I SA/Gd 371/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 lipca 2024 r. sprawy ze skargi A. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 marca 2024 r., nr 0115-KDIT3.4011.792.2023.5.JS w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. W dniu 21 grudnia 2023 r. wpłynął do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako organ lub DKIS) wniosek A. K. (dalej jako wnioskodawca, strona lub Skarżący) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości. Wniosek został uzupełnieniowy – w odpowiedzi na wezwanie organu – pismem z 22 lutego 2024 r. W opisie stanu faktycznego wnioskujący wyjaśnił, że rozpoczął prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej 3 kwietnia 2017 r. Od początku przedmiotem działalności jest kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek oraz realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków (PKD 68.10 i 41.10). Forma opodatkowania prowadzonej działalności gospodarczej to obecnie ryczałt ewidencjonowany, wcześniej była prowadzona podatkowa księga przychodów i rozchodów. Strona obecnie prowadzi ewidencję przychodów. Działalność gospodarcza była zawieszona w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 20 lipca 2023 r. W dniu 8 maja 2017 r. na podstawie umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego wnioskujący nabył prawo użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości oraz prawo własności budynków, budowli i urządzeń posadowionych na gruncie tej nieruchomości, stanowiących odrębne od gruntu przedmioty własności. Zgodnie z zapisami aktu notarialnego oraz danymi zawartymi w księdze wieczystej, według stanu na dzień zawarcia ww. umowy sprzedaży, zakupiona nieruchomość składała się z: ➢ działek ewidencyjnych oznaczonych numerami: [...], obszaru 0,0778 ha i [...], obszaru 0,2358 ha, łącznego obszaru 0,3136 ha, dla których prawo własności wpisane było na rzecz Skarbu Państwa, zaś prawo użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości - do 5 grudnia 2089 r.; ➢ prawa własności budynków, budowli i urządzeń posadowionych na gruncie, stanowiących odrębne od gruntu przedmioty własności, j. budynku biurowego o powierzchni użytkowej wynoszącej 1300 m2, innego budynku niemieszkalnego [powinno być: mieszkalnego – dopisek organu] o powierzchni użytkowej wynoszącej 36 m2, innego budynku niemieszkalnego o powierzchni użytkowej wynoszącej 17,6 m2, innego budynku niemieszkalnego o powierzchni wynoszącej 24,4 m2, innego budynku niemieszkalnego o powierzchni użytkowej wynoszącej 107,9 m2, innego budynku niemieszkalnego o powierzchni użytkowej wynoszącej 183,6 m2 i innego budynku niemieszkalnego o powierzchni użytkowej wynoszącej 217,7 m2. Zgodnie z umową sprzedaży sporządzoną w formie aktu notarialnego z 8 maja 2017 r. przedmiotem sprzedaży było "opisane bliżej w § 1 tej umowy – prawo użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości oraz prawo własności budynków, budowli i urządzeń posadowionych na gruncie tej nieruchomości, stanowiących odrębne od gruntu przedmioty własności, objętych księgą wieczystą prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Gdańsku". Pełny opis nieruchomości będącej przedmiotem umowy sprzedaży został zawarty w § 1 umowy. Budynki, zgodnie z opisem zawartym w akcie notarialnym (umowie sprzedaży z 8 maja 2017 r.) składają się na nieruchomość nabytą w drodze tego aktu. Oznacza to, że cel nabycia tych budynków jest tożsamy z celem nabycia nieruchomości. Wszystkie budynki nie przedstawiały żadnych wartości i były przeznaczone do rozbiórki. Nabywając przedmiotową nieruchomość wnioskujący pozostawał w związku małżeńskim, w którym panował ustawowy ustrój majątkowy - wspólność ustawowa, przy czym zakupił nieruchomość - według oświadczenia zawartego w akcie notarialnym – ze środków pochodzących z jego majątku osobistego, do majątku osobistego, na cele związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Przedmiotowa transakcja została opodatkowana podatkiem od towarów i usług i udokumentowana fakturą z 8 maja 2017 r. wystawioną przez Sprzedającego. W fakturze tej wykazano dwie odrębne pozycję, tj.: 1. Sprzedaż PWUG działki zabudowanej nr ew. [...], 2. Sprzedaż PWUG działki niezabudowanej nr ew. [...]. Dla każdej pozycji określono jej cenę jednostkową. Podatek VAT naliczony na przedmiotowej fakturze został odliczony przez stronę, jako czynnego podatnika VAT. Jak wynika z oświadczenia zawartego w treści aktu notarialnego, wnioskujący zamierzał przeznaczyć zakupioną nieruchomość na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podkreślić należy, że zakupione prawo użytkowania wieczystego gruntu wraz z prawem własności posadowionych na tym gruncie budynków, stanowiły jedną nieruchomość zarówno w sensie prawnym, jak i ekonomicznym. Innymi słowy, zarówno grunt, jak i budynki stanowiły zespół rzeczowych składników majątkowych stanowiących pewną całość pod względem ekonomicznego oraz gospodarczego przeznaczenia. Innymi słowy, nieruchomość stanowiła grunt zabudowany budynkami generalnie o charakterze biurowym, użytkowym, służącymi do prowadzenia w nich działalności gospodarczej (podkreślić należy, że tylko jeden budynek o pow. 36 m2 miała charakter mieszkalny). Ponieważ jak wskazano stanowiły jedną nieruchomość, a więc mogły