III OZ 1214/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 września 2021 r. sygn. akt II SAB/Ol 68/21 oddalające wniosek o wyłączenie sędziów WSA: Katarzyny Matczak, Ewy Osipuk, Piotra Chybickiego, Bogusława Jażdżyka, Adama Matuszaka, Alicji Jaszczak-Sikory i Marzenny Glabas od rozpoznawania sprawy o sygn. akt II SAB/Ol 68/21 w sprawie ze skargi W. R. na bezczynność Burmistrza B. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie i wyłączyć sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Bogusława Jażdżyka od orzekania w sprawie o sygn. akt II SAB/Ol 68/21. 2. oddalić zażalenie w pozostałym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z 30 września 2021 r. sygn. akt II SAB/Ol 68/21 w sprawie ze skargi W. R. na bezczynność Burmistrza B. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, na podstawie art. 22 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." oddalił wniosek o wyłączenie sędziów WSA: Katarzyny Matczak, Ewy Osipuk, Piotra Chybickiego, Bogusława Jażdżyka, Adama Matuszaka, Alicji Jaszczak-Sikory i Marzenny Glabas. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący wniósł o wyłączenie wskazanych powyżej sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie od rozpoznawania sprawy ze skargi na bezczynność Burmistrza B. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Skarżący powołał się na uzasadnienie postanowienia NSA z 9 lipca 2021 r. sygn. akt III OZ 408/21, uchylające postanowienie WSA w Olsztynie i wyłączające sędzię WSA w Olsztynie Ewę Osipuk od orzekania w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 424/20. Skarżący stwierdził, że sytuacja dotycząca ww. postępowania wywołuje w nim wątpliwości co do bezstronności sędziów WSA, którzy byli obecni podczas narady w ww. sprawie: Katarzyny Matczak, Ewy Osipuk, Piotra Chybickiego i Bogusława Jażdżyka. W odniesieniu do sędziów Alicji Jaszczak – Sikory, Marzenny Glabas i Adama Matuszaka, skarżący wskazał, że sędziowie ci wydali postanowienia w sprawie wyłączenia sędzi Ewy Ospiuk sprzecznie z faktami podanymi w audycji TVP [.... z [...] r. i niezgodnie z art. 137 p.p.s.a., co miało być potwierdzone przez NSA w powoływanym postanowieniu. Oddalając powyższy wniosek, WSA w Olsztynie wskazał, że przedmiot niniejszego postępowania jest inny niż w sprawie II SA/Ol 424/20. Stronami postępowania pod sygn. akt II SAB/Ol 68/21 jest tylko W. R. (będący członkiem Stowarzyszenia E. w B.) i Burmistrz B.. Okoliczność, że przedmiotem wnioskowanej informacji jest decyzja dotycząca E. Sp. z o.o., nie może być oceniona jako okoliczność wskazująca na istnienie przesłanki wyłączenia sędziów WSA: Katarzyny Matczak, Ewy Osipuk, Piotra Chybickiego, Bogusława Jażdżyka, Adama Matuszaka, Alicji Jaszczak-Sikory i Marzenny Glabas. Zdaniem Sądu o zaistnieniu tej przesłanki nie świadczy fakt, że w sprawie II SA/Ol 424/20 uczestnikiem postępowania było Stowarzyszenie E. w B., a skarżący jest członkiem tego stowarzyszenia. Rozstrzygnięcie w sprawie II SA/Ol 424/20 nie wpływa na wynik postępowania ze skargi W. R., a treść przyszłego rozstrzygnięcia w tej sprawie nie będzie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie II SA/Ol 424/20. Odnosząc się do wniosku o wyłączenie drugiej grupy sędziów: Alicji Jaszczak-Sikory, Marzenny Glabas i Adama Matuszaka WSA w Olsztynie podkreślił, że ocena strony co do trafności orzeczenia podjętego z udziałem sędziego nie stanowi przesłanki wyłączenia sędziego. Skarżący w sposób nieuprawniony kwestionuje trafność rozstrzygnięcia Sądu podjętego w powyższym składzie, które to rozstrzygnięcie może być kwestionowane tylko w drodze właściwego środka zaskarżenia. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył W. R., wnosząc o jego zmianę i wyłączenie wskazanych sędziów, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie wniosku do ponownego rozpoznania WSA w Olsztynie. Żalący wniósł także o orzeczenie o kosztach postępowania zażaleniowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia zarzucono naruszenie art. 22 p.p.s.a. poprzez nierozpatrzenie merytoryczne (co do istoty) wniosku o wyłączenie sędziów. