II SAB/Bk 105/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło (spr.), sędzia WSA Justyna Siemieniako, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. Z. na bezczynność Komendanta Miejski Policji w Białymstoku w przedmiocie dopuszczenia do służby w Policji oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania jest skarga I. Z. (dalej: "Skarżąca") z dnia 2 września 2024 r. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Białymstoku (dalej: "KMP w Białymstoku) i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie dopuszczenia do służby, która wywiedziona została na tle następujących okoliczności. Rozkazem personalnym z 8 września 2022 r., nr 954/2022, Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku (dalej: "KWP w Białymstoku") zwolnił Skarżącą ze służby w Policji z dniem 30 września 2022 r. Rozkazem personalnym z 30 listopada 2022 r. nr 4285, Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej, utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie. Wyrokiem z 6 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 298/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącej na ww. rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 492/24 uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżony rozkaz personalny oraz rozkaz personalny KWP w Białymstoku z 8 września 2022 r. nr 954/2022. Pismem z 1 sierpnia 2024 r. Skarżąca złożyła do Komendy Miejskiej Policji w Białymstoku oświadczenie o gotowości niezwłocznego podjęcia służby, w związku z treścią wyroku NSA o sygn. akt III OSK 492/24. Pismem z 8 sierpnia 2024 r. KMP w Białymstoku zwrócił się do Naczelnika Wydziału Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej KWP w Białymstoku z prośbą o wystąpienie do Komendy Głównej Policji o udostępnienie wyroku NSA z 9 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 492/24 wraz z uzasadnieniem i informacją, czy wyrok jest prawomocny. W dniu 26 sierpnia 2024 r. do KMP w Białymstoku wpłynęło ponaglenie pełnomocnika Skarżącej na bezczynność w przedmiocie braku dopuszczenia do służby Skarżącej, pomimo zgłoszenia przez nią gotowości podjęcia służby w terminie przewidzianym przez prawo. W załączeniu do pisma z 29 sierpnia 2024 r. Komenda Wojewódzka Policji w Białymstoku przesłała wyrok NSA z 9 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 492/24. Powyższy wyrok wpłynął do KMP w Białymstoku w dniu 2 września 2024 r. Pismem z 2 września 2024 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Kadr Komendy Miejskiej Policji w Białymstoku zwrócił się do Wydziału Finansów KWP w Białymstoku z prośbą o wskazanie, w jakiej wysokości świadczenia otrzymała ww. w związku ze zwolnieniem jej ze służby z dniem 30 września 2022 r. Odpowiedź została udzielona pismem z 3 września 2024 r. Pismem z 3 września 2024 r. KMP w Białymstoku wystąpił do Skarżącej z prośbą o złożenie oświadczenia o sytuacji socjalno-bytowej po zwolnieniu ze służby w 2022 r. Rozkazem personalnym z 6 września 2024 r. nr 1788/2024 KMP w Białymstoku przyznał Skarżącej świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą, równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, za okres 1 miesiąca. Rozkazem personalnym z dnia 9 września 2024 r. nr 1809/24 KMP w Białymstoku zwolnił Skarżącą ze służby w Policji z dniem 30 września 2024 r. W dniu 2 września 2024 r. (data wpływu 3 września 2024 r.) Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez KMP w Białymstoku w przedmiocie dopuszczenia do służby, zarzucając organowi naruszenie: - art. 42 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145 ze zm. zwana dalej "u.o.p.") w zw. z art. 35 § 1 w zw. z art. 8 § 1 i w zw. z art. 12 § 1 ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), poprzez przewlekłe i bezczynne prowadzenie postępowania KMP w Białymstoku w przedmiocie braku dopuszczenia do służby Skarżącej, pomimo zgłoszenia przez nią gotowości podjęcia służby w terminie przewidzianym przez prawo. - art. 36 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia Skarżącej o niezałatwieniu sprawy w terminie co dodatkowo świadczy o całkowitym braku należytego zaangażowania w załatwieniu sprawy indywidualnej Skarżącej i biernej postawie organu niewykonującego