I SA/Ol 529/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Brzuzy Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) asesor WSA Anna Janowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 2 września 2022 r., nr 2801-IEW.711.18.2022.2 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę. Postanowieniem z 2 września 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie (dalej jako organ odwoławczy, Dyrektor) utrzymał w mocy własne postanowienie z 20 lipca 2022 r. wydane w stosunku do A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej jako Spółka, skarżąca) w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu Dyrektora z 4 lipca 2022r. W uzasadnieniu Dyrektor podkreślił, że przedmiotem w niniejszym postępowaniu jest wyłącznie postanowienie Dyrektora z 20.07.2022 r., w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Sprawa zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, była przedmiotem odrębnego postępowania odwoławczego. Dyrektor postanowieniem z 4 lipca 2022 r., uchylił zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Elblągu z 11 kwietnia 2022 r. w części dotyczącej oddalenia zarzutu nieistnienia obowiązku w części zawyżenia wysokości odsetek i uznał zarzut za zasadny w części dotyczącej odsetek za zwłokę za okres od 5.09.2020 r. do 8.01.2021 r. oraz za okres od 7.09.2021 r. do 21.01.2022 r. (art. 54 § 1 pkt 3 Op.) i w tej części umorzył postępowanie egzekucyjne; utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w pozostałym zakresie. Na postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie zarzutów Spółka nie wniosła środka zaskarżenia. Przytaczając treść art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 375, jako dalej k.p.a.) organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że omyłka pisarska polegająca na wskazaniu daty "5.09.2020 r." zamiast daty "5.11.2020 r." jest błędem oczywistym. Organ I instancji, wskazując datę wyłączającą przerwę w naliczaniu i odsetek za czas trwania postępowania podatkowego przed organem drugiej instancji, przez omyłkę wpisał, jako miesiąc "09", zamiast cyfry "11". W ocenie organu, błąd ten jest wyraźnie widoczny i wynika z omyłkowego powtórzenia cyfry "09", zamiast wpisania cyfry "11". Nie bez znaczenia pozostaje, że w postanowieniu zacytowano wprost treść podstawy prawnej zaistnienia okoliczności wyłączających naliczanie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, to wskazana data nie może pozostać w oderwaniu od tego przepisu. Zatem błąd ma charakter techniczny, związany z omyłkowym wpisaniem numeru miesiąca. Taki zapis numeru miesiąca, wynikający z błędu pisarskiego - uznać należy za niezamierzony. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego niezasadne są zarzuty Spółki, że organ I instancji naruszył art. 113 § 1 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie, wbrew twierdzeniom Spółki, powyższe uchybienie nie może skutkować uchyleniem postanowienia z 4 lipca 2022 r. Postępowanie w sprawie sprostowania oczywistej omyłki jest postępowaniem o charakterze techniczno-naprawczym. Wydane przez Dyrektora postanowienie z 20 lipca 2022 r. było dokonane z urzędu. Zaskarżone postanowienie w żaden sposób nie zmienia merytorycznego zakresu postanowienia z 4 lipca 2022 r. oraz nie zmienia ustaleń faktycznych sprawy. Postanowienie z 20 lipca 2022 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki stało się integralna częścią postanowienia Dyrektora z dnia 4 lipca 2022 r. Niezasadna jest tym samym, argumentacja Spółki, że oczywista omyłka pisarska doprowadziła do zmiany merytorycznej postanowienia z 4 lipca 2022 r. Powyższe postanowienie zaskarżyła Spółka wnosząc o jego uchylenie w całości wraz z poprzedzającym je postanowieniem z 20 lipca 2022 r. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 126 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 1427, dalej jako u.p.e.a.), 2. art. 113 § 1 w związku z art. 126 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., 3. art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. W uzasadnieniu wskazano, że w ocenie Spółki stwierdzony błąd nie stanowił oczywistej omyłki, lecz uchybienie, które powinno skutkować uchyleniem postanowienia z dnia 04.07.2022r., w przypadku jego zaskarżenia. Błąd dotyczył niewłaściwego stosowania prawa, nie był łatwo zauważalny i niewymagający dodatkowych zabiegów myślowych, czy ustaleń. Spółka podała, że pismem z 07.02.2022 r. wniosła skargę na decyzję Dyrektora z 14.01.2022 r., która utrzymuje w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Elblągu z dnia 15.06.2021r., która określa w zakresie podatku od towarów i usług z styczeń 2018 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie 52.511 zł, ustala w zakresie podatku od towarów i usług za styczeń 2018 r. dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 41.952 zł stanowiące 100 % kwoty zobowiązania podatkowego w wysokości 41.952 zł. W tej sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie toczy się postępowanie o sygn. akt I SA/Ol 178/22. Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa przed uprawomocnieniem się ww. decyzji i upływem terminu do wniesienia skargi, wszczął względem skarżącej postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Elblągu z dnia 03.02.2022 r., w trakcie którego zastosował względem zobowiązanej środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w Banku S. na podstawie zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa, a następnie zajął inne wierzytelności pieniężne w G. Spółka z o.o. na podstawie zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa z 04.02.2022 Pismem z 11.02.2022r. Spółka złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny - Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela Naczelnika Urzędu Skarbowego w Elblągu z dnia 03.02.2022 r. Pismem z 13.04.2022r. zostało wniesione zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Elblągu z dnia 08.04.2022r., które po rozpatrzeniu zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej przez organ egzekucyjny - Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela Naczelnika Urzędu Skarbowego w Elblągu z dnia 03.02.2022 r.: oddaliło złożone przez Spółkę zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, stwierdziło niedopuszczalność zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Następnie został wystawiony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa koleiny tytuł wykonawczy z dnia 22.02.2022r. Zobowiązana pismem z dnia 01.03.2022r. wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny - Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela Naczelnika Urzędu Skarbowego w Elblągu z 22.02.2022 r. Skarżąca wskazała, że odrębnymi pismami z dnia 18.03.2022r. wniosła trzy zażalenia na: 1. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Elblągu z 10.03.2022 r., które stwierdza niedopuszczalność zgłoszonego sprzeciwu w sprawie zagrożenia ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych w związku z zawiadomieniem z 03.03.2022 r. 2. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa z dnia 11.03.2022 r., które oddala skargę na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa polegające na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w Banku S. na podstawie zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa z dnia 04.02.2022 r. 3. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa z dnia 11.03.2022 r., które oddala skargę na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa polegające na zajęciu innych wierzytelności pieniężnych w G. Spółka z o.o. na podstawie zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa z 04.02.2022 r. Podniesiono także, że Spółka. zaskarżyła następujące postanowienia: 1. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 28.04.2022 r., które utrzymuje w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa z dnia 11.03.2022r., które oddala skargę na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa polegające na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w Banku S. na podstawie zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa z dnia 04.02.2022 r. 2. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 13.05.2022 r., które utrzymuje w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa z dnia 30.03.2022r. które oddala skargę na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa polegające na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w Banku S. na podstawie zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa z dnia 22.02.2022 r. 3. postanowienie Dyrektora z 23.05.2022 r., które stwierdza niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Elblągu z dnia 10.03.2022 r. stwierdzające niedopuszczalność zgłoszonego sprzeciwu zagrożenia ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych w związku z zawiadomieniem