II SA/Rz 49/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Maria Mikolik Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2022 r. sprawy ze skargi J. T. i M.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących J. T. i M. T. solidarnie kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 49/22 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi M.T. i J.T. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 28 października 2021 r. nr SKO.415/374/2021 dotycząca odmowy ustalenia warunków zabudowy. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji i akt administracyjnych sprawy, Burmistrz [...] - po rozpatrzeniu wniosku M.T. i J.T. - decyzją z 31 sierpnia 2021 r. nr PZ.6730.174.2021.AR odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji w postaci budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w [...]. Jako powód odmownego załatwienia wniosku wskazał brak istniejącej zabudowy w terenie analizowanym, w której to sytuacji wydanie decyzji na planowane zamierzenie byłoby sprzeczne z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2021 r., poz. 741 ze zm., dalej: u.p.z.p.). Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M.T. i J.T. zarzucając nieuwzględnienie faktu, że w terenie analizowanym na działce nr [...] realizowany jest nowy budynek mieszkalny. Kolegium wskazaną na wstępie decyzją z 28 października 2021 r. - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 u.p.z.p. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił sposób wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. dokonanej w stanie faktycznym sprawy przez organ I instancji. Wskazał, że unormowanie to ustanawia zasadę dobrego sąsiedztwa, wymagającą dostosowania nowej zabudowy do zastanego w danym miejscu stanu dotychczasowej zabudowy, jej cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego treścią art. 2 pkt 1 u.p.z.p., rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, iż działką sąsiednią w rozumieniu omawianego przepisu jest każda działka znajdująca się w obrębie obszaru analizowanego, wyznaczanego na podstawie przepisu § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). § 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia stanowi, że dla ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., zaś granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Przepis ten określa jedynie minimalną wielkość obszaru analizowanego, dopuszczając tym samym ustalenie obszaru analizowanego o promieniu przekraczającym trzykrotną szerokość frontu działki, który nie może być mniejszy niż 50 m, co pozwala na ustalenie rozległości badanego terenu dla każdego przypadku oddzielnie. Wynika to z potrzeby szerokiego rozumienia sąsiedztwa. W otoczeniu wnioskowanej działki, wyznaczonym zgodnie z wymogami cytowanego rozporządzenia, brak jest zabudowy mogącej stanowić punkt odniesienia dla ustalenia parametrów zabudowy mieszkaniowej. Natomiast utrzymanie zabudowy rozproszonej jest uzasadnione tylko w przypadku zabudowy zagrodowej gospodarstw rolnych, co wynika z treści art. 61 ust. 4 u.p.z.p.; zgodnie z tym unormowaniem przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Tylko w takiej sytuacji możliwa jest swobodna lokalizacja nowej zabudowy na terenie dotychczas niezurbanizowanym. Z analizy stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji wynika bezspornie, że bezpośrednie sąsiedztwo przedmiotowej działki to grunty rolne niezabudowane. W takim stanie faktycznym zabudowa wnioskowanej działki prowadziłaby do rozproszenia zabudowy mieszkaniowej. Okoliczność tą uzasadnia analiza obszaru pozostającego w odległości 3-krotności frontu działki. Tak określony obszar jest wystarczający i uwzględnia specyfikę otoczenia. Z tych przyczyn organ I instancji nie mógł uwzględnić wniosku odwołujących się. Kolegium dodatkowo wyjaśniło, że prawo własności nie jest prawem bezwzględnym. Zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, własność może być ograniczona w drodze ustawy. Także art. 140 Kodeksu cywilnego stanowi, że właściciel może korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem swego prawa w granicach określonych przez ustawy. W rozpatrywanym przypadku granice te określa właśnie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Nowopowstający budynek na działce nr [...] nie może zostać uwzględniony w obszarze analizowanym, gdyż nie został naniesiony na aktualnej mapie, a analiza urbanistyczna stanowiąca podstawę do ustalenia nowej zabudowy opiera się na już istniejącej zabudowie, a nie na zamierzeniach dopiero planowanych lub w trakcie realizacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję SKO z 28 października 2021 r. M.T. i J.T. zarzucili błędną analizę zapisów załącznika "Analiza i wyniki analizy" stanowiącego rysunek graficzny mapy z wyznaczonym przez Urząd Gminy [...] obszarem analizowanym, poprzez błędne zinterpretowanie, iż na analizowanym terenie brak jest istniejącej zabudowy mieszkalnej mogącej stanowić punkt odniesienia dla ustalenia parametrów zabudowy mieszkaniowej. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla opisanej powyżej inwestycji. Skarżący wyjaśnili, że na sporządzonej przez organ I instancji mapie z zaznaczonym obszarem analizowanym, stanowiącym załącznik do decyzji, na działce o nr [...] będącej w granicach obszaru analizowanego znajduje się już istniejąca zabudowa mieszkalna i jest ona naniesiona na mapę ewidencyjną. W załączeniu przedstawili obrazujący to wycinek mapy. Dodatkowo załączyli zdjęcia z 17 listopada 2021 r. z portalu [...], z których ich zdaniem jednoznacznie wynika, iż na działce nr [...] znajduje się budynek mieszkalny o numerze [...], a w związku z tym, iż znajduje się on w granicach obszaru analizowanego, błędnym jest stwierdzenie, że na analizowanym terenie brak jest już istniejącej zabudowy mieszkalnej mogącej stanowić punkt odniesienia dla ustalenia parametrów zabudowy mieszkaniowej. Ponadto skarżący załączyli również uproszczony wypis z rejestru gruntów, wg którego na działce nr [...] istnieją tereny mieszkaniowe, a właściciel przedmiotowej działki jest zameldowany w budynku mieszkalnym nr [...], który jak wynika z załączonego rysunku graficznego, znajduje się w granicach analizowanego terenu. Ponadto na tej działce poza istniejącą zabudową mieszkalną trwa również budowa nowego budynku mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach). Przedmiot kontroli Sądu stanowiła decyzja SKO w Rzeszowie z 28 października 2021 r. nr SKO.415/374/2021, utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] z 31 sierpnia 2021 r. nr PZ.6730.174.2021.AR o odmowie ustalenia warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne obejmujące budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w [...]. Kontrola Sądu dokonana w opisanym wyżej zakresie doprowadziła do uznania zasadności skargi, skutkującej - z uwagi na naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W sprawie bezsporne pozostaje, że na terenie którego dotyczy planowana inwestycja nie obowiązuje m.p.z.p., wobec czego jej realizacja - stosownie do art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. - oznacza dla inwestora konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy; zgodnie z tym ostatnim przepisem, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Warunki jakie muszą być łącznie spełnione, aby możliwe było wydanie decyzji o warunkach zabudowy, określa co do zasady art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Należą do nich: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. W celu ustalenia spełnienia powyższych warunków przeprowadzana jest analiza urbanistyczna, której zasady sporządzania i sposoby ustalania parametrów nowej zabudowy określa wskazane wyżej rozporządzenie MI z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (na mocy § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r., Dz.U. poz. 2399, zmieniającego w/w rozporządzenie z dniem 3 stycznia 2022 r., do spraw ustalenia warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe). Rozporządzenie z 26 sierpnia 2003 r. pozostaje w ścisłym związku z przewidzianym w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wymogiem kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, który to przepis wprowadza tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą możliwość realizacji zamierzonej inwestycji od dostosowania się do wskazanych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Wyraźnego podkreślenia wymaga w związku z tym, że kontynuacja funkcji istniejącej zabudowy oznacza, iż nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu. Nowa zabudowa jest zatem dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą. W przepisie art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p. nie chodzi o to, by nowa zabudowa była odtworzeniem istniejącej zabudowy sąsiedniej, ale o to, by na jej podstawie możliwe było określenie cech nowej zabudowy która ma być kontynuacją, przez co należy rozumieć zachowanie charakteru tej zabudowy (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r. II OSK 58/07, LEX nr 465665). Dla ustalenia warunków zabudowy nie jest więc konieczne, aby w obszarze analizowanym istniał obiekt, który wszystkimi swoimi parametrami i funkcją odpowiadałby planowanej zabudowie, a wystarczające jest, że poszczególne parametry planowanego obiektu nawiązują do parametrów występujących w obszarze analizowanym i stanowią ich kontynuację. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może więc być wyłącznie planowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, w stopniu, który nie stwarza możliwości ich pogodzenia. 1. Jako przyczynę uzasadniającą odmowę ustalenia warunków zabudowy SKO wywiodło za organem I instancji brak w obszarze analizowanym zabudowy mogącej stanowić punkt odniesienia dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Jak wskazano m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2021 r. II OSK 1581/20 - LEX nr 3248599 i z 19 listopada 2019 r. II OSK 3331/17 - LEX nr 2783391, co do zasady brak jest przeszkód do wyznaczenia obszaru analizowanego w promieniu większym niż trzykrotność frontu działki, jeśli jest to uzasadnione specyfiką zagospodarowania przestrzennego danego obszaru, jednak takie powiększenie obszaru analizy powinno wynikać z okoliczności sprawy i przeprowadzonej analizy architektoniczno – urbanistycznej. Wg wyników analizy (stanowiących załącznik nr 2 do decyzji organu I instancji), przy froncie działki wynoszącym ok. 17 m, granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały w odległości ok. 70 m od jej granic, który to obszar "pozwala na właściwą i obiektywną ocenę czy planowane zamierzenie inwestycyjne nie narusza podstawowych zasad ładu przestrzennego w tym zasady zachowania spójności funkcjonalno – przestrzennej terenu inwestycji z otoczeniem". Wobec uznania przez orzekające w sprawie organy za zasadne poszerzenia granic obszaru analizowanego, akceptując wskazane w tym zakresie w analizie przesłanki wskazujące taką celowość, należy jednak stwierdzić brak dostatecznie przekonującego uzasadnienia opartego na wniosku, iż w obszarze analizowanym nie występuje zabudowa pozwalająca na określenie wymagań dla inwestycji polegającej na budowie na działce nr [...] budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Wg bowiem załącznika graficznego do decyzji organu I instancji (kopii mapy zasadniczej pochodzącej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, wykonanej 23 czerwca 2021 r.), wyznaczona w powyższy sposób granica obszaru analizowanego przebiega przez działkę nr [...] i znajdujący się na niej budynek oznaczony symbolem 1g, który wg obowiązującego do 30 lipca 2021 r. rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 2 listopada 2015 r. w sprawie bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej (Dz.U. poz. 2028), oznaczał budynek gospodarstwa rolnego. Przede wszystkim w takiej sytuacji, zdaniem Sądu, pod uwagę w toku analizy urbanistycznej powinna być wzięta (przy założeniu prawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego, bez względu czy nastąpiło to w wielkości minimalnej czy powiększonej) cała powierzchnia działki, która chociaż w części wchodzi w obszar analizowany; w tym względzie Sąd identyfikuje się z poglądem wyrażonym w wyroku WSA w Gliwicach z 10 stycznia 2020 r. II SA/Gl 1257/19 - LEX nr 2773875, iż "nie można ograniczyć się do analizy fragmentu nieruchomości znajdującego się w obszarze analizowanym. Analiza może bowiem odnosić się jedynie do całej działki, gdyż to cała działka może spełniać określone funkcje i jako taka podlega charakterystyce, pod kątem warunków z art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p." W okolicznościach sprawy nie oznacza to akceptacji dla argumentacji skarżących kwestionujących brak uwzględnienia w analizie urbanistycznej realizowanej na działce nr [...] nowej zabudowy mieszkaniowej (w ocenie Sądu, tak jak punktu odniesienia dla określenia wymagań wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. co do nowej zabudowy nie mogą stanowić działki niezabudowane, to dotyczy to także takich, na których proces inwestycyjny się nie zakończył i nowa zabudowa nie została jeszcze dopuszczona do użytkowania). Jednocześnie Sąd nie podziela całkowitego pominięcia w toku analizy faktu