VII SA/Wa 1117/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas, sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Protokolant referent Maria Góraj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2021 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem skargi J.R. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy") z dnia [...] kwietnia 2021 r., znak [...], wydana w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] Starosta [...] (dalej: "Starosta") działając na podstawie art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) po rozpoznaniu wniosku M. G. (dalej: "inwestor") w sprawie zmiany decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] udzielającej pozwolenia na budowę budynku obory o powierzchni zabudowy: 694,55 m², powierzchni użytkowej: 679,00 m² i kubaturze: 3125,48 m³, o obsadzie 74 DJP oraz zbiornika na gnojowicę o poj. 1400 m³, położonych w miejscowości P., gm. [...], na działce nr [...] i [...], zmienił ww. decyzję w zakresie przedstawionym w projekcie zmian i zatwierdził projekt budowlany zmian. Zmiany obejmują - w zakresie zbiornika - zmiana lokalizacji oraz gabarytów zbiornika, w zakresie budynku obory - zwiększenie obsady do 110 DJP, zmiana gabarytów budynku, długości i szerokości oraz danych technicznych na następujące: powierzchnia zabudowy: 989,09 m², powierzchnia użytkowa: 963,30m² oraz kubatura: 4450,91 m³. Pismem z dnia 2 września 2019 r. uzupełnionym pismem z dnia 14 czerwca 2020 r. W.R. wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2017 r. wskazując na brak spójności i niekompletność dokumentacji, w oparciu o którą wydano z rażącym naruszeniem prawa ww. decyzję o zmianie pozwolenia na budowę. Wnioskodawczyni zakwestionowała między innymi lokalizację budynku obory w zbliżeniu do granicy z jej nieruchomością. Decyzją z dnia [...] października 2020 r. znak [...] Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda") odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] maja 2017 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że badana decyzja i poprzedzająca ją decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lipca 2016 r. zostały wydane przy uwzględnieniu ustaleń: 1. ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2016 r., o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego gospodarstwa chowu bydła o kolejny budynek inwentarski - obory wraz z niezbędną infrastrukturą do prawidłowego funkcjonowania na terenie istniejącego gospodarstwa rolnego o łącznej obsadzie po rozbudowie = 216,75 DJP w miejscowości P., na działkach nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...] 2. ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2016 r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji: budowy domu mieszkalnego jednorodzinnego, budynku inwentarskiego - obory dla obsady do 216,75 DJP, zbiornika na gnojowicę opow. do 1400 m³, silosu na kiszonkę o pow. 1 800 m², na działkach nr [...] w miejscowości P., gmina [...], powiat [...].  W związku z załączeniem do ww. decyzji map, które w odmienny sposób przedstawiały zakres inwestycji, co zdaniem Wojewody mogło wprowadzić w błąd organ administracji architektoniczno-budowlanej, dokonujący obowiązkowego sprawdzenia zgodności przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Wojewoda pismem z dnia z dnia 16 lipca 2020 r. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o zbadanie z urzędu legalności decyzji wydanych na wniosek inwestora tj. decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2016 r., o środowiskowych uwarunkowaniach oraz decyzji tego organu z dnia [...] marca 2016 r. o warunkach zabudowy. W piśmie z dnia 14 września 2020 r. Kolegium poinformowało Wojewodę, że nie widzi podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Dalej Wojewoda wyjaśnił, że stanowisko Kolegium wzbudziło wątpliwości w związku z przedłożonymi przez wnioskodawczynię dowodami, które również wcześniej zostały ujawnione Staroście, a mianowicie decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2017 r., wydaną po rozpatrzeniu wniosku inwestora o zmianie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] lutego 2016 r. Wojewoda wyjaśnił, że we wskazanej decyzji przywołano pierwotny zapis, w tym dotyczący usytuowania obory: "..