II SA/Wa 1217/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2021 r. sprawy ze skargi P. A. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.) zwolnił P. A. – policjanta Wydziału do walki z przestępczością [...] K[...]P, specjalistę Zespołu [...] – z dniem [...] listopada 2020 r. ze służby w Policji. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja doręczona została w dniu [...] grudnia 2020 r. Pełnomocnik strony wniósł odwołanie od wymienionego rozkazu personalnego. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., uchylił rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2020 r. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji, ustalił datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] grudnia 2020 r., w pozostałej części utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...] października 2020 r. Naczelnik Wydziału dw. z Przestępczością [...] Komendy [...] Policji wystąpił do Komendanta [...] Policji o zwolnienie ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji P. A. - wówczas specjalistę Zespołu [...] Wydziału dw. z Przestępczością [...] Komendy [...] Policji. Wskazał, że podstawą wystąpienia z wnioskiem o zwolnienie P. A. ze służby w Policji było prowadzone przez Prokuraturę Okręgową w G. postępowanie karne sygn. akt [...], w toku którego w dniu [...] października 2020 r. przedstawiono zarzuty Panu P. A. o to, że: - w bliżej nieustalonym dniu, jednak nie wcześniej niż w dniu [...] kwietnia 2020 r, i nie później niż w dniu [...] października 2020 r. w W., będąc funkcjonariuszem Wydziału dw. z Przestępczością [...] Komendy [...] Policji, jako przedstawiciel organu prowadzącego dochodzenie o sygn. akt [...] uprawniony do wystawienia dokumentu w postaci protokołu przesłuchania świadka Pana T. W. z dnia [...] kwietnia 2020 r., poświadczył w nim nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, a dotyczącej samego faktu przeprowadzenia czynności przesłuchania świadka, czym w toku wskazanego wyżej postępowania przygotowawczego tworzył fałszywe dowody, a także przekroczył swoje uprawnienia, działając na szkodę interesu publicznego i prywatnego Pana P. F., Pana J. L. i Pana P. K., t.j. o przestępstwo z art. 271 § l Kk w zw. z art. 231 § 1 Kk; w zw. art. 235 Kk przy zast. art. 11 § 2 Kk, - w dniu [...] października 2020 r. w W., składając jako świadek zeznania mające służyć za dowód w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w G. o sygn. akt [...], będąc pouczonym o art. 233 § 1a Kk oraz wynikającym z treści art. 183 § 1 prawie do odmowy odpowiedzi na pytania, jeżeli jej udzielenie mogłoby narazić świadka na odpowiedzialność karną, zeznał nieprawdę, wskazując, że jako funkcjonariusz Policji, realizując czynności procesowe w sprawie prowadzonej przeciwko Panu P. R, Panu J. L. I Panu P. K., w dniu [...] kwietnia 2020 r. przeprowadził czynność przesłuchania w charakterze świadka Pana T. W. zgodnie z wymogami przepisów postępowania karnego, a więc po udzieleniu mu stosownych pouczeń, w tym o odpowiedzialności karnej grożącej za składanie fałszywych zeznań, sporządzając jednocześnie protokół z tej czynności, z którym przesłuchiwany świadek się zapoznał oraz podpisał bezpośrednio po zakończeniu przesłuchania, t.j. o przestępstwo z art. 233 § 1a Kk. Organ wskazał, że pismem z dnia [...] października 2020 r. Komendant [...] Policji zawiadomił P. A. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W dniu [...] października 2020 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. wydał postanowienie, którym zastosował wobec P. A. środek zapobiegawczy w postaci: - zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji, - oddania pod dozór Policji połączonego z zakazem kontaktowania się - w jakikolwiek sposób - ze wszystkimi funkcjonariuszami Wydziału dw. z Przestępczością [...] Komendy [...] Policji pracującymi w tym wydziale w okresie od dnia [...] kwietnia 2020 r. do dnia [...] października 2020 r., - poręczenia majątkowego w kwocie 5.000 zł. Pismem z dnia [...] października 2020 r. organ I instancji wystąpił do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów o opinię w przedmiocie zwolnienia P. A. ze służby w Policji. Organ wskazał, że strona związkowa nie zajęła w terminie wskazanym w art. 43 ust. 4 ustawy o Policji ani w toku całego postępowania stanowiska w kwestii zwolnienia strony ze służby w Policji. Komendant Główny Policji