I SA/Kr 603/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek Sędziowie : Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędzia WSA Inga Gołowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną skargę oddala. I. Zaskarżonym postanowieniem z 13 kwietnia 2018r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., po rozpoznaniu zażalenia A. S. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z 5 lutego 2018r. nr [...] oddalające skargę na czynność egzekucyjną polegająca na zajęciu zabezpieczającym rachunków bankowych, działając na podstawie art. 138§1 pkt 1 w zw z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2017r. poz. 1257 ze zm. dalej-k.p.a.), art. 17§1, art. 18, art. 23§1, art. 54, art. 166b ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U z 2017r. poz. 1201 ze zm. dalej-u.p.e.a.)-utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. jako organ egzekucyjny wszczął postępowanie zabezpieczające do majątku A. S. w oparciu o zarządzenia zabezpieczenia z 31 października 2017r. nr [...] [...] wydanych na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z 26 września 2017r. nr [...] określającej przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015r. oraz za I,II,III i IV kwartał 2016 z odsetkami za zwłokę. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. dokonał zajęcia zabezpieczenia rachunków bankowych zobowiązanego w [...] SA, [...] [...] SA, [...] SA, [...] SA, [...] SA, [...] SA, [...] SA. Pełnomocnik zobowiązanego złożył skargę na czynność egzekucyjną, wskazując, że zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym dokonano z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z 22 sierpnia 2016r. w sprawie wzoru dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych , gdyż sporządzono je na nieistniejącym formularzu, nie podano kwoty zabezpieczenia z podziałem na kwotę główną i odsetki, nie wskazano stawki odsetek zastosowanych do wyliczenia wysokości zabezpieczonej należności. Brakuje też daty początkowej naliczenia odsetek oraz okresu którego dotyczą potencjalne należności wobec czego nie można zweryfikować prawidłowości naliczania kwot zabezpieczenia. Naruszono art. 80§1 w zw z art. 67§2 pkt 5 w zw z art. 164§4 u.p.e.a. Zawiadomienia o zajęciu skierowano do niewłaściwych jednostek banków tj. do błędnych oddziałów, które nie zajmują się realizacją zajęć zabezpieczających i egzekucyjnych zatem są nieważne. W zarządzeniach zabezpieczenia, nieprawidłowo wypełniono część D.1. poz. 4 i 5 ponieważ okresy objęte zabezpieczeniem pokrywają się i dotyczą tego samego podatku. Zobowiązanie z tytułu podatku VAT rozlicza się miesięcznie i potencjalne zobowiązania podatkowe powstają za każdy miesiąc osobno zatem odsetki winny być liczone oddzielenie za każdy miesiąc. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M., postanowieniem z 5 lutego 2018r. oddalił skargę na czynność egzekucyjną. W wyniku rozpoznania zażalenia na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wskazał, że rozporządzenie Ministra Finansów z 12 sierpnia 2016r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U z 2016r. poz. 1339) nie zawiera druku zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym rachunku bankowego. Do zajęcia zabezpieczającego zastosowanie mają przepisy o zajęciu egzekucyjnym (art.164§4 u.p.e.a.). Organ potwierdził, że na zawiadomieniach o zajęciu nie wskazano oddzielnie kwoty należności głównej i odsetek czym naruszono art. 80§1 w zw z art. 67§2 pkt 5 i art. 164§4 u.p.e.a. Braki te nie skutkują zadaniem organu koniecznością uchylenia zabezpieczeń. Organ wskazał także, że organ I instancji błędnie powołał w postanowieniu art. 67§2 u.p.e.a. zamiast art. 164§4 u.p.e.a. ale nie stanowiło to przesłanki by uchylić postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M.. Organ podał także, że argumentacja strony dotycząca kilkukrotnego wskazania zsumowanych tych samych kwot winna być kwestionowana w trybie art. 33§1 pkt 1 u.p.e.a. II. W skardze do Sądu na powyższe postanowienie A. S. zarzucił naruszenie: 1.art. 6 k.p.a. poprzez nieuprawnione stopniowanie naruszeń przepisów prawa popełnionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. przy podejmowaniu czynności zabezpieczających na formularzu niemającym podstawy prawnej, 2.art. 138§1 pkt 1 w zw z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. w