(...) Lokalizacja budynku inwentarskiego - obory: - od północy od 420 do 390 m: - od południa ok 120 m: - od wschodu 20 m:- od zachodu 4 m". Nowy zapis brzmiał natomiast "Zmiana lokalizacji zbiornika z naziemnego na zbiornik podziemny usytuowany pod projektowanym budynkiem o pojemności 1400 m³, zmiana systemu chowu w projektowanym budynku ze ściółkowego na bezściółkowy oraz zmiana lokalizacji budynku. Nowa lokalizacja budynku inwentarskiego - obory: - od północy od 425 do 395 m; - od południa 125 m: - od wschodu 50 m; - od zachodu 4 m". Ww. decyzja o zmianie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach została uchylona decyzją Kolegium z dnia [...] maja 2017 r., a następnie Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. umorzył postępowanie w sprawie zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wobec cofnięcia przez inwestora wniosku. W oparciu o powyższe ustalenia Wojewoda podniósł, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2017 r. oraz decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r. potwierdzają, że usytuowanie projektowanej obory zostało jednak z góry określone w związku z koniecznością dokonania oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Obora miała zostać zlokalizowana w odległości 34 m od granicy z działką Z.R. i J.R. nr [...] (od zachodu). Na takie usytuowanie obory wskazują mapy załączone do decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale tylko te z naniesionymi na nich obiektami. Na mapie załączonej do decyzji o warunkach zabudowy, oznaczony nr 1 budynek obory (o długości 66,40 m) styka się tylko w jednym punkcie z istniejącym już na tym terenie budynkiem. Tak samo zostaje przedstawiony budynek (oznaczony numerem 8) na mapie stanowiącej załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ze wskazanych dokumentów zdaniem Wojewody wynika w sposób jednoznaczny, że budynek obory nie był planowany do realizacji tuż przy granicy z działką nr [...]. Powyższe zdaniem Wojewody oznacza, że w sprawie zaistniała przesłanka, w oparciu o którą organ administracji architektoniczno-budowlanej tj. Starosta [...] winien wznowić z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej własną decyzją ostateczną z dnia [...] maja 2017 r. o zmianie decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. o pozwoleniu na budowę w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Starosta w dniu wydania badanej decyzji o zmianie pozwolenia na budowę nie posiadał bowiem wiedzy o istnieniu innych załączników graficznych do decyzji wydanych przez Wójta Gminy [...], które określały w sposób odmienny dopuszczalną lokalizację projektowanych obiektów na terenie inwestycyjnym. Wojewoda podkreślił, że inny sposób usytuowania obiektów (przede wszystkim obory, która miała zostać zbudowana w odległości 34 m "od zachodu" tj. od granicy z działką nr [...]), potwierdza prowadzone przez Wójta Gminy [...], a następnie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], postępowanie w przedmiocie zmiany decyzji Wójta z dnia [...] lutego 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. W ramach tego postępowania ujawniono, że zaistniała konieczność zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzez wyraźne dopuszczenie lokalizacji obory w odległości 4 m od działki usytuowanej od strony zachodniej. W tej sytuacji postępowanie prowadzone w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę należy uznać za wadliwe, ponieważ organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł w sposób prawidłowy ocenić zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dalej Wojewoda wywiódł, że z akt sprawy Starosty nie wynika również, aby organ ten na etapie wydawania badanej decyzji posiadał wiedzę o decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. o zmianie decyzji Wójta z dnia [...] marca 2016 r. o warunkach zabudowy. We wskazanej decyzji przyjęto zmianę w zakresie określenia rodzaju inwestycji - mowa jest w niej o rozbudowie budynku inwentarskiego - obory (wcześniej była to budowa). Wobec powyższego Wojewoda stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, iż badana decyzja Starost została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) albo że jest obarczona inną z wad wskazanych w art. 156 k.p.a. Podkreślił wymaga, że w rozpatrywanym przypadku należy w pierwszej kolejności uruchomić z urzędu inne postępowanie nadzwyczajne tj. wznowić postępowanie w związku z zaistnieniem przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. GINB po rozpoznaniu odwołania W.R. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Wojewody. Po przedstawieniu specyfiki postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji GINB wyjaśnił, że projekt budowlany (Projekt zmian) przewiduje budowę budynku obory, parterowego, przeznaczonego dla krów mlecznych 110 DJP, istniejąca obsada w gospodarstwie 88,75 DJP. Projektuje się także zbiornik na ścieki gnojowe o poj. 1400 m³ na działkach nr [...], położonych w miejscowości P., gm. [...] (Projekt budowlany - str. 4). Zakres zmian projektowanych wg projektu zmian dotyczy planu zagospodarowania działki w zakresie zbiornika - zmiana lokalizacji oraz gabarytów zbiornika (przepompowni) przy budynku obory, w zakresie budynku obory - zwiększenie obsady z 74 DJP do 110 DJP oraz