dowolnych i niepopartych zebranym w sprawie materiałem dowodowym ustaleń faktycznych, w szczególności odnośnie do usytuowania inwestycji (tożsama działka a nie budynek) oraz w zakresie tytułu inwestorów do nieruchomości oraz braku podstaw do uznania decyzji za prawidłowo doręczonej zarządowi wspólnoty - m.in. pominięcie rejestru gruntów działki nr ew. [...]z obrębu [...] i wskazanych tam ksiąg wieczystych oraz pominięcie pisma skarżącego z 8 listopada 2019 r. z wnioskami dowodowymi, a także przemilczenie w zakresie złożonego wniosku skarżącego o wykazanie tytułu do nieruchomości przez inwestora, - art. 11 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia podjętej decyzji, a w szczególności brak wyczerpującego odniesienia się do wszystkich argumentów skarżącego, a w szczególności pominięcie faktu, że inwestorzy dokonali inwestycji na nieruchomości będącej współwłasnością skarżącego oraz zapisów ksiąg wieczystych nr [...] , nr [...] nr [...] i [...], - art. 170 p.p.s.a. poprzez pominięcie wytycznych wskazanych w wyrokach z 19 grudnia 2013 r. sygn. VII SA/Wa 1498/13) i z 5 stycznia 2016 r. sygn. II OSK 1068/14. Powyższe zarzuty skarżący rozwinął w uzasadnieniu skargi, w której wniósł równocześnie o zwrócenie się do inwestora o potwierdzenie, cyt.: "[...] czy nadal uważa, że posiada prawo do całego terenu objętego inwestycją i na jakiej podstawie, zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego, co pozwoli ustalić stan faktyczny". W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...]wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie z 15 września 2021 r. uczestnik postępowania M L wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że decyzja organu odwoławczego jest trafna i odpowiada prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji z [...] maja 2021 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja Wojewody [...]nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności. W granicach przedmiotu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją Wojewody [...]wymaga przypomnienia, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową pozwalającą na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad wyliczonych enumeratywnie w przepisach art. 145-145b k.p.a. Jednolicie przyjmuje się, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania oparte jest na zasadzie skargowości rzutującej na to, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ powinien zbadać podmiotową przesłankę dopuszczalności postępowania. Nie dotyczy to jednakże sytuacji, gdy wznowienia postępowania żąda osoba, która nie została uznana za stronę w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, uznająca się jednakże za jej stronę wadliwie w nim pominiętą (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). W takim przypadku, gdy dochodzi do zbiegu kontroli przesłanki podmiotowej dopuszczalności wznowienia postępowania z merytoryczną oceną zaistnienia przyczyny wznowienia, która jest dokonywana w świetle art. 149 § 2 k.p.a. po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, weryfikacja twierdzeń wnioskodawcy o pozostawaniu stroną w sprawie powinna nastąpić dopiero w drugiej fazie postępowania, tj. po wydaniu postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. Powyższe stanowisko zostało sformułowane już w dawniejszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przed jego reformą (por. wyrok NSA z 27 marca 2001 r. sygn. I SA 2390/99; wyrok NSA z 14 czerwca 1999 r. sygn. IV SA 2397/98), dominuje ono również w najnowszym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2019 r. sygn. II OSK 1509/17; wyrok NSA z 10 maja 2018 r. sygn. II OSK 2912/17; wyrok NSA z 19 maja 2017 r. sygn. II OSK 2411/15; wyrok NSA z 5 kwietnia 2017 r. sygn. I OSK 2214/16). Zaskarżona decyzja została wydana przy uwzględnieniu powyższej zasady, jako że podane w piśmie z 3 stycznia 2012 r. przez skarżącego żądanie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] z [...]września 2010 r. podlegało merytorycznej weryfikacji po wydaniu postanowienia z [...] lipca 2012 r. wznawiającego postępowanie. Swoją decyzją Wojewoda [...]utrzymał w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z [...]września 2010 r. Jej podstawę prawną stanowił art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., co oznacza, że organ właściwy