III OSK 179/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia delegowany WSA Kazimierz Bandarzewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 2679/21 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 29 marca 2021 r. nr BCK-l-O/RN-531-2020 w przedmiocie odmowy przyjęcia rozprawy doktorskiej i niedopuszczenia do jej publicznej obron 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 2679/21 oddalił skargę B. K. (dalej skarżąca) na decyzję Rady Doskonałości Naukowej (dalej RDN lub organ) z dnia 29 marca 2021 r. nr BCK-l-O/RN-531-2020, utrzymująca w mocy uchwałę Rady Naukowej Dyscypliny Nauki o Kulturze Religii Uniwersytetu Warszawskiego (dalej zwany Radą lub organem pierwszej instancji) z dnia 3 marca 2020 r. nr 18 w przedmiocie odmowy przyjęcia rozprawy doktorskiej i niedopuszczenia do jej publicznej obrony. Zaskarżoną uchwałę podjęto w oparciu o trzy recenzje: dwie jednoznacznie negatywne oraz jedną pozytywną w konkluzji, zawierającą jednak szereg zastrzeżeń. W mniemaniu organu powyższe recenzje stanowiły wystarczającą podstawę do nieprzyjęcia i niedopuszczenia do publicznej obrony rozprawy doktorskiej skarżącej. Organ nie dopatrzył się również uchybień w procedurze powołania recenzentów. W uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę Sąd pierwszej instancji wskazał, że podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2013 r., nr 65, poz. 595 z późn. zm.) dalej jako ustawa o stopniach w związku z art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669 z późn. zm.) dalej jako ustawa przejściowa. W pierwszej kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że recenzenci powołani przez organ pierwszej instancji szczegółowo i wyczerpująco ocenili rozprawę doktorską skarżącej. Sporządzone przez nich dokumenty odpowiadają wymaganiom określonym w § 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. z 2018 r. poz. 261) dalej jako rozporządzenie w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o stopniach. Recenzenci przedstawili argumenty na poparcie dokonanych przez siebie ocen, co zasadnie przyjęły organy obu instancji. Ponadto organ pierwszej instancji powołał dodatkowego, trzeciego recenzenta, ponieważ dwoje pierwszych recenzentów nie było zgodnych w ocenie rozprawy. Tego typu działanie organu pierwszej instancji Sąd pierwszej instancji uznał za zasadne, ponieważ zadaniem organu jest zgromadzenie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego tak, aby dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy. Sąd wyjaśnił nadto, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie budzi zastrzeżeń Sądu. W aktach sprawy znajdują się wszystkie dokumenty, które stanowiły podstawę faktyczną rozstrzygania przez organy obu instancji. O ile sądy administracyjne dokonują kontroli zaskarżonych decyzji jedynie pod względem legalności, w związku z czym nie dokonują oceny samych recenzji, na podstawie których wydano zaskarżoną uchwałę oraz decyzję, o tyle Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia przez organy dyspozycji art. 7 oraz art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) dalej jako K.p.a. Sąd pierwszej instancji wskazał też, że nie sposób podważać bezstronności recenzentów rozprawy doktorskiej skarżącej tylko dlatego, że nie podzielają oni zdania skarżącej. Co więcej, nie można uznać, aby skarżąca została pozbawiona możliwości czynnego udziału w sprawie. Skarżąca wypowiadała się w toku sprawy, przedstawiając swoje stanowisko w pismach, natomiast zarzuty dotyczące braku możliwości zapoznawania się z zebranymi w sprawie dokumentami nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła: a) naruszenie przepisów prawa materialnego art. 174 pkt 1 P.p.s.a., tj. art. 14 ust. 2 pkt 3 ustawy o stopniach poprzez błędną wykładnię i zastosowanie polegające na co w konsekwencji doprowadziło do: odmowy przyjęcia rozprawy doktorskiej i niedopuszczenia do jej publicznej obrony w sytuacji w której: ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że praca skarżącej pt. "[...]", spełniła wymogi formalne konieczne do wydania przez organ decyzji przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia jej do publicznej obrony; b) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 174 pkt 2 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit.c. P.p.s.a., tj. art. 7 K.p.a., art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 81 K.p.a. