III SA/Kr 1066/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący S WSA Maria Zawadzka Sędziowie S WSA Renata Czeluśniak S WSA Ewa Michna (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2022 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu nr [...] z dnia 20 maja 2021 r. w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza na rzecz skarżącego P. C. od Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z 4 grudnia 2020 r., znak: [...] Komisja Stypendialna dla Studentów Uniwersytetu (dalej: Komisja) odmówiła P. C. (dalej: skarżący) przyznania stypendium rektora na rok akademicki 2020/2021. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skarżący odbywał studia dłużej niż 6 lat, stąd jego uprawnienie do świadczenia upłynęło w dniu 30 września 2012 r. W odwołaniu skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy z 20 lipca 2018 r. o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 573) – dalej "u.p.s.w.n.", przez jego błędną wykładnię polegającą na wadliwej interpretacji ustawnego sformułowania "przysługuje". Ponadto skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przez zastosowanie przesłanki "studiowania dłużej niż 6 lat", która nie została zawarta w treści art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. i oparcie rozstrzygnięcia na wytycznych Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, co z kolei stanowiło według skarżącego naruszenie art. 6 k.p.a. Decyzją wydaną 20 maja 2021 r., znak: [...] Rektor Uniwersytetu utrzymał w mocy decyzję Komisji. Organ wskazał, że zgodnie z art. 93 ust. 2 u.p.s.w.n. świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 u.p.s.w.n. przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Natomiast według § 5 ust. 2 Regulaminu świadczeń studentów i doktorantów Uniwersytetu ustalonego, na podstawie delegacji ustawowej, wyrażonej w art. 95 ust. 2 u.p.s.w.n. świadczenia przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Okres ten oblicza się w miesiącach, sumując do 72 miesięcy każdy rozpoczęty miesiąc, w którym wnioskodawca posiadał status studenta. Organ wskazał też, że stypendium rektora ma charakter konkursowy, a jego celem jest przyznanie świadczenia materialnego wybitnym studentom. Skarżący wniósł o przyznanie stypendium na podstawie kryterium wyróżniania się w nauce, jednak we wniosku nie wykazał żadnych osiągnięć naukowych, artystycznych lub wysokich wyników sportowych we współzawodnictwie co najmniej na poziomie krajowym uzyskanych w poprzednim roku akademickim, stosownie do § 1 ust. 2 załącznika nr 10 do Regulaminu. W ocenie Rektora, Komisja prawidłowo dokonała oceny daty, w jakiej wygasły uprawnienia skarżącego do ubiegania się o stypendium rektora, tj. 30 września 2012 r. Skarżący studiował bowiem na Uniwersytecie w latach 2006-2007 - 12 miesięcy, 2007-2008 - 12 miesięcy, 2008-2009 – 12 miesięcy, 2009-2010 - 12 miesięcy, 2010-2011 - 12 miesięcy, 2011-2012 – 12 miesięcy, 2012-2013 - 12 miesięcy, 2013-2014 - 12 miesięcy, 2014-2015 – 12 miesięcy, 2015-2016 - 12 miesięcy, 2016-2017 - 12 miesięcy, 2017-2018 – 12 miesięcy, 2018-2019 - 12 miesięcy, 2019-2020 – 12 miesięcy, 2020-2021 – 2 miesiące. Zatem do dnia wydania decyzji z 4 grudnia 2020 r. skarżący studiował łącznie 160 miesięcy. Rektor przyznał, że na tle wykładni art. 93 ust. 2 u.p.s.w.n. powstała rozbieżność między uczelniami stosującymi prawo, a sądami administracyjnymi. Rektor wskazał, że zgodnie z opinią Ministerstwa Edukacji i Nauki przedział czasowy wskazany w ww. przepisie oznacza łączny okres nieprzekraczający 6 lat kalendarzowych, tj. 72 miesięcy, w którym danej osobie przysługuje możliwość ubiegania się o świadczenia w ramach studiów, niezależnie od ich rodzaju i długości trwania, jak też uczelni, na których są odbywane. Tym samym dla biegu tego okresu nie ma znaczenia, czy student występuje o świadczenia oraz czy je pobiera. 