w sprawie wznowienia (art. 150 § 1 k.p.a.) odstąpił od ponownego rozstrzygnięcia istoty sprawy dotyczącej wniosku W L i M L o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, przyjmując, że nie zaistniała w tejże sprawie przyczyna wznowienia umożliwiająca takie działanie, albowiem skarżący – wbrew postawionemu zarzutowi -- nie został bez swojej winy pominięty w postępowaniu zakończonym decyzją z [...]września 2010 r. (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Stwierdzony brak legitymacji skargowej prowadził w konsekwencji do wniosku, że niedopuszczalne było w sprawie prowadzenie na wniosek skarżącego postępowania wyjaśniającego w zakresie, w jakim skutkowałoby ono merytoryczną kontrolą ostatecznej decyzji administracyjnej wydanej przez Prezydenta [...] pod kątem obarczających ją innych wad. Na tę kwestię trafnie zwróciły uwagę organy orzekające w sprawie, odstępując od merytorycznego wypowiedzenia się odnośnie do istnienia wszystkich warunków materialnoprawnych umożliwiających wydanie decyzji z [...] września 2010 r. uwzględniającej wniosek inwestorów, w szczególności odstępując od zbadania tego, czy inwestor występując o pozwolenie na wykonanie robót budowanych związanych z budową ogrodu zimowego przy lokalu mieszkalnym nr [...] i połączeniem lokali mieszkalnych nr [...] i [...]w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] złożył prawidłowe oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skierowany do Sądu wniosek o "zwrócenie się" do inwestora o potwierdzenie, czy "uważa" on, że posiada prawo do całego terenu objętego inwestycją, korespondujący z postawionym zaskarżonej decyzji Wojewody [...] zarzutem naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. w tych warunkach pozostaje w całości nieuprawniony, albowiem nie respektuje on kodeksowej konstrukcji postępowania w sprawie wznowienia (rozdział 12 dział II k.p.a.) opartej na wydzieleniu w jego ramach etapów, w których rozważeniu podlegają odrębne kwestie procesowe. Analogicznie ocenić należy również podniesiony przez skarżącego zarzut odnoszony do pominięcia przez Wojewodę [...]faktu wadliwego doręczenia decyzji z [...]września 2010 r. Nie respektują granic rozpatrywania sprawy w ponownym postępowaniu również te zarzuty skargi, w których wadliwość przypisana decyzji Wojewody [...]oparta jest na nieuwzględnieniu ograniczeń wynikających ze związania organu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym orzeczeniu sądowym. Nie powołany w skardze art. 170 p.p.s.a., ale art. 153 p.p.s.a. w związku ze swoją dyspozycją określającą obowiązki procesowe w sytuacji uchylenia zaskarżonego do sądu aktu, w zasadniczy sposób regulował zakres ponownej oceny materiału dowodowego w rozpoznawanej sprawie przez Prezydenta [...] i Wojewodę [...]wskutek uchylenia decyzji z [...]maja 2013 r. i [...]listopada 2012 r. Związanie sądu i organu oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w orzeczeniu sądu trwa w danej sprawie dopóty, dopóki nie zostanie ono uchylone lub zmienione lub nie ulegną zmianie przepisy, czyniąc pogląd prawny nieaktualnym. Podobny skutek może spowodować zmiana istotnych okoliczności faktycznych, prowadząca do zaistnienia nowej sprawy, do której zasada z art. 153 p.p.s.a. nie będzie miała już zastosowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zobowiązany przypomnieć, że w pojęciu "oceny prawnej" mieści się wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego, która zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. wyrok NSA z 8 lipca 2021 r. sygn. II OSK 3068/18; wyrok NSA z 23 czerwca 2021 r. sygn. II OSK 241/20; wyrok NSA z 23 marca 2021 r. sygn. II OSK 1352/20; wyrok NSA z 26 sierpnia 2020 r. sygn. II OSK 228/20). Przepis art. 153 p.p.s.a. określa taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do związania organu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, gdzie nie ma już miejsca na polemikę organu z tymi elementami wydanego rozstrzygnięcia. Związanie to oddziałuje wiążąco jednak również na sytuację procesową stron postępowania, co wynika z faktu, że zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej w postępowaniu ponownie przeprowadzonym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania, przez co strona ta nie może przypisywać decyzji ponownie załatwiającej sprawę administracyjną wad