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie decyzji administracyjnej naruszającej przepisy postępowania tj. opartej o postępowanie niewyjaśniające wszystkich okoliczności sprawy, w którym nie przeprowadzono postępowania dowodowego w zakresie niezbędnym dla prawidłowego określenia stanu faktycznego sprawy; c) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 174 pkt 2 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a., tj. art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 80 w związku z art. 107 § 3 w związku z art. 11 K.p.a. poprzez: uchybienie obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, z czym związany jest obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, prawidłowego udokumentowania przebiegu postępowania i właściwego uzasadnienia decyzji, brak wyjaśnienia zasadności rozstrzygnięcia poprzez niewskazanie z jakich przyczyn organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej pozytywnej opinii jednego z recenzentów, brak powołania kolejnych recenzentów w celu dogłębnej i rzetelnej oceny, sporządzenie jakościowo lakonicznego uzasadnienia, co w konsekwencji w sposób zasadniczy utrudniło kontrolę decyzji Rady Doskonałości Naukowej, nieuwzględnieniu pozytywnego przyjęcia pracy przez profesora księdza M. P. W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, o zasądzenie od Rady Doskonałości Naukowej na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, które nie zostały płacone w całości ani w części, a także zrzeczono się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie podniosła zarówno zarzut naruszenia przepisów postępowania, jak i zarzuty naruszenia prawa materialnego. W pierwszej kolejności zatem należałoby się odnieść do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, gdyż w jego ramach skarżący kasacyjnie kwestionuje ustalony w sprawie stan faktyczny, a do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego można przejść dopiero po zweryfikowaniu prawidłowości ustaleń stanu faktycznego przyjętego przez Sąd jako podstawy orzekania. Jednakże konstrukcja zarzutów skargi kasacyjnej sprawia, że w pewnym zakresie jej zarzuty muszą zostać rozpoznane łącznie. Skarga kasacyjna nie może odnieść zamierzonego skutku, ponieważ zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Odnosząc się do zgłoszonych w skardze kasacyjnej zrzutów naruszenia przepisów prawa materialnego należy zauważyć, że wskazując konkretne jednostki redakcyjne ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które zdaniem strony skarżącej kasacyjnie zostały naruszone, strona skarżąca nie określiła na czym polegało naruszenie owych przepisów przez Sąd pierwszej instancji. Ogólne stwierdzenie, że naruszenie przepisów w konsekwencji doprowadziło do odmowy przyjęcia rozprawy doktorskiej i niedopuszczenia jej do publicznej obrony przez Sąd pierwszej instancji, choć rozprawa spełnia wymogi formalne, nie stanowi uzasadnienia podstaw kasacyjnych (art. 176 P.p.s.a.). Brak określenia przez kasatora na czym polegało naruszenie wskazanego przepisu ustawy czyni niemożliwym kontrolę instancyjną wyroku Sądu pierwszej instancji przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak bowiem wyżej podniesiono sąd drugiej instancji nie może domniemywać intencji skarżącego kasacyjnie zawartych w skardze kasacyjnej. W kompetencji sądu odwoławczego nie jest poszukiwanie i domyślanie się naruszeń przepisów prawa, w ramach ogólnie zgłoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu. Należy również zauważyć, że sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego posiada znaczny dorobek naukowy oraz czy dorobek naukowy kandydata stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata. W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy o stopniach, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Należy jednocześnie zauważyć, że postępowanie to cechuje pewna odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 29 ust. 1 ww. ustawy o stopniach, w postępowaniu tym przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. W konsekwencji, jeżeli ustawa o stopniach zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że niektóre przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w ogóle nie znajdą w tym postępowaniu zastosowania. Ten szczególny charakter postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy o stopniach dotyczy również postępowania odwoławczego toczącego się przed Radą Doskonałości Naukowej (poprzednio: Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów). Wyjaśnić w tym miejscu należy że postępowanie w sprawie zostało wszczęte w dniu 16 października 2017 r. Zgodnie z treścią art. 179 ust. 1 ustawy przejściowej przewody doktorskie wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 lipca 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1668) są przeprowadzane na zasadach dotychczasowych, z tym że, jeżeli nadanie stopnia doktora następuje po 30 kwietnia 2019 r., stopień nadaje się w dziedzinach i dyscyplinach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy przejściowej. Pod pojęciem "przepisów dotychczasowych" należy rozumieć przepisy ustawy o stopniach. Z kolei stosownie do treści art. 12 ust. 1 ustawy o stopniach stopień doktora nadaje się osobie, która: 1) posiada tytuł