zmiana gabarytów budynku: długości i szerokości, powierzchni zabudowy, kubatury (Projekt budowlany – str. 7; Projekt budowlany - Rzut fundamentów). Przywołując treść art. 36a ust. 1 i 3 i art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U z 2016 r., poz. 290 ze zm. wg stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji) GINB stwierdził, że inwestor wraz z wnioskiem o zmianę pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działki nr ew. [...] położone w miejscowości P., gm. [...]) na cele budowlane. Ponadto uzyskał on decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2016 r., ustalającą warunki zabudowy dla rodzaju inwestycji: "budowa domu mieszkalnego jednorodzinnego, budynku inwentarskiego - obory dla obsady do 216,75 DJP, zbiornika na gnojowicę o pojemności do 1400 m3, silosu na kiszonkę o powierzchni 1800 m2 na terenie działki nr ewid. [...] w miejscowości P., gmina [...], powiat [...]". GINB podniósł, że Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., zmienił własną decyzję z dnia [...] marca 2016 r., w zakresie zapisu: "Rodzaj inwestycji" poprzez zmianę na: "Budowa domu mieszkalnego jednorodzinnego, rozbudowa budynku inwentarskiego - obory dla obsady do 216,75 DJP, zbiornika na gnojowicę o pojemności do 1400 m³, silosu na kiszonkę o powierzchni 1800 m² na terenie działki nr [...] w miejscowości P., gmina [...], powiat [...]". Tym samym w analizowanym przypadku nie naruszono rażąco wymagań określonych art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego. Oceniając badaną decyzję w świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego GINB ocenił, że sporna inwestycja nie narusza rażąco ustaleń ww. decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2016 r., o warunkach zabudowy (zmienionej decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r.). Parametry projektowanych obiektów po zmianie nie naruszają w sposób rażący ustaleń co do rodzaju inwestycji - budynek inwentarski /obora/ i zbiornik na gnojowicę (projektowany - budynek inwentarski /obora/ oraz zbiornik na gnojowicę - Projekt budowlany - str. 4), linii zabudowy, czy też obsługi komunikacyjnej. Zdaniem GINB parametry projektowanych obiektów po zmianie nie naruszają rażąco również ustaleń decyzji Wójt Gminy [...] z dnia [...] lutego 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej rozbudowie istniejącego gospodarstwa chowu bydła o kolejny budynek inwentarski - obory wraz z niezbędną infrastrukturą do prawidłowego funkcjonowania, na terenie istniejącego gospodarstwa rolnego o łącznej obsadzie po rozbudowie = 216,75 DJP, na działkach nr ew. [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...]. W szczególności nie naruszono rażąco wymagań w przedmiocie powierzchni zabudowy budynku obory - do 2100 m² (projektowana po zmianie - 989,09 m² - Projekt budowlany - s. 7); powierzchni hodowlanej - użytkowej - do 2001 m² (projektowana po zmianie - 963,30 m² - Projekt budowlany - s. 7); czy też maksymalnej obsady bydła mlecznego w gospodarstwie - do 216,75 DJP (projektowana po zmianie - 198,75 DJP - Projekt budowlany - s. 15). Odnosząc się do argumentacji odwołania GINB wyjaśnił, że decyzja Wójta z dnia [...] marca 2017 r. zmieniająca decyzję Wójta z dnia [...] lutego 2016 r., została w wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją SKO w [...] z dnia [...] maja 2017 r., zatem nie funkcjonowała w obiegu prawnym w dacie wydania kontrolowanej w niniejszym postępowaniu decyzji. Poza tym ww. zmiana jak ocenił GINB dotyczyła innego zakresu niż zmiana dokonana kontrolowaną decyzją Starosty z dnia [...] maja 2017 r. Tym samym GINB stwierdził, że decyzja Starosty z dnia [...] maja 2017 r., nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy nie stwierdził również, aby rozwiązania projektowe zamienne zatwierdzone kontrolowaną decyzją rażąco uchybiały przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 wg stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r" poz. 81 wg stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji). W szczególności nie uchybiono rażąco § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Z projektu zagospodarowania terenu Projekt zmian (Projekt budowlany - str. Z7), wynika, że elewacja zachodnia projektowanego budynku obory usytuowana została w odległości 5,9 m od granicy działki o nr [...], zaś elewacja wschodnia projektowanego budynku obory usytuowana została ok. 47,5 m od granicy działki o nr ew. [...]. Sporna inwestycja zdaniem GINB nie narusza rażąco również § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) oraz § 271 i n. (warunki ochrony przeciwpożarowej) ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Dalej przytaczając treść § 6 ust. 4 ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. GINB stwierdził, że z projektu zagospodarowania terenu Projekt zmian (Projekt budowlany - str. Z7), wynika, że projektowany zbiornik na gnojowicę o poj. 1400 m³ usytuowany został w odległości ok. 34,4 m od granicy działki nr [...] i ok. 20 m od granicy działki nr [...]