prawnych, które pomijają zakres i treść związania mającego charakter bezwzględnie obowiązujący. W tym kontekście wymaga zauważenia w kontrolowanej sprawie, że czynności podejmowane na etapie postępowania co do przyczyn wznowienia mają charakter weryfikacyjny, zatem punktem odniesienia dla nich są elementy konstytutywne sprawy administracyjnej w takim kształcie, jaki miały w chwili wydania decyzji ostatecznej. Jeżeli chodzi o przyczynę wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., okoliczności poddawane badaniu odnoszące się do podstaw przyznawanej danej osobie legitymacji do udziału w postępowaniu mogą tym samym nawiązywać wyłącznie do stanu rzeczy istniejącego w czasie wydawania decyzji ostatecznej. Okoliczności te w ramach kontroli legalności decyzji Wojewody [...] z [...]maja 2013 r. podlegały już merytorycznemu rozważeniu w postępowaniu sądowym i poddając je ponownemu badaniu w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją z [...]maja 2021 r., organ nie mógł przypisywać im znaczenia innego aniżeli to, jakie wynikało z wydanego prawomocnego orzeczenia sądowego. Jakkolwiek Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 5 stycznia 2016 r. sygn. II OSK 1068/14 oddalił skargę kasacyjną od wyroku z 19 grudnia 2013 r. sygn. VII SA/Wa 1498/13, to argumentacja zamieszczona w jego uzasadnieniu każe uznać, że Naczelny Sąd Administracyjny poddał istotnej korekcie pogląd Sądu I instancji odnoszący się do sposobu oceny interesu prawnego skarżącego przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, przez co to stanowisko wyrażone w wyroku z 5 stycznia 2016 r. i niezakwestionowane motywy wyroku Sądu I instancji stanowić powinny kryterium prawne, z uwzględnieniem którego ustalić należy zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia wydanego w ponownym postępowaniu z prawem. W wyroku z 19 grudnia 2013 r. Sąd I instancji nie przyjął, by status skarżącego w postępowaniu zakończonym decyzją z [...]września 2010 r. jako strony powinien być badany w kontekście tego, czy lokale mieszkalne nr [...] i [...] stanowiące jego odrębną własność znajdują się w obszarze oddziaływania zrealizowanego obiektu (ogrodu zimowego). Uznał natomiast, że interes prawny, jaki należy skarżącemu przyznać w sprawie, wypływa z tego, iż objęty powyższą decyzją zakres zagospodarowania nieruchomości współużytkowanej, tj. działki nr ew. [...] obręb [...], wpłynie ujemnie na jego prawa jako współwłaściciela (współużytkownika) tej nieruchomości tak w zakresie wielkości udziału, jak i w zakresie korzystania z nieruchomości. Skarżący nie zakwestionował w skardze kasacyjnej braku badania jego interesu prawnego w powiązaniu z oddziaływaniem inwestycji na lokal mieszkalny, co skutkowało rozpatrzeniem sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie przez pryzmat zarzutów skargi kasacyjnej wniesionej przez M L. W swoim wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do zastrzeżeń uczestnika postępowania, wskazał, po pierwsze, jak należy rozumieć warunek, że nieruchomość pozostaje w "obszarze oddziaływania obiektu" w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. Po drugie, stwierdził, że przy ustalaniu kręgu stron w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę kluczowe jest wyjaśnienie, czy określony podmiot ma tytuł prawny do nieruchomości w postaci prawa własności, użytkowania wieczystego bądź też trwałego zarządu. Odnośnie do tego ostatniego warunku, co stanowi trzeci kluczowy motyw rozstrzygnięcia, sprecyzował, że w przypadku, gdy tytuł prawny do nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja, przysługuje kilku podmiotom, np. współwłaścicielom albo współużytkownikom wieczystym, to wszyscy oni są stronami postępowania, w tym także w przypadku, gdy inwestorem jest tylko jeden ze współwłaścicieli albo współużytkowników wieczystych. Zastrzegł jednakże, co stanowi czwarty element oceny prawnej, że inaczej może wyglądać sytuacja w przypadku prawa do nieruchomości wspólnej we wspólnocie mieszkaniowej. Konkretyzując swoje stanowisko z uwagi na uwarunkowania faktyczne rozpatrywanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że nie podziela poglądu Sądu I instancji odnośnie do tego, że skarżącemu przysługuje udział w prawie użytkowania wieczystego działki gruntu jako prawa nie związanego z odrębną własnością lokalu mieszkalnego, do której mają zastosowanie przepisy k.c., tj. art. 195 i n. k.c. Wyjaśnił, że w przypadku "dużych" wspólnot zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali, w tym także w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na rozbudowę budynku na nieruchomości wspólnej (art. 21 ust. 1 u.w.l.). Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie w tym zakresie przesądził, że właściciel lokalu nie ma w takim przypadku interesu prawnego do udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na rozbudowę budynku na nieruchomości wspólnej, może natomiast zaskarżyć uchwałę zarządu wspólnoty mieszkaniowej do sądu z powodu jej niezgodności z przepisami prawa lub z umową właścicieli lokali albo, jeśli narusza ona zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną lub w inny sposób narusza jego interesy (art. 25 ust. 1 u.w.l.). Warunkiem zastosowania art. 21 ust. 1 u.w.l., a w konsekwencji ustalenia kręgu stron w rozpoznawanej sprawie, jest jednakże uprzednie ustalenie, jakie zasady zarządu nieruchomością wspólną obowiązują w odniesieniu do działki nr ew. [...], na której wybudowano ogród zimowy, czego organy orzekające w sprawie nie dokonały. Powiązanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kwestii "ustalenia kręgu stron w rozpoznawanej sprawie" z potrzebą określenia, czy zastosowanie art. 21 ust. 1 u.w.l. w postępowaniu jest uzasadnione, albowiem wynika z ustalenia, że Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...]stanowi wspólnotę dużą, której sposób zarządzania wynika z ustawy (u.w.l.), stanowiło kluczowe wskazanie co do dalszego postępowania, a w konsekwencji ten element stanu faktycznego, który po jego ustaleniu, miał zdecydować o sposobie załatwienia sprawy wznowionej na wniosek skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny, kierując się oceną prawną ujawnioną w prawomocnym wyroku z 3 marca 2021 r. sygn. VII SA/Wa 228/21 uchylającym decyzję Wojewody [...] z [...]2020 r. , przyjmuje, że Prezydent [...] zrealizował powyższe wskazania, stwierdzając w toku ponownie przeprowadzonego postępowania dowodowego, iż Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] składa się z 68 wyodrębnionych lokali, stanowiąc tym samym wspólnotę "dużą", a równocześnie, że sposób zarządu nieruchomością wspólną nie ma charakteru umownego. Taki wniosek wypływał z obowiązku posłużenia się przez organy ujawnionymi w treści księgi wieczystej prawami rzeczowymi oraz dyspozycją art. 24 ust. 2 u.k.w.h. Wojewoda [...]aprobując to ustalenie, nie dopuścił się naruszenia powołanych w skardze przepisów, ponieważ na podstawie art. 153 p.p.s.a. zobowiązany był uznać, że ocenę wystąpienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 p.b. kształtować w sprawie powinno nie tyle rozważenie wskazanych przez skarżącego przepisów -- art. 6 ust. 2 pkt 2 i art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b., art. 6 ust. 2 pkt 2 i art. 4 ust. 2 u.p.z.p., art. 140 k.c., art. 21 ust. 2 i art. 64 ust. 3 Konstytucji oraz § 271 ust. 1, 2, 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i § 4 pkt 1 oraz 8 rozporządzenia MI, ale tej regulacji prawnej, do której odwołał się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 stycznia 2016 r. (art. 21 ust. 1 u.w.l. w zw. z art. 28 ust. 2 p.b.), jeżeli organ odwoławczy nie mógł w sprawie poddanej już uprzedniej kontroli sądowej czynić determinantami prawnymi podejmowanego rozstrzygnięcia innych podstaw niż określone we wskazaniach prawomocnego orzeczenia. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, "status prawny" nieruchomości, na której zrealizowano ogród zimowy, został w toku postępowania wyjaśniony w sposób odpowiadający wymogom, które miał na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny. Nie może budzić wątpliwości, że wspólnota mieszkaniowa, działając przez swój organ wykonawczy, dokonuje czynności prawnej nie ze skutkiem dla wspólnoty mieszkaniowej, ale ze skutkiem w stosunku do majątku właścicieli lokali, którzy są współwłaścicielami nieruchomości wspólnej. Zasada obligatoryjnego reprezentowania wspólnoty mieszkaniowej przez wybrany zarząd na gruncie art. 21 ust. 1 u.w.l. odnosi się do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu określonych w art. 22 ust. 3 u.w.l. Decydowała ona o tym, że w ślad za oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego organy były zobowiązane odnośnie do kręgu stron postępowania zakończonego decyzją Prezydenta [...] z [...] września 2010 r. pozwalającą na wykonanie robót budowlanych związanych z budową ogrodu zimowego przy lokalu mieszkalnym nr [...]i połączeniem lokali mieszkalnych nr [...] i [...]przyjąć konkluzję, zgodnie z którą skarżący jako właściciel wyodrębnionych lokali mieszkalnych nr [...]i [...]w budynku zlokalizowanym na działce inwestycyjnej, posiadając udział w nieruchomości wspólnej, którą stanowi grunt działki nr ew. [...], nie posiadał statusu strony w tejże sprawie, gdyż w jego imieniu działał w tym zakresie Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...]Okoliczność, że inwestycja została zrealizowana na nieruchomości pozostającej we współużytkowaniu wieczystym skarżącego, wbrew odmiennemu poglądowi sformułowanemu w skardze, nie stanowiła tym samym podstawy do przyznania mu statusu strony. Względy, do których nawiązał skarżący we wniosku z 3 stycznia 2012 r. i w późniejszych pismach wnoszonych w toku instancji, łączone z utrudnieniami w korzystaniu z należących do niego lokali i zakłóceniem prywatności z przyczyn wcześniej ujawnionych, mających związek z nieuznaniem ich za relewantne w toku kontroli legalności decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2013 r., nie mogły samoistnie kształtować zgodności z prawem ponownie wydanej przez tenże organ decyzji w trybie wznowienia postępowania. Szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu skargi tezy wynikające z orzecznictwa sądowoadministracyjnego dotyczące znaczenia normatywnego art. 28 ust. 2 p.b. nie mogą pełnić zakładanej funkcji, a zatem dowodzić sprzeczności kwestionowanego rozstrzygnięcia z przyjętym sposobem rozumienia przyczyny wznowieniowej, która podlegała w sprawie rozważeniu, albowiem jej konkretno-indywidualną treść dookreśliły już prawomocne orzeczenia sądowe, przez co sposobowi zastosowania art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 p.b. mógł być w kontrolowanej sprawie przypisywany charakter "sporny" jedynie w takim zakresie, w jakim niedostatki w ustaleniach faktycznych, do których nawiązał Naczelny Sąd Administracyjny, powinny były zostać w postępowaniu wyjaśniającym uzupełnione przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organ dokonał wystarczających dla rozstrzygnięcia ustaleń stanu faktycznego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) oraz w sposób prawidłowy ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.). Prawidłowo również ujawnił motywy podjętego rozstrzygnięcia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które spełnia w wystarczający sposób wymagania art. 107 § 3 k.p.a. i nie uchybia istotnie zasadzie przekonywania (art. 11 k.p.a.). Sąd nie podziela tych zastrzeżeń strony skarżącej, które wskazują, że nienależyte uzasadnienie decyzji stanowi istotną jej wadliwość, mającą wpływ na wynik sprawy. Jakkolwiek brak jest w uzasadnieniu decyzji z [...] maja 2021 r. szczegółowego odniesienia się przez organ odwoławczy do każdego z zarzutów podniesionych w toku postępowania przez stronę i argumentacji formułowanej na ich poparcie, to merytoryczne stanowisko przedstawione przez organ odnośnie do konstrukcji postępowania wznowieniowego i powodów przyjęcia, że wystąpienie wskazanej przez skarżącego przyczyny wznowienia (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) nie zostało potwierdzone, wyjaśnia stronie zasadność przesłanek rozstrzygnięcia, a zarazem tłumaczy, dlaczego organ sposób wykładni nadawany przez skarżącego stosowanym przepisom uznał za niewłaściwy. W tym kontekście brak formalnego oddalenia wniosków dowodowych, z którymi skarżący wystąpił w piśmie z 8 listopada 2019 r., nie waży na prawidłowości wydanej decyzji, skoro z jej uzasadnienia skarżący mógł bez trudu wywieść przyczyny, z powodu których w ramach wydania decyzji, której podstawę prawną stanowił art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ właściwy w sprawie wznowienia nie mógł badać okoliczności stanowiących przedmiot wnioskowanego dowodu (na etapie postępowania co do przyczyn wznowienia nie mogło podlegać badaniu zagadnienie związane z potwierdzeniem posiadanego przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane o co wniósł skarżący). W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.