III SA/Po 120/24

Dnia 5 czerwca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (sprawozdawca) Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 czerwca 2024 roku sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oddala skargę. Starosta O. decyzją nr [...] z 28 listopada 2023 r., powołując się na art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 05 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2023 r. poz. 622 z późn. zm., dalej jako u.k.p.) skierował M. K. na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W odwołaniu M. K. (dalej także jako strona, skarżący) zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, w całości, zarzucając naruszenie art. 99 ust: 1 pkt 2 u.k.p. poprzez uznanie, że wobec odwołującego istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia, co miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik napisał, że organ I instancji wskazał w uzasadnieniu, że z opinii biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii wynika, że odwołujący się cierpi na zespół uzależnienia od alkoholu. Zdaniem pełnomocnika z ww. opinii biegłych nie sposób uznać, że zachodzą uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia odwołującego się. Takie zastrzeżenia mogłyby istnieć wówczas, gdyby swoją opinię wydał specjalista do spraw uzależnień. Poza tym odwołujący się jest niekarany, nie popadał w konflikt z prawem, a opinia przesłana przez prokuratora została wydana na potrzeby innego toczącego się postępowania, bez związku z kierowaniem pojazdami. Odwołujący się w toku postępowania nie miał możliwości kwestionowania przedmiotowej opinii lub zadawania biegłym pytań. Decyzją z 15 stycznia 2024 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazując na art. 17 pkt 1, 127 §2 i art. 138 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia decyzji SKO wynika, że w dniu 09 listopada 2023 r. do organu I instancji wpłynął wniosek Prokuratora Rejonowego w [...] o wszczęcie postępowania administracyjnego i skierowanie skarżącego na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Prokurator powołał się na opinię psychiatryczno-psychologiczną, z której wynika, iż biegli (specjalista psychiatra oraz psycholog-specjalista psychoterapii uzależnień) stwierdzili u skarżącego zespół uzależnienia od alkoholu. Opinia została załączona do akt sprawy. W konsekwencji zostało wszczęte postępowanie. Jak wynika z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Natomiast w myśl art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. SKO zastrzegło, że w przepisach u.k.p. nie wskazano w sposób precyzyjny, jakie zastrzeżenia są wystarczające do skierowania kierowcy na przedmiotowe badania. Zastrzeżenia muszą być "uzasadnione" i "poważne" oraz, że informacja o nich musi być wiarygodna. Zdaniem SKO przesłanka uzasadnionych zastrzeżeń odnoszących się do stanu zdrowia kierowcy musi być interpretowana zgodnie z celem ustawy - zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Organy administracji publicznej nie mają kompetencji do oceny stanu zdrowia kierowcy i jego wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego, jednakże powzięcie informacji, że u danego kierowcy stwierdzono i udokumentowano uzależnienia od alkoholu stanowi – zdaniem SKO – przesłankę do skierowania takiego kierowcy na przedmiotowe badania, tym bardziej, jeżeli sygnały te pochodzą z wiarygodnego źródła, a za takie należy uznać opinię biegłych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. K., zastępowany przez tego samego zawodowego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Pełnomocnik zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji; 2) prawa materialnego, a to art. 75 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) [powinno być: art. 99 ust. 1 pkt 2 – uwaga Sądu] u.k.p. poprzez uznanie, że wobec skarżącego stwierdzono uzależnienie od alkoholu, a w konsekwencji iż istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do zdrowia kierującego, co miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Uzasadniając napisał, że zdaniem organu informacja od prokuratora wraz z opinią biegłych jest równoznaczna z istnieniem uzasadnionych i poważnych wątpliwości co do zdrowia skarżącego. Organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do głównego zarzutu odwołania, to jest do oceny opinii przedłożonej przez prokuratora z wnioskiem o wszczęcie postępowania. Organy administracyjne przyjęły jako pewnik, że skoro w opinii biegłych uznano, że skarżący nadużywa alkoholu, to jest to równoznaczne z istnieniem uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego. Zdaniem pełnomocnika organy powinny były zażądać od