podał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Organ wskazał, że pojęcie ważnego interesu służby nie zostało w ustawie sprecyzowane, ani też bliżej określone. Nie może jednak ulegać wątpliwości, że przy odczytywaniu treści powyższego terminu należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. Komendant Główny Policji podniósł, że do podstawowych zadań umundurowanej i uzbrojonej formacji jaką jest Policji należy między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Organ stwierdził, że już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Wskazał, że policjant, któremu przedstawiono zarzuty popełnienia dwóch przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Organ podniósł, że powyższa sytuacja wpływa demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa (por. wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2016 r, sygn. akt I OSK 1594/15, a także wyroki WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt IISA/Wa 314/13 oraz z dnia 13 lutego 2015 r. sygn. akt IISA/Wa 1031/14). Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie bezsporny jest fakt, że w dniu [...] października 2020 r. zostało ogłoszone P. A. postanowienie o przedstawieniu zarzutów o to, że: - w bliżej nieustalonym dniu, jednak nie wcześniej niż w dniu [...] kwietnia 2020 r. i nie później niż w dniu [...] października 2020 r. w W., będąc funkcjonariuszem Wydziału dw. z Przestępczością [...] Komendy [...] Policji, jako przedstawiciel organu prowadzącego dochodzenie o sygn. akt [...] uprawniony do wystawienia dokumentu w postaci protokołu przesłuchania świadka Pana T. W. z dnia [...] kwietnia 2020 r., poświadczył w nim nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, a dotyczącej samego faktu przeprowadzenia czynności przesłuchania świadka, czym w toku wskazanego wyżej postępowania przygotowawczego tworzył fałszywe dowody, a także przekroczył swoje uprawnienia działając na szkodę interesu publicznego i prywatnego Pana P. R, Pana J. L. i Pana P. K., t j. o przestępstwo z art. 271 § 1 w zw. z art. 231 § 1 w zw. art. 235 Kk przy zast. art. 11 § 2 Kk, - w dniu [...] października 2020 r. w W., składając jako świadek zeznania mające służyć za dowód w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w G. o sygn. akt [...], będąc pouczonym o art. 233 § la Kk oraz wynikającym z treści art. 183 § 1 Kk prawie do odmowy odpowiedzi na1pytania, jeżeli jej udzielenie mogłoby narazić świadka na odpowiedzialność kamą, zeznał nieprawdę, wskazując, że jako funkcjonariusz Policji, realizując czynności procesowe w sprawie prowadzonej przeciwko Panu P. R, Panu J. L. I Panu P. K., w dniu [...] kwietnia 2020 r. przeprowadził czynność przesłuchania w charakterze świadka Pana T. W. zgodnie z wymogami przepisów postępowania karnego, a więc po udzieleniu mu stosownych pouczeń, w tym o odpowiedzialności karnej grożącej za składanie fałszywych zeznań, sporządzając jednocześnie protokół z tej czynności, z którym przesłuchiwany świadek się zapoznał oraz podpisał bezpośrednio po zakończeniu przesłuchania, t.j. o przestępstwo z art. 233 § 1a Kk. Organ wskazał, że czyny, o które podejrzany jest P. A. dotyczą przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego. Głównym przedmiotem ochrony w odniesieniu do przestępstwa stypizowanego w art. 231 Kk jest prawidłowa działalność instytucji państwowych i samorządu terytorialnego (główny przedmiot ochrony) oraz interes społeczny i prywatny (dodatkowy przedmiot ochrony), w art. 233 Kk i art. 235 Kk - prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości oraz dobre imię osoby, przeciwko której kierowane jest ściganie, natomiast w art. 271 Kk – wiarygodność dokumentów {Kodeks karny Komentarz, pod red. R. Stefański, 2020 r., Legalis). Nie bez znaczenia dla tej sprawy jest, iż sprawcą omawianych przestępstw jest osoba pełniąca funkcję publiczną (funkcjonariusz publiczny - policjant). Istotne jest także to, że czyny te pozostają w ścisłym związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi funkcjonariusza publicznego. Komendant Główny Policji wskazał, że zachowanie funkcjonariusza Policji, które prowadzi do przedstawienia mu zarzutów o przestępstwa z art. 271 § 1 Kk w zw. z art. 231 § 1 Kk: w zw. art. 235 Kk przy zast. art. 11 § 2 Kk oraz z art. 233 § la Kk stanowi jaskrawy przykład lekceważącego traktowania funkcji, którą P. A. pełnił jako policjant, a także braku szacunku do tego zawodu oraz etosu z nim