być przedmiotem obrotu tylko jako całość (nie można było np. sprzedać tylko jednego z budynków, lub samego gruntu bez budynku). Doprecyzowując stwierdzenie powyżej, iż stanowiły jedną nieruchomość (...) w sensie prawnym wskazać należy, iż księga wieczysta prowadzona jest dla wskazanej powyżej nieruchomości. Ponadto, że zgodnie z art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny (kc) nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Zgodnie z art. 235 § 1 i 2 kc, budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Przy czym przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym. Z uwagi na przedmiot działalności, nieruchomość miała mieć charakter inwestycji w rozumieniu przepisów ustawy o rachunkowości. W tym rozumieniu nieruchomość planowana była pierwotnie jako inwestycja mająca przynosić dochód pasywny w formie czynszu dzierżawnego lub najmu. Jednakże, aby móc oddać nieruchomość lub jej część w dzierżawę lub najem przynoszące taki dochód, konieczne było poniesienie kosztów remontów w celu doprowadzenia do odpowiedniego stanu umożliwiającego użytkowanie. Jednakże po analizie okazało się, że wysokość kosztów przekraczała możliwości finansowe strony. Z kolei przeznaczenie nieruchomości do dalszej sprzedaży okazało się nieopłacalne. W konsekwencji wnioskodawca postanowił o pozostawieniu nieruchomości w majątku prywatnym. Nieruchomość nigdy nie miała być zajęta na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, ani też w żaden sposób wykorzystywana w tej działalności, czyli w żaden sposób nie miała być użytkowana w ramach prowadzenia działalności. Nieruchomość miała być przede wszystkim inwestycją, czyli przynosić dochód pasywny i tak należy rozumieć ten cel związany z działalnością gospodarczą. Wnioskodawca nie planował utworzenia na zakupionej nieruchomości siedziby czy jakiegokolwiek biura, gdzie wykonywałby swoją działalność gospodarczą w tym przedmiocie. Wynikało to zarówno z przedmiotu prowadzonej działalności gospodarczej, jak i z faktu, że stan techniczny nieruchomości, w szczególności posadowionych na gruncie budynków, uniemożliwiał ich wykorzystywanie. W konsekwencji nieruchomość nie została ujęta w ewidencji środków trwałych, gdyż nie była w momencie zakupu zdatna do użytku i nie została przeznaczona na potrzeby jednostki, tj. na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ponadto, po analizie kosztów koniecznych do poniesienia w celu doprowadzenia nieruchomości do stanu umożliwiającego potraktowanie jej jako towar lub inwestycję, przynoszącą przychód pasywny, uznał, iż wysokość tych kosztów przekracza jego możliwości finansowe i w konsekwencji postanowił o pozostawieniu nieruchomości w majątku osobistym, prywatnym. Podkreślić należy, że na wysokość kosztów zasadniczy wpływ miał fakt, iż nieruchomość znajdowała się w obszarze pozostającym pod ochroną konserwatora zabytków. W konsekwencji, od dnia nabycia aż do momentu zbycia nieruchomości (w roku 2023) wnioskodawca nie wykonywał żadnych robót budowlanych, czy prac związanych z przygotowaniem dokumentacji projektowej lub budowlanej. Wszelkie koszty związane z utrzymaniem nieruchomości, takie jak opłaty za użytkowanie wieczyste, czy koszty związane z utrzymaniem czystości i porządku były ponoszone ze środków stanowiących jego majątek prywatny. Podsumowując, zakupiona nieruchomość w momencie zakupu nie była zdatna do użytkowania zgodnie z jej gospodarczym przeznaczeniem, nigdy nie została przeznaczona na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, nie była i nie mogła być wykorzystywana na potrzeby związane z tą działalnością. Z uwagi na wysokie koszty, przekraczające możliwości strony, nie zostały poczynione żadne nakłady pozwalające uznać tę nieruchomość za inwestycję. Nieruchomość pozostała zatem w prywatnym majątku osobistym strony. Reasumując, zakupiona nieruchomość, a więc grunt wraz z posadowionymi na nim ww. budynkami nie była w żaden sposób wykorzystywana. Zakup nieruchomości nie został ujęty w prowadzonej księdze przychodów i rozchodów, ponieważ po zakupie wnioskujący zrezygnował z przeznaczenia rzeczonej nieruchomości na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W dniu 25 lipca 2023 r. wnioskodawca zbył przedmiotową nieruchomość w drodze umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego. W akcie notarialnym strony oświadczyły, że są czynnymi podatnikami VAT i rezygnują ze zwolnienia z VAT o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT oraz że wybierają opodatkowanie podatkiem VAT dostawy prawa użytkowania wieczystego gruntu wraz z prawem własności budynków. Transakcje została udokumentowaną fakturą VAT z 25 lipca 2023 r. wystawioną przez stronę na rzecz Nabywcy. Na moment zbycia wnioskodawca nie prowadził żadnej działalności w przedmiocie kupna i sprzedaży nieruchomości ani realizacji projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków. Prowadził inną działalność w zakresie przygotowania ofert i procedur przetargowych. Przed 8 maja 2017 r. wnioskodawca nie nabył jakiekolwiek inne nieruchomości lub prawa inne niż opisane we wniosku (inne niż: prawo użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości oraz prawo własności budynków, budowli i urządzeń posadowionych na gruncie tej nieruchomości, stanowiących