z 03.03.2022 r. 4. postanowienie Dyrektora z 21.06.2022 r., które utrzymuje w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Elblągu z dnia 21.03.2022r., które pozostawia bez rozpatrzenia wniosek z dnia 11.02.2022r. w sprawie odroczenia terminu płatności zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2018r. i dodatkowego zobowiązania podatkowego stanowiącego 100 % kwoty zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami za zwłokę, 5. postanowienie Dyrektora z 21.06.2022 r., które utrzymuje w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Elblągu z dnia 22.03.2022 r., które odmawia wszczęcia postępowań w zakresie: przedłużenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o odroczenia terminu płatności zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2018r. i dodatkowego zobowiązania podatkowego stanowiącego 100 % kwoty zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami za zwłokę, zawieszenia postępowania z wniosku z dnia 11.02.2022 r. o odroczenie terminu płatności zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług styczeń 2018 r. i dodatkowego zobowiązania podatkowego stanowiącego 100 % kwoty zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami za zwłokę. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. wobec spełnienia przesłanek tego przepisu, który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z 20.07.2022 r., znak: 2801-IEW.711.16.2022.7, wydane w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z 4.07.2022 r., znak: 2801-IEW.711.16.2022.2. W wyżej wymienionym postanowieniu z 4.07.2022 r., w wyniku innej omyłki pisarskiej, wskazano datę "5.09.2020 r." zamiast daty "5.11.2020 r." Niezgodność wystąpiła na stronie nr 2 w wierszu drugim od góry oraz na stronie nr 13, w wierszu jedenastym od góry. W ocenie strony skarżącej stwierdzony błąd nie stanowił oczywistej omyłki, lecz uchybienie, które powinno skutkować uchyleniem postanowienia z 04.07.2022 r., w przypadku jego zaskarżenia. Zdaniem Sądu stanowisko strony skarżącej zaprezentowane w uzasadnieniu skargi nie zasługuje na uwzględnienie gdyż rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Stosownie do art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 375) - dalej k.p.a., organ administracji publicznej może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przepis ten ma zastosowanie do postanowień, wydanych wtoku postępowania egzekucyjnego, na mocy odesłania wynikającego z art. 18 u.p.e.a. Kodeks postępowania administracyjnego nie i zawiera definicji oczywistej omyłki, ale już z samego potocznego rozumienia tego pojęcia wynika, że chodzi w nim o błąd pisarski lub rachunkowy albo inny błąd dostrzegalny "na pierwszy rzut oka", ewidentny, łatwo zauważalny i nie wymagający dodatkowych zabiegów myślowych, obliczeń, czy ustaleń. Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. mogą być wyłącznie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, natomiast za błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone niewłaściwe użycie wyrazu, cyfry, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu, przestawienie cyfry. Istotną cechą błędu, stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania, jest jego oczywistość. Wyznacznikiem oczywistości błędu pisarskiego lub rachunkowego oraz innej omyłki, w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., jest możliwość natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze prostego zestawienia rozstrzygnięcia z zebranymi w sprawie dokumentami. W tym trybie nie można natomiast dokonywać merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia, zmiany stanu faktycznego sprawy, zmiany podstawy prawnej, czy też zastosowanego przepisu prawa (zob. wyrok NSA z dnia 28.03.2018 r., sygn. akt II OSK 1355/16, wyrok NSA z dnia 29.11.2019 r., sygn. akt II OSK 2800/18, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 8.01.2020 r. sygn. akt I SA/Bk 684/19, wyrok NSA z dnia 2.06.2020 r. sygn. akt II FSK 770/20, CBOSA: http://orzeczenia. nsa.gov.pl) Podkreślić należy, że istotną cechą błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić, porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami" (por. wyrok NSA z 20.07.2010 r. sygn. akt I OSK 323/10, LEX nr 595344). Wprawdzie art. 113 § 1 k.p.a. nie zawiera definicji legalnej oczywistej omyłki, jednak chodzi w nim o błąd pisarski lub rachunkowy albo inny błąd, lecz zawsze dostrzegalny "na pierwszy rzut oka", ewidentny, łatwo zauważalny i nie wymagający dodatkowych zabiegów myślowych, obliczeń czy ustaleń. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego, wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Ocena "oczywistości omyłki" powinna wynikać z całości zgromadzonego materiału dowodowego oraz - a może przede wszystkim - z realiów konkretnej sprawy. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę zgadza się ze stanowiskiem organów podatkowych, że omyłka pisarska polegająca na wskazaniu daty "5.09.2020 r." zamiast daty "5.11.2020 r." jest błędem oczywistym. Organ pierwszej instancji, wskazując datę wyłączającą przerwę w naliczaniu i odsetek za czas trwania postępowania podatkowego przed organem drugiej instancji, przez omyłkę wpisał, jako miesiąc "09", zamiast cyfry "11". W ocenie Sądu, błąd ten jest wyraźnie widoczny i wynika z omyłkowego powtórzenia cyfry "09", zamiast wpisania cyfry "11". Błąd ten jest oczywisty i można go wychwycić na pierwszy rzut oka. W przedmiotowej sprawie nie bez znaczenia pozostaje fakt, że w postanowieniu zacytowano wprost treść podstawy prawnej zaistnienia okoliczności wyłączających naliczanie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych. Zatem błąd ma charakter techniczny, związany z omyłkowym wpisaniem numeru miesiąca. Taki zapis numeru miesiąca, wynikający z błędu pisarskiego - uznać należy za niezamierzony. Nawet osoba, która nie jest prawnikiem czytając literalnie podstawę prawną zaistnienia okoliczności wyłączających naliczanie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych dostrzeże, że doszło do omyłki pisarskiej polegającej na wskazaniu daty "5.09.2020 r." zamiast daty "5.11.2020 r." Zauważyć należy, że w uzasadnieniu na s. 13 organ wyjaśnił, że w oparciu o art. 54 § 1 pkt 3 O.p. w związku z art. 139 § 3 O.p. zaistniały okoliczności wyłączające naliczanie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych tj. za okres od dnia następnego po upływie terminu z art. 139 § 3 O.p. (dwa miesiące od dnia wpływu odwołania do organu odwoławczego) do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego. W przedmiotowej sprawie jest kwestią bezsporną, że odwołanie wpłynęło do organu odwoławczego w dniu 4.09.2020 r. W uzasadnieniu postanowienia z 4 lipca 2022 r. organ szczegółowo przedstawił przebieg postępowania przed organem odwoławczym wskazując w pierwszej kolejności właśnie na datę 4.09.2022 r. jako dzień w którym wpłynęło odwołanie Spółki z 24.08.2020 r. Proste porównanie daty 04.09.2022 oraz przywołanej podstawy prawnej wskazuje w sposób oczywisty, że w sprawie doszło do oczywistej omyłki pisarskiej. Zatem błąd ma charakter techniczny, związany z omyłkowym wpisaniem numeru miesiąca. Taki zapis numeru miesiąca, wynikający z błędu pisarskiego - uznać należy za niezamierzony. Tym samym, niezasadne są zarzuty Spółki, że organ pierwszej instancji naruszył art. 113 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, przedmiotowa omyłka pisarska ma charakter oczywistej, typowej omyłki, której sprostowania organ pierwszej instancji mógł dokonać w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Odnosząc się do twierdzeń Spółki dotyczących konieczności uchylenia postanowienia z 4.07.2022 r. wskazać należy, że są one nieuprawnione. Postępowanie w sprawie sprostowania oczywistej omyłki jest postępowaniem o charakterze techniczno-naprawczym. W judykaturze podkreśla się, że postępowanie w sprawie sprostowania oczywistej omyłki nie dotyczy meritum sprawy, a więc ponownego rozpoznania sprawy co do istoty, co jest istotą postępowania odwoławczego (tak NSA w wyrokach z 26 września 2019 r. sygn. akt II GSK 2776/17 i z 23 kwietnia 2010 r. sygn. akt I FSK 668/09). Wobec powyższego Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że zaskarżone postanowienie w żaden sposób nie zmienia merytorycznego zakresu postanowienia z 4.07.2022 r. oraz nie zmienia ustaleń faktycznych sprawy. Postanowienie z 20.07.2022 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki stało się integralna częścią postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 4.07.2022 r., znak: 2801-IEW.711.16.2022.2. Niezasadna jest tym samym, argumentacja Spółki; przedstawiona w cytowanych wyrokach sądów administracyjnych, że oczywista omyłka pisarska doprowadziła do zmiany merytorycznej postanowienia z 4.07.2022 r. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.