6-letni okres przysługiwania świadczeń rozpoczyna się w momencie podjęcia studiów i nabycia praw studenta po raz pierwszy, co następuje z chwilą złożenia ślubowania. Termin ten biegnie również wówczas, gdy osoba znajduje się na urlopie od zajęć, ale pozostaje na studiach. Podał też, że w przypadku przerwania studiów (skreślenia z listy studentów) i ponownego ich podjęcia, liczenie wskazanego okresu powinno być kontynuowane, a nie rozpoczynać się od nowa. Podobnie w przypadku ukończenia studiów pierwszego stopnia i podjęcia studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich, sumują się wyłącznie okresy studiowania na tych studiach, natomiast przerwę pomiędzy tymi studiami wyłącza się. Do sześcioletniego okresu przysługiwania świadczeń wlicza się także okresy studiowania sprzed wejścia w życie u.p.s.w.n., tj. sprzed 1 października 2018 r. Organ odniósł się też do wykładni pojęcia "przysługuje" zawartego w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. Wskazał, że na gruncie obowiązujących dotychczas przepisów regulujących problematykę świadczeń stypendialnych określenie "przysługuje" rozumiane było jednolicie, jako "należy się z mocy prawa". Zdaniem organu, fakt, że świadczenie się należy, nie oznacza, że osoba uprawniona ze świadczenia korzysta lub spełnia przesłanki do korzystania z niego, jak również, że ma obowiązek z tego świadczenia korzystać. Rektor wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrokiem z 16 lutego 2021 r., sygn. III OSK 3219/21 przywołany przez skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 18 czerwca 2020 r., II SA/Go 155/20. Podał, że co prawda Naczelny Sąd Administracyjny nie rozstrzygnął kwestii sposobu obliczania omawianego okresu 6 lat, jednak zarzucił Sądowi I instancji, że dokonana przez niego ocena prawna nie pozwala na "kompleksowe odkodowanie wskazań na przyszłość", które pozwoliłyby na poprawne końcowe załatwienie sprawy. W związku z powyższym, zdaniem Rektora, nie można uznać, że w zakresie wykładni art.93 ust.2 pkt 1 u.p.s.w.n. istnieje utrwalona linia orzecznicza. Organ przyznał, że opinie Ministerstwa nie znajdują się w katalogu akt prawa powszechnie obowiązującego, jednak stanowią funkcję pomocniczą w procesie stosowania prawa, stad, w jego ocenie, nic nie stoi na przeszkodzie, żeby organ administracyjny posiłkował się argumentacją Ministerstwa, którą uważa za racjonalną i przekonywującą. Dalej Rektor wyjaśnił, że zgodnie z § 6 ust. 2 załącznika nr 10 do Regulaminu, na właściwej dla skarżącego liście rankingowej, tj. dla kierunku prawo, trzeci rok, studia jednolite magisterskie uwzględniono 637 osób na dzień 30 czerwca poprzedniego roku akademickiego. Z kolei zgodnie z § 6 ust. 3 załącznika nr 10 do Regulaminu, w przypadku gdy 10 % studentów stanowi liczba niecałkowita, stosuje się zaokrąglenie w dół do liczby całkowitej. Zatem do otrzymania stypendium uprawnionych są 63 osoby. Osoba na miejscu sześćdziesiątym trzecim uzyskała wynik ex-aequo 45.5 pkt. W konsekwencji skarżący znalazł się na końcu listy rankingowej z pozostałymi osobami niespełniającymi kryteriów formalnych, czyli poza 10 % osób uprawnionych do otrzymania stypendium. Organ wskazał, że przyznanie skarżącemu stypendium rektora w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym oznaczałoby przyznanie świadczenia ponad 10 % studentów na kierunku i byłoby niezgodne z art. 91 ust. 3 oraz 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, Rektor wskazał, że zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. był chybiony, bowiem wykładnia pojęć zawartych w przepisach nie stanowi o naruszeniu przepisów dotyczących gromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego, nawet jeśli z wykładnią tą nie zgadza się skarżący. Z kolei zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. był zdaniem Rektora zbyt daleko idący. Organ pierwszej instancji wskazał bowiem w decyzji katalog przepisów prawa powszechnie obowiązującego i wewnątrzuczelnianych, które mają zastosowanie w sprawie, a w uzasadnieniu przytoczył najistotniejsze przepisy z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji. Wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Skarżący zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: – art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n., przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że nie spełniał on wymogów do otrzymania stypendium