żadnej czynności zmierzającej do dopuszczenia Skarżącej do służby w Policji, zaś takie postępowanie organu nie wzbudza zaufania do władzy publicznej i nie jest ukierunkowane na zachowanie zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Mając powyższe zarzuty na względzie Skarżąca wniosła o: 1) na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), o stwierdzenie, że KMP w Białymstoku dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia w przedmiocie dopuszczenia do służby w Policji Skarżącej, 2) na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o zobowiązanie KMP w Białymstoku do niezwłocznego dokonania czynności zmierzającej do dopuszczenia do służby w Policji Skarżącej, 3) na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. o stwierdzenie, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4) nałożenie na KMP w Białymstoku grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. w wysokości 35.777,40 zł, 5) przyznanie Skarżącej od KMP w Białymstoku sumy pieniężnej, o której mowa również w art. 149 § 2 p.p.s.a. w wysokości 30.000,00 zł, 6) na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., o zasądzenie od KMP w Białymstoku na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że organ w sposób niezgodny z orzeczeniem wyroku NSA z 9 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 492/24 nie podjął żadnych kroków zmierzających do dopuszczenia jej do służby w Policji, co bez wątpienia wypełnia znamiona bezczynności i przewlekłości. Zaznaczyła, że 1 sierpnia 2024 r. a więc w terminie wskazanym przez ustawę zgłosiła gotowość do niezwłocznego podjęcia służby w Policji, gdyż 31 lipca 2024 r. został doręczony ww. wyrok NSA. Wskazała, że z jednej strony mamy do czynienia z odmową rozpoznania lub załatwienia jej prawy i zapewne organ mylnie myśli, że jest zwolniony z rozpatrzenia tej sprawy bądź nie obowiązują go żadne terminy. Z drugiej strony zachowanie organu charakteryzuje się brakiem należytego zaangażowania w załatwieniu sprawy indywidualnej a także wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, czy też wręcz z biernością organu. Następnie autor skargi przywołał treść art. 42 ust. 3 u.o.p. oraz stwierdziła, że w realiach przedmiotowej sprawy nie istnieją żadne okoliczności uniemożliwiające dopuszczenie jej do służby w Policji. Nieuzasadnione niedopuszczenie do służby należy ocenić jako odebranie Skarżącej możliwości korzystania z jej uprawnień i wykonywania obowiązków nałożonych decyzją administracyjną o mianowaniu. Podniosła, że całkowita bierność organu w postępowaniu z pewnością zasadniczo będzie wyczerpywać znamiona rażącego naruszenia prawa, a z tą biernością w przedmiotowej sprawy mamy do czynienia. Na poparcie swojego stanowiska strona skarżąca przytoczyła orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Pismem procesowym z 29 listopada 2024 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z postanowienia z 23 października 2024 r. nr 2113/2024 KWP w Białymstoku rozpatrującego złożone przez Skarżącą odwołanie od rozkazu personalnego KMP w Białymstoku z 9 września 2024 r. nr 1809/2024 w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji na okoliczność stwierdzenia przez KWP w Białymstoku niedopuszczalności odwołania z uwagi na to, że rozkaz personalny z 9 września 2024 r. nie został doręczony skutecznie Skarżącej przez co nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Treść skargi wskazuje, że Skarżąca zarzuca organowi bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie dopuszczenia jej do służby w Policji, pomimo zgłoszenia przez nią gotowości podjęcia służby w terminie przewidzianym przez prawo na skutek wyroku NSA z 9 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 492/24. Skarga została wywiedziona po wystosowaniu ponaglenia do właściwego organu nadrzędnego (art. 53 § 2b p.p.s.a.), co oznacza, że wypełniony został obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia i skarga podlegała rozpoznaniu. Przechodząc do oceny jej zasadności, wskazać trzeba, że legalna definicja bezczynności zamieszczona została w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. i przewiduje, że z bezczynnością mamy do czynienia, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Dla stwierdzenia czy organ pozostaje w bezczynności nie mają zatem znaczenia przyczyny, które spowodowały niezałatwienie sprawy w terminie. Bezczynność organu prowadzącego postępowanie administracyjne ma miejsce wówczas, gdy ten – będąc właściwym w sprawie – nie załatwia jej w ustawowym terminie, a zatem nie wydaje rozstrzygnięcia bez usprawiedliwienia pozwalającego na przesunięcie tego terminu (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2018 r. sygn. I OSK 2936/16, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA"). Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (zob. np. wyrok NSA z dnia 25 maja 2018 r. sygn. II OSK 1420/17; wyrok WSA w Białymstoku z 22 września 2009 r. sygn. II SAB/Bk 43/05, oba dostępne w CBOSA). Uwzględniając powyższe, podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie do art. 35 § 2 k.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z kolei w myśl art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jeżeli organ nie jest w stanie załatwić sprawy w terminie, ma obowiązek zawiadomić stronę o zwłoce, podając jej przyczyny i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Przewlekłość ustawodawca definiuje natomiast jako stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). W orzecznictwie doprecyzowuje się, że przewlekłość postępowania wystąpi w sytuacji nieefektywnego działania organu, dokonywania czynności w dużym odstępie czasu, wykonywania czynności pozornych, maskujących bezczynność w sposób formalny, gdy dochodzi do mnożenia czynności i dokonywania czynności niepotrzebnych, zbędnych, co prowadzi do przedłużenia postępowania. Przewlekłość oznacza zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym (vide: wyroki NSA z 10 kwietnia 2018 r. sygn. II GSK 3444/17 oraz z 21 lipca 2016 r. sygn. II OSK 2630/15, dostępne w CBOSA). Oznacza to podejmowanie przez organ czynności, które - wbrew zasadzie wynikającej z art. 12 k.p.a. - nie zmierzają do załatwienia sprawy w rozsądnym terminie, albo mają charakter czynności nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy (por. np. wyrok NSA z lipca 2012 r. sygn. II OSK 1031/12, dostępny w CBOSA). Inaczej rzecz ujmując istotą przewlekłego prowadzenia postępowania jest podejmowanie przez organ w toku postępowania czynności zbędnych lub wykonywanie czynności pozornych, a także powstrzymywanie się od podejmowania czynności niezbędnych do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co w konsekwencji prowadzi do nieracjonalnego przedłużenia terminu jej załatwienia (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2017 r. sygn. I OSK 1809/16, dostępny w CBOSA). Celem skargi na bezczynność lub (i) przewlekłe prowadzenie postępowania jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie podlegającej załatwieniu aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, powinien zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu lub do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (por. art. 149 § 1 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, z tak opisaną bezczynnością nie mamy do czynienia w kontrolowanym przypadku. Z przedstawionych Sądowi akt wynika, że w związku ze złożeniem przez Skarżącą do KMP w Białymstoku oświadczenia z 1 sierpnia 2024 r. o gotowości niezwłocznego podjęcia służby, organ już pismem z 8 sierpnia 2024 r. zwrócił się do Komendy Głównej Policji o udostępnienie wyroku NSA z 9 lipca 2024 r. Organ wyjaśnił, że nie doręczono mu przedmiotowego wyroku NSA. Niezwłocznie po otrzymaniu ww. rozstrzygnięcia, tj. 2 września 2024 r. (data wpływu do organu wyroku NSA z 9 lipca 2024 r.) KMP w Białymstoku podejmował działania w tym zakresie. Po pierwsze pismem z 2 września 2024 r. zwrócił się do Wydziału Finansów KWP w Białymstoku z prośbą o wskazanie, w jakiej wysokości świadczenia otrzymała ww. w związku ze zwolnieniem jej ze służby z dniem 30 września 2022 r. Odpowiedź została udzielona pismem z 3 września 2024 r. Tego samego dnia wystąpił do Skarżącej z prośbą o złożenie oświadczenia o sytuacji socjalno-bytowej po zwolnieniu ze służby w 2022 r. Rozkazem personalnym z 6 września 2024 r. nr KMP w Białymstoku przyznał Skarżącej świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą, równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, za okres 1 miesiąca. Po drugie rozkazem personalnym z 9 września 2024 r. KMP w Białymstoku, na podstawie art. 41 ust. 3 u.o.p. w związku z uchybieniem 7 dniowego terminu określonego w art. 42 ust. 2 u.o.p., zwolnił Skarżącą ze służby z dniem 30 września 2024 r. Sąd zwraca uwagę, że załatwienie sprawy zainicjowanej wnioskiem Skarżącej wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Gołosłowne pozostają twierdzenia Skarżącej, że organ w sposób niezgodny z orzeczeniem wyroku NSA z 9 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 492/24 nie podjął żadnych kroków zmierzających do dopuszczenia jej do służby w Policji, pomimo zgłoszenia przez nią gotowości podjęcia służby w terminie przewidzianym przez prawo. Tym samym bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 42 ust. 1, 2 i 3 u.o.p. w zw. z art. 35 § 1 w zw. z art. 8 § 1 i w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. W tym zakresie godzi się podkreślić, że stosownie do art. 42 ust. 1 u.p.o. uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W myśl ust. 2 tego przepisu jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3. Zgodnie z art. 42 ust. 3, jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia. Wyjaśnienia wymaga, że wprawdzie samo reaktywowanie stosunku służbowego funkcjonariusza w sytuacji prawomocnego przywrócenia go do służby nie wymaga żadnej aktywności z jego strony, to jednak dalsze istnienie takiego stosunku zależy już od podjęcia przez niego określonych działań, i to w ściśle wyznaczonym przez ustawodawcę terminie. Funkcjonariusz zobowiązany jest bowiem zgłosić w odpowiednim terminie gotowość do niezwłocznego podjęcia służby. Warto też zaznaczyć, że na gruncie art. 42 ust. 1 u.o.p., gdzie status prawny Policjanta kształtowany jest z mocy ustawy, brak jest podstawy prawnej do wydawania jakiejkolwiek decyzji administracyjnej w tym przedmiocie. Potwierdza to orzecznictwo, gdzie podnosi się, że "(...) przywrócenie funkcjonariusza do służby następuje z mocy prawa. Reaktywacja stosunku służbowego jest związana z wejściem do obrotu prawnego orzeczenia uchylającego lub stwierdzającego nieważność decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby. (...) Zatem jeżeli spełnione zostaną pozostałe warunki przewidziane w ustawie (złożenie oświadczenia, o jakim mowa w art. 42 ust. 2, zdolność do służby), to organy Policji zobowiązane są ustalić policjantowi nowe stanowisko służbowe i określić należne na tym stanowisku uposażenie. Tylko w tym zakresie wymagana jest autorytatywna konkretyzacja przez organ praw i obowiązków przywróconego do służby policjanta" (zob. wyrok NSA z 4 sierpnia 2017 r. I OSK 1253/16, LEX nr 2345354). Poza tym, jak wyjaśnił to NSA w wyroku z 13 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 2961/13, a który to pogląd podziela w pełni skład obecnie orzekający, zgłoszenie przez policjanta gotowości do pełnienia służby, którego celem jest faktyczne jej wykonywanie, jest niewystarczające do dopuszczenia do służby. Przywrócenie do służby i dopuszczenie do służby są różnymi instytucjami prawnymi, których nie sposób utożsamiać. Pierwsza reaktywuje stosunek służbowy, druga decyduje o możliwości wykonywania czynności służbowych przydzielonych policjantowi na danym stanowisku służbowym. W przypadku przywrócenia policjanta do służby z mocy prawa i zgłoszenia przez niego gotowości niezwłocznego jej podjęcia, organ jest zobowiązany do przeprowadzenia procedury zmierzającej do ustalenia, czy może być on do niej dopuszczony, a następnie mianowany na stanowisko równorzędne.