wnioskodawcy – prokuratora, uzupełnienia materiału dowodowego o opinię specjalisty do spraw uzależnień. Opinia sądowo-psychiatryczna przeprowadzona w sprawie karnej służyła bowiem innemu celowi, niż zbadanie skarżącego pod kątem tego, czy jest on uzależniony czy nie. Dopiero zlecenie przeprowadzenia takiej opinii specjaliście od uzależnień pozwoliłoby ustalić, czy skarżący jest lub był uzależniony od alkoholu. Pełnomocnik ocenił, że brak materiału dowodowego w tym zakresie oznacza, że zaskarżona decyzja jest co najmniej przedwczesna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2024r. sąd odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, bowiem obie decyzje wydane w sprawie są zgodne z prawem. Sąd zaznacza, że organy obu instancji nie ustrzegły się błędów, jednak błędy te nie miały wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej P.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie zaś do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w tak opisanych granicach kognicji, Sąd uznał, że rozstrzygnięcia organów obu instancji nie naruszają przepisów prawa i tym samym skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W przypadku uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia starosta wydaje decyzję o skierowaniu na badanie lekarskie (art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p.). W myśl art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.k.p. starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 z urzędu, na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych. Użyty w art. 99 ust. 1 u.k.p. zwrot "starosta wydaje decyzję administracyjną", nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ administracyjny nie ma w tym zakresie żadnej możliwości uznania, czy decyzję wyda, czy nie. Organ jest obowiązany wydać decyzję o skierowaniu na badania lekarskie w sytuacji, w której istnieją uzasadnione zastrzeżenia, co do stanu zdrowia kierującego i nie ma w tym zakresie żadnego luzu decyzyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. III SA/Kr 1294/20, opubl. w CBOSA). Stosownie zaś do art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p., badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Sposób rozumienia "uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń" był już wielokrotnie wyjaśniany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wskazywano w szczególności, że "uzasadnione" to tyle, co oparte na konkretnych, wiarygodnych podstawach, zaś "poważne" to dotyczące takich aspektów zdrowia, które mogą mieć bezpośredni wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Uzasadnione i poważne zastrzeżenia winny zatem mieć swoje źródło w tego rodzaju informacjach o stanie zdrowia, z których z dużym prawdopodobieństwem wynika, że u posiadacza prawa jazdy mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do możliwości jego dalszego bezpiecznego udziału w ruchu drogowym. Takie informacje mogą wynikać z orzeczeń lekarskich, z karty informacyjnej leczenia szpitalnego, czy chociażby z opinii o stanie zdrowia sporządzonej przez biegłych specjalistów. Podkreśla się przy tym, iż przesłanką zastosowania art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. nie jest uzyskana w toku tego postępowania pewność co do istnienia takich przeciwwskazań, ta bowiem kwestia będzie dopiero weryfikowana w toku specjalistycznego badania, na które kierowca ma być skierowany (por.: wyrok NSA z 30 maja 2023 r. II GSK 932/22 i wymienione tam orzecznictwo tego Sądu; wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego, dalej jako CBOSA). Stosowanie analizowanych przepisów musi uwzględniać cele, dla realizacji których zostały uchwalone. Celem jest realizacja zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, poprzez weryfikację zdolności psychofizycznych jego uczestników, w następstwie powzięcia przez organ informacji nasuwających uzasadnione wątpliwości w tym zakresie. Należy przy tym podkreślić, że skierowanie na badanie lekarskie nie jest równoznaczne z pozbawieniem kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami, gdyż jego celem jest wyjaśnienie istniejących w tym przedmiocie wątpliwości. Powyższe może prowadzić do stwierdzenia istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami bądź stwierdzenia, że takie przeciwwskazania nie występują. Poddając się takim badaniom kierowca umożliwia zatem wyjaśnienie zaistniałych wątpliwości, które powinny mieć zobiektywizowane uzasadnienie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 08 lipca 2022 r. III SA/Po 85/22; CBOSA). Z punktu widzenia treści i celu art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. rolą organu nie jest