związanego. Jako osoba, która w życiu zawodowym permanentnie styka się z objawami naruszeń przepisów prawa, nie tylko powinien mieć świadomość tego, jakie są konsekwencje określonego zachowania, ale przede wszystkim, jakie skutki takie działanie wywołuje w sferze publicznej. Wiedza w społeczeństwie o tym, iż podejrzanym o popełnienie przestępstw związanych z pełnieniem służby jest policjant, stanowi w tym przypadku również okoliczność obciążającą skarżącego. Informacja taka rzutuje przede wszystkim na opinię o samym funkcjonariuszu, ale również ma bezpośrednie przełożenie na ocenę społeczną formacji, w której pełni służbę. Skutkuje to w konsekwencji negatywnym odbiorem Policji w oczach opinii publicznej. Powyższe nie tylko dyskredytuje wyżej wymienionego policjanta jako osobę o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji), ale też naraża na szwank dobre imię formacji zobowiązanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie Komendanta Głównego Policji skierowanie postępowania karnego przeciwko P. A. o popełnienie dwóch przestępstw z art. 271 § 1 w zw. z art. 231 § 1 Kk: w zw. art. 235 Kk przy zast. art. 11 § 2 Kk: oraz z art. 233 § 1a Kk sprawia, iż wymieniony niewątpliwie utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu. Jako policjant był bowiem zobowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw oraz reagowania na wszelkie przejawy łamania prawa. Tymczasem sam stał się podejrzanym o popełnienie przestępstw. Tym samym w ocenie Komendanta Głównego Policji P. A. nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią. Powyższe zdaniem organu uniemożliwia pozostawienie wymienionego w służbie. Komendant Główny Policji wskazał, że organ w postępowaniu administracyjnym nie badał zasadności zarzutów zawartych w treści postanowienia, nie oceniał również okoliczności towarzyszących przedstawieniu zarzutów karnych oraz wartości zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego pod kątem odpowiedzialności karnej, a tym bardziej nie odnosił się w jakikolwiek sposób do winy, czy niewinności podejrzanego. Organ zaznaczył, że nie wymaga także badania postawa funkcjonariusza jaką przejawiał on w przeszłości w służbie, jej przebieg, jego osiągnięcia zawodowe czy odbiór jego osoby przez przedstawicieli tej formacji lub społeczeństwa. Organ administracyjny nie kwestionuje bowiem, że skarżący pełniąc służbę w Policji cieszył się nieposzlakowaną opinią. Był to warunek sine qua non, umożliwiający mu nieprzerwane kontynuowanie stosunku służbowego. Stąd też weryfikacja tych okoliczności byłaby bezprzedmiotowa dla tego postępowania. KGP zaznaczył, że organ administracji publicznej w pełni zapewnił stronie oraz jej pełnomocnikowi czynny udział w każdym stadium postępowania - stosownie do art. 10 k.p.a. Jak wynika ze zgromadzonych w przedmiotowej sprawie materiałów prawo to nie było ograniczone, bowiem pełnomocnicy strony dwukrotnie zapoznawali się z materiałami sprawy i wykonywali ich fotokopie. Mogli oni również (tak samo jak obecny pełnomocnik strony lub sama strona) wyrazić swoje stanowisko w sprawie. Zdaniem organu odwoławczego słusznie organ I instancji nadał rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji. Roli swej Policja nie może wypełniać w przypadku, gdy zasób kadrowy jednostki Policji lub komórki organizacyjnej tej jednostki utrudnia lub uniemożliwia realizację ustawowo nałożonych na Policję zadań. Odnosząc się do wniosku z dnia [...] grudnia 2020 r. o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego rozkazu personalnego Komendant Główny Policji wskazał, że brak było podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności tej decyzji, bowiem w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 135 k.p.a. Jednocześnie organ podniósł, że z uwagi na fakt, iż zaskarżony rozkaz personalny (któremu został nadany rygor natychmiastowej wykonalności) został doręczony w dniu [...] grudnia 2020 r. należało uchylić tę decyzję w części dotyczącej terminu zwolnienia policjanta ze służby w Policji i określić datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] grudnia 2020 r. Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. stał się przedmiotem skargi P. A., reprezentowanego przez radcę prawnego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i rozkazu personalnego organu I instancji oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj: - art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji zwolnienie odwołującego ze służby w Policji, gdy tymczasem z zebranych w toku postępowania administracyjnego dowodów (również tych znanych organowi z urzędu) oraz ustalonego stanu faktycznego wynika, że zwolnienie ze służby winno nastąpić na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy, o czym świadczy rozpoznany pozytywnie przez Komendanta [...] Policji w W. w dniu [...] października 2020 r. raport skarżącego z dnia [...] października 2020 r. - art. 41 ust. 3 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie w sprawie, pomimo rozpoznania pozytywnie przez Komendanta [...] Policji w W. w dniu [...] października 2020 r. raportu skarżącego z dnia [...] października 2020 r., a który to tryb zwolnienia ze służby skarżącego - jako obligatoryjny zobowiązywał do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie zwolnienia ze służby P. A. w związku ze zgłoszeniem, przez niego wystąpienia ze służby. 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj: - art 105 § 1 i nast. k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i w konsekwencji zaniechanie wydania decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby na podstawie deklaratoryjnej, a uruchomienia postępowania administracyjnego i zwolnienia ze służby P. A. na podstawie obligatoryjnej, - art. 110 k.p.a., poprzez wadliwe doręczenie rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji w W. nr [...] z dnia [...] listopada 2020 roku – tj. już po upływie daty zwolnienia ze służby, a który to błąd nie mógł zostać skorygowany w osnowie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji w W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. w sposób, w jaki organ ten wyznaczył datę zwolnienia ze służby na dzień [...] grudnia 2020 roku – "pod. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2012-10-17, II SA/Wa 1336/12 (prawomocny). Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Bydgoszczy z 2011-10-06, II SA/Bd 975/11 (prawomocny), ponieważ Rozkaz Personalny Komendanta [...] Policji w W. Nr [...] z dnia [...] listopada 2020 roku w dacie jego doręczenia był niewykonalny"; - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez niewłaściwe ustalenie daty zwolnienia ze służby skarżącego na dzień [...] grudnia 2020 roku, gdy tymczasem rolą organu w tej sytuacji było stwierdzenie wygaśnięcia rozkazu personalnego K[...]P nr [...] z dnia [...] listopada 2020 roku, albowiem stał się on bezprzedmiotowy (minął termin wypowiedzenia), a stwierdzenie jej wygaśnięcia leży w interesie społecznym, który w tym wypadku należy rozumieć jako konieczność zapewnienia działania organów zgodnie z prawem, a następnie "wydania nowego rozkazu personalnego o zwolnieniu z bliskim terminem wypowiedzenia i niezwłocznie go doręczenia podobnie Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Bydgoszczy z 2011-10-06, II SA/Bd 975/11 (prawomocny — sprawa na kanwie żołnierza zawodowego)"; - rażące naruszenie przez organ odwoławczy art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 8, 9 w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez całkowite pozbawienie skarżącego prawa do czynnego udziału w postępowaniu na etapie przed Komendą Główną Policji, możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym na etapie postępowania odwoławczego, a które to uchybienie w sposób istotny mogło mieć wpływ na ostateczny wynik postępowania – "pod. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2002 r. V SA 166/2002; Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 1999 r. IV SA 595/99; Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2000 r. I SA/Kr 631/98". W uzasadnieniu pełnomocnik rozszerzył argumentację w zakresie postawionych zarzutów. Wskazał na fakt pozytywnego rozpoznania raportu P. A. z dnia [...] października 2020 r. - w dniu [...] października 2020 r. przez Komendanta [...] Policji. Wskazał, że o okoliczności tej wspomina organ pierwszej instancji na stronie 10 rozkazu personalnego K[...]P nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r. Zdaniem pełnomocnika fakt ten "determinował jedynie do wydania decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w przedmiocie zwolnienia ze służby skarżącego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 5) ustawy, a następnie winien prowadzić do wszczęcia i zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby P. A. na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji". Podniósł, że