III SAB/Gl 33/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć Sędzia WSA Adam Gołuch po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi R. M. na bezczynność ,,A’’ w C. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. W piśmie z 25 listopada 2021 r. skierowany do A R. M. (dalej określany jako wnioskodawca lub skarżący) zawarł wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez: natychmiastowe zabezpieczenie i udostępnienie mu na nośniku cyfrowym x3, nagrań ze wszystkich kamer monitoringu wizyjnego znajdujących się na terenie A w C. zarejestrowanych w dniu 13, 14 i 15 października 2021 r.; natychmiastowe zabezpieczenie i udostępnienie mu na nośniku cyfrowym x3, nagrań ze wszystkich kamer monitoringu wizyjnego znajdujących się na terenie A w C. zarejestrowanych w dniu 12 listopada 2021 r. ; udostępnienie kserokopii zarządzenia Dyrektora szkoły dotyczącego zmiany organizacji nauki w dniu 13 października 2021 r.; podanie podstawy prawnej pozostawienia bez opieki uczniów A w C. i zwolnienia ich przez Dyrektora ze szkoły w dniu 13 października 2021 r. po tzw. próbnym alarmie i braku wcześniejszego poinformowania o tym fakcie rodziców uczniów niepełnoletnich; podanie, z ilu lekcji każda z klas w dniu 13 października 2021 r. została zwolniona przez Pana Dyrektora i za ile nieprzeprowadzonych w tym dniu lekcji poszczególnym nauczycielom zostały wypłacone pensje i w jakiej wysokości; udostępnienie kserokopii zarządzenia Dyrektora szkoły dotyczącego obowiązku przebywania w budynku szkoły wszystkich nauczycieli w dniu 14 i 15 października 2021 r. czyli w dniu wolnym od zajęć dydaktycznych i pełnienia dyżurów udostępnienia kserokopii zarządzenia Dyrektora szkoły dotyczącego obowiązku przebywania w budynku szkoły wszystkich nauczycieli w dniu 12 listopada 2021 r. czyli w dniu wolnym od zajęć dydaktycznych i pełnienia dyżurów; kserokopii przydziału obowiązków służbowych osobno dla każdego nauczycieli z w roku szkolnym 2021/12022. Jednocześnie wniósł udostępnienie mu informacji w formie papierowej, za wyjątkiem informacji z pkt 1 i 2, którą należało mu udostępnić na nośniku - do rąk własnych za potwierdzeniem odbioru. Odpowiadając na powyższy wniosek pismem z 9 grudnia 2021 r. Dyrektor szkoły stwierdził, że zapisy monitoringu nie są informacją publiczną. Podobnie podanie podstawy prawnej nie jest informacja publiczną. Ustosunkowują się do pytań nr 3, 4, 6 i 7 Dyrektor szkoły stwierdził, że nie wydano zarządzeń w zakresach objętym pytaniami. Jednoczę snie drugim pismem z tej samej daty organ wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnego interesu publicznego przemawiającego za udzieleniem mu odpowiedzi na pytanie piąte. Bowiem w ocenie organu żądana przez wnioskodawcę informacja w kształcie opisanym we wniosku jest informacją przetworzoną. Organ nie dysponuje takim dokładnie zestawieniem. W dniu [...] r. organ wydał decyzję odmawiającą wnioskodawcy udzielenia informacji publicznej w zakresie objętym pytaniem piątym wniosku z 25 listopada 2021 r. W skardze z 28 grudnia 2021 r.skierowanej do sądu administracyjnego skarżący zarzucił organowi bezczynność w załatwieniu jego wniosku z 25 listopada 2021 r. o udzielenie informacji publicznej, a przez to naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "UDIP") w zakresie, w jakim-z przepisów ten stanowi o tym, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskiwania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez błędne uznanie, że przedmiotem złożonego przeze mnie wniosku było udostępnienie informacji publicznej przetworzonej, 3) art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 UDIP w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji, poprzez niezastosowanie, skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji publicznej.  W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 25 listopada 2021 r. w najbliższym możliwym terminie i zasądzenie na jego rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że na cztery z ośmiu pytań sformułowanych we wniosku z 25 listopada 2021 r. nie otrzymał wyczerpujących odpowiedzi. Natomiast na pytanie nr 5 nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Odnośnie pytań nr 1 i 2 skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, ze zapisy monitoringu nie są informacją publiczną. W jego ocenie każda osoba , która została nagrana ma prawo do otrzymania nagrania i to bez konieczności wykazywania interesu prawnego. Monitoring w szkole jest aktywny całą dobę i rejestruje wszystkie zdarzenia a szczególnie