. Zatem decyzja Starosty z dnia [...] maja 2017 r., nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego. Oceniając kwestionowaną decyzję w świetle art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego tj. sprawdzenia przez organ wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, GINB ustalił, w oparciu o znajdującą się w aktach sprawy kopię decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...] czerwca 2006 r., że J.S. - projektant spornej inwestycji - uzyskał uprawnienia do projektowania w zakresie ograniczonym w specjalności architektonicznej, tj. uprawnienia budowlane do projektowania, sprawdzania projektów budowlanych i sprawowania nadzoru autorskiego, obiektów budowlanych o kubaturze do 1000 m³, tymczasem przedmiotem spornej inwestycji jest budowa budynku obory o kubaturze 4450,91 m³. Wobec powyższego GINB stwierdził, że kontrolowana decyzja Starosty, została wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego w zw. z § 6 pkt 3 ww. rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Tym niemniej oceniając skutki społeczno – ekonomiczne ww. naruszenia wskazał, że najistotniejszą rolą projektanta jest sporządzenie projektu budowlanego, który zapewnieni realizację przedsięwzięcia zgodnie ze sztuką budowlaną tak, aby wzniesiony obiekt nie zagrażał osobom z niego korzystającym oraz najbliższemu otoczeniu. Temu celowi służy projekt konstrukcyjno-budowlany, do sporządzenia którego ww. projektant posiadał uprawnienia, co wynika z kopii decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. GINB dodał, że projektant nie tyle nie posiada w ogóle uprawnień w zakresie sporządzenia projektu architektonicznego, co nie posiada takich uprawnień w zakresie objętym projektem zatwierdzonym kontrolowaną decyzją. Tym samym nie można uznać, że nie posiadał on w ogóle wiedzy technicznej wymaganej do sporządzenia zgodnie z przepisami i sztuką budowlaną przedmiotowego obiektu w zakresie jego architektury. Wobec powyższego w ocenie GINB na gruncie niniejszej sprawy, brak wymaganych uprawnień projektanta, nie wpływa na bezpieczeństwo użytkowania spornego budynku. Ponadto z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, by kontrolowana decyzja Starosty była obarczona którąkolwiek z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów odwołania W.R. oraz pisma skarżącego z dnia 21 stycznia 2021 r. GINB wskazał, że okoliczności dotyczące ujawnienia nowych dowodów po wydaniu kontrolowanej decyzji i fałszerstwa dowodów (art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a.) oraz brak udziału strony w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) mogą stanowić przesłankę do wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności. W skardze na decyzję GINB z dnia [...] kwietnia 2021 r. J.R. (dalej: "skarżący") wniósł o: - uchylenie decyzji GINB wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji; - dopuszczenie dowodów z 25 wymienionych dokumentów w tym m.in. wydruku ze stron geoportal.gov.pl, celem przedstawienia aktualnego stanu faktycznego; pisma RDOŚ w [...] z dnia 1 września 2017 r., postanowienia RDOŚ z dnia [...] stycznia 2016 r.; raportu oddziaływania na środowisko; decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach oraz decyzji z dnia [...] marca 2016 r. o warunkach zabudowy; decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę; decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2017 r. o zmianie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; decyzji SKO w [...] z dnia [...] maja 2017 r. uchylającej w całości decyzję z dnia [...] marca 2017 r. – w związku z oceną legalności zaskarżanego aktu tzn. czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego; - uzyskanie informacji od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] w kwestii wydanych uzgodnień, podjętych procedur i pozytywnych opinii dla inwestora, jak również pozyskanie zaaprobowanej przez RDOŚ w [...] postanowieniem nr [...], Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia polegającej na budowie obory dla 216,75 DJP w miejscowości P., na działkach nr [...] i [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], jako integralnej części wydanych przez Wójta Gminy [...] decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] lutego 2016 r. i decyzji Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] marca 2016 r. które w dalszym toku postępowań administracyjnych stanowiły podstawę wydania przez Starostę decyzji z dnia [...] maja 2017 r., o zmianie decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2016 r., zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej M.G. pozwolenia na budowę budynku obory; - przeprowadzenie oceny rzeczywistego stanu faktycznego, który do chwili obecnej nie był określony przez żaden organ administracji w całym toku postępowania. - stwierdzenie niewykonania wyroku NSA sygn. akt II OSK 746/18 wydanego w przedmiotowej sprawie, którym NSA "uznał mnie i żonę jako strony postępowania w postępowaniu administracyjnym przed Starostą [...] zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2017 r., o zmianie decyzji z dnia [...] lipca 2016 r." W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący wskazał na cztery pisma Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia z dnia [...] lipca 2017 r., 17 września 2017 r., 26 sierpnia 2020 r., 12 kwietnia 2021 r. "jako dowód na fakt, że inwestor otrzymał od RDOŚ tylko jedno jedyne pozytywne uzgodnienie i tylko inwestycje określone w postanowieniu RDOŚ i przedłożonych i opisane przed RDOŚ w Raportach oddziaływania inwestycji na środowisko w świetle prawa mogą być realizowane. Wszystkie kolejne dokumenty wydawane bądź to przez Wójta Gminy; decyzje o warunkach środowiskowych lub decyzje o warunkach zabudowy, pozwolenia na budowę przez Starostę, które nie są tożsame z ustaleniami organów uzgadniających są wydane z rażącym naruszeniem prawa i powinny być uchylane w trybie art. 156 k.p.a." Skarżący podniósł, że inwestor w dniu [...] stycznia 2016 r. uzyskał postanowienie uzgadniające realizację przedsięwzięcia dla 216 DJP, tym samym inwestycję te zaliczono do przedsięwzięć mogąco znacząco oddziaływać na środowisko gdyż osiągnęło progi określone w § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogąco oddziaływać znacząco na środowisko (Dz.U. z 2019 roku poz.1839). Każda kolejna jego rozbudowa, niezależnie od tego czy spełnia kryteria określone w § 2 i 3 ww. kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym każda kolejna inwestycja powinna uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, a decyzja o warunkach zabudowy powinna być tożsama z projektem decyzji przedłożonej do uzgodnień Regionalnemu Dyrektorowi Środowiska w [...]. Skarżący wyjaśnił, że z informacji uzyskanych od RDOŚ takie procedury nie były przeprowadzane, zatem decyzja wydana przez Starostę dotycząca pozwolenia na budowę obory o obsadzie 74 DJP oraz zbiornika na gnojowicę o poj. 1400 m³, jak również kolejna decyzja zmieniająca z dnia [...] maja 2017 r. - w zakresie zmiany lokalizacji oraz gabarytów zbiornika (przepompowni), w zakresie gabarytów budynku obory - zwiększenie obsady do 110 DJP, zmiana gabarytów budynku: długości, szerokości i danych technicznych nie jest z tożsama z uzgodnieniami RDOŚ i innych organów oraz decyzjami Wójta Gminy [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 26 sierpnia 2021 r. skarżący podniósł, że każde odstępstwo od rozwiązań określonych w postanowieniu RDOŚ i raporcie oddziaływania na środowisko wymaga od nowa przeprowadzenia procedury uzgadniającej, nawet w przypadku zmniejszenia zakresu inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja GINB z dnia [...] kwietnia 2021 r. utrzymując w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2020 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2017 r. orzekającej o zmianie decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016 r. udzielającej pozwolenia na budowę budynku obory o powierzchni zabudowy: 694,55 m², powierzchni użytkowej: 679,00 m² i kubaturze: 3125,48 m³, o obsadzie 74 DJP oraz zbiornika na gnojowicę o poj. 1400 m³, położonych w miejscowości P., gm. [...], na działce nr [...]. Na wstępie podkreślić należy, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a., a służącej ochronie takich wartości, jak ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego. Z tego też powodu tryb ten może być stosowany tylko w sytuacji bezspornego ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., które to przesłanki z racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Kontrola decyzji w postępowaniu nieważnościowym sprowadza się jedynie do kwestii, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1. Wśród wad kwalifikowanych stanowiących przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymienia rażące naruszenie prawa. Podkreślić jednocześnie należy, że nie każde naruszenie prawa zasługuje na to, aby zakwalifikować je jako "rażące". Stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, przy czym chodzi o przepis, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Oczywistość naruszenia polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a więc chodzi o sytuację, gdy istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie (por. wyroki: WSA w Warszawie z 21 grudnia 2005 r. VII SA/Wa 706/05, Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2005 r. OSK 1134/04, NSA w Warszawie z dnia 26 września 2000 r. V SA 2998/99). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się ponadto, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 2226/10, z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1614/09, z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 170/10, z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 513/09). Wskazać również należy, że w postępowaniu toczącym się w trybie nieważnościowym organ nie rozstrzyga o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, lecz jego działanie ukierunkowane jest wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., działa więc jako organ kasacyjny i w oparciu o materiał dowodowy, który posłużył do wydania badanego orzeczenia. Charakter postępowania uniemożliwia bowiem gromadzenie nowych dowodów i czynienie nowych ustaleń faktycznych w sprawie. Stąd też organ orzekający w tym trybie, oceny legalności decyzji dokonuje na podstawie akt postępowania zwykłego i nie może prowadzić postępowania w takim zakresie, w jakim ma to miejsce w postępowaniu zwykłym. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy dokonał prawidłowej analizy decyzji o zmianie pozwolenia na budowę pod kątem wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji określonych w art. 156 § 1 k.p.a., ze szczególnym uwzględnieniem przesłanki rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), będącej podstawowym zarzutem skarżącego. Przy wydawaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę zastosowanie miały następujące przepisy (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji o zmianie pozwolenia na budowę tj. [...] maja 2017 r.): - art. 36a ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno- budowlanej. W postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany; - art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w ramach postępowania wyjaśniającego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobligowany do sprawdzenia: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. - art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W rozpoznawanej sprawie organ architektoniczno-budowany, wydający kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzję o zmianie pozwolenia na budowę, dokonał oceny spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Naruszył przy tym wprawdzie przepis art. 35 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, nie dostrzegając braku posiadania wymaganych uprawnień przez projektanta spornej inwestycji, jednak naruszenie to zdaniem Sądu (o czym w dalszej części uzasadnienia) nie narusza prawa w sposób rażący. Nie powielając wszystkich ustaleń organu, szczegółowo opisanych w zaskarżonej decyzji, a które Sąd uznaje za prawidłowe, należy zwrócić uwagę na kwestie akcentowane szczególnie przez skarżącego, a dotyczące konieczności uzyskania decyzji środowiskowej po zmianie pozwolenia na budowę. W tym bowiem skarżący zdaje się upatrywać rażącego naruszenia prawa w wydaniu kwestionowanej decyzji. Sąd podziela stanowisko GINB, że projekt budowlany zamienny nie narusza w rażąco ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] lutego 2016 r., jak i decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] marca 2016 r. Tą pierwszą Wójt Gminy [...] ustalił na rzecz inwestora środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji polegającej rozbudowie istniejącego gospodarstwa chowu bydła o kolejny budynek inwentarski - obory wraz z niezbędną infrastrukturą do prawidłowego funkcjonowania, na terenie istniejącego gospodarstwa rolnego o łącznej obsadzie po rozbudowie = 216,75 DJP, na działkach nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], zaś w stanowiącym integralną część tej decyzji postanowieniu z dnia [...] stycznia 2016 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] pozytywnie uzgodnił uwarunkowania na realizację planowanego przedsięwzięcia i określił jego realizację szczegółowo wskazując warunki dla planowanego zwiększenia obsady do 216,75 DJP. Jak słusznie wskazał GINB i czego nie kwestionuje skarżący parametry projektowanych obiektów po zmianie nie naruszają rażąco ustaleń ww. decyzji Wójta z dnia [...] lutego 2016 r. W szczególności nie naruszono rażąco wymagań w przedmiocie powierzchni zabudowy budynku obory - do 2100 m² (projektowana po zmianie - 989,09 m² - Projekt budowlany - s. 7); powierzchni hodowlanej - użytkowej - do 2001 m² (projektowana po zmianie - 963,30 m² - Projekt budowlany - s. 7); czy też maksymalnej obsady bydła mlecznego w gospodarstwie - do 216,75 DJP (projektowana po zmianie - 198,75 DJP - Projekt budowlany - s. 15). Konfrontując projekt zamienny z tą decyzją GINB prawidłowo w tym