zatem ocena, czy u strony zachodzą przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, a jedynie ocena, czy wynikające ze stanu faktycznego sprawy wątpliwości są na tyle uzasadnione, że czynią koniecznym sprawdzenie stanu zdrowia kierowcy przez lekarzy. Wniosek z 08 listopada 2023 r. o przeprowadzenie postępowania zmierzającego do wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami złożył prokurator prokuratury rejonowej w [...], załączając opinię psychiatryczno-psychologiczną sporządzoną na zlecenie tejże prokuratury, w celu ustalenia czy M. K. jest osobą uzależnioną od alkoholu, a w przypadku stwierdzenia uzależnienia – w jakiego rodzaju zakładzie powinno odbywać się jego leczenie. Opinia została sporządzona przez biegłych sądowych: lekarza psychiatrę oraz psychologa – specjalistę psychoterapii uzależnień, w postępowaniu wyjaśniającym w sprawie zobowiązania skarżącego do podjęcia leczenia odwykowego. Badanie jak i sporządzenie opinii odbyło się w tym samym dniu: 16 października 2023 r. We wnioskach tej opinii wskazano między innymi, że u badanego rozpoznano zespół uzależnienia od alkoholu, że nadużywanie alkoholu przez badanego ma związek z zachowaniami agresywnymi w rodzinie, wszczynaniem awantur domowych, zagraża jego zdrowiu; zalecono kontynuowanie terapii w poradni leczenia uzależnień (odnotowano w opinii, że badany jest zarejestrowany w poradni leczenia uzależnień i skorzystał z dwóch wizyt terapeutycznych). Organ zobligowany był zatem do zbadania, czy okoliczności powołane we wniosku wskazują, że w danym przypadku istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia uzasadniające skierowanie kierowcy na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Tego rodzaju ustaleń i oceny organ musi dokonać z uwzględnieniem wszystkich obowiązujących go w postępowaniu administracyjnym zasad ogólnych oraz ciążących na nim obowiązków w zakresie postępowania dowodowego i oceny dowodów. Przede wszystkim więc obowiązkiem organu, wynikającym z art. 7 K.p.a. jest podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zasada powyższa została doprecyzowana w art. 77 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Katalog dowodów w postępowaniu administracyjnym ma charakter otwarty i mogą to być zarówno dokumenty urzędowe, jak i zwykłe, dowody rzeczowe, dowody z przesłuchania świadków lub wyjaśnień strony, oględziny. W myśl art. 78 § 1 K.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy (§ 2). Organ, wypełniając dyspozycję art. 80 K.p.a. ocenia zatem, na podstawie wszystkich zgromadzonych dowodów, czy zachodzą podstawy do wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. dowodem potwierdzającym istnienie u kierującego poważnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia, mogących stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego jest w szczególności dokumentacja lekarska, w tym także opinia wydana przez biegłych sądowych (lekarzy, psychologów). Wbrew argumentom skargi może to być także opinia wydana w związku z innym prowadzonym postępowaniem sądowym, a także administracyjnym. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 kwietnia 2020 r. I OSK 1170/19 (CBOSA) bez znaczenia pozostaje okoliczność, że przedmiotowa opinia wydana została w ramach innego postępowania, gdyż okoliczności te - w świetle treści art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b [po nowelizacji art. 99 ust. 1 pkt 2 – dopisek Sądu] u.k.p., nie miały doniosłości prawnej. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela ww. pogląd. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie organy obu instancji w sposób prawidłowy zinterpretowały i zastosowały przywołane powyżej przepisy. Przyjętą przez organy podstawą faktyczną decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie lekarskie w związku z istnieniem zastrzeżeń co do stanu jego zdrowia była treść ww. opinii sądowo - psychiatrycznej z 16 października 2023 r. Sąd zaznacza przy tym aktualność opinii, bowiem została ona niezwłocznie przesłana do dyspozycji organu I instancji, który sprawnie przeprowadził postępowanie administracyjne. We wnioskach końcowych biegli napisali, że rozpoznają u skarżącego zespół uzależnienia od alkoholu. Trzeba więc zauważyć, że taki fakt stanowi przeciwwskazanie zdrowotne do kierowania pojazdami przy ubieganiu się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Warunkiem uzyskania prawa jazdy jest bowiem m.in. uzyskanie orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (art. 11 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.k.p.). Co więcej, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.k.p. prawo jazdy nie może być