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że wniosek był podyktowany dwiema sprawami. W odniesieniu do pierwszej grupy sędziów – sposobem ich zachowania w czasie narady 20 listopada 2018 r. w sprawie II SA/Ol 615/18. W tym zakresie podano, że postanowieniem w sprawie III OZ 408/21 NSA wskazał, że "orzekanie przez sędziego WSA w Olsztynie E. O. w sprawie, w której skarżącym jest Stowarzyszenie [...] w [...], nie musi, ale może wywołać w odbiorze zewnętrznym (społecznym) przeświadczenie ojej kierunkowym nastawieniu do strony procesowej". Sytuacja ta powoduje wątpliwości co do bezstronności sędziów, którzy byli obecni w czasie narady w sprawie II SA/Ol 615/18. W odniesieniu do drugiej grupy – zdaniem żalącego wniosek jest uzasadniony sposobem analizy materiału dowodowego oraz zaleceń NSA. Sędziowie ci byli w składzie orzekającym Sądu, który wydał "postanowienia w sprzeczności z faktami i wbrew obowiązującemu prawu (niestwierdzenie wbrew powszechnie znanej audycji TVP [...] z [...], z której wynika, że osoba spoza składu sędziowskiego była w sali, w której odbywała się narada dotycząca sprawy II SA/OL 615/18, podczas spisywania sentencji wyroku, a więc podczas narady". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie w części. Instytucja wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie regulowana jest przepisami rozdziału 5 działu I ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 18 § 1 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek, dla których wyłączenie sędziego winno nastąpić z urzędu, zaś wyłączenie dokonywane na wniosek strony uregulowane jest w art. 19 p.p.s.a. Zgodnie z drugim z powołanych przepisów, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. W orzecznictwie słusznie wskazuje się, że przepis ten dzięki ogólnemu sformułowaniu, zapewnia odpowiednią elastyczność decydowania o wyłączeniu sędziego. Z założenia ma on eliminować te sytuacje, które nie zostały objęte zakresem zastosowania art. 18 § 1 p.p.s.a. Tak więc zgodnie z przyjętą w procedurze sądowoadministracyjnej koncepcją, do katalogu przesłanek względnych wyłączenia sędziego należą przesłanki wynikające z konkretnych okoliczności danego postępowania, podlegające właśnie z tego względu elastycznej ocenie, która może prowadzić do stwierdzenia, że występują podstawy wyłączenia sędziego, z uwagi na zagrożenie bezstronności i obiektywizmu orzekania. Jednocześnie wyłączenie na podstawie tego przepisu powinno odwoływać się do zobiektywizowanych przesłanek, tak aby wątpliwość co do bezstronności sędziego mogła zostać uznana za mającą realne podstawy. Nie wystarcza do zastosowania wskazanego przepisu występowanie u strony podejrzenia, co do braku bezstronności sędziego, czy subiektywne przekonanie strony, co do negatywnego nastawienia sędziego do strony (szerzej zob.: wyrok NSA z 11 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 538/17, LEX nr 2508334 oraz postanowienie NSA z 28 stycznia 2015 r. sygn. akt II OZ 40/15, LEX nr 1640591). W świetle judykatury wniosek o wyłączenie sędziego może być uzasadniony nie tylko wówczas, gdy sędzia może nie być bezstronny, ale także we wszelkich sytuacjach, "które mogłyby prowadzić do powstania, o ile nie u samej strony (na co wskazuje orzecznictwo), to co najmniej u obiektywnego, zewnętrznego obserwatora uzasadnionych wątpliwości co do bezstronności sędziego" (wyrok TK z 13 grudnia .2005 r. sygn. akt SK 53/04, OTK-A 2005, nr 11, poz. 134). Za Naczelnym Sądem Administracyjnym powtórzyć także należy, że celem instytucji wyłączenia sędziego jest realizacja konstytucyjnego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy przez niezawisły i bezstronny sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Bezstronność sądu jest też elementem prawa do przeprowadzenia rzetelnego postępowania sądowego w rozumieniu art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. nr 61, poz. 284 ze zm.) - dalej: "Konwencja o Ochronie Praw Człowieka" oraz art. 14 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwartego do podpisu w Nowym Jorku 