III SA/Kr 977/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Michna Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi [...] Stacji [...] na uchwałę Rady Miasta K z dnia 5 maja 2021 r. nr [...] w sprawie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o pracę z radnym A. H. za wypowiedzeniem na podstawie art. 32 § 1 Kodeksu pracy 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. zasądza od Rady Miasta K na rzecz strony skarżącej [...] Stacji [...] kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Rada Miasta K podjęła w dniu 5 maja 2021 r. uchwałę nr [...] w sprawie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o pracę z radnym A. H. za wypowiedzeniem na podstawie art. 32 § 1 Kodeksu pracy. Uchwałę podjęto na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 713 ze zm.). Rada Miasta K uchwaliła, co następuje: "§ 1. Rada Miasta K nie wyraża zgody na rozwiązanie umowy o pracę z radnym A. H., zatrudnionym w [...] Stacji [...], za wypowiedzeniem na podstawie art. 32 § 1 Kodeksu pracy. § 2. Uzasadnienie przyczyn odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o pracę, o której mowa w § 1 uchwały, stanowi załącznik do uchwały. § 3. Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia". Na powyższą uchwałę wniosła skargę strona skarżąca – [...] Stacja [...], zaskarżając ją w całości. Uchwale, o której mowa powyżej, zarzuciła naruszenie art. 25 ust. 2 o samorządzie gminnym, polegające na niewłaściwym zastosowaniu przepisu poprzez jego błędną wykładnię (wyrażającą się w uznaniu, że decyzja Rady Miasta w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym pozostawiona została swobodnemu uznaniu rady i ma charakter arbitralny) i na przekroczeniu uznania administracyjnego. Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w całości, ewentualnie o uchylenie uchwały. Strona skarżąca wskazała, że uchwała podjęta została w odpowiedzi na wniosek Dyrektora [...] Stacji [...] o wyrażenie w drodze uchwały Rady Miasta zgody na rozwiązanie umowy o pracę z radnym A. H., na podstawie art. 32 § 1 Kodeksu pracy. We wniosku wskazano, iż przyczyną uzasadniającą wypowiedzenie jest wykorzystywanie przez radnego A. H. zwolnienia od pracy z powodu choroby w celach innych niż odzyskanie zdolności do pracy i wykonywanie w okresie zwolnienia czynności utrudniających proces leczenia i rekonwalescencję. Strona skarżąca wyjaśniła, że A. H. - ze względu na długotrwałą niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby - był nieobecny w pracy od 8.04.2020 roku do 8.03.2021 r., a następnie od 11.03.2021 r. do chwili składania skargi, nie świadcząc pracy na zajmowanym stanowisku. Jednocześnie, jak wynika z decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] 2021r. znak: [...], nr sprawy: [...] (dotyczącej odmowy prawa do zasiłku chorobowego i zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku) w tym samym czasie A. H. wykonywał obowiązki radnego, biorąc udział w posiedzeniach Rady Miasta K i pracach Komisji. Należy nadmienić, iż w orzecznictwie sądowym i wypowiedziach doktryny prawa pracy, zachowanie takie uzasadniałoby nawet rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia, w trybie "dyscyplinarnym" na podstawie 52 Kodeksu pracy, ponieważ wykorzystywanie zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem stanowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych. Należy wyraźnie podkreślić, iż adnotacja na zwolnieniu lekarskim o treści: "Pacjent może chodzić" nie usprawiedliwia wykonywania obowiązków radnego przez pracownika, którego taka adnotacja dotyczy. Taki zapis upoważnia go jedynie do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, np. poruszanie się po mieszkaniu, udanie się na zabieg czy kontrolę lekarską (tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 12 listopada 2002 r., sygn. III AUa 3189/2001). W tych kategoriach na pewno nie mieści się udział w posiedzeniach Rady Miasta i praca w Komisjach, które bez wątpienia powodują stres i wysiłek utrudniające rekonwalescencję i powrót do zdrowia i na stanowisko pracy. Powyższe w pełni uzasadnia rozwiązanie umowy o pracę i brak