I SA/Lu 60/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz, Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 maja 2024 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 listopada 2023 r. nr 0113-KDIPT2-1.4011.357.2023.3.AP w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 24 sierpnia 2023 r. nr 0113-KDIPT2-1.4011.357.2023.2.MAP, II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz J. G. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem ) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 listopada 2023 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w L., dalej także: "organ interpretacyjny", po rozpatrzeniu zażalenia J. G., dalej: "wnioskodawca", "strona", "skarżący", działając jako organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu interpretacyjnego z dnia 24 sierpnia 2023 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i akt sprawy wynika, że 10 maja 2023 r. wpłynął wniosek strony o wydanie interpretacji indywidualnej. Wnioskodawca pytał, czy świadczone przez niego usługi, jako komandytariusza spółki komandytowej, na rzecz spółki komandytowej na podstawie umowy opisanej we wniosku podlegają opodatkowaniu w formie ryczałtu od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne na podstawie ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w stawce równiej 8,5% przychodów zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a tej ustawy. Organ interpretacyjny ocenił, że dotychczasowy opis wniosku nie jest wyczerpujący. Nie zawiera on bowiem wszystkich informacji potrzebnych aby ocenić skutki podatkowe stanu faktycznego, wobec czego poinformował stronę, że wniosek ma braki formalne i zwrócił się o ich uzupełnienie (pismem datowanym na 29 czerwca 2023 r.), m.in. o wskazanie 7-cyfrowego symbol PKWiU świadczonych przez wnioskodawcę usług w ramach działalności gospodarczej będących przedmiotem złożonego wniosku. Organ interpretacyjny zaznaczył, że nie ma uprawnień do dokonania klasyfikacji usług według PKWiU. W dniu 13 lipca 2023 r. wpłynęło do organu interpretacyjnego uzupełnienie wniosku, w którym wnioskodawca odniósł się do kolejnych punktów wezwania. Odnośnie do symbolu PKWiU oświadczył on, że nie wie, pod jakim kodem powinny zostać sklasyfikowane usługi świadczone przez niego na podstawie umowy opisanej we wniosku, bowiem istotą wniosku jest dokonanie przez organ interpretacyjny wykładni przepisów w kontekście opisu usług przedstawionego we wniosku. Postanowieniem z 24 sierpnia 2023 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił wniosek podatnika bez rozpatrzenia. W zażaleniu na powyższe postanowienie podatnik zarzucił naruszenie art. 14b § 3, art. 14c § 1, art. 14g § 1, art. 14h w zw. z art. 169 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (DzU. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.), dalej: "O.p.", poprzez pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskutek bezpodstawnego przerzucenia przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej ciężaru interpretacyjnego na wnioskodawcę, na co wskazuje treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wnioskodawca stwierdził, że organ interpretacyjny uchylił się od odpowiedzi na jego pytanie, oczekując w istocie udzielenia odpowiedzi przez samego wnioskodawcę. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej działając jako organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji. W pierwszej kolejności odwołał się on do treści art. 14b § 1, art. 14b § 3 O.p. oraz przytoczył treść art. 14c § 1-2 O.p. Dalej organ interpretacyjny wskazał, że ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne odwołuje się w niektórych przypadkach do klasyfikacji określonej Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług (PKWiU). W Zasadach Metodycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług zawartych w załączniku do rozporządzenia PKWiU jednoznacznie zapisano, że zaliczenie określonego produktu do właściwego grupowania PKWiU należy do obowiązków producenta (usługodawcy) tego produktu. Wynika to z faktu, że właśnie producent (usługodawca) posiada wszystkie informacje niezbędne do właściwego zaliczenia produktu do odpowiedniego grupowania PKWiU, tj. informacje dotyczące rodzaju użytego surowca, technologii wytwarzania, konstrukcji i przeznaczenia wyrobu lub charakteru usługi. W przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania, do którego należy zaliczyć produkt, producent lub usługodawca może zwrócić się o pomoc do właściwej jednostki GUS wskazanej w komunikacie Prezesa GUS w sprawie udzielania informacji dotyczącej standardów klasyfikacyjnych, publikowanym w Dzienniku Urzędowym GUS. Zaliczenie konkretnej usługi do odpowiedniego grupowania sprowadza się zatem do swoistej oceny przez usługodawcę charakteru tej usługi i przyporządkowania jej właściwego symbolu PKWiU. Skoro klasyfikacja jest obowiązkiem podatnika, nie może on otrzymać wiążącej informacji o klasyfikacji jego usług od organu. Organ interpretacyjny wskazał, że interpretacja nie może rozstrzygać, czy świadczone przez wnioskodawcę usługi powinny być zakwalifikowane do odpowiedniego grupowania PKWiU, a także nie może potwierdzić lub też zanegować, czy prawidłowo wnioskodawca sklasyfikował świadczone przez siebie usługi w świetle PKWiU. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej może wydać interpretację tylko i wyłącznie w oparciu o dokonaną przez wnioskodawcę kwalifikację usług, gdyż nie jest właściwy, w ramach określonych w art. 14b § 1 O.p. uprawnień, do zajmowania stanowiska w zakresie prawidłowości formalnego przyporządkowania towaru lub usługi do grupowania statystycznego. Dalej organ interpretacyjny zaznaczył, że pomimo wezwania do wskazania symbolu PKWiU świadczonych przez wnioskodawcę usług w ramach działalności gospodarczej, będących przedmiotem złożonego wniosku, nie udzielił on odpowiedzi na powyższe pytanie. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie ma zaś uprawnień do dokonania takiej klasyfikacji. Zasadne było zatem stanowisko zajęte w pierwszej instancji, że w sytuacji, gdy podatnik nie ma pewności pod jakim symbolem PKWiU sklasyfikowane są usługi, które zamierza świadczyć w ramach działalności gospodarczej, nie ma możliwości wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie objętym wnioskiem. Nieudzielenie przez wnioskodawcę odpowiedzi na pytanie dotyczące wskazania pełnej siedmiocyfrowej klasyfikacji statystycznej świadczonych przez niego usług jest przesłanką uniemożliwiającą dokonanie oceny stanowiska zawartego w interpretacji indywidualnej na gruncie przepisów prawa podatkowego. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie był zobowiązany i nie miał uprawnień do dokonania klasyfikacji PKWiU wykonywanych przez podatnika usług. Zdaniem organu interpretacyjnego znaczenie sposobu przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej potwierdza m.in. art. 14g § 1 O.p. Stosownie do tego przepisu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższe postanowienie wnioskodawca wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia poprzedzającego je zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2 O.p. - poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do wniosku, że organ interpretacyjny nie jest uprawniony do dokonania kwalifikacji charakteru usługi opisanej we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego według grupowań Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług zawartej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz.U. z 2015 r. poz. 1676 ze zm.) oraz do wydania interpretacji indywidualnej dotyczącej usług opisanych we wniosku o wydanie interpretacji; b) art. 14b § 3 w zw. z art. 14g § 1 oraz art. 169 § 4 O.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podanie we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej symbolu klasyfikacyjnego PKWiU dla usług opisanych we wniosku złożonym przez skarżącego stanowi element stanu faktycznego, a tym samym brak wskazania takiego symbolu stanowi brak formalny wniosku, co uzasadnia pozostawienie go bez rozpoznania w przypadku jego nieuzupełnienia, podczas gdy wniosek skarżącego został prawidłowo sporządzony i nie zawierał braków formalnych; c) art. 120 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez naruszenie zasady działania na podstawie przepisów prawa, polegające na działaniu w sposób sprzeczny z literalnym brzmieniem przepisów i nakładaniu na stronę postępowania interpretacyjnego wymogów nie przewidzianych przepisami prawa; d) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p., przez utrzymanie w mocy postanowienia z dnia 24 sierpnia 2023 r. wydanego w pierwszej instancji, mimo naruszenia przez to postanowienie art. 14b § 1 O.p., które to naruszenie polegało na pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego pomimo spełnienia przez wniosek skarżącego wszystkich warunków koniecznych do wydania interpretacji. W treści skargi skarżący argumentował, że przedstawiając stan faktyczny wyjaśnił między innymi, że jest związany z jednym ze swoich kontrahentów (spółką) umową o świadczenie usług konsultingu architekta IT (technologii informatycznej). Dokładnie podał, że istotą usług opisanych we wniosku, który to wniosek szczegółowo wymienia oraz opisuje poszczególne czynności składające się na usługę, jest specjalistyczne wsparcie doradcze spółki w aspekcie wykorzystywanej technologii informatycznej związanej ze świadczeniem przez spółkę usług doradztwa logistycznego oraz wytwarzania i wdrażania oprogramowania, poprzez proponowanie rozwiązań, wdrażanie ich oraz nadzór nad ich realizacją, w taki sposób, aby świadczone na rzecz klientów spółki usługi były wykonywane w sposób konkurencyjny, dopasowany do potrzeb rynku i na wysokim poziomie merytorycznym. Skarżący na podstawie umowy odpowiedzialny jest za efektywność prac programistycznych realizowanych przez spółkę, aktualność narzędzi jakimi posługują się zespoły IT spółki oraz aktualność standardów działań zespołów IT spółki. W jego przekonaniu wniosek zawierał szczegółowy opis wyżej wymienionych czynności wchodzących w skład świadczonej usługi. Dodatkowo pismem z dnia 13 lipca 2023 r. skarżący uzupełnił wniosek zgodnie z żądaniem organu, nie podając jedynie pod jakie grupowania PKWiU podpadają opisane przez skarżącego czynności usługowe. W ocenie skarżącego organ nie może oczekiwać od niego wskazania właściwego kodu PKWiU, ponieważ nie posiada on kompetencji do dokonywania wiążącej wykładni przepisów ustaw podatkowych, a ponadto to skarżący zapytuje o właściwą kwalifikację podatkową świadczonych przez niego usług. Skoro nie wskazał on, że wykonywane przez niego usługi należy klasyfikować do danego kodu PKWiU, lecz w sposób wyraźny opisał swoje wątpliwości co do tego, w ramach którego z symboli klasyfikacyjnych mieszczą się opisane przez niego usługi, to organ miał obowiązek dokonać wykładni przepisów ustawy i wskazać odpowiednie rozumienie przepisów w sposób, który umożliwia odpowiednie zaklasyfikowanie usług opisanych przez skarżącego i określenie właściwej stawki podatku. W przekonaniu skarżącego wszystkie elementy wezwania z 29 czerwca 2023 r. sprowadzały się do tego, aby to skarżący samodzielnie dokonał oceny, w ramach jakich symboli klasyfikacyjnych PKWiU mieszczą się usługi opisane przez niego we wniosku. Aby skarżący uzupełnił wniosek zgodnie z żądaniem organu, to najpierw samodzielnie musiałby przesądzić właściwą klasyfikację PKWiU dla opisanych usług oraz dokonać samodzielnej wykładni pojęć ustawowych. Zatem cała instytucja interpretacji indywidualnych stała by się dla wnioskodawcy całkowicie zbędna. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Zarządzeniem Przewodniczącego sprawa skierowana została do rozpoznania w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej: "P.p.s.a." W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga jest zasadna. Spór w niniejszej sprawie w istocie dotyczy oceny czy klasyfikacja statystyczna (PKWiU) czynności/usług szczegółowo opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanowi element stanu faktycznego, czy też klasyfikacja statystyczna (PKWiU) stanowi element normy prawnej. Sprowadza się ona do tego, czy organ interpretacyjny był uprawniony do żądania uzupełnienia wniosku przez wnioskodawcę, stosując art. 14h w zw. z art. 14b § 3 O.p., a w razie jego nieuzupełnienia, do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, na podstawie art. 14g § 1 O.p., jak uczynił to w niniejszej sprawie. Organ i strona wskazały na rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, dotyczące omawianego zagadnienia (zarówno skarga do sądu jak i zaskarżone postanowienie zawierały w swej treści adekwatne orzecznictwo dla wsparcia stanowiska). Takie rozbieżności dostrzegł także Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców, który w sprawie sygn. akt I FPS 3/19 wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o podjęcie w tej sprawie uchwały. Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie siedmiu sędziów, postanowieniem z dnia 20 stycznia 2020 r. Odmówił co prawda podjęcia uchwały wskazując, że Rzecznik nie uzasadnił w pełni faktu występowania rozbieżności, bowiem wskazał na wyroki wydane w okolicznościach faktycznych względem siebie różnych. Jednak w uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wyjaśnienia i uporządkowania kluczowych kwestii związanych z klasyfikacją statystyczną (PKWiU) w zakresie prawa podatkowego. Podkreślić należy, że powołane postanowienie nie ma co prawda mocy prawnej równej podjętej przez ten Sąd uchwale, tzn. nie jest wiążące dla sądów administracyjnych na podstawie art. 269 P.p.s.a., jednakże Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela stanowisko w nim zawarte, zatem posłuży się argumentacją w nim zawartą, przyjmując ją za własną. Naczelny Sąd