te, które mają miejsce z udziałem osób: nauczycieli, uczniów, rodziców, pracowników obsługi, interesantów itp. Nagrania te są tworzone również po to by były pomocne przy wskazaniu osób, które weszły na teren szkoły bez zgody, łub kontaktowały się z uczniami łub nauczycielami w trakcie lekcji łub w czasie przerwy na korytarzach szkolnych, co mogłoby mieć związek chociażby z próbą lub popełnieniem jakiegoś przestępstwa. Dodatkowo nagrania takie mogą być dowodem w sprawie o naruszanie dóbr osobistych lub kwestionowanie nieobecności nauczyciela na lekcji łub pozostawienia uczniów na lekcji bez opieki nauczyciela. Za niepełną skarżący uznał odpowiedź na pytanie o podstawę prawną pozostawienia dzieci bez opieki i zwolnienia ich do domu po zakończeniu próbnego alarmu. Nie wskazał przy tym, w czym upatruje niekompletności odpowiedzi, zgodnie z którą wskazanie podstawy prawnej nie jest informacją publiczną. Podobnie za zbyt lakoniczną uznał odpowiedź na pytanie nr 8 w której prosił o kserokopie przydziału obowiązków służbowych osobno dla każdego z nauczycieli w roku szkolnym 2021/2022. W odpowiedzi na to zagadnienie uzyskałem tylko lakoniczną i ogólną odpowiedź "że nauczyciele wykonują obowiązki zgodnie z 2)" Uważa, że odpowiedź odsyłająca go do regulacji art. art. 6 i 42 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 176) była wymijająca, bo każdy nauczyciel zobowiązany jest do wypełniania obowiązków zapisanych w tym dokumencie. Natomiast każdy z nauczycieli uczących w szkole ma przydział indywidualnych obowiązków na dany rok szkolny, o których ma obowiązek być poinformowany m.in.: o liczbie godzin dydaktycznych i nie dydaktycznych, wychowawstwie łub jego braku, opiece nad uczniami w świetlicy, o pełnieniu funkcji opiekuna stażu, członka jakiegoś zespołu przedmiotowego, organizacji działającej w szkole, o określonej liczbie przydzielonych dodatkowych prac i dyżurów na przerwach i wiele innych obowiązków, z których może być później rozliczany. Istotnym jest posiadanie konkretnej informacji, czy spełnia się czy też nie spełnia się obowiązków służbowych, z czym może być związana np. wypłata określonej kwoty dodatku motywacyjnego lub nagrody Dyrektora Szkoły. W odpowiedzi na skargę Dyrektor A w C. wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w piśmie z 9 grudnia 2021 r. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nieudzielenia odpowiedzi na pytanie nr 5 organ podkreślił, że pismem z 9 grudnia 2021 r. wezwał skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu przemawiającego za udzieleniem mu informacji publicznej przetworzonej. Następnie [...] r. wydal decyzję odmowną, którą najpierw wysłano przesyłką zwykłą niezarejestrowaną, a następnie 28 grudnia 2021r. przesyłką poleconą za potwierdzeniem odbioru. Zatem skarżący wiedział o istnieniu decyzji. Odnośnie odpowiedzi na pytanie 8 organ stwierdził, ze w szkole nie ma na piśmie sporządzonych zakresów obowiązków indywidulanie dla każdego z nauczycieli. Kwestie te reguluje uchwal Rady Pedagogicznej, która jednak nie stanowi przydziału obowiązków służbowych, który mógłby znaleźć się w aktach osobowych nauczyciela. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym – określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym – regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej), nie będąc przy tym związane – w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 późn. zm., dalej określanej skrótem P.p.s.a.) - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co daje podstawę i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy w tym miejscu podkreślić, że celem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania lub bezczynność w jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Wniesienie skargi jest zatem czasowo ograniczone jedynie trwaniem niepożądanego stanu przewlekłości lub bezczynności, a więc np. do czasu wydania ostatecznej decyzji, postanowienia czy załatwienia wniosku strony. Takie stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w judykaturze i w piśmiennictwie – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2006 r. o sygn. akt II OSK 52/06, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 100; postanowienia NSA: z dnia 13 marca 2009 r. o sygn. akt II FSK 2020/08; z dnia 19 lipca 2013 r. o sygn. akt I FSK 1325/13 oraz T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 243; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, s. 143. Ponadto zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem kontroli sądowej nie jest objęty określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie, w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność lub przewlekłość organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu czy też spowodowana była jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać wydany. Podkreślenia wymaga także, że o ile przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia "bezczynności", to pojęcie to zostało zdefiniowane przez doktrynę i orzecznictwo oraz art. 37 §1 pkt 1ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1491 ze zm., dalej określanej skrótem K.p.a.). Generalnie z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął postępowania w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa lub stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 P.p.s.a.). Instytucja skargi na bezczynność ma zatem na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku dostępu do informacji publicznej powyższe reguły ulegają pewnej modyfikacji. W przypadku udzielenia informacji publicznej strona, która uzna ze informacja jej nie udzielono zgodnie z wnioskiem, że jest ona niepełna właśnie w trybie skargi na bezczynność organu skarżący może poddać ocenie sądu kompletność, prawidłowość udzielonej informacji publicznej lub fakt uznania przez organ, że żądana informacja nie jest informacja publiczną. Z kolei w sytuacji, gdy żądana informacja nie nosi cech informacji publicznej, albo podlega ona udostępnieniu w oparciu o inne podstawy prawne - art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, dalej określanej skrótem u.d.i.p.) lub w sytuacji nieposiadania przez organ żądanej informacji, wystarczające jest przekazanie wnioskodawcy wyjaśnienia o przyczynie nieudzielania informacji. W takich sytuacjach działanie organu powinno przybrać formę pisma (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2571/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 73/13, CBOSA). Brak któregokolwiek ze wskazanych działań musi prowadzić do przyjęcia, że organ dopuszcza się bezczynności w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej. Wreszcie w myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W art. 61 Konstytucji RP, umieszczonym w rozdziale poświęconym prawom politycznym, zagwarantowano osobom fizycznym prawo dostępu do informacji publicznej. Natomiast przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, dalej określanej skrótem u.d.i.p.), służą realizacji tego konstytucyjnego prawa. Przy czym ustawodawca to prawo w art. 2 ust. 1 ustawy zagwarantował każdemu. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazując, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 ppkt 1-5 ustawy. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zakres przedmiotowy stosowania ustawy). Natomiast krąg podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej został określony w art. 4 powołanej ustawy. I tak, w świetle ust. 1 tegoż artykułu, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (zakres podmiotowy stosowania ustawy). Wreszcie, zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1) jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1; podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informacje, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Analiza powyższych regulacji wskazuje, że stanowią one lex specialis w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, kształtujących terminy załatwienia spraw (art. 35 i 36 K.p.a.). Przepis art. 13 u.d.i.p. ustanawia zasadę udostępnienia informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowy termin na udzielenie informacji publicznej ma charakter instrukcyjny, jego upływ nie rodzi za sobą żadnych materialno-prawnych konsekwencji, a jedynie umożliwia wniesienie środków mających na celu zdyscyplinowanie podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznych, które pozostają w stanie bezczynności (por. wyrok WSA w Poznaniu, z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. akt IV SAB/Po 72/14). Wobec powyższego o bezczynności organu w udzieleniu informacji publicznej można mówić tylko z uwzględnieniem wyżej wskazanych terminów. W rozpoznawanej sprawie, co jest bezsporne, wniosek o udzielenie informacji publicznej z 25 listopada 2021 r., wpłynął do organu. Odpowiedzi na niego, za wyjątkiem pytania nr 5, udzielono, co potwierdził w skardze sam skarżący, 9 grudnia 2021 r. Zatem organ dochował terminu 14 dni w odniesieniu do siedmiu pytań. W tym aspekcie na pewno nie można mówić o bezczynności organu. Jako że z przypisów ustawy o dostępnie