jest obiektywnych, zgodnych z zasadami współżycia społecznego i społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa przesłanek podjęcia uchwały nie wyrażającej zgody na rozwiązanie przedmiotowej umowy o pracę. W odpowiedzi na wniosek Rada Miasta K podjęła zaskarżoną uchwałę nr [...] w sprawie odmowy wyrażenia zgody na wypowiedzenie umowy o pracę radnemu A. H. Strona skarżąca wskazała, że uzasadnienie przedmiotowej uchwały wskazuje na przyjęcie przez Radę Miasta bezwzględnej, oderwanej od stanu faktycznego ochrony stosunku pracy radnego, mimo iż taka ochrona nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Uchwała Rady Miasta stanowi w tym wypadku nieuzasadnioną, bezpodstawną i sprzeczną z porządkiem prawnym ingerencję w autonomię organizacyjną pracodawcy. Strona skarżąca wskazała, że ocena zasadności przyczyn rozwiązania umowy o pracę należy do kompetencji sądu pracy i rada gminy nie powinna tych kompetencji naruszać, co de facto uczyniła. W tym kontekście nie do zaakceptowania jest zawarte w uchwale Rady Miasta twierdzenie, iż powołane orzeczenia nie dotyczą radnego, jako korzystającego ze szczególnej, ustawowej ochrony stosunku pracy. Jak już wyjaśniono, ochrona ta nie ma charakteru bezwzględnego, nie pozwala radnemu na naruszanie przepisów prawa pracy bez konsekwencji. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o oddalenie skargi w całości. Organ wskazał, iż w dniu 16 kwietnia 2021 roku do Rady Miasta K wpłynęło pismo Dyrektora [...] Stacji [...] w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o pracę z A. H. - radnym VIII kadencji Rady Miasta K za wypowiedzeniem na podstawie art. 32 § 1 Kodeksu pracy. W uzasadnieniu złożonego wniosku dyrektor [...] Stacji [...] podał jako przyczynę uzasadniającą wypowiedzenie umowy o pracę wykorzystywanie przez radnego A. H. zwolnienia od pracy z powodu choroby w celach innych, niż odzyskanie zdolności do pracy i wykonywanie w okresie zwolnienia czynności utrudniających proces leczenia i rekonwalescencji. Nadto wskazane zostało, iż decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] 2021 roku, znak sprawy [...], stała się podstawą odmowy prawa do zasiłku chorobowego i jednocześnie zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku przez radnego A. H. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie wskazać należy, iż jest to drugi na przestrzeni ponad miesiąca, wniosek [...] Stacji [...] w sprawie dotyczącej stosunku pracy zawartego z radnym A. H. Pierwszy, złożony w dniu 10 marca 2021 roku, a dotyczący wyrażenia zgody przez Radę Miasta K na wypowiedzenie warunków pracy i płacy radnemu A. H., nie uzyskał akceptacji Rady Miasta K (uchwała Nr [...] Rady Miasta K z dnia 24 marca 2021 roku w sprawie odmowy wyrażenia zgody na wypowiedzenie warunków pracy i płacy radnemu A. H.). Drugi wniosek - tym razem o rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem na podstawie art. 32 § 1 Kodeksu pracy - Rada Miasta K oceniła, poprzez de facto zmianę jego kwalifikacji, jako działanie nie znajdujące uzasadnienia. Tym bardziej, że przytoczone w nim okoliczności (wykorzystywanie zwolnienia od pracy z powodu choroby w celach innych niż odzyskanie zdolności do pracy i wykonywanie w okresie zwolnienia czynności utrudniających proces leczenia i rekonwalescencje) znane były pracodawcy podczas składania pierwszego wniosku w dniu 10 marca 2021 roku i nie stanowiły wówczas jego podstawy. Jako podstawę pierwszego wniosku wypowiedzenia warunków pracy i płacy wskazano jedynie jako konsekwencję przeprowadzenia zmiany Regulaminu Organizacyjnego [...] Stacji [...]