istnienia na tej działce sygnalizowanego wyżej "starego" budynku i jego ewentualnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, tym bardziej, że jak wskazał skarżący J. T. w toku rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku, jest to w rzeczywistości budynek mieszkalno – gospodarczy. Zdaniem Sądu, o takim jego charakterze może świadczyć przypisany mu numer ewidencyjny [...] i jego usytuowanie na części działki nr [...] oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako tereny mieszkaniowe B, co pośrednio wynika z jednego z wyrysów mapy zasadniczej dołączonego do inicjującego postępowanie wniosku (oznaczonego nr [...]) oraz złożonego wraz ze skargą wypisu z rejestru gruntów dla tej działki. Jak wskazano w wyroku WSA w Łodzi z 28 lutego 2020 r. II SA/Łd 894/19 - LEX nr 2854762 (w stosunku do którego NSA wyrokiem z 21 stycznia 2021 r. II OSK 2134/20 oddalił skargę kasacyjną), z "dobrym sąsiedztwem" będziemy mieli do czynienia wtedy, gdy na terenie objętym analizą istnieje już co najmniej jeden obiekt zbliżony w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, do obiektu będącego przedmiotem wydanej w sprawie decyzji, a wyniki analizy urbanistycznej będą pozwalały na dostosowanie projektowanej zabudowy do istniejącego obiektu, jako elementu zastanego na danym terenie ładu przestrzennego. 2. W kontekście uwag opisanych w pkt 1, na aktualności zyskuje także druga ze wskazanych w decyzji organu I instancji przyczyna odmownego załatwienia wniosku o wydanie warunków zabudowy. Związana jest ona z lokalizacją działki nr [...] i znacznej części obszaru analizowanego w granicach obszaru Natura 2000 – [...], z czego Burmistrz wywiódł brak spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Jakkolwiek w wynikach analizy powołano się na ustanowiony dla tego obszaru zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 14 listopada 2016 r. plan zadań ochronnych, to jednocześnie nie wyjaśniono, jakie to zadania i czy w sposób definitywny uniemożliwiają realizację jakiejkolwiek zabudowy na tym obszarze. Decyzja w myśl art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. odmawiająca ustalenia warunków zabudowy ze względu na niezgodność z przepisami z zakresu ochrony przyrody powinna być poprzedzona uzgodnieniem z organem właściwym w tej materii (por. wyrok NSA z 22 października 2019 r. II OSK 2998/17 - LEX nr 2783428). Jakkolwiek Sąd dostrzega, że brak wyjaśnień dot. warunku z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. mógł być determinowany uznaniem braku spełnienia przesłanki z ust. 1 pkt 1 tego artykułu, to mimo zarzutów odwołania, kwestia ta została całkowicie pominięta przez Kolegium przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Nie przesądzając wpływu okoliczności o jakich mowa w powyższym pkt 1 i 2 na rozstrzygnięcie sprawy, to wymagają one jednak dokonania dodatkowych ustaleń jako ewidentnie rzutujących na ocenę zaistnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 u.p.z.p. Ponieważ zakres niezbędnych ustaleń dotyczy wyłącznie wybranych kwestii dowodowych, w połączeniu z uchybieniami jakimi dopuściło się Kolegium przy rozpatrywaniu odwołania, uzasadniało to w ocenie Sądu uchylenie jedynie zaskarżonej decyzji tego organu z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), o czym orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) P.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku). O należnych skarżącym solidarnie kosztach postępowania sądowego obejmujących równowartość opłaconego od skargi wpisu (500 zł) orzeczono stosownie do art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku). Wskazania co do dalszego postępowania w sprawie wynikają dla organu administracji wprost z poczynionych wyżej rozważań (pkt 1 i 2) wskazujących z opisanych przyczyn na przedwczesność uznania o braku spełnienia ustawowych kryteriów, od których uzależnione jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W odniesieniu do przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i związanego z nią dotychczasowego (dopuszczalnego przez przepisy) wyznaczenia obszaru analizowanego w odległości większej niż minimalna, Sąd stoi na stanowisku, iż ponowna ocena tej przesłanki nie powinna być oparta na arbitralnej zmianie tej koncepcji związanej ze zmniejszeniem tego obszaru do ustawowego minimum, co mogłoby także prowadzić do "obejścia" wykonania przedstawionych powyżej przez Sąd wytycznych.