aspekcie nie dopatrzył się żadnej niezgodności. W kontekście stanowiska skarżącego w tym zakresie Sąd wyjaśnia, że kwestia przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uzależniona jest od wykazania, że zmienił się sposób negatywnego oddziaływania na środowisko. Nie chodzi jednak o każdą zmianę, a tylko o taką, która to zmiana nie byłaby przedmiotem dotychczasowej oceny oddziaływania na środowisko zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji środowiskowej. Jeżeli w wyniku zmiany zakres przedsięwzięcia zostanie zawężony (tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie) to w efekcie oddziaływanie na środowisko planowanego przedsięwzięcia będzie mniejsze (por. wyroki NSA z dnie 22 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 2779/14 i 3 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1606/13 – publ. Cbosa). W przedmiotowej sprawie inwestor ostatecznie z planowanej rozbudowy do 216,75 DJP, dokonał rozbudowy do 110 DJP, w związku z czym decyzja środowiskowa obejmowała swoim zakresem zrealizowaną inwestycję. Nie było zatem konieczności przedstawiana nowej decyzji środowiskowej. Decyzja Wójta z dnia [...] lutego 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach jest ostateczna, została wydana przez właściwy organ w ramach swoich ustawowych kompetencji i nie może być oceniana przez organ architektoniczno-budowlany. Stanowisko wyrażone w tej decyzji jest wiążące dla organu prowadzącego postępowanie. Zgodnie z art. 86 ustawy środowiskowej decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże m.in. organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie zauważyć należy, że ww. decyzja środowiskowa nie przesądza o sposobie usytuowania spornej inwestycji na nieruchomości inwestora. Zmiana lokalizacji budynku inwentarskiego nie stanowi kwestii, która zmienia warunki decyzji środowiskowej. Zatem zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę nie spowodowała zmian uwarunkowań określonych w decyzji środowiskowej. Należy również zaznaczyć, że w przedłożonym do zatwierdzenie projekcie podkreślono, że nie występują zagrożenia dla środowiska oraz higieny i zdrowia użytkowników i ich otoczenia. Z kolei decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2016 r., ustalono na rzecz inwestora warunki zabudowy dla inwestycji: "budowa domu mieszkalnego jednorodzinnego, budynku inwentarskiego - obory dla obsady do 216,75 DJP, zbiornika na gnojowicę o pojemności do 1400 m³, silosu na kiszonkę o powierzchni 1800 m² na terenie działki nr [...] w miejscowości P., gmina [...], powiat [...]". W projekcie budowlanym zamiennym przewidziano natomiast budowę budynku obory, parterowego, przeznaczonego dla krów mlecznych 110 DJP. Projektuje się także zbiornik na ścieki gnojowe o poj. 1400 m³ na działkach nr ew. [...], położonych w miejscowości P., gm. [...] (Projekt budowlany - str. 4). Zakres zmian projektowanych wg projektu zmian dotyczy planu zagospodarowania działki w zakresie zbiornika - zmiana lokalizacji oraz gabarytów zbiornika (przepompowni) przy budynku obory, w zakresie budynku obory - zwiększenie obsady z 74 DJP do 110 DJP oraz zmiana gabarytów budynku: długości i szerokości, powierzchni zabudowy, kubatury (Projekt budowlany – str. 7; Projekt budowlany - Rzut fundamentów). Rację ma GINB, że parametry projektowanych obiektów po zmianie nie naruszają w sposób rażący ustaleń co do rodzaju inwestycji - budynek inwentarski (obora) i zbiornik na gnojowicę (projektowany - budynek inwentarski (obora) oraz zbiornik na gnojowicę - Projekt budowlany - str. 4, linii zabudowy, czy też obsługi komunikacyjnej. Za chybione zdaniem Sądu należało uznać także zarzuty skarżącego, jakoby w sprawie nie uwzględniono wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2019 r. sygn. akt II OSK 746/18. Otóż wyrokiem tym uchylono wyrok Sądu I (WSA w Poznaniu sygn. akt IV SA/Po 976/17) i postanowienie Wojewody [...] z dnia z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie niedopuszczalności odwołania wniesionego przez skarżącego od decyzji Starosty z dnia [...] maja 2017 r. o zmianie pozwolenia na budowę (tj. tej której stwierdzenia nieważności domaga się aktualnie skarżący). NSA ocenił, że wniesienie przez skarżącego odwołania po uzyskaniu przez ww. decyzję przymiotu ostateczności powinno prowadzić do wniosku, że może ono stanowić żądanie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] maja 2017 r. Na skutek tego wyroku doszło do wznowienia przez właściwy organ ww. postępowania, co potwierdziła na rozprawie w dniu 21 września 2021 r. uczestniczka postępowania W.R. i co koresponduje z sugerowanym przez GINB w zaskarżonej decyzji rozważeniem ewentualnego wniosku o wznowienia postępowania na wniosek skarżącego biorąc pod uwagę wskazywane przez w