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. nr 38, poz. 167). Orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka - dalej: "ETPCz" i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, na gruncie art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka, wyraźnie wskazuje na konieczność unikania sytuacji stwarzających jakiekolwiek wątpliwości, co do bezstronności sędziego. W swoich orzeczeniach dotyczących bezstronności sądu ETPCz przyjmuje tzw. zasadę domniemania bezstronności i stosuje bardzo rygorystyczne kryteria, które mogłyby doprowadzić do podważenia tego domniemania. Naruszenie tego przepisu w kontekście podejmowania przez tego samego sędziego czynności na różnych etapach określonego postępowania ETPCz rozpatruje kazuistycznie, z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. W wyroku z 9 lutego 2012 r. 42856 Kinskẏ v. Czechy (LEX nr 1107708) ETPCz stwierdził, że: "Istnienie bezstronności dla celów art. 6 ust. 1 Konwencji musi zostać rozstrzygnięte zgodnie z kryterium subiektywnym, to jest na podstawie osobistych przekonań konkretnego sędziego w danej sprawie, a także zgodnie z kryterium obiektywnym, to jest po dokonaniu oceny, czy dany sąd dawał gwarancje wystarczające, by wykluczyć wszelkie uprawnione wątpliwości w tej mierze. (...) Co do kryterium obiektywnego, należy rozstrzygnąć, czy oprócz zachowania sędziów, istnieją podlegające ocenie okoliczności faktyczne, które mogą rodzić wątpliwości co do ich bezstronności. Oznacza to, że przy rozstrzyganiu w przedmiocie zaistnienia w danej sprawie uprawnionego powodu ku temu, by obawiać się, iż danemu sędziemu lub organowi sprawującemu funkcję składu orzekającego brakuje bezstronności, stanowisko zainteresowanej osoby jest ważne, lecz nie jest rozstrzygające. Rozstrzygającym jest to, czy można uznać taką obawę za obiektywnie uzasadnioną. W tej mierze nawet pozory mogą mieć pewne znaczenie lub, innymi słowy, sprawiedliwości nie tylko musi stać się zadość, musi być ona także widoczna. Stawką jest tutaj zaufanie, które sądy w demokratycznym społeczeństwie muszą wzbudzać w społeczeństwie" (zob. też wyrok ETPCz z 21 grudnia 2010 r. 27225/05 Gajewski v. Polska, LEX nr 675691; wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 1 lipca 2008 r. C-341/06 P. Chronopost S.A. i La Poste v. Union Française de L'Express (UFEX) i inni, LEX nr 410025; A. Hauser, Prawo jednostki do sądu europejskiego, C. H. Beck Warszawa 2017 r., s. 58-62) – por. postanowienie NSA z 9 lipca 2021 r. sygn. akt III OZ 408/21, LEX nr 3195872. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, w pierwszej kolejności przypomnieć należy że wniosek o wyłączenie sędziów WSA w Olsztynie został złożony w sprawie ze skargi W. R. na bezczynność Burmistrza B. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Wniosek ten związany był z decyzją dotyczącą E. Sp. z o.o. Należy zauważyć, że cytowanym powyżej postanowieniem NSA w sprawie III OZ 408/21 wyłączył od orzekania w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 424/20 sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Ewę Osipuk. Skarżący jest członkiem Stowarzyszenia E. w B., które było uczestnikiem powyższego postępowania sądowoadministracyjnego (zaświadczenie o członkostwie – k. 29). Przedmiotem ww. sprawy była decyzja SKO w Olsztynie z 27 marca 2020 r. nr SKO.60.79.2019 w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego. Przedmioty obu spraw pozostają zatem odmienne, podobnie odmienne są strony postępowania sądowoadministracyjnego. Niemniej wskazać trzeba, że wbrew stanowisku WSA w Olsztynie okoliczność ta nie może mieć przesądzającego znaczenia pod kątem oceny niniejszego wniosku. Obie sprawy dotyczą – z perspektywy zewnętrznego obserwatora – tej samej inwestycji w postaci instalacji do produkcji płyt drewnopochodnych. Interpretację tę potwierdził już NSA w postanowieniu z 9 grudnia 2020 r. sygn. akt II OZ 1061/20 w sprawie dotyczącej pozwolenia zintegrowanego dla ww. inwestycji, uznając że pod kątem wniosku o wyłączenie sędziego w tej sprawie istotne mogą być okoliczności sprawy