informacji publicznej jednoznacznie wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna (art. 6 ust. 1 u.d.i.p.) i że zobowiązane do jej udostępnienia są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), to tym samym oznacza to, że tylko w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną, jak też że wniosek o jej udostępnienie skierowany jest do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można skutecznie podnieść zarzut bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, czy też nie jest w posiadaniu organu, nie jest on zobowiązany ani do udostępnia żądanej informacji, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Rozważyć zatem należy, czy żądane przez skarżącego nagrania z monitoringu są informacją publiczną w rozumieniu wyżej przytoczonych przepisów u.d.i.p. Przy czym informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. Raz jeszcze należy przypomni, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP "prawo do uzyskiwania informacji" to prawo do informacji o "działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne", co oznacza, że jest to prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz o działalności osób pełniących funkcje publiczne. Ponadto prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji "o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa", co oznacza, że jest prawo do informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego oraz prawo do informacji o działalności innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do informacji publicznej to prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych organów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją funkcjonowania tych podmiotów. W świetle powyższego należy stwierdzić, że treść nagrań z monitoringu budynku szkoły, jej korytarzy, o które wnioskował skarżący, w przeciwieństwie do - na przykład informacji o zasadach finansowania systemu monitoringu w budynku szkoły, nie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Nagrania te nie zostały bowiem wytworzone przez władzę publiczną, ani nie odnoszą się do publicznej sfery działalności tej władzy, nie są też informacją o zasadach funkcjonowania organu szkoły publicznej, czy funkcjonariusza publicznego, jakim jest nauczyciel. Związane są natomiast z kwestią czysto techniczną - ochroną obiektu i osób w nim się znajdujących. Nie wiążą się z czynnościami władczymi organu szkoły tylko z samym faktem umiejscowienia w tym obiekcie siedziby szkoły. Nie służą, tak jak nagrania z obrad kolegialnych organów władzy publicznej, o których mowa w art. 19 u.d.i.p., udokumentowaniu sprawowania władzy publicznej. Nie podlegają więc udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem prawidłowo organ poinformował skarżącego pismem z 9 grudnia 2021 r., że zapis z monitoringu nie jest informacja publiczną. Odnosząc się do kwestii odpowiedzi na pytanie nr 8 należy zaznaczyć, że przy omawianiu cech podmiotu uprawnionego do uzyskania informacji publicznej wielokrotnie wskazywano na to, iż prawne właściwości tego podmiotu powodują, że nie jest on "każdym" w rozumieniu art. 2 ustawy. I tak nie może wnioskować skutecznie o udzielenie informacji ktoś, kto wcześniej w jakikolwiek sposób wszedł w jej posiadanie. Prawo do informacji jest bowiem realizowane wtedy, gdy ubiega się o nią ktoś, kto chce poszerzyć zakres posiadanej wiedzy. Gdyby przyjąć odmienne założenie należałoby przyjąć, że można wielokrotnie ubiegać się o udzielenie takiej samej informacji, a stanowisko takie jest nie do zaakceptowania. Do kategorii podmiotów posiadających określoną informację należą jej twórcy czy też współtwórcy, a wiedzę o określonym zdarzeniu ma każdy, kto brał w nim udział. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie I OSK 1463/15 podkreślił, że niedopuszczalne jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdy żądane informacje mają charakter informacji publicznych, ale osiągalne są w innym trybie. Takim odmiennym trybem szczególnym może być publiczne lub powszechne udostępnianie informacji w inny sposób, np. przekazanie ich do Krajowego Rejestru Sądowego (por. wyrok NSA z 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 877/11; uzasadnienie uchwały 7 Sędziów NSA z 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 8/13, ONSAiWSA 2014) 3/38, CBOSA). Zatem zapis powyższej normy wyłącza w danej sprawie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, jeżeli strona żądająca danej informacji ma zapewniony do niej dostęp z uwagi na inne przepisy prawa. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 stycznia 2015 r. I OSK 373/14. W rozpatrywanej sprawie innymi przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. są przepisy ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe ( tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1082, ). Jak wynika z jej art. 68 ust. 1 pkt 1 dyrektor szkoły lub placówki w szczególności kieruje działalnością szkoły lub placówki oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Według art. 68 ust. 5 pkt 1 Prawa oświatowego dyrektor jest kierownikiem zakładu pracy dla zatrudnionych w szkole lub placówce nauczycieli i pracowników niebędących nauczycielami. Dyrektor w szczególności decyduje w sprawach zatrudniania i zwalniania nauczycieli oraz innych pracowników szkoły lub placówki. Natomiast na podstawie art. 68 ust. 6 tej ustawy dyrektor szkoły lub placówki w wykonywaniu swoich zadań współpracuje z radą szkoły lub placówki, radą pedagogiczną, rodzicami i samorządem uczniowskim. Zgodnie z art. 69 ust. 1 Prawa oświatowego w szkole lub placówce zatrudniającej co najmniej 3 nauczycieli działa rada pedagogiczna, która jest kolegialnym organem szkoły lub placówki w zakresie realizacji jej statutowych zadań dotyczących kształcenia, wychowania i opieki. W skład rady pedagogicznej wchodzą: dyrektor szkoły lub placówki i wszyscy nauczyciele zatrudnieni w szkole lub placówce (...) - art. 69 ust. 3 Prawa oświatowego. W myśl art. 70 ust. 1 Prawa oświatowego do kompetencji stanowiących rady pedagogicznej należy m.in. zatwierdzanie planów pracy szkoły lub placówki po zaopiniowaniu przez radę szkoły lub placówki. Ponadto zgodnie z art. 70 ust. 2 Prawa oświatowego rada pedagogiczna opiniuje w szczególności m. in.: organizację pracy szkoły lub placówki, w tym tygodniowy rozkład zajęć edukacyjnych, oraz organizację kwalifikacyjnych kursów zawodowych, jeżeli szkoła lub placówka takie kursy prowadzi; propozycje dyrektora szkoły lub placówki w sprawach przydziału nauczycielom stałych prac i zajęć w ramach wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatkowo płatnych zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych. Skarżący jest nauczycielem pracującym w placówce kierowanej przez Dyrektora, a tym samym jest również członkiem Rady Pedagogicznej, a zatem organu kolegialnego szkoły. Okoliczność ta skutkuje tym, że jako członek tego organu dysponuje prawem i obowiązkiem zapoznania się z dokumentem, którego udostępnienia domaga się w drodze dostępu do informacji publicznej. Oznacza to, że w stosunku do skarżącego ubiegającego się o udostępnienie indywidulanego przydziału obowiązków przedmiotowego dokumentu zastosowanie mają inne przepisy, a nie regulacje dotyczące dostępu do informacji publicznej. W stosunku do skarżącej w przedmiotowym zakresie zastosowanie posiadają odpowiednie regulacje prawa oświatowego odnoszące się do funkcjonowania Rady Pedagogicznej w danej szkole. Mowa tutaj o art. 73 ust. 2 zd. 1 Prawa oświatowego. Stanowi on, że Rada funkcjonuje w oparciu o przyjęty przez nią regulamin organizacyjny. W tym to akcie winny być określone zasady udostępniania członkom tego organu szkoły wszelkich dokumentów niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania. W konsekwencji uznać należy, że skarżąca domaga się udostępnienia dokumentu udostępnionego w ramach dostępu do informacji publicznej, który w jej przypadku dostępny jest w odrębnej procedurze. W tym zakresie organ podziela stanowisko WSA w Gliwicach wyrażone w wyroku z dnia 11 września 2018 r., IV SAB/Gl 125/18, LEX nr 2566412 oraz w wyroku z 12 lutego 2019 r., IV SAB/Gl 227/18, LEX nr 2644981. Ponadto, na co wskazał organ nie istnieją dokumenty w kształcie, którego domagał się skarżący. Zatem organ nie mógł ich udostępnić. Odnosząc się wreszcie do braku odpowiedzi na pytanie piąte należy raz jeszcze zaznaczy, ze przedmiotem sprawy o bezczynność organu jest to, czy we właściwym terminie sprawę załatwił, czy też nie. Niewątpliwie w rozpatrywanej sprawie odnośnie pytania 5 organ wydał nieostateczną decyzję administracyjną i to jeszcze przed wniesieniem skargi do sądu. Zatem w tym zakresie rozpatrzył wniosek skarżącego. Poza granicami sprawy o bezczynność organu jest badanie prze sąd prawidłowości tej decyzji. Tym bardziej, że skarżącemu przysługiwało od niej odwołanie, o czym skarżącego pouczono. Dopiero od decyzji ostatecznej możliwe jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Wobec powyższego skargę, jako niezasadną, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalono.