II SAB/Gd 157/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.), Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak, , , po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 16 marca 2022 r. sprawy ze skargi C. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy do załatwienia wniosku C. W. z 15 listopada 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącej C. W. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. C. W. w dniu 8 grudnia 2021 r. wniosła skargę na bezczynność Wójta Gminy K. w zakresie rozpatrzenia jej wniosku z 15 listopada 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, który dotyczył udostępnienia dokumentów zawierających informacje w zakresie zasobu użytkowanych przez organ artykułów piśmienniczych i biurowych w latach 2015-2021. Skarżąca powyższym wnioskiem zwróciła się o udostępnienie dokumentów zawierających w szczególności informacje o: rokrocznym zapotrzebowaniu na poszczególne rodzaje artykułów; przetargach ogłaszanych i realizowanych przez organ w tym zakresie; umowach zawieranych na dostawy tych produktów; cenach zakupionych towarów lub środków na nie przeznaczonych, a także dokumentów zawierających informacje o tożsamym znaczeniu i zakresie. Wskazując na bezczynność organu, skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej, poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek złożony za pośrednictwem poczty elektronicznej organu 15 listopada 2021 r.; 2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak realizacji powyższego wniosku i pozostawienie go bez odpowiedzi. Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 15 listopada 2021 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej w piśmie z 22 listopada 2021 r. W jego ocenie, odpowiedź na pytanie o rokrocznym zapotrzebowaniu na artykuły biurowe nie jest lakoniczna, gdyż Urząd Gminy minimalizuje koszty wydatków na materiały biurowe, nie gromadzi zapasów i materiały zakupywane są po złożeniu zapotrzebowania przez pracowników. Odnośnie do niepodania informacji o wydatkowanych na ten cel środkach, organ wskazał, że pytanie zostało zrozumiane jako ilość materiałów, a nie kwot wydatkowanych na ten cel. Ponadto dokumenty z roku 2015 zostały poddane brakowaniu, gdyż minął okres ich przechowywania. Organ zauważył też, że jak wynika ze skargi, strona skarżąca chce pozyskać informacje w celach komercyjnych "poszerzenia swojej oferty", a nie w celu uzyskania informacji o funkcjonowaniu organu administracji publicznej. Takie działania nie powinny podlegać ochronie przewidzianej dla pozyskania informacji publicznej, jest to bowiem sprzeczne z celem, dla którego przepisy te zostały uchwalone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), zwanej dalej "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Kontrolowana sprawa została na tej podstawie rozpoznana w trybie uproszczonym. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej - czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, postanowienie NSA z 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/10, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, jak i dalej powołane orzeczenia). Stosownie do art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., zwanej dalej też w skrócie "ustawą", lub "u.d.i.p.") podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej wówczas, gdy są w jej posiadaniu. W przeciwnym przypadku obowiązek taki nie występuje, a dla uchylenia się od zarzutu bezczynności w tym przedmiocie wystarczające jest poinformowanie wnioskodawcy na piśmie o nieposiadaniu żądanej informacji. Natomiast, jeśli organ posiada określoną informację publiczną powinien rozpoznać wniosek na zasadach uregulowanych w ustawie. Zgodnie z art. 13 ust. 1 tej ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Przy czym ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej i jej udostępnienie jest czynnością materialno-techniczną. W art. 16 ust. 1 ustawy przewidziana została forma decyzji dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz dla umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na gruncie przepisów analizowanej ustawy, bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.) lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też – że zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują (por. wyrok WSA w Olsztynie z 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Ol 166/21. LEX nr 3288449). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Jak wynika z akt sprawy skarżąca w dniu 15 listopada 2021 r. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie zasobu użytkowanych przez organ artykułów piśmienniczych i biurowych w latach 2015-2021, w szczególności dokumentów zawierających informacje o: rokrocznym zapotrzebowaniu na poszczególne rodzaje artykułów; przetargach ogłaszanych i realizowanych przez podmiot w tym zakresie; umowach zawieranych na dostawy tych produktów; cenach zakupionych towarów lub środków na nie przeznaczonych, a także dokumentów zawierających informacje o tożsamym znaczeniu i zakresie. W kontrolowanej sprawie nie było sporne, że Wójt Gminy K. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zgodnie bowiem z tym przepisem takimi podmiotami są organy władzy publicznej. W związku z tym należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie wniosek został skierowany do organu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Nie budzi również wątpliwości i nie jest w sprawie kwestionowane, że żądania zawarte we wniosku z 15 listopada 2021 r. dotyczą informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Jest nią każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji. W art. 6 ust. 1 ustawy ustawodawca wymienił rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje publiczne. Z treści art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy wynika, że informacją publiczną podlegającą udostępnieniu jest informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy, w tym majątku, którym dysponują. W myśl zaś art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy informacją publiczną jest informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. W świetle powyższego, Wójt Gminy K., do którego skierowano wniosek ww. treści, winien był podjąć działania w celu jego załatwienia. Skarżąca domagała się udostępnienia dokumentów zawierających informacje dotyczące zasobu użytkowanych przez podmiot artykułów piśmienniczych i biurowych w latach 2015-2021, wymieniając "w szczególności", o jakie dokumenty chodzi. W zakresie żądania dokumentów zawierających informacje o rokrocznym zapotrzebowaniu na poszczególne rodzaje artykułów organ udzielił następującej odpowiedzi: "zakupy odbywają się na bieżąco według zapotrzebowania pracowników". Odpowiedź ta jest lakoniczna i niepełna. Nie wynika z niej, jakie jest w skali roku ilościowe zapotrzebowanie na poszczególne rodzaje artykułów piśmienniczych i biurowych. W zakresie żądania dokumentów zawierających informacje o przetargach ogłaszanych i realizowanych przez podmiot w tym zakresie, organ udzielił następującej odpowiedzi: "wartość szacowana według regulaminu wewnętrznego zamówień publicznych nie przekracza progu, według którego należy stosować zapytanie ofertowe. Szacowanie odbywa się na podstawie zeszłorocznych wydatków plus 10% wzrostu zakupów przewidzianych na dany rok". Ponownie, udzielona odpowiedź nie zawiera informacji o ilości i wartości realizowanych w poszczególnych latach zakupów artykułów piśmienniczych i biurowych. Organ nie przesłał też dokumentu, na który się powołał. W zakresie żądania dokumentów zawierających informacje o umowach zawieranych na dostawy tychże produktów wskazano "nie dotyczy", przez co należy rozumieć, że umowy takie nie są zawierane. Te informację Sąd uznaje za wystarczającą. W zakresie żądania dokumentów zawierających informacje o tożsamym znaczeniu i zakresie organ udzielił odpowiedzi, cyt. "szacowanie łączne na cały asortyment biurowy i papierniczy". Jakkolwiek odpowiedź ta w żaden sposób nie odnosi się do sformułowanego żądania, to uznać należy, że żądanie wniosku w tym zakresie jest dalece nieprecyzyjne i niejasne. Nie wiadomo de facto, czego oczekuje wnioskodawczyni, domagając się dokumentów zawierających informację o "tożsamym znaczeniu i zakresie". Natomiast, w zakresie żądania dokumentów zawierających informacje o cenach zakupionych towarów/środkach na nie przeznaczonych, organ nie udzielił żadnej odpowiedzi. Jeżeli zdaniem organu treść wniosku była niejasna, powinien zwrócić się do skarżącej w celu uzyskania wyjaśnień lub doprecyzowania, jakie konkretnie dokumenty, będące w jego posiadaniu, wyczerpują zakres żądania wniosku. Jeżeli organ nie posiada żądanych dokumentów, bowiem w związku z upływem obowiązującego okresu ich przechowywania zostały one zniszczone, czy też, jak określono w odpowiedzi na skargę "poddane brakowaniu", organ powinien o tym skarżącą poinformować. Podkreślenia wymaga, że przedstawienie informacji innej, niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej, wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, stanowi o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co niewątpliwie narusza przepis art. 13 ust. 1 ustawy (por. wyrok NSA z 20 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2569/12 oraz wyrok NSA z 