Administracyjny, podobnie zresztą jak i organ w niniejszej sprawie, podkreślił specyfikę postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej, która przejawia się m.in. w tym, że: - zakres postępowania interpretacyjnego wyznacza treść wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego (tak: wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 116/15); - interpretacja jest podejmowana w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska); - organ podatkowy wydający interpretację indywidualną nie może ingerować w stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, przedstawione przez wnioskodawcę, ani dokonywać własnych ustaleń co do tego stanu lub zdarzenia; - zadanie organu interpretacyjnego jest ograniczone do analizy okoliczności podanych w złożonym wniosku z punktu widzenia ich kwalifikacji podatkowej (tak: wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 659/15); - zakres sprawy administracyjnej o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego wyznacza zaprezentowany wyczerpująco we wniosku o wydanie interpretacji stan faktyczny i odnoszące się do niego: pytania interpretacyjne, stanowisko prawne wnioskodawcy oraz oceny prawne organu podatkowego w zakresie możliwości stosowania i wykładni prawa podatkowego; - na podstawie art. 14b § 3 O.p. stanem faktycznym sprawy o wydanie interpretacji indywidualnej jest zaistniały stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe, czyli stan faktyczny określonego zdarzenia lub okoliczności przewidywanych przez wnioskodawcę, do których odnoszą się oceny stosowania i wykładni prawa; - wyczerpująco przedstawiony (zaistniały lub prognozowany) stan faktyczny stanowi punkt odniesienia do udzielenia w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości urzędowej informacji o możliwościach stosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, w razie potrzeby połączonej także z operatywną wykładnią adekwatnych przepisów prawa (za uchwałą NSA z dnia 7 lipca 2014r., sygn. akt II FPS 1/14); - w pojęciu "wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego", użytym w art. 14b § 3 ab initio O.p., mieszczą się zarówno elementy opisywane w ujęciu czysto fizycznym, mające lub mogące mieć miejsce w rzeczywistości, jak i mogą tkwić w nim również elementy określane od razu przez użycie definiujących je kategorii/pojęć prawnych, co do których wykładni i oceny zastosowania wnioskodawca nie ma wątpliwości i o nie pyta; - przewidziane w art. 14b § 3 in fine O.p. przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej opisanego we wniosku stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, nie musi obejmować całego zakresu znaczeniowego przepisu prawa podatkowego, lecz może ograniczać się tylko do tego jego fragmentu, który wnioskodawca uważa za problematyczny w odniesieniu do swojej indywidualnej sprawy (tak: wyrok NSA z dnia 10 maja 2019r., sygn. akt I FSK 187/17 oraz odwołujące się do tego orzeczenia wyroki NSA z dnia 27 sierpnia 2019 r., sygn. akt I FSK 1642/15 i sygn. akt I FSK 1793/15). Z powyższego wynika zatem, że wiążący dla organu opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, stosownie do art. 14b § 3 O.p., powinien zawierać wszystkie fakty lub okoliczności albo planowane czynności, które są istotne dla zastosowania przepisu prawa materialnego, o którego zastosowanie pyta wnioskodawca. Organ wydający interpretację nie prowadzi postępowania dowodowego, nie może też wyjść poza opisany we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe (por. wyroki NSA z 31 sierpnia 2020 r., sygn. akt I FSK 845/18, z 20 października 2020 r., sygn. akt I FSK 150/11, z 11 lutego 2021 r., sygn. akt II FSK 280/19). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej postanowieniu, podanie przez wnioskodawcę w treści wniosku symbolu klasyfikacji PKWiU nie jest – co do zasady - elementem stanu faktycznego w rozumieniu art. 14b § 3 O.p. W świetle art. 3 pkt 2 O.p., przepisami prawa podatkowego są zaś przepisy ustaw podatkowych, dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. W sytuacji, gdy do danej ustawy podatkowej włączono elementy mające swoje umocowanie w przepisach innych ustaw (np. o statystyce publicznej), to stają się one częścią przepisów podatkowych i w konsekwencji stanowią element wywodzonej z nich normy prawa podatkowego. Oznacza to, że organ interpretacyjny ma za zadanie ocenić stanowisko wnioskodawcy także w tym zakresie. Jedynie wtedy, gdy skarżący nie ma wątpliwości co do klasyfikacji usługi czy dostawy, może taki symbol uznać za część opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Wówczas