rektora, podczas gdy prawidłowa analiza tego przepisu w kontekście zwartego w nim sformułowania "przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat" nie prowadzi do wniosku aby skarżący przekraczał ten okres; – art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1669 z późn. zm.), przez zaliczanie okresów sprzed wejścia w życie ustawy jako uzasadniających wypełnienie przesłanki negatywnej wprowadzonej dopiero począwszy od 1 października 2019 r., co stanowiło naruszenie zasady lex retro non agit; – art. 91 ust. 3 u.p.s.w.n. w zw. z § 6 ust. 1 oraz § 10 załącznika nr 10 do zarządzenia nr 78 Rektora Uniwersytetu z 1 października 2019 r. w sprawie Regulaminu świadczeń dla studentów i doktorantów Uniwersytetu, przez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że skarżący nie znajdował się w grupie 10 % studentów kierunku studiów prawo, trzeci rok, studia jednolite magisterskie, którzy na liście rankingowej osiągnęli najwyższe lokaty wobec czego nie spełniał kryterium do otrzymania stypendium rektora; 2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: – art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 1960 Nr 30 poz. 168 wraz z późn. zm.) - dalej "k.p.a." przez nieprawidłowe zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie - przyjęcie, że skarżący nie znajduje się w grupie 10 % studentów kierunku studiów prawo, trzeci rok, studia jednolite magisterskie, którzy na liście rankingowej osiągnęli najwyższe lokaty, gdyż nie osiągnął minimalnej wymaganej do tego liczby punktów 45,5, podczas gdy skarżący zgromadził 46,4 pkt, zatem znajduje się w grupie 10 % studentów z najlepszymi wynikami w ww. rankingu, a także w zakresie braku zbadania okresu rzeczywistego przysługiwania skarżącemu świadczenia w toku studiów, a w to miejsce błędnego utożsamienia tego okresu z czasem przez który skarżący posiadł status studenta; – art. 6 k.p. przez oparcie się przez organ, w zakresie przysługiwania świadczenia, na opinii Ministerstwa Edukacji i Nauki zmieszczonej na stronie internetowej, zamiast na obowiązujących aktach prawnych, co narusza gwarancyjny obowiązek działania na podstawie i w granicach przepisów prawa. Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu - Karty Przebiegu Studiów, data wydruku 27 czerwca 2021 r. w zakresie ocen skarżącego i ich punktacji ECTS w roku akademickim 2019/2020 na okoliczność średniej ważonej ocen skarżącego za rok akademicki 2019/1010. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że we wniosku o przyznanie stypendium rektora powołał się na swoje wyróżniające się wyniki w nauce - średnia ważona ocen 4.64 za poprzedni rok studiów. Średnia ta obliczona została zgodnie z § 5 ust. 1 załącznika nr 10 do Regulaminu. Za poprzedni rok akademicki 2019/2020 tj. za który skarżący ubiegał się o stypendium rektora, jego oceny za zaliczone przedmioty przedstawiały się następująco: Kryminalistyka - ocena 4, punków 7, Prawo dyplomatyczne i konsularne - ocena 5, 4 punkty, Prawo rolne - ocena 5, punktów 7, Prawo wyborcze - ocena 5, punktów 6, Współczesne ustroje państwowe - ocena 4,5 punktów 7, Historia nowożytnej administracji - ocena 5, punktów 7, Prawo administracyjne - ocena 5, punktów 11, Prawo karne (materialne) - ocena 4, punktów 11. Zgodnie zaś z § 10 załącznika nr 10 do Regulaminu punkty za wyróżniające się wyniki w nauce ustala się przez działanie: średnia ocen x 10 = liczba punktów. Tym samym otrzymał 46.4 punkty rankingowe. Skarżący podał, że wbrew twierdzeniom organu uzyskał ponad 1 punkt więcej niż wartość graniczna pozwalająca zakwalifikować do grupy stypendystów. Zdaniem skarżącego Rektor błędnie określił materiał dowody, nie zbierając go i nie rozpatrując w sposób zgodny z zasadami u.p.s.w.n., oraz Regulaminu, a także zasadami logiki oraz rachowania. Dalej skarżący nie zgodził się z organami, że w jego przypadku upłynął już okres 6 lat wskazany w wart. 93 ust, 2 pkt 1 u.p.s.w.n., gdyż tyle trwał okres jego dotychczasowych studiów na poprzednich kierunkach oraz, że datą końcową jest dzień 30 września 2012 r. Zdaniem skarżącego braku ustawowej definicji pojęcia "świadczenie przysługuje", należało je