10 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 13/16 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA). W przypadku żądania dotyczącego dokumentów odnoszących się do zapotrzebowania i wydatkowania środków na artykuły biurowe i piśmiennicze, konieczne dla prawidłowego funkcjonowania urzędu, organ winien udostępnić obrazujące to wydatkowanie faktury i rachunki oraz inne dokumenty, będące w jego posiadaniu. Sąd zwraca przy tym uwagę, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W kwestii argumentu organu podniesionego w odpowiedzi na skargę, że działania skarżącej stanowią nadużycie prawa, zauważyć należy, że skarżąca stoi na stanowisku, że żądane przez nią informacje są tzw. informacją prostą, dla udzielenia której motywy jakimi kieruje się wnioskodawca nie są istotne. Informacją prostą jest informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie, w jakiej ją posiada (z zachowaniem ograniczeń z art. 5 u.d.i.p.), przy czym jej wyodrębnienie ze zbiorów informacji (rejestrów, zbiorów dokumentów, akt postępowania) nie jest związane z koniecznością ponoszenia kosztów osobowych lub finansowych, trudnych do pogodzenia z bieżącą działalnością podmiotu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2022 r., sygn. akt III OSK 4893/21, CBOSA). Podnoszona przez organ kwestia motywów żądania informacji publicznej mogłaby mieć znaczenie w odniesieniu do żądania informacji przetworzonej (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy). W przypadku informacji przetworzonej można mieć do czynienia z sytuacją, gdy informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci. Przetworzeniem informacji jest zebranie lub zsumowanie, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości, znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji i oceny. Ponadto, możliwa jest sytuacja, gdy wniosek o udostępnienie informacji obejmuje wprawdzie informacje proste będące w posiadaniu obowiązanego, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej. W niektórych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, sporządzenia zestawień i opracowań, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania adresata wniosku i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną (zob. np. wyroki NSA z: 9 sierpnia 2011 r., I OSK 977/11, 6 października 2011 r., I OSK 1199/11, 2 października 2014 r., I OSK 140/14, CBOSA). Przetworzenie może również polegać na wydobyciu poszczególnych informacji z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Informacja wytworzona w ten sposób, mimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, gdyż powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej. W konsekwencji powyższego, jeżeli organ dojdzie do przekonania, że żądane informacje dotyczą informacji przetworzonej, to powinien wezwać skarżącą do wykazania, że udostępnienie żądanej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, pod rygorem wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w trybie art. 16 ust. 1 ustawy. Podobnie w sytuacji uznania, że udostępnione informacje podlegają ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, również powinien w tym zakresie wydać decyzję (art. 5 ust. 2 ustawy). Zważywszy zatem, że w sprawie spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy, wniosek skarżącej podlegał rozpoznaniu w trybie przewidzianym przepisami ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej. Obowiązkiem Wójta było więc udostępnienie skarżącej żądanej informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1), ewentualnie udzielenie wyjaśnień, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 ustawy, bądź też wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1). Podkreślić przy tym należy, że udostępnienie informacji ma formę czynności materialno-technicznej i winno nastąpić w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. Wobec zaniechania organu udostępnienia dokumentów wskazanych we wniosku, wydania decyzji o odmowie udostępnienia żądanych informacji publicznych, lub jednoznacznego wykazania, że żądane informacje nie są informacją publiczną, stwierdzić należy, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącej. W tej sytuacji, w punkcie 1 wyroku Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zobowiązał Wójta do rozpoznania wniosku z 15 listopada 2021 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a a contrario p.p.s.a., orzekł w punkcie 2 wyroku, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Ponadto wskazuje się, że w odniesieniu do przypadków bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ, rażące naruszenie prawa, jako kwalifikowana postać jego naruszenia, powinno być interpretowane ściśle. Kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie bezczynności organu do naruszającej prawo w sposób rażący, jest oczywistość, drastyczność naruszenia prawa z jednoczesnym brakiem racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 4016/19, CBOSA). W konsekwencji, bezczynność lub przewlekłość o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące (por. wyrok NSA z 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1514/14, CBOSA). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie; organ odpowiedział skarżącej w dniu 22 listopada 2021 r., a z treści odpowiedzi na skargę wynika, że organ pozostawał w błędnym przekonaniu, że udzielona odpowiedź załatwia sprawę. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 3 wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł), oraz wysokość wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej, będącego adwokatem (480 zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Brak natomiast było podstaw do zaliczenia do niezbędnych kosztów postępowania opłaty skarbowej od pełnomocnictwa uiszczonej na rzecz Urzędu Gminy K. w kwocie 17 zł oraz 19,90 zł tytułem zwrotu kosztów korespondencji w sprawie skargi. Opłata skarbowa od pełnomocnictwa podlega zwrotowi tylko wtedy, kiedy została prawidłowo uiszczona, to znaczy wpłacona do właściwego organu podatkowego. Jeżeli została uiszczona do niewłaściwego organu, zwrotowi nie podlega. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635 ze zm.), opłacie skarbowej podlega złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury albo jego odpisu, wypisu lub kopii - w sprawie z zakresu administracji publicznej lub w postępowaniu sądowym. Obowiązek zapłaty opłaty skarbowej powstaje od złożenia dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury oraz od jego odpisu, wypisu lub kopii - z chwilą złożenia dokumentu w organie administracji publicznej, sądzie lub podmiocie, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o opłacie skarbowej (art. 6 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy). Na zasadzie art. 8 ust. 1 tej ustawy, zapłaty opłaty skarbowej dokonuje się w kasie lub na rachunek właściwego organu podatkowego. Stosownie do art. 12 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o opłacie skarbowej, organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawach opłaty skarbowej od złożenia dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury oraz jego odpisu, wypisu lub kopii jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), właściwy ze względu na miejsce złożenia dokumentu. W związku z tym, organem właściwym w przedmiocie opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa procesowego złożonego w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku jest Prezydent Miasta G. Opłata na rzecz tego organu nie została uiszczona, w związku z czym brak jest podstaw do zasądzenia jej zwrotu. W kwestii wniosku pełnomocnika o zwrot kosztów korespondencji w sprawie skargi w kwocie 19,90 zł wskazać należy przede wszystkim, że pełnomocnik nie wykazał faktu poniesienia wydatków z tego tytułu w podanej kwocie. W aktach sprawy znajdują się tylko dwie koperty nadane przez pełnomocnika do Sądu, z widniejącymi opłatami w kwotach 8,40 zł (k. 8) i 6,50 zł (k. 20). Ponadto żądanie zwrotu tych kosztów nie znajduje oparcia w przepisach. Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Sąd podziela pogląd, że przyznane pełnomocnikowi z wyboru wynagrodzenie powinno stanowić źródło pokrycia wydatków drobnych i zwykle występujących przy okazji procesu sądowego, a takimi są właśnie koszty korespondencji (por. postanowienie NSA z 13 marca 2012 r., II FZ 30/12, postanowienie WSA w Poznaniu z 18 września 2018 r., I SA/Po 353/18, postanowienie WSA w Szczecinie z 12 marca 2019 r., II SA/Sz 972/18, postanowienie WSA w Lublinie z 10 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Lu 611/04). Pogląd, zgodnie z którym koszty korespondencji zaliczane są do niezbędnych wydatków i zwracane są profesjonalnym pełnomocnikom wyrażany jest na gruncie przepisów normujących zasady wynagradzania pełnomocników świadczących pomoc prawną z urzędu (por. post. WSA w Lublinie z 25 listopada 2008 r. II SA/Lu 339/08; post. WSA w Warszawie z 12 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 180/15; post. NSA z 6 marca 2014 r. sygn. akt I OZ 152/14; post. NSA z 13 listopada 2015 r. sygn. akt I OZ 1486/15) – przepisy te nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. W konsekwencji wniosek pełnomocnika o zasądzenie od organu zwrotu kosztów korespondencji nie zasługiwał na uwzględnienie.