sytuacji gdy organ odwoławczy stwierdził w działaniu organu zabezpieczającego kilkukrotne naruszenie ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez brak oddzielnego wskazania kwoty należności głównej i odsetek w zawiadomieniach o zajęciach zabezpieczających oraz poprzez powołanie art. 67§2 u.p.e.a., który nie znajduje zastosowania w postępowaniu zabezpieczającym, 3.art. 138§1 pkt 1 w zw z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. w sytuacji gdy w zarządzeniach zabezpieczających błędnie określono kwotę potencjalnego zobowiązania podatkowego a jednocześnie zarzut ten nie jest ujęty w art. 33§1 pkt 1 u.p.e.a., 4.art. 138§1 pkt 1 w zw z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. w sytuacji gdy zawiadomienia o zajęciach zabezpieczających nie zostały przesłane do właściwych oddziałów banków co doprowadziło do naruszenia art. 80§1 u.p.e.a. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Odpowiadając na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 3§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2017r. poz. 1369 ze zm. dalej-p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3§2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżonego postanowienia była skarga na czynność zabezpieczającą w postaci zabezpieczającego zajęcia rachunków bankowych. Badaną sprawę zainicjowało wystawienie przez wierzyciela w dniu 8 listopada 2017r. "Zarządzeń zabezpieczenia", a następnie ich skierowanie do organu egzekucyjnego, który na ich podstawie dokonał zajęcia rachunków bankowych skarżącego. Zawiadomienia o zajęciu zostały doręczone skarżącemu w dniu 13 listopada 2016r. Skutkowało to złożeniem skargi na czynności zabezpieczające. Zgodnie z art. 166b u.p.e.a., w postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio przepisy działu I i art. 168 u.p.e.a. w tym dotyczące skargi na czynności egzekucyjne zawarte w art. 54 u.p.e.a. W myśl art. 54§1, §4 i §5 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej. W sprawie skarg, o których mowa w §1 i §2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. Zgodnie natomiast z art. 1a pkt 19 u.p.e.a., zajęcie zabezpieczające jest to czynność organu egzekucyjnego, w wyniku której organ egzekucyjny nabywa prawo rozporządzania składnikiem majątkowym zobowiązanego w zakresie niezbędnym do zabezpieczenia wykonania przez niego obowiązku objętego zarządzeniem zabezpieczenia, ale które nie prowadzi do przymusowego wykonania obowiązku. Wskazać należy, że określony w art. 54§1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyrok NSA z 2 kwietnia 2015r. sygn. akt: II FSK 778/13; wyrok NSA z 18 sierpnia 2015r. sygn. akt: II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z 23 października 2015r. sygn. akt: III SA/Wa 3396/14, wyrok NSA z 24 października 2014r. sygn. akt: II GSK 1377/13, CBOSA). W związku z tym, że nie jest to jedyny przewidziany w u.p.e.a środek zaskarżenia, w skardze na czynności egzekucyjne można podnieść okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia, gdyż tylko takie okoliczności mogą być przedmiotem oceny w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 54 u.p.e.a. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, uwzględniając zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia, że skarga na czynności egzekucyjne służy wyłącznie na czynności o charakterze faktycznym i to tylko takie, które nie mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany w ustawie (zarzuty, zażalenia na postanowienia, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji) albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu (por. R. Hauser i Z. Leoński - Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Warszawa 1992r., s. 84). Oznacza to, że skarga ta nie może stanowić konkurencyjnego środka zaskarżania, m.in. w stosunku do zarzutów, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. Zatem skarga składana w trybie art. 54§1 u.p.e.a., powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a organ egzekucyjny dokonuje w tym trybie oceny zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego. Reasumując tę część rozważań, stwierdzić należy, że przedmiotem postępowania prowadzonego w sprawie skargi na czynności organu egzekucyjnego jest wyłącznie prawidłowość zakwestionowanej czynności egzekucyjnej; w