odrębne od gruntu przedmioty własności). W uzupełnieniu okoliczności faktycznych sprawy wnioskodawca wskazał, że prowadził działalność w zakresie kupna i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek oraz realizacji projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków w okresach: od 3 kwietnia 2017 r. do 31 grudnia 2022 r. oraz od 20 lipca 2023 r. do 30 września 2023 roku. Na moment nabycia w 2017 r. prawa wieczystego użytkowania gruntu wraz z prawem własności budynków, budowli i urządzeń posadowionych na tych gruncie - z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej był podatnikiem opłacającym podatek według jednolitej 19% stawki podatku. Nie amortyzował budynków niemieszkalnych i mieszkalnych. Zmienił formę opodatkowania na ryczałt od przychodów ewidencjonowanych 20 lipca 2023 r. Obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej; zbył opisane we wniosku nieruchomości na rzecz podmiotu obcego, w żaden sposób niepowiązanego, tj. na rzecz: Spółki z o.o. sp. k. W związku z powyższym, wnioskodawca zadał następujące pytania: 1. Czy przychód ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości powinien być kwalifikowany do źródła przychodów z działalności gospodarczej o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) – dalej: u.p.d.o.f.? 2. Czy z tytułu zbycia przedmiotowej nieruchomości nie powstanie przychód na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. z uwagi na fakt, iż zbycie nieruchomości zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie wnioskodawca stwierdził, że: ➢ w zakresie pytania nr 1 - przychody ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości nie stanowią przychodów z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f.; ➢ w zakresie pytania nr 2 - z uwagi na fakt, iż zbycie nieruchomości zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, nie powstanie również przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W uzasadnieniu stanowiska wnioskodawca przywołując treść art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. c u.p.d.o.f. i stwierdził, że przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki: ➢ odpłatne zbycie nieruchomości nie nastąpi w wykonaniu działalności gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz ➢ zostanie dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Wskazując na treść art. 5a pkt 6, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 10 ust. 2 pkt 3, art. 10 ust. 3, , art. 14 ust. 1 i z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ww. ustawy, wnioskodawca skonstatował, że przychodem z działalności gospodarczej są m.in. przychody z odpłatnego zbycia takich składników majątku, które spełniają następujące warunki: są środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w stosownej ewidencji, tj. spełniają ustawowe kryteria uznania ich za środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, wykorzystywane są na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Brak spełnienia choćby jednego z powyższych warunków sprawia, iż przychód z odpłatnego zbycia składnika majątku nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej. W konsekwencji, aby zdefiniować użyte w powołanym przepisie pojęcia: składnika majątku oraz środka trwałego należy sięgnąć do ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości, który to akt prawny wykazuje szereg związków systemowych z ustawami o podatku dochodowym. Przywołując treść art. 3 ust. 1 pkt 12, 15 i 17 ustawy o rachunkowości, wnioskodawca stwierdził, że prawidłowo zdekodowana na podstawie powołanych wyżej przepisów norma prawna, w zakresie mającym odniesienie do opisanego stanu faktycznego, stanowi, iż przychodem z działalności gospodarczej są przychody z odpłatnego zbycia, niestanowiących inwestycji, rzeczowych aktywów trwałych (w tym gruntów, prawa użytkowania wieczystego gruntu, budowli i budynków) o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletnych, zdatnych do użytku i przeznaczonych na potrzeby jednostki, podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Dokonując kwalifikacji opisanego wcześniej stanu faktycznego pod ustalony stan prawny wnioskodawca podkreślił, że jak wskazano w opisie stanu faktycznego, zakupione przez prawo użytkowania wieczystego gruntu wraz z prawem własności posadowionych na tym gruncie budynków, stanowiły jedną nieruchomość zarówno w sensie prawnym, jak i ekonomicznym. Zarówno grunt, jak i budynki stanowiły zespół rzeczowych składników majątkowych, stanowiących pewną całość pod względem ekonomicznego oraz gospodarczego przeznaczenia. Wprawdzie zamierzał wnioskodawca przeznaczyć zakupioną nieruchomość na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, tym niemniej z uwagi na przedmiot prowadzonej działalności rzeczona nieruchomość miała stanowić towar. Ostatecznie jednak wnioskodawca nie wprowadził nieruchomości do prowadzonej działalności gospodarczej, lecz pozostawił ją w prywatnym majątku osobistym. Przede wszystkim jednak, nieruchomość ta od momentu zakupu aż do chwili jej zbycia nie stanowiła środka trwałego. Po pierwsze z uwagi na stan techniczny budynków, nieruchomość jako całość nie była zdatna do użytku zgodnie z jej ekonomicznym i gospodarczym przeznaczeniem, czyli po prostu znajdujące się