. Przytoczona w uzasadnieniu wniosku decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] 2021 roku, nie była znana Radzie Miasta K, podobnie jak informacja, czy została ona zaskarżona. Rada Miasta K wskazała, iż radny A. H. jako radny korzysta ze szczególnej, ustawowej, ochrony stosunku pracy. Przytoczone we wniosku orzeczenia dotyczą osób nie sprawujących mandatu radnego gminy. Udział radnego A. H., w czasie niezdolności do pracy, w pracach Rady Miasta K i jej komisji - z uwagi na stan epidemii często zdalnie z pośrednictwem łączy internetowych - w ocenie Rady Miasta K nie wpłynął na pogorszenie stanu zdrowia, jak również na przedłużenie okresu niezdolności do pracy i nie miał negatywnego wpływu na proces leczenia. Mając powyższe na względzie, ze względu na konieczność ochrony stosunku pracy radnego, Rada Miasta K odmówiła zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym A. H. za wypowiedzeniem na podstawie art. 32 § 1 Kodeksu pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej pod względem legalności jest opisana na wstępie uchwała Rady Miasta K podjęła z dnia 5 maja 2021 r. nr [...] w sprawie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o pracę z radnym A. H. za wypowiedzeniem na podstawie art. 32 § 1 Kodeksu pracy. Podstawę materialną zaskarżonej uchwały stanowił art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1372; powoływanej dalej jako "u.s.g."), zgodnie z którym rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Z jednej strony celem powyższego przepisu jest zapewnienie radnemu swobody w wykonywaniu mandatu, z drugiej nie służy on tworzeniu szczególnych przywilejów w zakresie trwałości stosunku pracy (por. uchwałę SN 7 sędziów z dnia 24 listopada 1992 r., sygn. I PZP 55/92, OSNC 1993 r., nr 7-8, poz. 116). Ustrojowe ustawy samorządowe kształtujące ochronę stosunku pracy nie określają ściśle przesłanek, zgodnie z którymi powinien podejmować uchwałę organ rozważający objęcie danej osoby ochroną, gdy chodzi o wiążący ją stosunek pracy. Jedyny element obligatoryjny to stwierdzenie, iż rada odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Ustawy te, w tym powołana ustawa o samorządzie gminnym, będącą podstawą zaskarżonej uchwały, przewidują dwie postacie ochrony trwałości stosunku pracy radnego - ochronę bezwzględną i względną. Ochrona bezwzględna przejawia się w zobowiązaniu rady do odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy radnego, jeżeli podstawą rozwiązania są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego. Oznacza to prawną niemożliwość rozwiązania w takiej sytuacji i z takiej przyczyny stosunku pracy radnego w trakcie trwania okresu ochronnego. Względna ochrona zachodzi natomiast wtedy, gdy przyczyną rozwiązania stosunku pracy radnego nie są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu, i w takiej sytuacji rozwiązanie tego stosunku jest zależne od woli rady, która może takiej ochrony udzielić, ale nie ma takiego obowiązku jak przy ochronie bezwzględnej. Instytucja ochrony stosunku pracy radnego ma chronić radnego przed szykanami ze strony pracodawcy, ale nie ma spełniać funkcji swoistego immunitetu czy parawanu, za którym radny mógłby się skutecznie chronić, mimo ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych (por. B. Jaworska-Dębska, Formuła wykonywania mandatu radnego, w: Instytucje współczesnego prawa administracyjnego. Księga Jubileuszowa prof. zw. dr hab. Józefa Filipka, red. Iwona Skrzydło-Niżnik i in., Kraków 2001 r., s. 292, P. Sitniewski, Zasady ochrony stosunku pracy radnego, zakres ochrony oraz zwolnienia grupowe, LEX 2011.) Natomiast w orzecznictwie ostatecznie przyjęto bardziej restrykcyjną dla radnego wykładnię powyższego przepisu wskazując, że art. 25 ust. 2 u.s.g. powinien być interpretowany w ten sposób, że rada gminy nie może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu (por. wyrok NSA z 7 czerwca 2018 r., II OSK 923/18). Dokonując takiej wykładni NSA wskazał, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów administracyjnych wykładnia art. 25 ust. 2 u.s.g. przeszła ewolucję od stanowiska, które się sprowadzało do tego, że wyrażenie zgody przez radę gminy na rozwiązanie z radnym stosunku pracy jest pozostawione do swobodnej decyzji rady, z wyjątkiem sytuacji, gdy podstawą tego rozwiązania są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu (tak w uzasadnieniu uchwały SN z 24 listopada 1992 r., I PZP 55/92), do stanowiska, w którym podnosi się, że jeżeli podstawą odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, rada gminy ma obowiązek wykazać przyczyny usprawiedliwiające odmowę i nie może ograniczać się do