odwołaniu (jak i w skardze) okoliczności dotyczące ujawnienia nowych dowodów mających w zdaniem skarżącego wpływ na zmianę dotychczasowej oceny oddziaływania na środowisko spornego przedsięwzięcia, jaki i braku udziału skarżącego w postępowaniu zakończonym decyzją o zmianie pozwolenia na budowę. Przypomnieć w tym miejscu należy, że w zainicjowanym przez żonę skarżącego postępowaniu nieważnościowym organ nadzorczy nie jest uprawniony do oceny kontrolowanego rozstrzygnięcia w oparciu o dokumentację lub informacje powstałe po dacie, w której wydano to rozstrzygnięcie i którym to materiałem nie dysponował organ wydający kontrolowane rozstrzygnięcie. Są to bowiem okoliczności mogące stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Odnosząc się natomiast do ujawnionego przez GINB naruszenia kwestionowaną decyzją z dnia [...] maja 2017 r,. art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego w związku z niebudzącym wątpliwości brakiem uprawnień projektanta spornej inwestycji do sporządzania projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych oraz projektów zagospodarowania terenu lub działki budynków o kubaturze powyżej 1000 m³ w odniesieniu do architektury obiektu na terenie zabudowy zagrodowej (projektowany budynek obory ma kubaturę 4450,91 m³), to zgodzić się należy z organem, że naruszenie to nie nosi cechy rażącego w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Niewątpliwie z przywołanego wyżej art. art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego wynika, że obowiązkiem organu udzielającego pozwolenia na budowę jest sprawdzenie, czy projekt wykonała osoba posiadająca wymagane uprawnienia i legitymująca się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Ten ostatni przepis przewiduje, że podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stanowi wpis, w drodze decyzji, do centralnego rejestru, o którym mowa w art. 88a ust. 1 pkt 3 lit. a, oraz - zgodnie z odrębnymi przepisami - wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez tę izbę, z określonym w nim terminem ważności. Również z art. 81 ust. 3 Prawa budowlanego wynika obowiązek organów administracji architektoniczno – budowlanej kontrolowania posiadania przez osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie uprawnień do pełnienia tych funkcji. Bezspornie okoliczności tej organ stopnia podstawowego nie sprawdził, bowiem projektant J.S., na dzień sporządzenia projektu wymaganych uprawnień do projektowania budynków o kubaturze powyżej 1000 m³ nie posiadał. Jakkolwiek norma prawna art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, a jej naruszenie w sprawie jest widoczne na tzw. "pierwszy rzut oka" to Sąd podziela stanowisko GINB, że skutki społeczno – gospodarcze stwierdzonego naruszenia nie są niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. GINB dokonał w tym zakresie właściwej oceny wyjaśniając, że najistotniejszą rolą projektanta jest sporządzenie projektu budowlanego, który zapewnieni realizację przedsięwzięcia zgodnie ze sztuką budowlaną tak, aby wzniesiony obiekt nie zagrażał osobom z niego korzystającym oraz najbliższemu otoczeniu. Temu celowi służy projekt konstrukcyjno-budowlany, do sporządzenia którego projektant posiadał uprawnienia. Zgodzić się należy również z GINB, że J.S. nie tyle nie posiada w ogóle uprawnień w zakresie sporządzenia projektu architektonicznego, co nie posiada takich uprawnień w zakresie objętym projektem zatwierdzonym kontrolowaną decyzją. Tym samym nie można uznać, że projektant nie posiadał w ogóle wiedzy technicznej wymaganej do sporządzenia zgodnie z przepisami i sztuką budowlaną przedmiotowego obiektu w zakresie jego architektury. Na koniec podkreślić należy, że stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wskazać należy, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję. Od tej zasady istnieje wyjątek o którym mowa w ww. przepisie. Przy czym przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez sąd jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy postulowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód pozostaje w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu (wyroki NSA: z 6 października 2005 r., sygn. akt II GSK 164/05, z 5 maja 2005 r., sygn. II GSK 40/05). Wnioski dowodowe zawarte w skardze dotyczyły albo dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, albo niemających istotnego znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji wydanej w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest postepowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, dlatego już z tego powodu nie zasługiwały na uwzględnienie. Ze wszystkich wyżej wymienionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjmując, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.