na gruncie budynki nie mogły być eksploatowane (używane) odpowiednio jako budynki biurowe, użytkowe, niemieszkalne (podkreślić najeży, że tylko jeden budynek o pow. 36 m2 miał charakter mieszkalny). Już sam ten fakt, zdaniem strony, przesądza o tym, iż nieruchomość nie mogła być zakwalifikowana jako środek trwały. Po drugie, niezależnie od kwestii zdatności do użytku, nieruchomość nigdy nie została przeznaczona na potrzeby jednostki (czyli na potrzeby jednoosobowej działalności gospodarczej). Tym samym nie został spełniony kolejny, konieczny warunek uznania nieruchomości za środek trwały. Tym samym nieruchomość nie posiadała przynajmniej dwóch cech (nie spełniała dwóch kryteriów) od których przepisy uzależniają kwalifikację rzeczowych aktywów trwałych do kategorii środków trwałych. Nawet gdyby nieruchomość była zdatna do użytku, to warunkiem sine qua non uznania jej za środek trwały jest przeznaczenie jej na potrzeby jednostki, czyli po prostu na potrzeby działalności operacyjnej - co jak wskazano, nigdy nie nastąpiło. W konsekwencji, zdaniem strony, nieruchomość nie stanowiła środka trwałego podlegającego ujęciu w ewidencji środków trwałych. Wnioskodawca stwierdził, że istnieje możliwość przekwalifikowania nieruchomości. I tak np. kwestie przekwalifikowania nieruchomości inwestycyjnych wyjaśnia Krajowy Standard Rachunkowości nr 11 "Środki trwałe". Zgodnie z pkt 9.23 tego KSR przekwalifikowanie nieruchomości ze środków trwałych do nieruchomości inwestycyjnych następuje wtedy, gdy jednostka zakończyła użytkowanie nieruchomości na potrzeby działalności operacyjnej i oczekuje realizacji korzyści ekonomicznych wynikających ze wzrostu wartości nieruchomości lub korzyści ekonomiczne będą uzyskiwane z transakcji niestanowiących podstawowej działalności operacyjnej jednostki. Skoro zatem istnieje możliwość przekwalifikowania nieruchomości ze środków trwałych do nieruchomości inwestycyjnych, to tym bardziej istnieje możliwość nie zaliczania od początku danej nieruchomości do środków trwałych z uwagi na fakt, że nie została przeznaczona na potrzeby jednostki. Wnioskodawca podkreślił, że w stanie faktycznym dotyczącym niniejszej sprawy, zakupiona nieruchomość nie stanowiła inwestycji realizowanej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Nieruchomość została bowiem zakupiona ze środków pochodzących z osobistego majątku prywatnego i z tego też majątku ponoszone były wszystkie koszty związane z jej utrzymaniem. Podsumowując, w opinii wnioskodawcy, zakupiona nieruchomość (grunt wraz z posadowionymi na nim budynkami): nie stanowiła środka trwałego, ponieważ nie była zdatna do użytkowania zgodnie z jej gospodarczym przeznaczeniem, nie stanowiła środka trwałego, ponieważ nigdy nie została przeznaczona na potrzeby jednoosobowej działalności gospodarczej, nie posiadała wszystkich koniecznych cech pozwalających uznać ją za środek trwały w rozumieniu ustawy o rachunkowości, wobec czego nie podlegała ujęciu w ewidencji środków trwałych, nigdy, w żaden sposób nie była wykorzystywana na potrzeby związane z działalnością gospodarcza, od momentu zakupu aż do momentu zbycia pozostawała w osobistym, prywatnym majątku strony, stanowiąc jego prywatną nieruchomość. W konsekwencji, przychody ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości nie stanowią przychodów z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit.a u.p.d.o.f. Ponadto z uwagi na fakt, iż zbycie nieruchomości zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, nie powstanie również przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy. Interpretacją indywidualną z dnia 6 marca 2024 r. DKIS uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Organ przywołując na wstępie treść art. 5a pkt 2 u.p.d.o.f. definiującego składniki majątkowe oraz art. 3 ust. 1 pkt 12 i 15 ustawy o rachunkowości stwierdził, że środki trwałe (rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki) - zalicza się do nich w szczególności nieruchomości - w tym grunty, prawo użytkowania wieczystego gruntu, budowle i budynki, a także będące odrębną własnością lokale, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego (...). DKIS stwierdził, że w niniejszej sprawie to fakt, że grunt jest zdatny do użytku z chwilą nabycia. Na jego wartość początkową wpływać będzie wyłącznie cena należna sprzedającemu oraz koszty związane z zakupem (koszty aktu notarialnego, itp.). Co istotne, w przypadku nabycia nieruchomości zabudowanej - oddzielnymi środkami trwałymi będą grunty oraz posadowione na tym gruncie budynki i budowle. W opinii DKIS wątpliwości strony sprowadzają się do ustalenia do jakiego źródła zaliczyć sprzedaż opisanych we wniosku nieruchomości. Zdaniem DKIS, w przedmiotowej sprawie w momencie zakupu nieruchomości, który został udokumentowany aktem notarialnym, z którego wynika, że nieruchomości są nabywane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, grunt (prawo wieczystego użytkowania gruntu) powinien zostać ujęty w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, natomiast budynki z uwagi na swój stan stanowiły środki trwałe w budowie. Nie spełniały podstawowej definicji środka trwałego, nie były bowiem kompletne i zdatne do użytku. DKIS przywołał kolejno treść art. 5a pkt 1, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), art. 10 ust. 2 pkt 3, art. 14 ust. 1 – 2, art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 14 ust. 2c u.p.d.o.f. oraz art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy o rachunkowości i stwierdził, że regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f., objęty został przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego, podlegającego ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak również od tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej. Z treści przytoczonych przepisów, zdaniem DKIS, wynika, że przychodami z działalności gospodarczej są zarówno przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą składników majątku (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych wymienionych w art. 14 ust. 2c ww. ustawy) używanych aktualnie w działalności, jak i przychody uzyskane z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które zostały z działalności gospodarczej z różnych względów wycofane. Jeżeli jednak między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia upłynęło 6 lat, to przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej. W celu zakwalifikowania działań podjętych przez stronę do właściwego źródła przychodu, czyli ustalenia czy sprzedaż będzie stanowiła przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości określony w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy też stanowić będzie przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej należy mieć, zdaniem DKIS, na uwadze zamiar, okoliczności i cel działań związanych z odpłatnym zbyciem nieruchomości. Z literalnej wykładni przywołanych przepisów wynika zatem, że w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości wykorzystywanych w działalności gospodarczej powstanie przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Przy kwalifikacji przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości decydujące znaczenie ma bowiem przedmiotowe i funkcjonalne powiązanie danego rodzaju przychodu ze źródłem jego uzyskania. Zdaniem DKIS, z opisu sprawy wynika, że ww. nieruchomości (prawo wieczystego użytkowania gruntu wraz z budynkami niemieszkalnymi oraz jednym budynkiem mieszkalnym) zostały bez wątpienia nabyte w związku z prowadzoną działalnością. Co istotne, przepisy u.p.d.o.f. nie uzależniają możliwości uznania danego składnika majątku za środek trwały od ujęcia go w ewidencji środków trwałych, ani też dokonywania jego amortyzacji. W analizowanej sprawie, w opinii organu, decydujący dla oceny kwestii wykorzystywania nieruchomości w działalności gospodarczej jest fakt jest nabycia w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą – chęci wykorzystania jej jako inwestycji przynoszącej dochód pasywny w działalności oraz przedmiot na moment nabycia prowadzonej działalności gospodarczej. Organ nie zgadza się z argumentem strony, że nieruchomości nigdy nie były wykorzystywana na cele związane z działalnością gospodarczą, gdyż już samo zwiększenie majątku przedsiębiorstwa stanowi bierne ich wykorzystanie, chociażby poprzez postrzeganie finansowej solidności firmy przez kontrahentów. W świetle powyższego, mając na względzie przedstawiony opis sprawy oraz cytowane wyżej przepisy DKIS stwierdził, że przychód uzyskany z odpłatnego zbycia nieruchomości – prawa wieczystego użytkowania gruntu oraz budynków niemieszkalnych stanowi przychód uzyskany z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. W konsekwencji, jest to przychód ze źródła pozarolnicza działalność gospodarcza, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, a nie – wbrew twierdzeniu strony - z art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy. Dochód ze sprzedaży prawa wieczystego użytkowania gruntu oraz budynków niemieszkalnych podlega opodatkowaniu na zasadach właściwych dla wybranej przez stronę formy opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Końcowo DKIS zauważył, że w uzupełnieniu wniosku wnioskujący wskazał, że zmienił formę opodatkowania na ryczał od przychodów ewidencjonowanych 20 lipca 2023 r., czyli tuż przed odpłatnym zbyciem ww. nieruchomości. Zgodnie więc z art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2540 ze zm.): Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 10% przychodów ze świadczenia usług w zakresie kupna i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek. W odniesieniu do formy opodatkowania odpłatnego zbycia ww. nieruchomości, które podlegać będzie opodatkowaniu na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne nie ma znaczenia fakt, że w momencie nabycia nieruchomości dochody z prowadzonej działalności gospodarczej podlegały opodatkowaniu podatkiem liniowym. Natomiast w zakresie nieruchomości – budynku o pow. 36 m2, który miał charakter mieszkalny, DKIS wyjaśnił, że skoro zbywany budynek był budynkiem mieszkalnym, to w niniejszej sprawie będzie miał zastosowanie art. 14 ust. 2c u.p.d.o.f. Ponadto, skoro odpłatne zbycie opisanego we wniosku budynku mieszkalnego – stanowiącego odrębny przedmiot własności - zakupionego w 2017 r. – nastąpiło w 2023 r., tj. po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym miało miejsce nabycie tego budynku, to sprzedaż tej nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą interpretację indywidualną, Skarżący wnosząc o jej uchylenie, zarzucił naruszenie: 1. art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. poprzez bezpodstawne uznanie, że nie ma zastosowania w sprawie, tj. błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu prawa materialnego; 2. art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. poprzez bezpodstawne zastosowanie w sprawie i w rezultacie uznanie, że nie powstaje wyłączenie z opodatkowania na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, tj. błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu prawa materialnego; 3. art. 5a pkt 2 u.p.d.o.f. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości poprzez bezpodstawne uznanie, że przedmiotem transakcji były środki trwałe, tj. błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu prawa materialnego; 4. art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f. poprzez bezpodstawną odmowę zastosowania mimo, że składniki majątku nie były wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej, tj. błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu prawa materialnego; 5. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz naruszenie zasady in dubio pro tributario poprzez bezpodstawne uznanie, że dokonana transakcja miała za przedmiot składniki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie stawianych zarzutów i jest powtórzeniem dotychczasowej argumentacji zawartej we wniosku. W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona interpretacja indywidualna, wbrew przedstawionym zarzutom, odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinie zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany z zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej - w zakresie i według kryteriów określonych powołanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona interpretacja nie narusza prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W poddanej sądowej kontroli sprawie strona sformułowała zarzuty naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, co oznacza, że w tak zakreślonych ramach Sąd związany jest jedynie rodzajem zarzutów oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega m.in. na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i 2 O.p. Naruszeniem tego przepisu jest nie tylko brak praktycznie żadnego konkretnego odniesienia się organu interpretacyjnego do stanowiska wnioskodawcy (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt I FSK 660/12, LEX nr 1336016), ale także lakoniczne i niewyczerpujące przedstawienie uzasadnienia prawnego przedstawionego stanu faktycznego, w sytuacji gdy - zdaniem organu interpretacyjnego - stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe (por. wyroki NSA: z dnia 15 listopada 2012 r. sygn. akt I GSK 36/12, LEX nr 1291291; z dnia 17 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 333/11, LEX nr 1244307). Uzasadnienie tego stanowiska musi być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy. Powinno więc ono przedstawiać argumentację prawną, z której będzie jednoznacznie wynikać, dlaczego stanowisko i argumenty wnioskodawcy organ uznał za nietrafne i jakie argumenty przemawiały za stanowiskiem organu. W tym też celu najczęściej uzasadnienie prawne musi zawierać wykładnię powołanych przepisów prawa, ocenę możliwości ich zastosowania do opisanego we wniosku stanu faktycznego. Dopiero takie uzasadnienie realizuje cel określony w art. 121 O.p. mającym zastosowanie w postępowaniu interpretacyjnym na podstawie art. 14h tej ustawy, a którym jest pogłębianie zaufania do organów podatkowych. Skoro interpretacja ma stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, organ obowiązany jest w związku z tym dokonać w pierwszej kolejności wykładni przepisów, które w jego i wnioskodawcy ocenie mogą mieć zastosowanie w stanie faktycznym opisanym we wniosku, a następnie wyjaśnić, jakie argumenty przesądzają o tym, że ten właśnie przepis ma (lub nie ma) zastosowania do stanu faktycznego. Dopiero taka interpretacja spełnia swoją rolę i pozwala sądowi administracyjnemu na ocenę jej zgodności z przepisami prawa materialnego (wyroki NSA: z dnia 6 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1216/09, LEX nr 593549; z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt II FSK 74/10, LEX nr 1081410; z dnia 23 czerwca 2015 r. sygn. akt II FSK 1580/13, LEX nr 1774200). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów postępowania. W ocenie Sądu, organ wydał na wniosek Skarżącego interpretację indywidualną zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz stosownie do art. 14c § 1 i 2 O.p., sformułował ocenę zagadnienia będącego przedmiotem wątpliwości Skarżącego, ustosunkowując się do przedstawionych argumentów. Co prawda organ nie przychylił się do argumentów zaprezentowanych przez Skarżącego we wniosku, nie oznacza to jednak, że zostało naruszone prawo procesowe zawarte w art. 14c § 1 i 2 O.p. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia, prowadzący do niewłaściwego stosowania i wykładni przepisów prawa materialnego. Zdaniem Sądu, postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym, mającym charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego, uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. W jego wyniku, organ wydając interpretację, przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji indywidualnej wskazanej przez wnioskodawcę. Nie można zatem żądać, aby wydając interpretacje organ prowadził szeroko rozumianą polemikę z każdym poglądem wnioskodawcy. Zgodnie z poglądami judykatury, nie stanowi podstawy do uchylenia indywidualnej interpretacji zarzut, że organ podatkowy nie prowadził pełnej polemiki ze wszystkimi argumentami przedstawionymi przez stronę skarżącą. Należy podkreślić, że organ, działając w ramach przepisów O.p., obowiązujących przy wydawaniu interpretacji indywidualnych, ściśle trzymał się wytyczonych mu zasad postępowania. Dokonał interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do całokształtu stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącego we wniosku, co wynika wprost z przepisu art. 14b § 1, 2 i 3 O.p. Ponadto, wynikająca z art. 120 O.p. zasada działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa, obliguje organ podatkowy do respektowania określonych prawem warunków i zbadania czy w przedstawionym przez podatnika zdarzeniu przyszłym w świetle obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa jego stanowisko jest prawidłowe czy nie. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ odniósł się do wskazanego przez Skarżącego opisu zdarzenia przyszłego, dokonał oceny prawnej tego zdarzenia z powołaniem się na przepisy, które miały zastosowanie w sprawie, a tym samym wykazał, z jakiego powodu jej stanowisko nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, zaskarżona interpretacja nie została wydana w oparciu o odmienny stan faktyczny od przedstawionego we wniosku poprzez przyjęcie przez organ dodatkowych założeń do stanu faktycznego, których Skarżący nie wskazywał. Z tego też względu za pozbawione podstaw Sąd uznał poniesione przez Skarżącego zarzuty dotyczące naruszenia art. 121 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Sąd wskazuje dodatkowo, że przepisów art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. nie stosuje się w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej, w związku z czym organ nie mógł ich naruszyć. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy kwestii, czy sprzedaż nieruchomości - prawa wieczystego użytkowania gruntów oraz budynków niemieszkalnych - jest wyłączona z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. oraz czy w okolicznościach faktycznych sprawy, przychód uzyskany z odpłatnego zbycia ww. nieruchomości stanowi przychód uzyskany z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. -o czym zasadnie orzekł DKIS, czy też jak twierdzi Skarżący, sprzedaż nieruchomości będzie wyłączona z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ze względu na upływ pięcioletniego terminu na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy. Strony postępowania są natomiast zgodne co do braku opodatkowania sprzedaży budynku mieszkalnego, na podstawie art. 14 ust. 2c oraz art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. Odnosząc się do zarzutów Skarżącego w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego, Sąd stwierdził ich bezzasadność. Zgodnie z art. 5a pkt 2 u.p.d.o.f. ilekroć w ustawie jest mowa o składnikach majątkowych - oznacza to aktywa w rozumieniu ustawy o rachunkowości pomniejszone o przejęte długi funkcjonalnie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą zbywcy, o ile długi te nie zostały uwzględnione w cenie nabycia, o której mowa w art. 22g ust. 3. Jak stanowi art. 3 ust. 1 pkt 12 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości ilekroć w ustawie jest mowa o aktywach - rozumie się przez to kontrolowane przez jednostkę zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości, powstałe w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych. U.p.d.o.f. nie zawiera bezpośredniej definicji "środków trwałych", dokonuje natomiast ich podziału na podlegające i niepodlegające amortyzacji. Definicja pojęcia "środki trwałe" wywodzi się z ustawy o rachunkowości, gdzie zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 15, ilekroć w ustawie jest mowa o środkach trwałych - rozumie się przez to, z zastrzeżeniem pkt 17, rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki. Zalicza się do nich w szczególności nieruchomości - w tym grunty, prawo użytkowania wieczystego gruntu, budowle i budynki, a także będące odrębną własnością lokale, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego (...). Znaczenie w niniejszej sprawie ma to, że grunt był zdatny do użytku z chwilą nabycia. W myśl art. 5a pkt 1 u.p.d.o.f. ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycjach - oznacza to środki trwałe w budowie w rozumieniu ustawy o rachunkowości. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy o rachunkowości Ilekroć w ustawie jest mowa o środkach trwałych w budowie - rozumie się przez to zaliczane do aktywów trwałych środki trwałe w okresie ich budowy, montażu lub ulepszenia już istniejącego środka trwałego. Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) u.p.d.o.f. źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c) prawa wieczystego użytkowania gruntów - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Jak stanowi art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ww. ustawy przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio. Mając na względzie przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego sprawy DKIS zasadnie uznał, że w momencie zakupu nieruchomości, który został udokumentowany aktem notarialnym, z którego wynika, że nieruchomości są nabywane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, grunt (prawo wieczystego użytkowania gruntu) powinien zostać ujęty w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, natomiast budynki z uwagi na swój stan stanowiły środki trwałe w budowie. Nie spełniały podstawowej definicji środka trwałego, nie były bowiem kompletne i zdatne do użytku. Natomiast, jeśli następnie Skarżący podjął decyzję o rezygnacji z pierwotnego zamiaru dotyczącego sposobu wykorzystania nieruchomości to mógł dokonać jej wycofania z ewidencji środków trwałych. Z art. 10 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy wynika, że przepisu ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a pomiędzy pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 23 marca 2021 r., sygn. I SA/Gd 1178/20 (CBOSA), a który to pogląd Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni aprobuje - powyższy przepis wprowadza zatem swoisty "mechanizm" wyodrębnienia z majątku prowadzonej działalności gospodarczej np. niewykorzystywanej w działalności gospodarczej nieruchomości i "przesunięcia" jej do majątku prywatnego przedsiębiorcy z jednoczesnym określeniem po upływie jakiego czasu do jej odpłatnego zbycia stosuje się przepisy art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. Sąd uznał za niezasadne stanowisko Strony, że zakupiona nieruchomość nie stanowiła środka trwałego, ponieważ nie była zdatna do użytkowania, gdyż jak słusznie wyjaśnił organ w zaskarżonej interpretacji grunt jest kompletny i zdatny do użytku już w momencie wejścia jednostki w jego posiadanie. Wprowadza się go zatem do ewidencji środków trwałych z chwilą jego nabycia, klasyfikując do grupy 0 "Grunty". Powyższe stanowisko organu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, m.in. w wyroku NSA z dnia 16 maja 2019 r. sygn. akt II FSK 1139/17 (CBOSA). Nie można również zgodzić się z argumentem Skarżącego, że nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana na cele związane z działalnością gospodarczą, gdyż już samo zwiększenie majątku przedsiębiorstwa stanowi bierne wykorzystanie tej nieruchomości, chociażby poprzez postrzeganie finansowej solidności firmy przez kontrahentów – co słusznie podkreślił organ w wydanej interpretacji. Sąd nie aprobuje również rozumienia przez Skarżącego wyrażeń "wykorzystywane przez podatnika na potrzeby" oraz "prowadzoną działalnością gospodarczą". W art. 14 ust. 2 u.p.d.o.f. ustawodawca dokonał wyliczenia katalogu przychodów, które "również" uznaje się za przychód z działalności gospodarczej. Dla powstania przychodu z działalności gospodarczej konieczne jest, aby określone w komentowanym przepisie składniki majątku były wykorzystywane w działalności gospodarczej (lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej). Przepis stanowi wyraźnie o wykorzystywanych składnikach majątku. Nie ogranicza się zatem w żadnym razie tylko do składników majątku obecnie używanych w działalności gospodarczej, czy też do określonego rodzaju działalności gospodarczej prowadzonej z wykorzystaniem określonego składnika majątkowego. Reguły gramatyczne języka polskiego nakazują przyjąć, iż chodzi tu o składniki majątku, które są albo były używane, użytkowane w prowadzonej działalności gospodarczej w jakiejkolwiek jej formie. Przepis będzie dotyczył zatem zarówno składników majątkowych, które w chwili zbycia są używane w działalności, jak i składników majątkowych, które były, lecz już nie są, używane w działalności w chwili ich zbycia. (...) dla zakwalifikowania więc przychodów z odpłatnego zbycia określonych składników majątku, wykorzystywanych w działalności gospodarczej, do przychodów z działalności gospodarczej, decydujące znaczenie ma przedmiotowe i funkcjonalne powiązanie danego rodzaju przychodów ze sposobem wykorzystywania tych składników (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 969/09, CBOSA) Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, DKIS zasadnie uznał, że przychód uzyskany z odpłatnego zbycia nieruchomości - prawa wieczystego użytkowania gruntu oraz budynków niemieszkalnych stanowi przychód uzyskany z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. Na akceptację nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 2a O.p. Wyrażona w tym przepisie zasada in dubio pro tributario znajduje zastosowanie wyłącznie, gdy interpretacja przepisów prawa dokonana według standardowych metod wykładni nadal pozostawia istotne wątpliwości oznaczające możliwość przyjęcia alternatywnego rozumienia treści normy prawnej. Chodzi przy tym o rzeczywiste, uzasadnione wątpliwości, a nie subiektywne wątpliwości strony. Skarżący nie może oczekiwać, że przepis art. 2a O.p. będzie stosowany w każdej sytuacji, gdy przedstawiony przez organ wynik wykładni dokonanej przy uwzględnieniu zgodnych z prawem jej metod oznacza dla niego konsekwencje mniej korzystne niż zakładał. Z tych przyczyn na mocy art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.