wydane osobie u której w wyniku badania lekarskiego stwierdzono aktywną formę uzależnienia od alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Orzeczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem jest wydawane przez uprawnionego lekarza, po przeprowadzeniu badań, których zasady i zakres określają obecnie jak i w datach wydania obu decyzji w sprawie - przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 05 grudnia 2022 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2022 r. poz. 2503). Sąd zaznacza, że w zaskarżonej decyzji powołano się na wcześniejsze rozporządzenie Ministra Zdrowia, z 29 sierpnia 2019 roku, zaś w decyzji organu I instancji powołano się na jeszcze wcześniejsze rozporządzenie Ministra Zdrowia, bo z 17 lipca 2014 r. lecz Sąd ocenił, że ww. błędy nie rzutowały na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia z 5 grudnia 2022 r., w ramach badania lekarskiego uprawniony lekarz dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań objawów wskazujących na uzależnienie od alkoholu lub jego nadużywanie. Jak wynika z załącznika nr 4 pkt 5 do tego rozporządzenia, w przypadku stwierdzenia uzależnienia od alkoholu lub niemożności powstrzymania się od picia alkoholu i kierowania pojazdem lub uzależnienia od środków działających podobnie do alkoholu, orzeka się istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zgodnie zaś z pkt. 6 załącznika nr 4 w przypadku stwierdzenia u osoby badanej w przeszłości uzależnienia od alkoholu lub środków działających podobnie do alkoholu, można orzec brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, jeżeli osoba ta: (1) udokumentuje co najmniej roczny okres abstynencji; (2) przedstawi opinię lekarza lub terapeuty prowadzącego leczenie odwykowe potwierdzającą leczenie i utrzymywanie abstynencji oraz poddaje się regularnym kontrolnym badaniom lekarskim. Wynika z tego, że w przypadku stwierdzenia uzależnienia od alkoholu istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, a tylko w szczególnych przypadkach istnieje możliwość orzeczenia braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami osoby uzależnionej. Skoro warunkiem uzyskania prawa jazdy jest badanie lekarskie, w trakcie którego lekarz zobowiązany jest stwierdzić istnienie lub brak przeciwwskazań objawów wskazujących na uzależnienie od alkoholu lub jego nadużywanie, więc oczywiste jest, że również w przypadku stwierdzenia uzależnienia od alkoholu u osoby posiadającej już prawo jazdy konieczne jest przeprowadzenie badania lekarskiego. Dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest bowiem czuwanie nad tym, aby osoby posiadające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o takie uprawnienie, ale także w okresie późniejszym, kiedy z tych uprawnień korzystają (por. wyrok WSA w Poznaniu z 21 lutego 2024 r. III SA/Po 880/23; CBOSA). Dlatego Sąd ocenił, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy opinia sądowo – psychiatryczna z 16 października 2023 r. sporządzona przez biegłych sądowych: lekarza psychiatrę oraz psychologa – specjalistę psychoterapii uzależnień, w postępowaniu wyjaśniającym w sprawie zobowiązania skarżącego do podjęcia leczenia odwykowego, w której wnioskach biegli napisali między innymi, że rozpoznali u skarżącego zespół uzależnienia od alkoholu, była wystarczająca do przyjęcia, iż istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego jako kierowcy, w rozumieniu art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że przyjęty przez ustawodawcę w art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. sposób reagowania na uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem, każe uznać za bezzasadny, bo nieznany ustawie, zarzut strony dot. zaniechania uzupełnienia materiału dowodowego o opinię specjalisty do spraw uzależnień, skoro opinia sądowo-psychiatryczna służyła innemu celowi. W ocenie Sądu organy obu instancji trafnie uznały, że przedłożona opinia uzasadnia wszczęcie postępowania i wydanie decyzji w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie w wyniku którego wydane zostanie orzeczenie o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami a skarżący będzie miał możliwość odniesienia się do zawartych w nim twierdzeń. Niewątpliwie bowiem na tym etapie stan zdrowia skarżącego w kontekście uprawnień do dalszego kierowania pojazdami powinien zostać oceniony w trakcie badania lekarskiego. Nie doszło tym samym do zarzucanego w skardze naruszenia przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1 ani art. 80 K.p.a. Z kolei błędy organów obu instancji stwierdzone przez Sąd, nie miały wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 P.p.s.a.