pełnomocnika skarżącego pozbawiono prawa do wzięcia udziału w postępowaniu odwoławczym, możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, możliwości odniesienia się do tego materiału, jak również składania ewentualnych wniosków dowodowych - po zapoznaniu się z tym materiałem, a które to uchybienie w sposób istotny miało wpływ na ostateczny wynik postępowania, ponieważ organ procedował w sprawie, a pełnomocnik skarżący nie miał możliwości udziału w tym postępowaniu na żadnym jego etapie. Podniósł, że gdyby skarżący miał możliwość realnego udziału w postępowaniu administracyjnym w toku postępowania odwoławczego - to po zapoznaniu się z materiałami w sprawie zapewne odniósłby się do ich treści, oraz wniósł stosowne wnioski dowodowe. Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji. Odniósł się do zarzutów skargi. Wskazał m.in., że organ miał prawo zastosować fakultatywny tryb zwolnienia ze służby w Policji z uwagi na jej ważny interes. Przywołał pogląd zaprezentowany w wyroku NSA z dnia 8 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 1481/14, Legalis nr 1453548). Wskazał też, że okoliczności wskazane przez skarżącego nie uzasadniały przyjęcia, że postępowanie w sprawie zwolnienia P. A. ze służby w Policji należało umorzyć. Zacytowany powyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje, że skarżący pozostaje w błędzie, co do możliwości zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zaskarżony rozkaz personalny odpowiada prawu. Trafnie Komendant Główny Policji zastosował w tej sprawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Organy nie naruszyły w tej sprawie ani przepisów prawa materialnego wskazanych w zarzutach skargi ani procedury administracyjnej, tj. wskazanych w skardze przepisów k.p.a. W ocenie Sądu organy Policji miały prawo – w stanie faktycznym tej sprawy – zastosować przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zarówno Komendant [...] Policji jak i Komendant Główny Policji dokonali prawidłowej wykładni i właściwie zastosowali przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, prawidłowo zastosowano też art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. W sprawie tej nie było podstaw do zastosowania przez organ art. 105 § 1 k.p.a. Organy w sposób wyczerpujący uzasadniły podjęte rozstrzygnięcia, co pozwoliło Sądowi stwierdzić, iż dokonana przez nie ocena materiału dowodowego nie była dowolna. Nadto, organ zebrał wystarczający dla rozstrzygnięcia tej sprawy materiał dowodowy – pozwalający na ocenę zaistnienia przesłanki ważnego interesu służby – i należycie go rozważył. Wszystkie zarzuty skargi Sąd uznał tym samym za nietrafne. Zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że uchybienie uniemożliwiło dokonanie konkretnej czynności procesowej, która miałaby wpływ na wynik sprawy. Sytuacja taka nie zachodziła w niniejszej sprawie. Nadto, z akt sprawy wynika, że strona była pouczona o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. i nie była pozbawiona udziału w postępowaniu. Profesjonalny pełnomocnik odwołującego się brał udział w postępowaniu. Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Istotą sprawy było zatem dokonanie przez organ Policji ustalenia, czy pozostawienie P. A. w służbie narusza ważny interes służby i uzasadnia tym samym jego zwolnienie ze służby. Jak trafnie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, ustawa o Policji nie definiuje pojęcia ważnego interesu służby, jednakże jest bezsporne, że należy ten interes rozumieć i rozpatrywać w kontekście celów i zadań Policji, jako formacji uzbrojonej, przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa, ochrony osób i mienia przed bezprawnym zamachem. Okoliczności, w jakich znalazł się skarżący, tj. fakt ogłoszenia w dniu [...] października 2020 r. P. A. postanowienia o przedstawieniu zarzutów popełnienia przestępstw z - art. 271 § 1 w zw. z art. 231 § 1 w zw. art. 235 Kk przy zast. art. 11 § 2 Kk, - z art. 233 § 1a Kk w stanie faktycznym tej sprawy dawały organowi Policji wystarczającą podstawę do przyjęcia, że funkcjonariusz Policji, który będąc obowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw, sam stał się podejrzanym o popełnienie wskazanych przestępstw - utracił nieposzlakowaną opinię. Twierdzenie organu, że powyższe czyni niemożliwym pozostawienie skarżącego w służbie nie jest dowolne. Brak podstaw do