postępowaniu tym nie mogą być rozważane inne okoliczności, w tym np. istnienie egzekwowanego obowiązku. Powyższe uwagi dotyczące skargi na czynności egzekucyjne mają również odpowiednio zastosowanie do skargi na czynności zabezpieczające ze względu na treść art. 166b u.p.e.a. Sposoby zabezpieczenia należności pieniężnych w postępowaniu zabezpieczającym reguluje art. 164§1 u.p.e.a., a jednym z nich jest zajęcie innych wierzytelności pieniężnych (pkt 1) oraz, że stosownie do art. 164§4 u.p.e.a., do zajęcia zabezpieczającego stosuje się odpowiednio przepisy o zajęciu egzekucyjnym innych wierzytelności pieniężnych. Zgodnie z art. 154§1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia należności pieniężnej lub wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, jeżeli brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przepisie wskazane zostały przykładowe okoliczności (brak płynności finansowej zobowiązanego, unikanie wykonania przez zobowiązanego obowiązku przez nieujawnianie zobowiązań powstających z mocy prawa lub nierzetelne prowadzenie ksiąg wieczystych, dokonywanie przez zobowiązanego wyprzedaży majątku, niezłożenie mimo wezwania oświadczenia o nieruchomościach lub prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej, lub ruchomościach, lub zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego) mogące przesądzać o konieczności dokonania zabezpieczenia. Katalog tych przesłanek nie jest wyczerpujący, o czym świadczy użycie w tym przepisie zwrotu "w szczególności". Postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem pomocniczym wobec postępowania egzekucyjnego; co do zasady toczy się ono przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego i służy stworzeniu gwarancji wykonania obowiązku w toku postępowania egzekucyjnego (por. P. Przybysz Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. VII; LEX 2015). Z pomocniczego charakteru postępowania zabezpieczającego wynika, że uznanie za dopuszczalne zabezpieczenia wykonania konkretnego obowiązku w trybie administracyjnym prowadzi do uznania dopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej takiego obowiązku (por. wyrok NSA z 22 września 2010r. sygn. akt: II FSK 807/09, CBOSA). Jeżeli natomiast obowiązek stał się wymagalny, to wierzyciel powinien podjąć czynności prowadzące do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, tj. powinien doręczyć zobowiązanemu upomnienie, a następnie, po upływie siedmiu dni od doręczenia upomnienia i stwierdzeniu niewykonania obowiązku, wystawić tytuł wykonawczy oraz skierować do organu egzekucyjnego wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. W czasie oczekiwania na dobrowolne wykonanie obowiązku wierzyciel może wystawić zarządzenie zabezpieczenia i wystąpić do organu egzekucyjnego o ustanowienie zabezpieczenia. Wierzyciel może także wystąpić o ustanowienie zabezpieczenia, zanim obowiązek stanie się wymagalny (art. 154§2 u.p.e.a.), jak również zanim obowiązek zostanie ustalony (art. 155 u.p.e.a.). Podkreślić należy, że w art. 160 u.p.e.a. zawarta została podstawowa zasada postępowania zabezpieczającego, iż zabezpieczenie nie może prowadzić do wykonania obowiązku. Zabezpieczenie powinno stworzyć warunki dla skutecznej egzekucji, natomiast nie może prowadzić do wykonania obowiązku, wówczas mijałoby się ze swoim celem, a zastępowało samą egzekucję. W przypadku zabezpieczenia należności pieniężnych organ egzekucyjny stosuje środki zabezpieczenia przewidziane w art. 164§1 u.p.e.a., m.in. zajęcia zabezpieczające, w wyniku których organ egzekucyjny nabywa prawa do rozporządzania zajętymi składnikami majątkowymi zobowiązanego w zakresie niezbędnym do zabezpieczenia wykonania obowiązku objętego zarządzeniem zabezpieczenia, ale które nie prowadzi do przymusowego wykonania obowiązku (art. 1a pkt 19 u.p.e.a.). Zajęcie zabezpieczające powoduje odebranie zobowiązanemu prawa do rozporządzania zajętą ruchomością lub prawem majątkowym, nie oznacza jednak przejścia wszystkich uprawnień do rozporządzania na organ egzekucyjny. Pojęcia prawa rozporządzania nie należy traktować, w związku z art. 160 u.p.e.a., jako prawa organu egzekucyjnego do zbycia lub przeniesienia w inny sposób prawa własności do zajętych ruchomości lub prawa majątkowego (por. M. Faryna [w:] Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, pod red. D. R. Kijowskiego, wyd. II, LEX 2015). Sposoby zabezpieczenia należności pieniężnych w postępowaniu zabezpieczającym reguluje art. 164§1 u.p.e.a, a jednym z nich jest zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych (pkt 1). W myśl art. 164§4 u.p.e.a., do zajęcia zabezpieczającego stosuje się odpowiednio przepisy o zajęciu egzekucyjnym wierzytelności z rachunku bankowego. Stosownie do art. 89§1 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72- 85 u.p.e.a. przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w §1. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia o zajęciu, organ egzekucyjny wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego oraz czy przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia przekazania, a także w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność, a ponadto - zgodnie z art. 89§3 pkt 2 i 3 u.p.e.a. - zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać od dłużnika ani też rozporządzać nią, doręcza mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do dłużnika zajętej wierzytelności. Wymogi formalne, jakim powinno odpowiadać zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym innych wierzytelności pieniężnych, określa art. 67§2 u.p.e.a., zaś stosowne wzory zawiadomień znajdują się w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych z 22 sierpnia 2016r. (Dz. U. z 2016r. poz. 1339). Zgodnie z art. 80§1 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały - do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w §1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego (zarządzenia zabezpieczenia), o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego (art. 80§3 u.p.e.a.). Stosownie do art. 80§2 u.p.e.a., zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. Z przebiegu sprawy wynika, że skarżący kwestionuje prawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej - zajęcia rachunków bankowych zobowiązanego w [...] SA, Bank [...] SA, [...] [...] SA, [...] SA, [...] SA, [...] SA, [...] SA.kwestionując przede wszystkim treść dokumentu zawiadomienia o zajęciu. Zarzut ten jest nieuprawniony. Jak wynika z ustaleń organów w sprawie, które nie zostały skutecznie podważone, skarżącemu prawidłowo doręczono zarówno odpisy zarządzeń zabezpieczenia jak i zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego.(odebrano 13 listopada 2017r. k. 25 akt adm.). Organ dokonał prawidłowo zajęcia rachunków bankowych, które okazały się nieskuteczne z uwagi na zerowy stan rachunków. W dalszej kolejności wskazać należy, że według art. 67§1 u.p.e.a., podstawę zastosowania środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z rachunku bankowego stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Wymogi formalne, jakim powinno odpowiadać zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności, określa z kolei art. 67§2 u.p.e.a. Stosownie do tego przepisu, zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera: 1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego; 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; 5) kwotę należności, okres, za który należność, została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; 6) kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; 8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że wolą ustawodawcy jest taka konstrukcja zawiadomienia, która umożliwia identyfikację dłużnika zajętej wierzytelności, zobowiązanego, wierzyciela oraz dochodzonych należności, jak również tytułów wykonawczych. Zawiadomienie o zajęciu, w ocenie Sądu, spełnia wymienione wyżej ustawowe wymogi formalnoprawne. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego odpowiada nadto formie określonej w załączniku do Rozporządzenia Ministra Finansów z 22 sierpnia 2016r. Skarżący otrzymał bowiem zarządzenia zabezpieczenia za poszczególne kwartały ze wskazaniem jakiego okresu rozliczeniowego w podatku VAT one dotyczą, wyszczególniono kwotę zobowiązania głównego oraz odsetki. Kwota ta (należność główna i odsetki) została następnie odwzorowana w zawiadomieniu o zajęciu. Skarżący dysponował zatem pełną wiedzą o wysokości zadłużenia objętego zarządzeniem zabezpieczenia. Kwoty te nie dublują się gdyż organ ujął je kwartalnie od IV kwartał 2015r. przez I,II,III aż do IV kwartał 2016r. z odsetkami za zwłokę co