oceny, czy podane przez pracodawcę powody uzasadniają rozwiązanie stosunku pracy z radnym (wyrok NSA z 27 lipca 2017 r., II OSK 1445/17). Dalej NSA podkreślił, że art. 25 ust. 2 u.s.g., w którym stanowi się, że po pierwsze, rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem, a po drugie, że rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, nie należy odczytywać w ten sposób, że w sytuacji opisanej w zdaniu drugim tego przepisu rada ma obowiązek odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy, zaś w innych przypadkach jest to pozostawione jej uznaniu. Prowadziłoby to do nieuzasadnionego uprzywilejowania radnych kosztem ich pracodawców, gdyż rada gminy mogłaby odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy, gdy to rozwiązanie nie ma żadnego związku z wykonywaniem przez pracownika mandatu radnego. Uprzywilejowanie radnych w zakresie możliwości rozwiązania z nimi stosunku pracy jest uzasadnione jedynie wtedy, gdy to rozwiązanie ma związek ze sprawowaniem mandatu radnego. W związku z tym drugie zdanie art. 25 ust. 2 u.s.g. należy odczytywać jako wskazanie okoliczności uzasadniających odmowę wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym (por. wyrok NSA z 24 października 2018 r., II OSK 2532/17). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela powyższe stanowisko. W realiach niniejszej sprawy przyczyną uzasadniającą wypowiedzenie było wykorzystywanie przez radnego A. H. zwolnienia od pracy z powodu choroby w celach innych niż odzyskanie zdolności do pracy i wykonywanie w okresie zwolnienia czynności utrudniających proces leczenia i rekonwalescencję. Strona skarżąca wskazała, że A. H. - ze względu na długotrwałą niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby - był nieobecny w pracy od 8.04.2020 roku do 8.03.2021 r., a następnie od 11.03.2021 r. do chwili złożenia skargi, nie świadcząc pracy na zajmowanym stanowisku. Jednocześnie, jak wynika z decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 31.03.2021 r. znak: [...], nr sprawy: [...], która dotyczyła odmowy prawa do zasiłku chorobowego i zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku w tym samym czasie A. H. wykonywał obowiązki radnego, biorąc udział w posiedzeniach Rady Miasta K i pracach Komisji. Zdaniem Sądu w takim stanie faktycznym nie można uznać, że podstawą rozwiązania stosunku pracy były zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, chociaż pośrednio tak właśnie jest. Jednakże przyczyną wypowiedzenia jest wykorzystywanie zwolnienia od pracy z powodu choroby w celach innych niż odzyskanie zdolności do pracy oraz podejmowanie w tym czasie czynności utrudniających proces leczenia i rekonwalescencję. Nie jest rolą tut. Sądu dokonywanie oceny, czy branie udziału w posiedzeniach Rady Miasta K i pracach Komisji odpowiada wyżej opisanej sytuacji. Kompetencje w tym zakresie posiada sąd powszechny (sąd pracy). Przepis art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy przed nowelizacją obowiązującą od 2.06.1996 r. zawierał przykładowe wyliczenie ciężkich naruszeń podstawowych obowiązków, wliczając do nich dokonanie nadużyć w zakresie korzystania ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Rezygnacja z tej regulacji spowodowała, że – jak trafnie przyjął SN w wyroku z 1.07.1999 r., I PKN 136/99, OSNAPiUS 2000/18, poz. 690 – nadużycie korzystania ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego samo w sobie nie może być zakwalifikowane jako ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych. Jednakże pracownik, który w czasie zwolnienia lekarskiego podejmuje czynności sprzeczne z jego celem, jakim jest odzyskanie zdolności do pracy, a zwłaszcza czynności prowadzące do przedłużenia nieobecności w pracy, godzi w dobro pracodawcy i działa sprzecznie ze swoimi obowiązkami (lojalność wobec pracodawcy; obowiązek świadczenia pracy i usprawiedliwienia nieobecności). Może to być uznane za przyczynę z art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy. Natomiast w wyroku z 21.10.1999 r., I PKN 308/99, OSNAPiUS 2001/5, poz. 154, SN inaczej ujął to zagadnienie, przyjmując, że