zakwestionowania twierdzenia organu, że policjant, któremu przedstawiono zarzuty o popełnienie dwóch przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, traci autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków w organie ścigania. Nadto, dodatkowo organ wskazał, że wobec skarżącego zastosowany został środek zapobiegawczy w postaci m.in. oddania pod dozór Policji połączonego z zakazem kontaktowania się – w jakikolwiek sposób – ze wszystkimi funkcjonariuszami Wydziału dw. z Przestępczością [...] Komendy [...] Policji pracującymi w tym wydziale w okresie od dnia [...] kwietnia 2020 r. do dnia [...] października 2020 r. Zasadnie w zaskarżonym rozkazie personalnym wskazano na brak możliwości oceny okoliczności towarzyszących przedstawieniu zarzutów karnych. Organ Policji nie ma obowiązku, a przede wszystkim uprawnień do weryfikowania postawionych przez prokuratora zarzutów jak i prawidłowości prowadzonego postępowania. Podstawę prawną zastosowaną przez organ stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Działania organu Policji nie zależały w tej sprawie od wyniku sprawy karnej. Jak wskazano już wyżej, trafne jest ustalenie organu, że samo podejrzenie policjanta o popełnienie przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego skutkuje utratą nieposzlakowanej opinii i w konsekwencji uzasadnia zwolnienie ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Pogląd taki prezentowany jest także w ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (v. wyrok NSA z dnia 2 października 2018 r. sygn. akt I OSK 812/17, wyrok NSA z dnia 12 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 921/17, wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2318/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). "Poszlaka" w języku polskim oznacza podejrzenie, natomiast "nieposzlakowany" to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać, nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia zawodowego jak i prywatnego. Utratą przymiotu "nieposzlakowanej opinii" nie skutkuje tylko i wyłącznie karalność danej osoby. Może ją także spowodować – w konkretnych okolicznościach – znalezienie się tej osoby w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Nieposzlakowana opinia to także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej (v. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 48/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Organy wykazały, że skarżący utracił autorytet i wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy w istocie niezbędne są do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków policjanta. Do zadań Policji należy ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, a także ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organy miały prawo stwierdzić w tej sprawie, że podejrzenie skarżącego o popełnienie przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego skutkuje utratą przymiotu koniecznego do pozostania w szeregach Policji. Trafnie organ stwierdził przy tym, że kwestia dotychczasowego przebiegu służby skarżącego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy. W sprawie zasadnie uznano, że samo przedstawienie wyżej wymienionemu policjantowi zarzutów popełnienia przestępstw wskazanych w postanowieniu prokuratora stanowiło wystarczającą podstawę do zwolnienia ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Organ Policji miał podstawy, aby przyjąć, że w sprawie tej spełniona została przesłanka ważnego interesu służby uniemożliwiająca pozostawienie skarżącego w służbie. Organ uznał, że ważny interes służby jest tożsamy w tej sprawie z interesem społecznym i w świetle zadań nałożonych na Policję oraz okoliczności sprawy, twierdzenie to uznać należy za prawidłowe. Organy Policji wystarczająco wyczerpująco uzasadniły, że dalsze pozostawanie skarżącego w Policji nie jest możliwe. Nie został naruszony art. 107 § 3 k.p.a. W sprawie tej organ wypełnił obowiązek nałożony na niego przez ustawodawcę w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, tj. wystąpił o opinię organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów (v. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2149/13). Organ nie naruszył w tej sprawie także art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Zwolnienie ze służby nastąpiło bowiem w tej sprawie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Organ nie stosował zatem art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Okoliczność złożenia przez policjanta raportu z dnia [...] października 2020 r. o zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji nie zmienia wyniku niniejszej sprawy. Regulacja zawarta w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji nie oznacza, że to policjant zawsze decyduje o tym, w jakim trybie nastąpi rozwiązanie z nim stosunku służbowego, a nadto, że jeżeli funkcjonariusz zadeklaruje chęć wystąpienia ze służby, to organ pozbawiony jest w ogóle możliwości zwolnienia tego policjanta ze służby na innej, dopuszczonej ustawą podstawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jeżeli organ do upływu terminu przewidzianego w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji dysponuje inną podstawą do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego, to wybór trybu dokonywanego zwolnienia należy do uprawnionego organu (v. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2016 r. sygn.. akt I OSK 1481/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). W takim przypadku wniosek policjanta o zwolnienie go ze służby w trybie przewidzianym w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji nie ma bezwzględnego pierwszeństwa. W razie zaistnienia odrębnych, samoistnych przesłanek przewidzianych w art. 41 ust. 1 lub ust. 2 ustawy o Policji, organ władny jest wszcząć z urzędu stosowne postępowanie i sam zdecydować o innej podstawie wykluczenia policjanta z grona funkcjonariuszy omawianej formacji. Taka sytuacja nastąpiła w niniejszej sprawie. Nie ma przy tym znaczenia data wszczęcia z urzędu postępowania, a mianowicie czy organ uruchomił swe postępowanie jeszcze przed złożeniem przedmiotowego raportu, czy też w okresie biegu terminu, o jakim mowa w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji (w sprawie tej nadto, postępowanie dotyczące zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wszczęte zostało pismem Komendanta [...] Policji z dnia 15 października 2020 r., a zatem przed wystąpieniem przez skarżącego z raportem o zwolnienie). Sam rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji został wydany we wskazanym okresie. W sprawie tej nie było podstaw do zastosowania przez organy Policji art. 105 § 1 k.p.a. i umorzenia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Postępowanie to wbrew twierdzeniu skargi nie było bezprzedmiotowe. Organ nie wydał rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Adnotacja na raporcie z uwagą "odmowa/termin ustawowy" nie stanowi o wydaniu rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 110 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Rozkaz personalny organu I instancji doręczony został w dniu [...] grudnia 2020 r. Prawidłowo w tym stanie faktycznym odwoławczy uchylił rozkaz personalny organu I instancji w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby i ustalił nową datę zwolnienia na dzień [...] grudnia 2020 r. Wbrew zarzutom skargi organ w sprawie tej nie naruszył art. 110 k.p.a. Pamiętać trzeba, że rozkazowi personalnemu organu I instancji nadany był rygor natychmiastowej wykonalności, a w tym zakresie Komendant Główny Policji utrzymał go w mocy. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ nie stosował powołanego przepisu. Nie było przy tym – w stanie faktycznym sprawy i w odniesieniu do okoliczności podniesionych przez pełnomocnika w skardze – podstaw do jego zastosowania. Podkreślić należy jednocześnie, że sąd administracyjny nie dokonuje kontroli prowadzonej przez organ Policji polityki kadrowej. Do sądu administracyjnego należy dokonanie oceny, czy działanie organu i podjęte w jego ramach rozstrzygnięcia nie były dowolne, czy organ rozważył wszechstronnie wszystkie okoliczności istotne w tej sprawie oraz czy wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia. To biorąc pod uwagę Sąd stwierdził, że organy Policji nie naruszyły art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Nadany rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności był uzasadniony interesem społecznym. Funkcjonariusz Policji ma służyć społeczeństwu, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Pozostawanie skarżącego pod zarzutem popełnienia przestępstwa wykluczało w ocenie organów Policji wypełnianie tej roli. Interes skarżącego, choć zrozumiały, nie przeważył w tej sprawie nad interesem służby. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.