zawodowy magistra, magistra inżyniera, lekarza lub inny równorzędny lub posiada dyplom, o którym mowa w art. 191a ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym; 2) zdała egzaminy doktorskie w zakresie określonym przez radę jednostki organizacyjnej; 3) przedstawiła i obroniła rozprawę doktorską; 4) zdała egzamin z nowożytnego języka obcego lub posiada certyfikat potwierdzający znajomość nowożytnego języka obcego, określony w przepisach wydanych na podstawie art. 31 pkt 5. Stosownie do art. 14 ustawy o stopniach przewód doktorski przeprowadza i stopień doktora nadaje w szkole wyższej rada wydziału lub rada innej jej jednostki organizacyjnej, a w innej jednostce organizacyjnej rada naukowa (ust. 1 pkt 1-2). Czynności przewodu doktorskiego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej m. in. w przedmiocie przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia jej do publicznej obrony (ust. 2 pkt 3). Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o stopniach uchwały, o których mowa w art. 14 ust. 2, są podejmowane w głosowaniu tajnym i zapadają bezwzględną większością oddanych głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania. Zgodnie z § 2 ust. 1 po wszczęciu przewodu doktorskiego rada jednostki organizacyjnej przeprowadzającej przewód doktorski wyznacza promotora w celu sprawowania opieki naukowej nad kandydatem. Rada jednostki organizacyjnej przeprowadzającej przewód doktorski może dodatkowo wyznaczyć drugiego promotora - w przypadku interdyscyplinarnej rozprawy doktorskiej (§ 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia) – tak, jak stało się to w rozpoznawanej sprawie. Stosownie do treści § 4 ust. 1 rozporządzenia, przed przyjęciem rozprawy doktorskiej przez radę jednostki organizacyjnej przeprowadzającej przewód doktorski kandydat składa egzaminy doktorskie. Rada jednostki organizacyjnej przeprowadzającej przewód doktorski, na wniosek jej przewodniczącego, powołuje co najmniej dwóch recenzentów (§ 6 ust. 1 rozporządzenia), a recenzentem nie może być osoba, w stosunku do której zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności (ust. 2). Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia rada jednostki organizacyjnej przeprowadzającej przewód doktorski, po zapoznaniu się z rozprawą doktorską, opiniami promotorów, o których mowa w § 2 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2, oraz recenzjami, podejmuje uchwałę w sprawie przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia jej do obrony. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o stopniach rozprawa doktorska, przygotowywana pod opieką promotora albo pod opieką promotora i promotora pomocniczego, powinna stanowić oryginalne rozwiązanie problemu naukowego lub oryginalne rozwiązanie problemu w oparciu o opracowanie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne, lub oryginalne dokonanie artystyczne, oraz wykazywać ogólną wiedzę teoretyczną kandydata w danej dyscyplinie naukowej lub artystycznej oraz umiejętność samodzielnego prowadzenia pracy naukowej lub artystycznej. Wskazać należy za Sądem pierwszej instancji, że recenzenci powołani przez organ pierwszej instancji (§ 6 ust. 1 rozporządzenia) szczegółowo i wyczerpująco ocenili rozprawę doktorską skarżącej, obszernie ją oceniając, w związku z czym sporządzone przez nich dokumenty odpowiadają wymaganiom określonym w § 6 ust. 4 rozporządzenia w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o stopniach. Recenzenci przedstawili argumenty na poparcie dokonanych przez siebie ocen, co zasadnie przyjęły organy obu instancji. Ponadto organ pierwszej instancji powołał dodatkowego, trzeciego recenzenta, ponieważ dwoje pierwszych recenzentów nie było zgodnych w ocenie rozprawy. Skoro zaś zadaniem organu pierwszej instancji jest zgromadzenie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego tak, aby dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy, to uzyskanie trzeciej recenzji należy ocenić jako zasadne działanie, zmierzające do ustalenia jednoznacznej oceny przygotowanej rozprawy doktorskiej. Należy podkreślić, że w zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku przewodu doktorskiego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy o stopniach w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, sąd administracyjny bada aspekty formalne postępowania administracyjnego sprowadzające się do tego, czy w postępowaniu przed organami obu instancji były zachowane podstawowe reguły proceduralne dotyczące postępowania w sprawach stopni naukowych (por. wyrok NSA z 25 września 2024 r. sygn. akt III OSK 4762/21). Kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego sprowadza się z kolei do oceny, czy w granicach zarzutów skargi kasacyjnej zaskarżony wyrok odpowiada prawu, czy też podlega uchyleniu (por. wyrok NSA z 4 listopada 2025 r. sygn. akt III OSK 2540/22 oraz wyrok NSA z 8 stycznia 2026 r. sygn. akt III OSK 11/23 ). Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej zebrany w sprawie materiał dowodowy nie budzi zastrzeżeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. W aktach sprawy znajdują się wszystkie dokumenty, które stanowiły podstawę faktyczną rozstrzygania przez organy obu instancji. Nadto zgromadzony materiał zawiera wszystkie prawem przewidziane dla postępowania w zakresie przewodu doktorskiego dokumenty (wnioski i pisma skarżącej, uchwały organów obu instancji z każdego etapu postępowania, recenzje), a także potwierdza kolejne etapy postępowania. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, należy powtórzyć, że postępowanie w przedmiocie nadania stopnia naukowego uregulowane w ustawie o stopniach cechuje odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 29 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o stopniach w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów K.p.a. Oznacza to, że niektóre przepisy K.p.a. w ogóle nie znajdą w tym postępowaniu zastosowania. Dotyczy to w szczególności art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 80 i art. 81 K.p.a. – czyli tych, których naruszenie zarzuca skarżąca kasacyjnie. W postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała, nie korzysta również z praw strony w rozumieniu art. 10 K.p.a. Powyższy, szczególny charakter postępowania, dotyczy również postępowania odwoławczego, które jest ograniczone do uzyskania recenzji, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o stopniach. Należy także podkreślić, że wnioski recenzji nie są wiążące dla organu w tym kontekście, nawet pozytywne recenzje nie przesądzają z góry pozytywnego wyniku postępowania o nadanie stopnia naukowego. Przepis art. 77 § 1 K.p.a. może być z kolei stosowany w postępowaniu o nadanie stopnia doktora jedynie odpowiednio, co oznacza ograniczenie materiału dowodowego do środków dowodowych wymienionych w ustawie o stopniach, to jest w szczególności do sporządzonych w ramach postępowania recenzji (por. wyrok NSA z 9 maja 2025 r. sygn. akt III OSK 1744/22). Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że uchwała Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (twierdzenie jest aktualne w stosunku do Rady Doskonałości Naukowej) jest wynikiem tajnego głosowania i lakoniczne jej uzasadnienie nie musi odpowiadać ściśle przepisowi art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadnienie uchwały nie może być wyczerpujące, ponieważ znany jest tylko wynik, natomiast nieznane są motywy, jakimi kierowali się głosujący. Członkowie RDN wzajemnie nie wiedzą, jak głosowali pozostali i w konsekwencji Rada nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem uchwały odmawiającej nadania stopnia naukowego. Dlatego też ograniczone uzasadnienie decyzji nie stanowi naruszenia prawa (por. np. wyrok NSA z 10 maja 1995 r. sygn. akt I SA 2476/93; wyrok NSA z 16 maja 2007 r. sygn. akt I OSK 123/07; wyrok NSA z 30 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 212/08; wyrok NSA z 29 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 729/11; wyrok NSA z 3 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2371/15; wyrok NSA z 8 stycznia 2026 r. sygn. akt III OSK 11/23). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższe stanowisko, iż powodów rozstrzygnięcia podjętego w trybie tajnego głosowania nie da się przedstawić w formie uzasadnienia, o jakim mowa w art. 107 § 3 K.p.a., a tym samym ograniczenie uzasadnienia wydanej w niniejszej sprawie uchwały RDN z dnia 29 marca 2021 r. nie stanowi naruszenia tego przepisu postępowania. Wobec powyższego zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów K.p.a. należy uznać za nieuzasadnione. Wbrew twierdzeniom skarżącej organy orzekające w sprawie wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, dokumentując wszystkie czynności przeprowadzone w sprawie, a także wystarczająco uzasadniły wydane rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem, a skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, stąd też Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. ją oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości, mając na względzie fakt, że skarżącej kasacyjnie przyznane zostało prawo pomocy w zakresie zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych. W odniesieniu do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu należy wyjaśnić, że o wynagrodzeniu dla pełnomocnika z urzędu rozstrzyga zawsze wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu uregulowanym w art. 250 i następnych Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 254 § 1 P.p.s.a. wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stąd w postępowaniu kasacyjnym wniosek ten nie podlegał rozpoznaniu.