wykorzystywanie zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego przeznaczeniem jest naruszeniem podstawowych obowiązków pracowniczych i stanowi uzasadnioną przyczynę rozwiązania umowy o pracę na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 k.p., jednakże tylko wtedy, gdy pracownikowi można przypisać winę co najmniej w postaci rażącego niedbalstwa. Z orzecznictwa Sądu Najwyższego (por. np. wyrok z 16.03.2017 r., II PK 14/16, OSNP 2018/4, poz. 45 i powołane w nim orzeczenia) dotyczącego niewłaściwego korzystania ze zwolnień lekarskich wynika wniosek, iż może ono być podstawą rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę nawet bez wypowiedzenia, jeżeli według indywidualnej oceny wszystkich okoliczności sprawy ciężko zawinione zachowanie pracownika stanowi poważne naruszenie obowiązku dbałości o dobro zakładu pracy (pracodawcy) polegające na naruszeniu lub zagrożeniu jego interesów. Zgodzić się przy tym należy z wyrokiem SN z 17.05.2018 r., I PK 72/17, LEX nr 2488706, że wykonywanie przez pracownika pracy w okresie niezdolności do pracy (zwolnienia lekarskiego) tylko wyjątkowo może nie zostać uznane za uchybienie podstawowemu obowiązkowi pracowniczemu. Należy podkreślić, że przestrzeganie obowiązków pracowniczych nie stanowi elementu wykonywania mandatu radnego, a tym samym rozwiązanie umowy z powodu ich naruszenia nie może zostać uznane za pozostające w związku przyczynowym z wykonywaniem tego mandatu. Zdaniem Sądu nie można art. 25 ust. 2 u.s.g. wykładać w taki sposób, iż wskazany w nim związek przyczynowy nie byłby zakreślony żadnymi racjonalnymi granicami, tak aby w efekcie stanowił swoisty immunitet, gwarantujący radnemu ochronę jego stosunku pracy w sytuacji działań niezgodnych z prawem czy rażących naruszeń obowiązków pracowniczych. Należy jeszcze raz podkreślić, iż bezwzględna odmowa wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy może mieć miejsce tylko w przypadku, gdy podstawą rozwiązania stosunku pracy są wyłącznie zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu (por. wyrok NSA z 24 października 2018 r., II OSK 659/17), co nie miało miejsca w niniejszej sprawie, gdyż podstawą wypowiedzenia miało być korzystanie ze zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny jego celem. Wobec powyższego niezasadnie Rada Miasta K odmówiła wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy skarżącego, jako że nie miało to związku z wykonywaniem mandatu radnego. Nie było rolą Rady Miasta rozstrzyganie sporu między pracodawcą a pracownikiem co do prawdziwości tych okoliczności i ocena zasadności wypowiedzenia stosunku pracy, gdyż należy to do kognicji właściwego sądu pracy, jeżeli powstanie spór dotyczący zasadności wypowiedzenia umowy o pracę. Uchwała rady o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie rozstrzyga o tym, że radny ma być zwolniony, a jedynie usuwa przeszkodę rozwiązania stosunku pracy i pozwala na rozwiązanie stosunku pracy z radnym przez pracodawcę. Radny, jak każdy inny pracownik, będzie mógł przed sądem pracy wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego, są niezgodne z prawem i nieuzasadnione (por. wyrok NSA z 13 maja 2016 r., II OSK 211/16). Sąd pracy - w przeciwieństwie do rady gminy - dysponuje realnymi instrumentami do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w zakresie oceny pracy skarżącego dokonanej przez pracodawcę. O ile Rada Miasta nie dysponuje pełnymi środkami dowodowymi w tym zakresie (np. nie ma możliwości przesłuchiwania świadków na tą okoliczność) i nie posiada kompetencji fachowej w tym zakresie, o tyle właściwy sąd pracy taką kompetencję posiada i w ramach kodeksu postępowania cywilnego dysponuje pełną gamą środków dowodowych, m.in. dowody z dokumentów, z zeznań świadków, opinii biegłych (por. wyroki NSA z: 30 lipca 2019 r., II OSK 1714/18 oraz 29 września 2020 r., II OSK 1456/20). Mając na uwadze powyższe Sąd - na podstawie art. 147 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw i zasądził od Rady Miasta K na rzecz strony skarżącej [...] Stacji [...] kwotę 300 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.