ze skargi na uchwałę Rady Miejskiej w B. z 16 sierpnia 2016 r. nr XXV/161/16 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy przemysłowej w obrębie nr 1 miasta B. oraz w obrębie B. K., na którym to terenie znajduje się wskazana instalacja. Niniejsza sprawa dotyczy udzielenia informacji publicznej, nie jest zatem powiązana prawnie z opisaną powyżej inwestycją. Jednakże fakt, iż skarżący członek Stowarzyszenia przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji uczynił kwestie związane z tą inwestycją, jest okolicznością podlegającą ocenie w kontekście społecznego odbioru wątpliwości co do bezstronności sędziego. Reasumując, ustalenia poczynione w sprawie III OZ 408/21 mogą być relewantne także w sprawie rozpatrywanej obecnie. Przypomnieć zatem należy, że postanowieniem z 9 lipca 2021 r. NSA wyłączył od orzekania w sprawie sędziego WSA w Olsztynie Ewę Osipuk. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia NSA wskazał, że pomiędzy zamknięcie przewodu a ogłoszeniem wyroku w sprawie II SA/Ol 615/18 sędzia Bogusław Jażdżyk, nie będący członkiem składu orzekającego w ww. sprawie, wszedł na salę sądową. Podano, że "[r]ównież niezaprzeczalnym jest, że z ust sędziego Bogusława Jażdżyka padła negatywna wypowiedź demonstrująca jednoznacznie nieprzychylne nastawienie do jednej ze stron postępowania. Sędzia Ewa Osipuk była sprawozdawcą w tej sprawie. Jak ustalono w sprawie nie zanegowała ona, podobnie jak pozostałe osoby obecne na sali sądowej, negatywnej wypowiedzi sędziego Jażdżyka na temat Stowarzyszenia E. w B., co, jak słusznie wskazano w zażaleniach, mogło być odebrane jako jej milcząca aprobata przez członków składu orzekającego, tym bardziej, że w sprawie zapadł wyrok oddalający skargę". Dalej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "orzekanie przez sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Ewę Osipuk w sprawie, w której skarżącym jest Stowarzyszenie E. w B., nie musi, ale może wywołać w odbiorze zewnętrznym (społecznym) przeświadczenie o jej kierunkowym nastawieniu do strony procesowej". W świetle powyższych stwierdzeń, w pierwszej kolejności uzasadnione jest wyłączenie od orzekania w sprawie sędziego WSA w Olsztynie Bogusława Jażdżyka. Podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym nie ocenia autentyczności powyżej cytowanej wypowiedzi. Jednakże sam fakt jej podania w orzeczeniu sądu może uzasadniać wątpliwość strony co do bezstronności sędziego, nakazując jego wyłączenie w sprawie powiązanej i eliminację wszelkich wątpliwości społecznych co do braku bezstronności i obiektywizmu. Skoro w sprawie III OZ 408/21 przesądzono, że okoliczności sprawy mogły wywołać w odbiorze zewnętrznym wrażenie o kierunkowym nastawieniu sędziego do Stowarzyszenia, w związku z podaną negatywną wypowiedzią co do strony postępowania i innego podmiotu, to już sama troska o odbiór społeczny niezawisłości sędziowskiej nakazuje przyjąć podstawy do wyłączenia sędziego WSA w Olsztynie Bogusława Jażdżyka. Dodać należy, że co do zasady słusznie wskazano w zaskarżonym postanowieniu, iż nawet w przypadku tożsamości podmiotowej dwóch spraw, gdy u podstaw wydanych w nich rozstrzygnięć leży, w pewnym zakresie, ten sam stan faktyczny, nie skutkuje automatycznie tym, że sędziowie orzekający w jednej ze spraw mogą nie być bezstronni w drugie. Jednakże wspólne okoliczności faktyczne spraw mogą stanowić podstawę wyłączenia ww. sędziów, o ile przedmiot niniejszego postępowania pozostaje w związku z przedmiotem postępowania w sprawie III OZ 408/21. NSA w składzie orzekającym uznaje, że ów związek może mieć charakter nie tylko prawny, ale i społeczny, co uzasadnione jest w świetle konstytucyjnych podstaw wyłączenia sędziego. Skoro celem wyłączenia na podstawie art. 19 p.p.s.a. jest wzbudzanie zaufania społeczeństwa do sądów, to związek spraw o charakterze powiązania faktycznego może stanowić podstawę wyłączenia sędziego. Ostatecznie o zaistnieniu przesłanki wyłączenia sędziego w trybie art. 19 p.p.s.a. decyduje uzasadniona wątpliwość strony co do bezstronności sędziego. Wątpliwość ta może powstać