odczytywać zgodnie z jego znaczeniem w języku potocznym i odnosić do świadczenia, które zostało przyznane studentowi po spełnieniu wszystkich kryteriów. Skarżący podniósł nadto, że zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.s.w.n. student może ubiegać się o przyznanie wskazanego w nim świadczenia po spełnieniu wszystkich warunków wymaganych dla przyznania świadczenia danego rodzaju, ponieważ sam status studenta nie powoduje powstania uprawnienia do uzyskania danego świadczenia. Oznacza to, że aby świadczenie z katalogu pomocy materialnej dla studentów przysługiwało wnioskodawca musi mieć status studenta, złożyć stosowany wniosek oraz spełnić I dodatkowe warunki przewidziane dla danej kategorii pomocy finansowej wskazane w ustawie oraz ustalonym na jej podstawie przez rektora regulaminie. Tym samy, w ocenie skarżącego, 6-letni okres, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. należało odnosić do okresu, w którym student spełniał przesłanki otrzymywania pomocy finansowej określonej w ustawie niezależnie od tego, czy był beneficjentem takiej pomocy przyznanej mu przez organy uczelni. Natomiast stanowisko, jakie przyjęły w niniejszej sprawie organy, tj. że okres ten każdorazowo liczyć od momentu rozpoczęcia studiów przez studenta ubiegającego się o przyznanie pomocy, jest błędne. Skarżący podał, że ubiegał się o przyznanie mu stypendium rektora po raz pierwszy. Sześcioletni okres, przez który świadczenie przysługuje oznacza wyłącznie taki czas, w którym student spełnia kryteria do ubiegania się o stypendium, w którym może złożyć wniosek i to stypendium otrzymać. Podał też, że do dnia złożenia wniosku o przyznanie stypendium rektora na rok akademicki 2020/2021, świadczenie mu nie przysługiwało. Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał się na liczne orzeczenia sądów administracyjnych. W ocenie skarżącego powoływanie się na interpretacje ministerialne jako uzasadnienie dla odmowy przyznania mu stypendium rektora stanowi naruszenie art. 6. k.p.a. Nadto skarżąca zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1669 z późn. zm.), powołane przepisy ustawy u.p.s.w.n. obowiązują od 1 października 2019 r. w przypadku stypendium socjalnego, stypendium dla osób niepełnosprawnych, zapomogi i stypendium rektora, co ma wpływ na obliczenie 6-letniego okresu przysługiwania przedmiotowego stypendium. Wobec powyższego zasadnym jest branie pod uwagę przysługiwania stypendium, badając przesłankę negatywną upływu okresu 6 lat, począwszy od 1 października 2019 r. a nie w okresach przed wejściem w życie tych przepisów jak i ustawy jako takiej, która obowiązuje od dnia 1 października 2018 r., gdyż narusza to zasadę lex retro non agit. W odpowiedzi Rektor wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga była zasadna ponieważ rację miał skarżący, że organ dokonał błędnej interpretacji ww. art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. (w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją z 18 grudnia 2021 r.). Przepis w ówczesnym brzmieniu stanowił, stypendia przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Co więcej, wobec wliczenia do 6 letniego okresu również okresów studiowania rozpoczętych przed 1 października 2018 r. – Sąd zauważa, że do 6 – letniego okresu, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 u,p.s.w.n. nie należało wliczać okresu przysługiwania świadczeń przed wejściem w życie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tj. przed 1 października 2018 r.). W związku z powyższym Sąd akceptuje i uznaje za własne poglądy sądów administracyjnych dotyczące interpretacji art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. Co więcej, poglądy te są akceptowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, który oddalał skargi kasacyjne uczelnianych organów stypendialnych (por. wyrok NSA: z 8 lipca 2021 r., III OSK 3913/21; z 3 listopada 2021 r., III OSK 4304/21; z 15 grudnia 2021 r., III OSK 4519/21; z 13 stycznia 2021 r., III OSK 4740/21 oraz III OSK 4741/21). Sąd zaznacza przy tym, że w szczególności Naczelny Sąd Administracyjny ww. wyrokiem z 3 listopada 2021 r., III OSK 4304/21 oddalił skargę kasacyjną organu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 24 listopada 2020 r., III SA/Kr 638/20. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Jak słusznie zaakcentował Sąd Wojewódzki, użyte w art. 93 ust. 2 pkt 1 p.s.w.n. pojęcie «przysługiwania świadczenia» nie jest pojęciem tożsamym z pojęciem «przysługiwania statusu studenta», należy je bowiem rozumieć i odnosić do świadczeń, które zostały studentowi przyznane. Świadczenia nie mogą zaś przysługiwać potencjalnie, lecz przysługują realnie i to nie wszystkim studentom, a tylko tym, którym zostały one przyznane decyzją właściwego organu. Świadczenia nie przysługują z samego faktu bycia studentem...". W dalszej części uzasadnienia Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się do treści uzasadnienia projektu ustawy, zasad konstytucyjnych, a także powołał przykładowo wyroki sądów administracyjnych dotyczące wykładni spornego przepisu. Zdaniem orzekającego Sądu wobec braku ustawowej definicji pojęcia "świadczenie przysługuje", jakie zostało użyte w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n., należy je odczytywać zgodnie z jego znaczeniem w języku potocznym ("przysługiwać" to "należeć się komuś z mocy ustawy, prawa, przywileju" - Słownik języka polskiego PWN pod red. W. Doroszewskiego) i odnosić do świadczenia, które zostało przyznane studentowi po spełnieniu wszystkich kryteriów. W związku z tym dla biegu okresu 6 lat, o którym mowa w omawianym przepisie, ma znaczenie to, że student występował o świadczenie, które zostało mu przyznane i je pobrał. Zatem 6-letni okres, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. należy odnosić do okresu, w którym student spełnia przesłanki otrzymywania pomocy finansowej określonej w ustawie i jednocześnie jest beneficjentem takiej pomocy. Nie można, jak błędnie przyjął w niniejszej sprawie organ, wiązać początku tego okresu 6 letniego z momentem rozpoczęcia studiów przez studenta ubiegającego się o przyznanie pomocy. Skoro bowiem z samym statusem studenta ustawa nie wiąże przysługiwania stypendium (ściślej ujmując, jego otrzymywania), to nie sposób uznać, że to z momentem rozpoczęcia studiów zaczyna biec okres 6 lat ograniczający czas przysługiwania stypendium stosownie do art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że orzekający w sprawie organ błędnie zaliczył cały okres statusu studenta skarżącego jako istotny przy ustaleniu, czy skarżący posiadał prawo do przyznanego mu stypendium. Odnosząc się natomiast do zarzutów o posiadaniu wystraczającej ilości punktów przez skarżącego, aby uzyskać stypendium, to Sąd podkreśla, że w decyzji organu I instancji tylko okres przekroczenia przez skarżącego 6 lat studiowania – został uznany za okoliczność wyłączającą możliwość uzyskania stypendium. W aktach znajduje się lista rankingowa studentów sporządzona na potrzeby orzekania o stypendium (k. 60 akt administracyjnych). W tabeli w poz. 146 w ogóle nie wskazano ilości punktów uzyskanych przez skarżącego. Nie wiadomo więc na jakiej podstawie organ II instancji ustalił, że skarżący uzyskał zbyt małą ilość punktów na liście rankingowej. Skarżący dołączył do skargi dokument, z którego miało wynikać, że zgromadził 46,4 punkty. W ponownym postępowaniu organ weźmie pod uwagę ocenę prawną, wynikającą z uzasadnienia orzeczenia, którą będzie związany na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329) oraz przeprowadzi postępowanie wyjaśniające, którego kierunek również wynika z niniejszego wyroku. W szczególności zostanie wyjaśniona kwestia ilości punktów uzyskanych przez skarżącego, co może mieć znaczenia dla przyznania stypendium. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (pkt I wyroku), a także zasądził od organu na rzecz skarżącego (pkt II) poniesione przez niego koszty postępowania, które sprowadzają się do wpisu od skargi uiszczonego w wysokości 200 zł oraz kosztów zastępstwa procesowego (480 zł) i poniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) – zgodnie z art. 200 i 205 §1 powołanej ustawy. Koszty zastępstwa procesowego zostały ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.).