nie wymaga to od organu oceny prawidłowości przyjętego symbolu, bo - wydając interpretację - jest tym przypisaniem do symbolu związany, jako elementem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Innymi słowy, to na ogół od wnioskodawcy formułującego wniosek zależy, jaką rolę przypisze określonym elementom normy prawa podatkowego: czy rolę tylko okoliczności faktycznej (elementu zdarzenia przyszłego), czy jednak rolę wymagającą przesądzenia co do ich prawidłowości na użytek zastosowania określonej normy prawa podatkowego. Oznacza to, że podatnik we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej może nie lokować ziszczenia się części normy prawnopodatkowej w ramach podania stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, bądź uczynić ją elementem części faktycznej wniosku i nie objąć wątpliwościami prawnymi. Przewidziane bowiem w art. 14b § 3 in fine O.p. przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej opisanego we wniosku stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, nie musi dotyczyć całego zakresu znaczeniowego przepisu prawa podatkowego, lecz może ograniczać się tylko do tego jego fragmentu, który wnioskodawca uważa za problematyczny w odniesieniu do swojej indywidualnej sprawy. W niniejszej sprawie wnioskodawca nie wskazał, że wykonywane przez niego usługi należy klasyfikować do danego kodu PKWiU. Przedstawił natomiast we wniosku wyczerpujący i dokładny opis wykonywanych usług. Wskazał przy tym, że to rzeczą organu jest dokonanie oceny w tym zakresie i odczytanie przepisu w nawiązaniu do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, jeśli uzna to za niezbędne dla prawidłowej wykładni przepisu prawa podatkowego. Powyższe oznacza, że kwestia ta, istotna z punktu widzenia stosowanej normy prawa podatkowego, budzi wątpliwości wnioskodawcy i domaga się on od organu interpretacyjnego jej przesądzenia na użytek zastosowania określonej normy prawa podatkowego. Organ interpretacyjny był w tych okolicznościach zobowiązany udzielić odpowiedzi na zadane przez skarżącego pytania, a także wyjaśnić podstawy takiej odpowiedzi. Nie był zaś uprawniony do domagania się od wnioskodawcy uzupełnienia wniosku o kategoryczne opowiedzenie się przez niego co do kodu PKWiU, skoro z treści wniosku oraz pisma wniosek ten uzupełniającego wyraźnie wynika, że ta część budzących wątpliwości wnioskodawcy przepisów podatkowych nie stanowi, z woli wnioskodawcy, elementu stanu faktycznego/opisu zdarzenia przyszłego. Gdy nie ma on pewności co do tej kwestii, wzywanie przez organ do jednoznacznego opowiedzenia się powodowałoby, że postępowanie interpretacyjne mijałoby się z celem i w praktyce ograniczało się do odczytania treści przepisu ustawy podatkowej (por. powołany wyrok NSA z 20 października 2020 r., sygn. akt I FSK 150/11). Tymczasem wniosek skarżącego zmierzał do uzyskania oceny, czy usługi świadczone przez niego jako komandytariusza spółki komandytowej na rzecz spółki komandytowej na podstawie umowy opisanej we wniosku podlegają opodatkowaniu w formie ryczałtu od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne na podstawie ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w stawce równiej 8,5% przychodów zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a tej ustawy, co jest związane z zakwalifikowaniem do danego kodu PKWiU. Organ uchylił się od odpowiedzi na pytanie wnioskodawcy, przerzucając faktycznie na niego ciężar interpretacji przepisów budzących jego wątpliwości. Skoro wnioskodawca dokładnie opisał swoją działalność, a to wynika z treści wniosku o interpretację, to organ miał obowiązek udzielić odpowiedzi na przedstawioną we wniosku wątpliwość. Kontrolowane postanowienie istotnie narusza zatem prawo procesowe, co przełożyło się na wynik sprawy przez nieuprawnione zastosowanie przez organ art. 14g O.p. Powoduje to, że zaskarżone postanowienie powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Z uwagi na fakt, że stwierdzone uchybienia dotyczą zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego je postanowienia z dnia 24 sierpnia 2023 r., zasadnym było uchylenie obu postanowień, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. oraz art. 135 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz §14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 597 zł, obejmującą uiszczony wpis sądowy od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w osobie radcy prawnego (480 zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł). W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organ interpretacyjny uwzględni przedstawione wyżej stanowisko Sądu.