wynikało wprost z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z 26 września 2017r. nr [...] określającej przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za powyższe okresy rozliczeniowe. Powyższe dokumenty są czytelne w swej treści, okresy rozliczeniowe zestawiono chronologicznie, poszczególne kwartały następują po sobie. Tym samym nie można podzielić zarzutu jakoby kwota potencjalnego zobowiązania została błędnie określona. Godzi się zauważyć, że posłużenie się przez pełnomocnika skarżącego w skardze na czynności zabezpieczające określeniem ,,w związku z tym informacje przedstawione w zaskarżonych zajęciach zabezpieczający zostały błędnie przedstawione" mógł sugerować, że pełnomocnik działa w trybie art. 33§1 pkt 1 u.p.e.a. tym bardziej, że NSA w wyroku z 10 lipca 2015r., sygn. akt: II FSK 1642/13 powiązał zakwestionowanie zasadności niewskazania w tytule wykonawczym okresu nienaliczania odsetek z zarzutem zgłoszonym na podstawie art. 33§1 pkt 1 u.p.e.a. Analiza przebiegu i formy zaskarżonej w sprawie czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu wierzytelności pieniężnych z rachunku bankowego wskazuje, że została ona dokonana prawidłowo. Odnosząc się do zarzutów skarżącego związanych z zajęciem praw majątkowych stanowiących wierzytelność z rachunków bankowych u dłużnika zajętej wierzytelności to należy skonstatować, że w niniejszej sprawie organ egzekucyjny podjął próbę zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego skarżącego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, która została dokonana z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o tym zajęciu. Organ egzekucyjny dokonując zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem działał zgodnie z obowiązującymi przepisami u.p.e.a. Zwrócić uwagę należy, że przepisy u.p.e.a. nie uzależniają możliwości dokonania zajęcia rachunku bankowego od wiedzy organu, co do faktu jego prowadzenia przez bank. Dopiero po dokonaniu zajęcia dłużnik zajętej wierzytelności, którym w tym wypadku jest bank, składa oświadczenie czy uznaje zajęcie. Odnosząc się do skierowania przez organ egzekucyjny zawiadomienia do centrali banku, zamiast do oddziału banku, wskazać należy, że zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych zobowiązanego prowadzonych przez bank, do którego skierowano zawiadomienie o zajęciu, jest skuteczne w stosunku do wszystkich rachunków bankowych zobowiązanego prowadzonych przez dany bank. Na podstawie art. 80 i art. 81 u.p.e.a., które należy interpretować łącznie - nie jest konieczne, aby zajęcie wierzytelności nastąpiło z rachunku bankowego przez ten oddział banku, w którym zobowiązany ma rachunek bankowy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 21 marca 2013r., sygn. akt: I SA/Sz 983/12-CBOSA). Centrala banku jest bankiem, o którym mowa w art. 80§1 u.p.e.a. także w tedy, gdy rachunek zobowiązanego prowadzi oddział banku, gdyż oddział banku nie jest odrębnym bankiem lecz wyodrębnionym miejscem prowadzenia części działalności banku. Wniosek taki wynika z art. 4 ust. 1 pkt 18 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Prawo bankowe (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 1988 ze zm.) i art. 4 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z 26 czerwca 2013r. (Dz.U.UE.L.2013.176.1). Dlatego zarzut Skarżącej nieprawidłowego wysłania zawiadomienia przez organ egzekucyjny do centrali banku zamiast do oddziału, należało uznać za bezzasadny. Ustosunkowując się do zarzutów, iż w zajęciu nie wskazano oddzielnie kwoty należności głównej i odsetek należy skonstatować, że działania organu nie były modelowe jednakże w ocenie Sądu nie są to uchybienia, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można również uznać za zasadne zarzuty naruszenia przepisów k.p.a., ponieważ wbrew zarzutom skarżącego zaskarżone postanowienie zawiera prawidłowo sporządzone uzasadnienie a działania organów administracji publicznej były prawidłowe. W uzasadnieniu postanowienia została wskazana i wyjaśniona podstawa prawna rozstrzygnięcia, rozpoznane zostały zarzuty podniesione w zażaleniu i co najistotniejsze, w sposób wyczerpujący zostały wyjaśnione przyczyny, dla których organ uznał, że skarga na czynności egzekucyjne jest bezzasadna. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.) oddalił skargę.