także na gruncie faktycznego, a nie tylko prawnego, powiązania obu spraw. Związek taki w rozpatrywanej sprawie ma miejsce, z uwagi na treść pytań skierowanych przez skarżącego do Burmistrza B. Natomiast zażalenie jest bezzasadne w części odnoszącej się do odmowy wyłączenia sędziów WSA w Olsztynie Ewy Osipuk, Katarzyny Matczak i Piotra Chybickiego. Poza sporem jest, że sędziowie ci nie wypowiadali się negatywnie w odniesieniu do skarżącego W. R.. Okoliczność, iż skarżący jest członkiem Stowarzyszenia E. w B. nie oznacza, iż wymienieni powyżej sędziowie nie będą bezstronni w sprawach ze skarg poszczególnych członków Stowarzyszenia. Brak zanegowania negatywnej wypowiedzi sędziego Jażdżyka na temat Stowarzyszenia E. w B. mógł zostać odebrany jako uzasadniona wątpliwość co do bezstronności sędziego, ale tylko w odniesieniu do Stowarzyszenia. Zatem, skoro okoliczności wskazane w postanowieniu NSA w sprawie III OZ 408/21 nie dotyczą skarżącego bezpośrednio, to brak jest podstaw do zastosowania art. 19 p.p.s.a. wobec sędziów Ewy Osipuk, Katarzyny Matczak i Piotra Chybickiego. W szczególności podstawą taką nie jest fakt orzekania w sprawie II SA/Ol 424/20. O braku bezstronności nie może bowiem świadczyć sam fakt uprzedniego orzekania w innej sprawie tego samego uczestnika postępowania i wydanie wyroku oddalającego skargę. Zatem, skoro sędziowie ci nie byli autorami negatywnej wypowiedzi odnoszącej się do Stowarzyszenia, a tym bardziej jego członków, to brak było przesłanek do uznania, że istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności ww. sędziów w sprawie skargi ze W. R. na bezczynność Burmistrza B. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Przechodząc do oceny zażalenia w zakresie drugiej grupy sędziów stwierdzić należy, że zażalenie jest w tej części bezzasadne. W tym zakresie skarżący zmierza do wyłączenia sędziów WSA w Olsztynie Alicji Jaszczak – Sikory, Marzenny Glabas i Adama Matuszaka z uwagi na fakt, że sędziowie ci "wydali postanowienia w sprawie wyłączenia sędzi Ewy Ospiuk sprzecznie z faktami podanymi w audycji TVP [...] z [...] r. i niezgodnie z art. 137 p.p.s.a., co miało być potwierdzone przez NSA w powoływanym postanowieniu". Odnosząc się do tych twierdzeń, NSA w pełni podziela rozważania zawarte w zaskarżonym orzeczeniu, iż ocena strony co do trafności orzeczenia podjętego z udziałem danego sędziego nie stanowi przesłanki wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy, podobnie jak fakt, że sędzia, którego wyłączenia domaga się skarżący, był sprawozdawcą w innej sprawie z udziałem Stowarzyszenia, którego skarżący jest członkiem. W orzecznictwie prezentowany jest jednolity pogląd, zgodnie z którym o wyłączeniu sędziego nie może decydować subiektywne przekonanie strony o jego stronniczości i niesprawiedliwości. NSA w składzie orzekającym podziela stwierdzenie, iż sama podejrzliwość strony, brak zaufania do bezstronności sędziego, czy też przeświadczenie o prowadzeniu przez sędziego postępowania w sposób wadliwy i nieobiektywny, nie stanowią przesłanki uzasadniającej wyłączenie sędziego od orzekania w danej sprawie (zob. postanowienia NSA: z 15 marca 2016 r. sygn. akt I OZ 203/16, LEX nr 2003508, z 19 września 2014 r. sygn. akt I OZ 786/14, LEX nr 1529124, z 20 sierpnia 2014 r. sygn. akt I OZ 679/14, LEX nr 1501788, z 6 maja 2014 r. sygn. akt I OZ 336/14, LEX nr 1467273 i wyrok NSA z 23 stycznia 2020 r. sygn. akt II GSK 1053/19, LEX nr 2785459). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 188 i art. 19 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wyłączył od rozpoznania sprawy sędziego WSA w Olsztynie Bogusława Jażdżyka i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie w pozostałym zakresie. W zakresie wniosku o zasądzenie kosztów postępowania podnieść należy, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie bowiem z art. 209 p.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Natomiast w niniejszej sprawie zostało rozpoznane zażalenie na postanowienie, a zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania zażaleniowego.