(por. wyrok NSA z 28 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 1742/16, opubl. CBOSA). Taką też procedurę organ przeprowadził po złożeniu przez Skarżącą oświadczenia o gotowości niezwłocznego podjęcia służby. Przeszkodą pozytywnego załatwienia prośby Skarżącej stało się zidentyfikowanie przez organ, że Skarżąca złożyła oświadczenie o gotowości pełnienia służby z uchybieniem 7 dniowego terminu, co w konsekwencji doprowadziło do wydania rozkazu zwalniającego Skarżącą ze służby w Policji z dniem 30 września 2024 r. Na uwagę zasługuje, że niezwłocznie po zakomunikowaniu przez Skarżącą woli pełnienia służby, organ podjął stosowne kroki w celu uzyskania wyroku NSA, którego skutkiem było przywrócenie jej do służby w Policji. KWP w Białymstoku przekazał wyrok w dniu 2 września 2024 r. Następnie KPM w Białymstoku wystąpił do Skarżącej z prośbą o złożenie oświadczenia o sytuacji socjalno-bytowej po zwolnieniu ze służby w 2022 r. i w dniu 6 września 2024 r. przyznał Skarżącej świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą, a następnie 9 września 2024 r. zwolnił Skarżącą ze służby. Organ stwierdził, że czynność prawna w postaci złożenia przez Skarżąca w dniu 1 sierpnia 2024 r. oświadczenia o gotowości pełnienia służby, z uchybieniem 7 dniowego terminu od prawomocnego wyroku NSA z dnia 9 lipca 2024 r., jest czynnością bezskuteczną i musiało skutkować to zwolnieniem jej ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 u.o.p. Podkreślenia wymaga, że rozpoznając skargę na bezczynność i przewlekłość Sąd nie jest władny do oceny prawidłowości rozstrzygnięcia podjętego 9 września 2024 r. Stąd też bezzasadne są twierdzenia autora skargi, że w realiach przedmiotowej sprawy nie istnieją żadne okoliczności uniemożliwiające dopuszczenie jej do służby w Policji. Zdaniem Sądu, brak jest też uzasadnionych podstaw do stwierdzenia, że organ w sposób niezgodny z prawem nie podejmuje żadnych kroków zmierzających do dopuszczenia Skarżącej do służby. Oświadczenie Skarżącej z 1 sierpnia 2024 r. o gotowości niezwłocznego podjęcia służby zostało rozpoznane bez zbędnej zwłoki, zgodnie z ogólną wytyczną zawartą w art. 35 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu organ nie dopuścił się zarzucanej przez stronę skarżącą bezczynności. KMP w Białymstoku uznał, że rozwiązanie stosunku służbowego policjanta w trybie art. 41 ust. 3 u.o.p. powoduje, że rola organu ogranicza się w istocie do określenia daty wystąpienia ze służby, która mieścić się w trzymiesięcznym okresie od daty zgłoszenia. Mając na uwadze datę złożenia przez Skarżącą oświadczenia, tj. 1 sierpnia 2024 r. oraz datę zwolnienia Skarżącej ze służby w Policji, tj. 30 września 2024 r., organ uznał, że trzymiesięczny termin został zachowany. W konsekwencji nie doszło też do naruszenia art. 36 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. (zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa). Akta sprawy nie wskazują również, aby organ prowadził przedmiotowe postępowanie w sposób przewlekły. Wszystkie czynności, które organ podejmował, stanowiły próby pozyskania niezbędnych informacji, dokumentów i były nieodzowne do załatwienia tej sprawy. Do gromadzenia materiałów potrzebnych do wydania rozstrzygnięcia organ przystąpił niezwłocznie po wpłynięciu oświadczenia Skarżącej. Po ich zgromadzeniu w dniu 6 września 2024 r. KMP w Białymstoku wydał rozkaz przyznający Skarżącej świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą, zaś w dniu 9 września 2024 r. rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia Skarżącej ze służby w Policji z dniem 30 września 2024 r., wieńcząc tym samym procedurę sprawdzenia czy osoba przywrócona do służby, która zgłosiła gotowość jej podjęcia, może zostać do niej dopuszczona. Poza zakresem kontroli sądu pozostaje natomiast zgodność z prawem rozkazu z 9 września 2024 r., który jak pokazują akta sprawy, stał się przedmiotem odwołania wniesionego przez stronę skarżącą. Przy czym bez wpływu na treść rozstrzygnięcia Sądu pozostaje okoliczność, że organ II instancji stwierdził niedopuszczalność tego odwołania z uwagi na to, że rozkaz personalny z 9 września 2024 r. nie został skutecznie doręczony Skarżącej. Na dzień zaskarżenia bezczynności i przewlekłości organ podejmował kroki w celu załatwienia sprawy Skarżącej zgodnie z przepisami ustawy o Policji, które to kroki, jak już wspomniano, na tamten czas zakończyły się wydaniem 9 września 2024 r. rozkazu personalnego. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że KMP w Białymstoku nie dopuścił się zarzucanej przez Skarżącą bezczynności, ani przewlekłego prowadzenia postępowania. Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a podstawę ku temu stanowi art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a.